Skip to main content

Full text of "Medieval Greek texts. Being a collection of the earliest compositions in vulgar Greek, prior to the year 1500. Ed. with prolegomena and critical notes"

See other formats 


ΜΕΜΕΥΑΙ  (}ΚΕΕΚ  ΤΕΧΤ8ι 


ΒΕΙιΝΟ 


Α    ΟΟΙΛΕΟΤΙΟΝ    ΟΕ    ΤΗΕ   ΕΑΚΜΕ3Τ    0ΟΜΡΟ8ΙΤΙΟΧ8 
ΙΝ  ΥϋΙ&ΑΕ   ΟΚΕΕΚ, 

ΡΒ,ΙΟΒ,  ΤΟ   ΤΗΕ   ΥΕΑΚ   1500. 


ΕΙΗΤΕβ, 


ΛΥΙΤΗ  ΡΒΟΙ,ΕΟΟΜΕΝΑ  ΑΝΌ   ΟΕΙΤΙΟΑΙ,   ΝΟΤΕ8, 


ΒΥ 


Λ^ΙΕΗΕΕΜ   λ^Αα^ΕΕ,  Ρκ.ϋ. 


ΡΑΕΤ    Ι. 


ΟΟΪίΤΑΙΝΓΝΟ     8ΕνΕϊί     ΡΟΕΜ8,     ΤΗΕΕΕ     ΟΕ     Λ^ΕαΟΗ     ΑΡΡΕΑΕ     ΗΕΕΕ     ΕΟΚ    ΤΗΕ 

ΕΙΒ8Τ     ΤΙΜΕ. 

\νΐΤΗ    ΑΝ   Ε88ΑΥ    ΟΧ    ΤΗΕ    ΟΕΕΕΚ   νΕΕ8ΙΟΙΤ   ΟΕ    ΑΡΡΟΕΕΟΝΠΤ8    ΟΕ   ΤΥΚΕ, 

Βυ  Μ.  Α.   ΟΗ.   ΟΙϋΕΙ,, 

ΓΙΙΟΓΕ&βΕυΚ   υκ    ΚΗΒΤΟΚΙΟυΕ   Αυ    ΙΛΌΕΕ   ΙΜΡΕΚΙΑΙ,   ΒΟΝΑΡΑΒΤΕ,    ΓΑΚΙ8. 


Ι,ΟΝυΟΝ: 

ΡϋΒΙ,ΙδΗΕϋ  ΡΟΚ  ΤΗΕ  ΡΗΙΕΟΕΟΟΉΑΕ  8Ο0ΙΕΤΥ,  ΒΥ 
Α3ΗΕΚ  &  00.,    13,  ΒΕΏΕΟΚϋ   8ΤΚΕΕΤ,   ΟΟνΕΝΤ  ΟΑΚΟΕΝ; 

ανπ 
11,  ΙΤΝΤΕΚ  ΌΕΝ  ΕΙΝϋΕΝ,  ΒΕΚΙ,ΙΝ. 

1870. 


ΗΕΚΤϊΌΚυ  : 

ΡΜΝΤΚΟ    Βϊ    ΒΤΕΡΗΕΝ    ΑΒ6ΤΙΚ. 


η/1 
4 


ΟΟΝΤΕΝΤδ. 


[Αη  Βδίβήβίε    (*)    Ϊ8   ρνοίίχβά  ίο   ίηβ   ροβπΐδ  λνηϊοη  3Γβ  ηρτβ  ρπηίθά  Γογ 

ίΐιβ  βι•8ΐ  ίϊπιβ.] 

Ρηοι,εοομενα ΐ. — XXI. 

Ή   ΑΝΑΓΝΩΡΙ2Ι2 χχϋ.— χχίν. 

Ή   ΔΙΗΓΗ2Ι2  ΦΛΩΡΙΟΤ  ΚΑΙ  ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΗ2      1—56 

Τη  Ε    ΗΐδΤΟΚΥ     Ο  Ρ     ΑρΟΒΕΟΝΙΓδ    ο  ρ    Τυκε,    ΑΟΟΟΚΗΙΝΟ   ΤΟ   ΤΗΕ 

ΙιΑΤΙΝ    ΟκίΟΙΝΑΕ   ΕΡΙΤΕΓ)    ΒΥ    ΥρΧ8ΕΚ          57 — 62 

*'Η  ΔΙΗΓΗ2Ι2  ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΥ  ΤΟΤ  ΤΤΡΙΟΤ       63—90 

Ε'τυηΕ  δυκ.  ΑροΐΛΟΝίυβ  ώε  Τυκ,  Ραβ,  Μ.  ΟΐϋΕΐ,  ...     91  — 101 

ΑϋΟΙΤΙΟΧΑΙ,    ΕΜΕΝΌΑΤΙΟΝ8    ΟΝ    ΤΗΕ    ΡοΕΜ    ΟΝ    ΑΡΟΙΧΟΝΙΙ,'δ      ...  102 — 104 

*0ΡΗΝΟ2  ΠΕΡΙ  ΤΑΜΤΡΛΑΓΓΟΤ 105—109 

ΝθΤΙ0Ε  ΟΝ  ΕΜΜΑΝυΕΒ  6εοκοιι^α8     110  —  115 

Ί2ΤΟΡΙΚΗ   ΕΞΗΓΗ2Ι2  ΠΕΡΙ  ΒΕΛΙ2ΑΡΙΟΤ        116 — 140 

0ΡΗΝΟ2  ΤΗ2  ΚΩΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΩ2 141—170 

*ΤΟ  ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ  ΤΗ2  ΡΟΔΟΤ     171  —  190 


Ιί  ινα$  ίηιρο88ΪοΙβ  ίο  οο8βννβ  αηι/ί/ινψ  ίϊί'β  οΐιτοηοΐο^ίΰαΐ  οτάβτ  ίη 
ίΚβ  ρτβββηί  οοΙΙβοΐίοη  ο/  Ιΐιβ&β  Ροβπιβ,  τηαητ/  ίοοΛβ  νβτηαϊιΐΜψ  αβ  ι/βί 
ηηοορίβά.  ΤΚβ  Εάϊίον  βατηβδίΐι/  νβφηββίβ  Οτββά  νβδίάβηΐβ  ίη  Ρανί8  αηά 
νίβηηα  ίο  /οΙΙοιν  ί/ιβ  βχατηρίβ  $ο  ρβηβτοηβΐι/  8βί  ί/ιβηι  6ι/  Μ.  ΟίάβΙ,  οι/ 
οορτ/ίης/  οηβ  οτ  αηοίΚβν  ο/  ί/ιβ  ινοτ&β  βηηνιβταίβά  ίη  ί/ιβ  ΡτοΙβ^οηιβηα, 
αηά  ΜίΗβτίο  ηηρηδίϊδ/ιβά.  Ηβ  οβ(/8  ίο  α88ηνβ  ί/ιβ  τβαάβ>•8  ο/  ί/ιβ  ρι•β8βν 
νοΐηηιβ,  δοίΐι  Οτβ6ΐ•8  αηά  οίΚβΤ8  ίηίβΓβ8ίβά  ίη  ίηβ  8ηδ]βΰί,  ίηαί  ΐηβ  η•Ιι 
Ααβ  δββη  α  Ιαδοιω'  ο/  Ιονβ,  ηοί  ίηίβηάβά  ίο  τβίηιοπνδβ  ί/ιβ  Εάίΐοτ; 
Μβ  βχρβηβββ  αηά  ίΐηιβ,  οτ  οαΐοηίαίβά  ίο  οτίιψ  αηι/  ς/αίη  ίο  ίΚβ  8ν  * 
ίβΜοΚ  Ιίυβ?•α11ι/  ηηάβνία/οβ$  ίίβ  ρηοΐίοαίίοη.  ΟοηιηΐΊΐηίΰαίίοηβ  εΐιο/ 
αάάτββββά  ίο  Ώτ.  "\\\  ^7Δ(3ΝΕΐι,  αιη,  ^Ιιαηηβυ,ηι  ζη  Ηατηοητ^,  Οβη/^' 


ΡΒ,ΟΙΕ&ΟΜΕΝΑ. 


ΑνίΑ   ΡΕΚΑΟΚΟ    ΕΟΟΑ. 

Τηοη^η  ίί  Ϊ3  ηοί  ιηγ  ίηίβηίίοη  ηοί*©  ίο  βηΐθΓ  ίηίο  α  άίδ- 
οιΐδδίοη  ο£  ίηο  φΐββίίοη — 80  άίίϊιοηΐί  αηά  80  ηιηοη  νβιιΐΐ1αίβ(1 
ΐ»7  δοηοΙαΓδ — αδ  ίο  ίηβ  βχαοί  Γβίαίίοηδ  ο£  ηηαηίίί^  αηά  αοοβηί 
ίο  βαοη  οίΙιβΓ  ίη  αηοίβηί  Οτββίί,  ίί  οαηηοί  οβ  ανοίάβά  ίο  δίαίβ 
Ιιθγθ  ίη  α  £β\ν  "ννοιχίδ  ίηβ  Γβδίιΐίβ  ο£  α  οαΓβίιιΙ  άπα  ηηρι•β]'ηάίοβά 
ίηνβδίί^αίίοη  ίηίο  ίηβ  ηίδίοηοαΐ  ρΐΌοβδδ  ο£  ίΐΐθ  £ΐ•αάηα1  άβ- 
νβίορηιβηί  ο£  9,  ηιβίποαΐ  δ^δίβηι,  οαδβά  οη  ηυαηίίί^,  ίηίο  οηβ 
ηανίη^  αοοβηί  αδ  ίίδ  δηοδίι-αίηηι  αηά  ηβ^ΐβοίίη^  αΐΐ  ηυαηίί- 
ίαίίνβ  ηιΐθδ  ;  αηά,  ίη  δο  άοϊη£,  ίί  αρρβαι-δ  άβδίΓαΜβ  ίο  αΐΐδίαίη 
βηίΐΓβΙγ  £ΐΌΐη  ίηβοΓβίίοαΙ  £αηοίββ  αηά  ηγροίηβδβδ,  ηο^νβνβι• 
ίη^βηίοαδ,  αηά  Γβΐγ  οη  ίαοίδ  αίοηβ. 

Τν"β  ηιηδί,  ίηβΐ'β£οι•β,  αϊ  ίηβ  υθγ γ  οηίββί,  Ιβανβ  αδίάβ  Β,ίίδοηΐ'β 
αβδΘΓίίοη,1  ΐηαί  ίηβ  άίίί^  ο£  ίηβ  Ιιβδίηαη  τνοηιαη  οη  Ρίίίαοιιβ 
(επιμύλιος  ωοή) 2  δΐιοηΐά  οβ  ηιβαδηΓβά  αοοοι•άίη£  ίο  ίηβ  αοοβηί, 
αηά  ηοί  αδ  φΐαηίίίαίίνβ  νβι•8β.  ~ννβ  ραδδ  οη  ίο  α  ΓβπιαΛαοΙβ 
ραδδα^β  ίη  ϋίοη^δίαδ  ο£  Ηαΐίοαι-ηαδδΐΐδ,  ίη  ηίδ  \γοι\ΐ£  άβ  οοπι- 
ρο8.  νβνΐ.  ο.  4  (ρ.  48  8οηα£βι•),  αηά  ίη  ΟΓάβι-  ίο  βηαΜβ  ίηβ 
ΓβαάβΓ  ίο  £οπη  Ηίδ  ο\νη  ίαάατιιβηί,  Λνβ  8η1>]  οίη  ΐΐιβ  ίβχί. 
ϋίοηγδίπδ  18  άίδοηδδίη^  ίΐιβ  ίηιροΓίαηοβ  οί  ίηβ  οι-άβι•  ο£  \νοι•ά8, 
αηά  βχρΓβδδθδ  ηίιηδοΐί  αδ  £ο11ο\ν8 :  λαμβανεσθω  8ε  πρώτον  εκ 
των  ' Ομηρικών  τουτί  (II.  Μ.  433), 

αλλ  έχον  ώστε  τάλαντα  >γυνη  χερνήτις  αληθής, 
ητε  σταθμον  έχουσα  καϊ  είρίον  άμφϊς  άνελκει 
ισαζουσ',  ίνα  παισϊν  αεικεα  μοσθον  αροιτο. 

1  Οριΐδο.  ΓΜ.  1,298  ες. 

2  Τΐιβ  δοη£  ΐδ  §ΐνβη  ϋγ  Ρΐηίίΐι-οη,  8βρί.  8αρ.  Οοην.  ο.  14,  αικί  πιηδ  ίΐιυδ : — 

&λ(ΐ,   μύλα,   &\ΐΐ, 

και  7"Ρ   Πιττακίιϊ   αλί» 

μεγάλα*  Μιτυλάνατ  βασιλεύων. 
Κϊίδοηΐ  ρΓοροδθδ  ίο  ΓοαιΙ  καϊ  ΤΙίττακοί  -γαρ  ά\(ΐ,  ίη  ϊ:ιηιΙ>ίο  ΓΪιγίηηι,  ίη  ογ(1ογ  ίο 
Ι^ββρ  πιοΓβ  ο1θ8β1ν  ίο  ίηο  ροοιι1ίαι•ίΙϊθ8  οί  ίΐιο  Ι,εδοίαη  (ϋαΐοοί.     8οο  αίδο  Μυΐΐαοη, 
Οταπιπι.  άβΓ  ΥυΙ^&Γδρι•.,  ρ.  81. 


ϋ  ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. 

τοΰτο  το  μέτρον  ήρωικόν  εστίν,  έξάπουν,  τέλειον,  κατά  πόδα 
δακτυλον  βαινόμενον.  εγώ  δη  αυτών  ονομάτων  τούτων  μετα- 
κίνησα^ την  σύνθεσιν,  τους  αυτούς  στίχους  άντϊ  μεν  έξαμέτρων 
ποιήσω  τετραμέτρους,  άντϊ  δε  ηρωικών  προσωδικούς  τον  τρόπον 
τούτον 

αλλ'  έχον  ώστε  γυνή  χερνήτις  τάλαντα  αληθής, 
ητε  είρίον  άμφϊς  και  σταθμόν  εχουσ  άνέλκει, 
ίσάζουσ ,  "ν  άεικεα  παισίν  άροιτο  μισθόν. 

τοιαύτα  εστί  τά  ΤΙριάπεια,  υπό  τίνων  δε  ίθυφάλΧια  Χεγόμενα, 

ταυτί 

ου  βέβηλος,  ω  τεΧεταΙ  τού  νέου  Λιονύσου, 
καηώ  δ'  εξ  εύεργεσίης 3  ώργιασ μένος  ήκω. 

Ιί  ιηα7  ^Θ  ^^^βίΐ  Λ^  Ηθρηαβδίίοη'δ  Εηοηίι•ί<1ίοη 4  οοιηρίθίββ 
ίΐιβ  ίιίρίβί  ίηηβ, — ■ 

όδεύων  Πελουσιακον  κνεφαΐος  πάρα  τέλμα. 

6τ.  Ηβπηαηη 5  ^ΐδίΐν  οοιηρίαίηδ  ίηαί  Ώίοηγδίιΐδ'8  τνοτοΐδ  ηανβ 
οββη  Ιθίί  \νίίηοιιί  Θχρίαηαίίοη  θ}/-  Ιιίδ  οάίίοΓδ  αηά  οοηιηίΘη- 
ίαίοΓδ  ;  1>ιιί  ηβ  Ιπηίδοΐί  <1οθ8  ηοί  αρρβ&Γ  ίο  ηανβ  δυοοββάβά  ίη 
ηίίίίη£  ίηβ  Γβαΐ  δθηββ  οί  ίηβ  ραδδα§•β  ΐη  οριβδίίοη.  Η  θ  οΐ^βοίβ 
ίο  ίΐιβ  Γβα(1ίη£  προσωδικούς,  ίηδίβαά  οί  \νηίο1ι  Ιιβ  ρΓοροδβδ 
προσοδιακούς,  ίηοιι^η  ηβ  Ϊ8  ίηβη  οΗΐ§6(1  ίο  αοΐά  "  βί  ηηίδ 
ΟΓθάαί,  νβΓ8ΐΐ8,  ηυαίβδ  Ώίοηγδίιΐδ  οοπιροδαίί,  α  ηηο^παιη  (3τ86- 
οοηιηι  ίαοίοδ  β88β  ?  δοΐιΐδ  18  ηιιί  ιιΐΐϊιιιιιβ  βδί  ίβιτί  ροίβδί  ;  <1ηο 
ρήοΐ'θδ  ρΐαηβ  βίαικίί  βί  βΐιιηιοβδ  δπηί."  Βιιί  ΐδ  ΐί  ίηαροδδΛΙθ 
ίο  ιη&ΐίθ  86Π8Θ  οί  ίηο  ρ&δδα^β  αβ  ίί  δίβ,ηόΐδ,  Ιίββρίη^  ίηβ  Μδ. 
Γβαάΐη^  προσωδικούς  ?  Ιί  ίδ  οητίουδ,  &δ  Ιιαδ  1)θθη  οβδβΐ'νβά. 1)γ 
Μγ.  Ε.  Μ.  (χθΜείΓί,6  ίηαί  ίΐιβ  Ιίηββ  ηυοίβά1  1>γ  ϋίοηγδίαδ  ίη 
ίηβ  δβοοηοΐ  ρΐαοβ,  αηΛ  αίδο  £ΐνβη  1>ν  Ηβρίιαβδίίοη,  αΓβ  ίη 
Γθ&ΐΐί^  προσωδικοί,  ί.  θ.  αβββηίααΐ,  ίΐηοΐ  αίδο  τετράμετροι,  ίη 
οίηβΓ  λνοΓοΙδ,  πολιτικοί,  ίη  ίΐιβ  δβηδβ  \ν1ιίοη  \νβ  βΐιαίΐ  βχρίαίη 
ίη  ίηβ  δβηιιβΐ,  αηά  ίηβ  ηιιβδίίοη  αηδβδ :  α!ί<1  Ώίοη γδίη8  ίηίβηοΐ 
ηίδ  ίΓαηδροδίίίοη  οί  ίΐΐθ  ΗοηΐθΓίο  \νοΓοίδ  ίο  οο  βοηδίά'θΓβά'  &8 
ίηβ  δαιηβ  Μηά  οί  αβββηίβαΐ  ηιβίΐ'β  ?  Ιί  ίδ  ίπιβ  ίΐιαί  ίΐιβη  οη1γ 
ίηβ  δβοοηά  Ιίηβ  ηιί^ηί  οθ  §Γαηίβά  ίο  οο  ίο  α  ββΓίαίη  βχίβηί 

3  Τΐιβ  Μ88.  ο£  ϋίοηγδίιΐ8  τβαά  ΐργασίηί,  βαί  Ηθρίιαθδίϊοη  1ια8  «ίίβργεσίηϊ. 

4  8ββ  8ο1ιϋίβι-'8  αηιΐ  8γ11)ΐιι•^'8  ηοίβδ  οη  Λβ  ραδδα^β. 
9  Εΐβπι.  ϋοοίτ.  πιβίΓ.,  ρ.  577. 

6  0απιΙ)ΐ•κΙ§6  (Νβντ)  ^01^^ηα1  οίΡΜίοΙο^,  1869,  ρ.  160. 


ΡΚΟΡΕΟΟΜΕΝΑ.  ϋ£ 

Ιίΐίβ  α  στίχος  πολιτικός,  οηΐ  ρβιΊιαρβ  Ώίοηγβίηδ  ίΓαηβροδβά  ίηβ 
■ννοΓ^β  8οηιβν7ηα.ί  οίηηΐδίΐν,  ογ  βνβη  ίηβ  δοηοβδ  ηιαγ  οβ  αί 
ίααΐί.     Αϊ  αΐΐ  βνβηίδ  ίηβ  ητδί  Ιίηβ  οη^ηί  ίο  οβ 

άλλ'  έχον  ώστε  τάλαντ  αληθής  γυνή  χερνήτις> 
αηά  ίηβ  ίηΐΓά, 

ισάζουσ',  ίνα  άροιτο  μισθον  παισιν  άεικ,εα 
πιαΜη»•  οί  οοηΓδβ  άεικέα  ίπ8γ11αΙ>ίο  =  ακεα. 

ΎΉιαίβνβΓ  ιηα,γ  οβ  οπγ  ηΐίίηιαίβ  ^ιά^ηιβηί  οη  ΐΐιίβ  άίίηοιιΐί 
ραδδα^β,  Ι  νβηίηΐ'β  ίο  ο,δδβΓί  ίΐιαί  ΙΜοηγδίηβ  οοηοβίνβά  ίηβ 
ροδδίοίΐίίγ  οί  \ντίίί秕  αοοβηίηαΐ  νβΓδβ,  ίΐιοη^η  Ι  αιη  ίατ  ίτοτη 
ιηαίηί&ίηίη^  ίΐιαί  δηοη  νβΓδβ  νναδ  αοίηαΐΐγ  ρΓαοίίδβεΙ  ίο  αηγ 
θχίβηί  άιιπη^  ηίδ  ο\νη  ίίιηβ.     Ιη  ίαοί,  ίΐιίδ  οοιιΐά  ηοί  οβ  άοηβ 
βηοοβδδίηΐΐγ  χιηίϋ  9,11  1α\78  οί  ηηαηίίίγ  ηαβί   οββη  ίοΓ^οίίβη 
1>ν  ίΐιβ  ηηίαίοΓβά.  βατδ  οί  ίΐιβ  ηαίίοη.     ΛΎηβη,  ίηβΓβίοΓβ,  αΐκΐ 
αοοβηί  δηρβΓδοοΙθ  ηηαηίίί γ  ?    Ιη  α  ηιοδί  ίηίβΓβδίίη^  ραρβΓ  Γβαεί 
ογ  Μγ.  Μιιπγο  οβίοΓβ  ίηβ  ΟαιηοΓίά^β  Ρηίΐοβορηίοαΐ  δοοίβίγ,7 
ίί  18,  Ι  ηιαγ  8αγ,  οοηοΐαδίνβΐγ  βηοΛνη  ΐηαί  ίηβ  Εαίίη  Ιαη^ηα^β 
Ιοδί  ίίβ  ηιιαηίίίγ  ίη  ίηβ  οοαΓδβ  οί  ίΐιβ  ίΙιΪΓαΙ  οβηίηΓ γ,  αηά  ίηβ 
ίηιίη  οί  ίΐιίδ  αδδβΓίίοη  18  βοπίθ  οηί   ογ  ίηβ  ηιοδί  οΐβοίδίνβ 
ρΓοοίδ :  Μγ.  ΜυηΓο  ϊδ,  Ι  οβίίβνβ,  η§ηί  ίη  α(Μίη£,  "  ίΐιαί  αοοηί 
ίηβ  δαηιβ  ίίηΐΘ,  ογ  δοοη  αίίβΓ,  ίηβ  δαηιβ  δίΓαη^β  οηαη^β  οαπιβ 
ονβΓ  ίΐιβ  Θτββίί  Ιαη^αα^β ;    ίί  Ιίΐίβλνίδβ  βοηχρίβίβΐγ  Ιοδί   ίίβ 
ηιιαηίίίγ."      Το\ναΓά8   ίΐιβ   βηά   οί  ίηβ    δβοοηοΐ  οβηίιΐΓγ  ίηβ 
δορηίδί  Ρααβαηίαδ 8  νναβ  οίαηιβοί  ίοΓ  ηιίχίη^  ηρ  ςηαηίίίγ  αηά 
αοοβηί :  ώς  Καππαδόκαις  ξύνηθες  ξυγκρούων  μεν  τα,  σύμφωνα 
των  στοιχείων,  σνστελλων  δε  τα  μηκυνόμενα  καϊ  μηκύνων  τά 
βραχέα,    όθεν   εκάλουν    αύτον  οί  πολλοί"*  μά^ειρον    πολυτελή 
όψα  πονηρώς  άρτύοντα.     Α  ρίίγ  Ιίβ  οίκΐ  ηοί  Ιίνβ  α  οβηίητγ 
ΙαίβΓ,  \ν1ιβη  ηο  ννοαΜ  βοαι-οοίγ  ηανβ  οββη  οίαηιβοί   ίοΓ   ίηίδ 
άβίβοί  !     Ιη  ίηβ  ίοιίΓίη  οβηίιΐΓγ,  Θτβ^οΓγ  Ναζίαηζβηβ  παεκίβ, 
αβ  ν7β  βη<1,  ίαιηϋίο  αϋηιβίβΓδ  οαίαΐ.  ίη  ίΐιβ  ίοΐΐονηη^  πιαηηβΓ, — 

ϊν  εν  φωτϊ  τα  πάντα 
καϊ  την  άστατον  νλην 
στησης,  μορφών  τόν  κόσμον, 

1  Τπιτίδαοίίοηδ  οί  ίΐιο  ΟατηΙιπΌΙ^β  Ρΐιϊΐ.  8οο.,  τοί.  χ.,  ρατί;  ίί. 

8  ΡΗϋο§ίι•ίΐίΛΐ8  νϊ*.  8ορ1ι.  2,  13,  φΐοίειΐ  1)γ  Μυ11;ιο1ι,  ϋΓαπιπι.,  ρ.  71. 

9  Τΐώ  6χρι•(;88ίοιι  ε1ιο\ν8  Λαΐ  6ν6η  Ιΐιο  ιηαΐΐίία^  ρο856850(1  ίΐιεα  ηϊοο  βαΓ8. 


ίν  ΡΚΟΚΕΟΟΜΕΝΑ. 

ογ  Ιίΐεβ  ΐηίβ, 

δ?  νουν  φωτός  φωτισας 

λόγω  τε  καϊ  σοφία. 

Αοοηί  ίηβ  δαιηβ  ίίπιβ  Αροΐΐίηαηαδ  ο£  ΑΙβχαηόΐΓία  ίβ  δ&ίά  ίο 
ηανβ  \ντίίίβη  η^ηιηδ  οη  ίηβ  ΥίΓ§•ΐη  [οίκοι  της  Θεοτόκου)  ίη 
αβββηίααΐ  νβΓδβδ.10  Μηΐΐαβη  ηιβηίίοηδ  αίδο11  αοββηίηαΐ  ηβχα- 
πιβίβΓδ,  ρΓΟΟαοΙ^  ο£  ίΗβ  δίχίη  οβηίηΓγ. 

Ιί  αρρβαΓδ,  ίηβΓβίοΓβ,  ίηαί  ίηβ  ροβηΐδ  \ντίίίβη  ίη  ίΐιβ  αηβίβηί 
α_ηαηίίίαίίνβ  ηιβίΓβδ,  α£ίβΓ  ίηβ  ίοιίΓίη  ββηίηΓ^,  βαη  οη1}τ  οβ  εοη- 
βίάθΓβά  αδ  ίηιίίαίίοηδ  ο£  βΐαδδίοαΐ  ροβίΓ^-  ηιαάβ  ίη  οοη£οπηίίγ 
■νήίη  Γΐιΐθδ  ΐαιι^ηί  ίη  ίηβ  δβηοοίδ  \νηβΓβ  ^Γαηιηιαίίοαΐ  ίΓαάίίίοη 
\ναδ  Ιίβρί  πρ  :  ίη  οίαβΓ  νοΓ<1δ,  Ο,αίηίιΐδ  8πιγΓη8βηδ  αηά  Α^α- 
ΐαίαβ  δηοιιΐά  οβ  _]η(1§6(1  ο  γ  βχαοίΙγ  ίηβ  βαηιβ  δίαηάαΓ(1  α8  ίηβΐΓ 
ιηοάβπι  ηναί  Ρηίΐίρροδ  Ιοαηηη,12  ο£  τνηοδβ  οοιηραηΥ  ίηβγ 
ηββά  ηοί  1>θ  αδηαηιβοΐ.  Βηί  πιθγθ  ίηιίίαίίοη  ο£  δοηιβίηίη» 
οΐβαά  πηίδΐ  α1\ναγδ,  δοοηβΓ  ογ  ΙαίβΓ,  £ΐνβ  ν?αγ  ίο  ίηβ  Ιίνίη^ ; 
£ογ  \νίίη  ίΓηίη  ηαβ  ίί  οββη  οοδβΓνβά,  "ηιΐΓ  άβΓ  Ιβοβηαΐβ  ηαί 
Γββηί."  Αηά  βο  ίί  ηαρρβηδ  ηβΓβ  :  ίη  ίΐιβ  βηά  ίηβ  αβββηίηαΐ 
δγδίβηι  βηίΐΓθΐΥ  δηρβΓδβάβδ  ίηβ  αΓίίίίοίαΙ  ίηιίίαίίοη  ο£  ίηβ 
αηβίβηίδ,  αηά  ίηβ  στίχος  ποΧίτικος,  \\άίη  ίίδ  η£ίββη  δ^ΐΐαοΐβδ, 
οββοιηβδ  δο  ηπη1γ  βδίαοΐίδηβα!.  ΐΐιαί  ίί  ηβηοβ£θΓίη  ηιαίηίαίηδ  ίίδ 
ρΐαββ  ίη  (τγθθΙς  ροβίΓ^. 

Ιη  ΟΓάβΓ  ίο  ηηοίβΓδίαηά.  ίηβ  αδββη(ΐ6ηογ  ίηηδ  £αίηβ(1  1>γ  ίηβ 
ρηηοίρΐβ  ο£  νιιΙ^αΓ  ογ  ρορηΙαΓ  νβΓδίηοαίίοη  ονβΓ  ίηβ  ηιβίΓβδ 
ο£  ίηβ  βάαβαίβά,  ίί  οββοπιβδ  ηβοβδδαΓγ  ίο  ^Ιαηββ  αϊ  ίηβ  βοη- 
(ϋίίοη  ο£  ίηβ  βτββίί;  Ιαη^πα^β  ίη  ίηβ  ηιίοΐαΐβ  α^βδ.13 

Ιη  βρβαΐάη^  ο£  ΙαίβΓ  Οτββίί,  ίί  ίδ  ααΐνίδαοΐβ  ίο  (Ιίνίάβ  ίηβ 
\νηο1β  δνώ]οοί  ίηίο  ίηΓββ  άίδίίηοί  ρβηοάδ.  Τηβ  ηΓδί  ρβηοά 
βχίβηάδ  £γοπι  ίηβ  οβ^ίηηίη^  ο£  οπγ  θΓα  ίο  ίηβ  ίίηιβ  ο£  ίηβ 
Ιοοηοοίαδίδ,  αηαΐ  άαηη£  ίί  ίηβ  Ιαη^ηα^β  £Γαάηα11γ,  γβί 
8ί&αάϊ[γ  αάναηοβδ  ίη  άβοαγ,  ίηβ  οβδί  τνΐ'ίίθΓδ  δίίΐΐ  οΐίη^ίη^  ίο 
ίηβ  οΜ  £ογπι8,  ίηοη^Κ  τβαΐ  1ί£β  αηά  νίίαϋίΥ  ηανβ  Ιοη^  βίηββ 

10  Μτιΐΐαοΐι,  Οοηϊβοίαη.  Β7Ζ.,  ρ.  28. 

11  Οι-απιτη.,  ρ.  72. 

12  8θθ  Φιλολογικά  πάρεργα  Φιλίππου  Ιωάννου  Θετταλομάγνητοί,  διδακτοροί 
των  επιστημών  κα\  καθηγητού  της  φιλοσοφίας  4ν  τψ  ΐ\\ηνικω  πανεπιστημιω 
Αθηνών.  ΥΙροσφωνηθεντα  τω"  αδελφοί  αυτοΐι  Λημητρίω  Ί.  τψ  Γυλ^.  Άθηνησι, 
τύποι*  Χ.  Νικολαίδου  Φιλαοελφεω5.    1865.      ιβ'  αικί  441  ρρ. 

13  Τΐιβ  1)θ8ί  οΐΐϊβι-ναίίοηδ  οη  ίηίβ  δυ^βοί  Λνϊΐΐ  1)β  ίΌιιηά  ίη  8ρ.  Ζαπιρείίοδ'δ  Μ'ΟΓίε 
Βυζαντινά!  μελίται  (Αίΐιβηδ,  1857),  ϊη  Λβ  οηαρίβΓ  εηίϋΐεά  γλώσσης  περιπέτειαι, 
ρρ.  574-682. 


ΡΙΙΟΚΕΟΟΜΕΝΑ.  ν 

(ΙθδθΓίθά  ίηθίη.  Τηβ  δβοοηά  ρβηοά  Ββ^ίηδ  \νίίη  ίη©  οοηι- 
ηιοίίοηδ  οί  ίη©  Ιοοηοοίαδίδ  (ο.  720),  αηά  Ιβαάίη^  ίπΓοιι^η  ίηβ 
ίΐηΐΘ  οί  Ρηοίίηδ  (|  891),  τνηβη  α  άβοΐάβά  οηα,η^β  ίδ  ρβΓοβίνβά, 
βικίδ  λνίίη  ίηβ  βδίαοΐίδΐιπίθηί  οί  ίηβ  Εαίίη  ΕηιρΪΓΘ  αί  Οοη- 
δίαηίίηορίβ  (1204-1261).  Γ>αη秕  ίηίδ  ίΐηΐθ  ίηβ  νπΙ^αΓ  Ιαη- 
£ΐια£β  £αΐηδ  ϊη  ηππηβδδ  αηά  δίΓβη^ίη,  ο,ηά  αί  ίηβ  βηά  οί 
ίΐιίδ  ρβηοαΐ  ΐί  η&δ  αίΓβαάγ  οββοηιβ  α  Γββο^ηίζβά  ρο\νβΓ  1>οίη  αί 
ΟοιίΓί  αηά  \νίίη  ίηβ  ρβορίβ.  Τΐιΐδ  ροννβΓ  ηιαίίβδ  ίΐββίί"  βδρβ- 
οίαΐΐγ  ίβΐί  ίη  ίΐιβ  οοηίίηβηί  οί  Ογθθοθ  αηά  ίη  ΐηβ  ίδίαηάδ, 
άπηη^  ίηβ  οοηίίηααηοβ  οί  ίηβ  ΕΓβηβη  αηά  Ιίαΐίαη  ρπηβί- 
ραΐίίίβδ,  τνηίΐθ,  αίίβΓ  ίηβ  άο\νηία11  οί  ίΚβ  Ι/αίίη  Εωρπ-β,  α  Γβαβ- 
ίίοηαΓγ  ηιονβηιβηί  δβίδ  ίη  αί  Οοηδίαηίίηορίβ  ίη  ίανοιίΓ  οί  ίηβ 
οΐά  ΙίίβΓαίαΓβ  αηά  Ιαη^αα^β,  α  ηιονβηιβηί  οβηβίίοίαΐ  ίη  ίίδβΐί — 
ίοΓ  ΛτηβΓθ  "ννοηΐά  ίηβ  θτββίί  δβηοΙαΓδ  ηανβ  οββη  \νίίηοηί  ίΐ, 
\^ηο,  ίη  ίηβ  15ίη  αηά  16ίη  οβηίαΓίβδ  \νβΓ6  ίο  βηΐί^ΐιίβη  ίηβ 
ΛΥβδί  ? — οηί  ηίίβΓίγ  αοοΓίίνβ,  80  ίαΓ  αβ  ίίδ  ηιοΓθ  ίηπηβάίαίβ 
ίηηηβηββ  ηροη  ίηβ  ΟτΓββΙί  ηαίίοη  \?αδ  βοηββΓηβά.  ΤηβΓβ  βαη 
οβ  ηο  άοηοί  ίηαί  ίηβ  οοιηηιοη  1αη£ηα£β  \ναδ  1αΓ§β1ν  δρο&βη, 
βνβη  αί  ίηβ  Βνζαηίίηβ  ΟοπγΙ;,  άαηη»  ίηβ  Ιαδί  ί\νο  ββηίαηβδ  οί 
ίηβ  ΕηιρΪΓΘ :  ε  ίαβί  δηίηβίβηίΐν  ρΓονβά  1>γ  ίηβ  δαίίπο  ίηνββ- 
ΐίνβδ  οί  Μαζαπδ  14  α^αίηδί  βοπΓίίβΓδ  ηοίοηοηδ  £ογ  ίηβοΓΓββί 
Ιαη^ηα^β,  αηά  1>ν  ίηβ  ηβ^ΐβοίβά  αηά  δίονβηΐν  δίγΐβ  οί  ίηβ  Ιαδί 
\ντίίβΓδ,  βδρββίαΐΐν  ΡηΓαηζβδ  αηά  ϋηβαβ.  Τηίδ  ίβηάβηβγ  οί 
ΓθνβΓίίη£  ίο  ίηβ  αηβίβηί  ίοΓηΐδ  ^αδ,  οί  οοηΓδθ,  άθρηνβά  οί  ίίδ 
Ββδί  δηρροΓί  1>7  ΐηβ  οαρίηΓβ  οί  Οοηδίαηίίηορίθ  ογ  ΐηβ  ΤηΛβ 
(1453),  αηά  ογ  ΐηβ  δηοδθ^ιίΘηί  βί^Ηΐ;  οί  πιοδί  Ιθ&Γηβά  θτθβΐίδ 
ίο  ίηβ  οοηηίΓΐβδ  οί  ίηβ  "\ν"βδί.  Ι  δαγ  οί  ίίδ  οβδί  δπρροτί  :  οηί 
ίηβΓβ  δίίΐΐ  Γβηιαίηθ(1  ίηβ  οΙβΓ^γ,  αηά  ίηαηΐίδ  ίο  ίηβ  ΤαΓίίίδη 
οοηηηβΓΟΓ,  ίηβ  οΓ^αηίζαίίοη  οί  ίηβ  ο\βτ§γ,  βνβη  ηηάθΓ  ΤηΛίδη 
τηΐβ,  Γβηιαίηβά  οη  νοΓγ  ηιηοη  ΐΗθ  δ&ηιβ  ίοοίίη^  αδ  οβίοΓθ. 
Βυί  α  ίίηΐΘ  αρρθ&Γβά  -ννηβη  βνβη  ίηβ  οΙβΓ^γ  δα\ν  ίΚβηίδθΙνθδ 
οοϋ^βΛ  ίο  οοηαβδοβηίΐ  ίο  "ννηίβ  ϊη  ίηβ  δημοτική  γλωσσά,15  αηά 
ίηίδ  βροοη  ηια^-  1)6  άαίοά  ίτοηι  ίηθ  δβοοηόΐ  Ιιαίί  οί  ίηβ  17ίη 
οβηίηΓ^. 

11  ΡιιΜϊδΙιοά  Ι37  ΕΠΐδδβη  ϊη  ίΐιο  ΓοιιτΛ  νοίιιπίθ  οί  ϋδ  "  ΑηδΙΛίβη  "  (1860). 

15  Ιί  ηΐίΐγ  1)0  οοδοι-νοα!  ΐϊιαΐ  ίΐιϊδ  Μ'αδ  ιηαίη1γ  (Ιαε  ίο  ίΐιβ  ηοο6δδϊίγ  ίη  -ννΐιίοΐα  ίΐιο 
ΟγοθΙι  ο1ογ§υ  δα\ν  ίΐιοιηδείνοβ  ρΐαοοα!  ίο  οοαηίοΓαοί  ίΐιο  εικΙοανοαΓδ  οί  ίΐιο  Εοιηίδΐι 
πιϊδδΐοηΒΓίεδ  ίο  ςαϊη  ίΐιο  αάίιΟΓοηοο  οί  ίΐιο  ιηα1ίϊίιχ(1ο  1>γ  ίΓαοίδ  \νΓΐίίοη  ίη  ίΐιβ 
νπΙ^&Γ  ίοη<τ\ΐϋ. 


VI 


ΡΕΟΣΕΟΟΜΕΝΑ. 


ΤΗ8  ίίηΐθ  οί  Ρηοίίπδ  ηαδ  οίτβαάγ  ϊ»θθπ  πι3,γ1£Θ(1  &8  α  ίαπιΐη^- 
ροίηί  ίη  ίηβ  ηίδίοι-γ  ο£  ΐΐιβ  Οτββίί  Ιαη^αα^β.  ΤΙηΐίΙ  ίηοη  ννβ 
ηι&ν  ρΓβδίιπίθ  ίηαί  αηοίβηί  ΘτθθΙς:  ν&δ  δίίΠ  ίο  α  οβΓί&ίη  βχίβηί 
α  1ΐνΐιΐ£  Ιαη^ιια^β,  αη<1  ίηα,ί  α  οαιιοη  οί  οοιτθοίηβδδ  Έν&8  αίπιβά 
αί  θνειι  ίη  ίηβ  δροΐιβη  αηά  ηοί  οηΐν  ίη  ίηβ  τνι-ίίίβη  Ιαη^η&^β ; 
βαί  αίίβι•  ΐΗΪ8  ίίιηβ  ίί  οαηηοί  οβ  άβηίβά  ίηαί  ΐΐιβ  αηοίβηί  Ιαη- 
§η&§β  Ϊ8  ίο  ίηβ  £Γβαΐ  οηΐΐί  ο£  ίηβ  ηαίίοη  ά  άβαά  Ιαη^ιια^β ;  ίί 
\να8  ίηβη  ίηαί  ίηβ  Ιαη^αα^β  οί"  ηΐδίοήβαΐ  Γβιηίηίδββηββδ  αηά 
ίι•αάίίίοη8,  οί"  Γβΐί^ίοη  αηοΐ  οί  αοβίι-αβί  ίηοιι^ηί,  ίηβ  1αη§υα£β 
οί  ηίδίοιτ  αη<1  δβηοΐαΐ'δηίρ,  οί  δβίβηββ  ίη  £βηβΓα1,  ββοοηιβδ 
8βραΓαίβο1  ίι-οιη  ίηβ  δρβββη  οί  ίηβ  ηοαδβ  αηεΐ  οί  ίηβ  ιηαι-ΐίβΐ.16 

Αδ  α  δρβοίηιβη  οί  ίΐιβ  Ιαη^ιια^β  οί  ίηίδ  ρβήοά  Ι  (ριοίβ  α 
ροριιίαΐ'  άίίίγ,  ίη  ίΐΌβηαίβ  ι-ηνίηιη,  ίηου^η  ίί  ίδ  βνβη  80ΐη6\νηαί 
αηίβιΐοΓ  ίο  Ιηβ  ίίηιβ  οί  Ρηοίίηβ  :  π — 

άκουσον,  κυρ  Οικονόμε, 
τον  Γυββριν  τι  σου  λεγβί. 
αν  μου  δώστ}ς  την  Χανίάναν, 
ΜητροπόΧιτην  σε  ποίσω, 
Νβοκαισάρβιαν  σου  δώσω. 

Ταΐ8  Ϊ8  ίο  &11  ίηίβηίδ  £βηηίηβ  '  Β,οηιαίβ,'  αΙίΟθΓίη^  ίτοπι  ίί  οηΐγ 
ίη  ίηβ  ιΐ8Θ  οί  ίηβ  ίιιίιΐΓβ,  οηί  ίί  ίδ  ίαβηίίβαΐ  \νάίη  ίηβ  Ιαη^ηα^β 
οί  ίηβ  βαιίίβδί  "ννοΓίίδ  οί  '  Ε,οηιαίο  '  ΙίίθΓαίπΓβ,  δρββίηιβηδ  οί 
τνηίβη  &τθ  ραΙ)1ίδηθ(1  ίη  ίηβ  ρι-βδβηί  νοίπηιβ.18 

Νογ  ίδ  ίί  Ιοη^  αίίβΓ  ίηίδ  ίηαί  ίηβ  στίχος  ττοΧιτικος  £&ίηδ 
αη  αβί^ηο^ΐβά^βά  ροβίίίοη  ίη  (ατββκ  ΙίίβΓαίηι-β,  βνβη  ίη  ίηβ 
"νντίίίη^δ   οί  ίηβ  ΙβαΓηβά.19     Ιη  ίηβ   βίβνβηίη   οβηίηΓγ   ίηβ 

16  Τνοπίδ  οί  Ζαπιρείίοδ,  1.1.  ρ.  625. 

17  Ζαηιρείίοδ,  ρ.  633. 

19  Αηηα  Οοηιηεηα  ηίθηίίοηδ  δοη^δ  οί  ΐΐιβ  ρβορίβ  ίη  ίηβ  εοηιηιοη  1αη§υα£6,  1>ηί 
ίηβγ  ατε  ηοί  ίη  ιηείΓβ  αδ  8ηβ  £Ϊνβδ  ίηβπι,  ίαου^η  ίπεγ  εαη  οο  βαεϊΐγ  ρηί  ίηίο  α 
πιείΐΊεαΙ  ίοπη :  το  σάββατον  τη$  Τυρινης  χαίρ^ί  [τεζά  θ?  να  χαρ^~\  Άλίξι*, 
ΐϊπα  (νόησΐί  τι)  (?),  Καϊ  τ)]ν  δευτίραν  τι)  πρωί  -γίράκιν  μου  [Καΐ  την  οΊυτέραν  τί> 
πρωί,  -γεράκι,  4νόησίί  το].  Αηά  ίΐ^αίη  α  Ηηβ  τνηΐοη  ίδ  οΐθίΐΐ'ΐγ  ίτοοίιαΐο  :  άπο  την 
Αίστραν  «ίϊ  Γολόην  κάλον  απΚηκτον,  Κομνηνέ"  [τβαά  απ'  την  Αίστραν  (1$  ΓοΧάηρ 
κάΚον  &π\ηκτον,  Κομνηνέ].  8οβ  6ία!οί,  Ε'ίηάβδ  8ηΓ  Ια  ΙίίίθΓαίηΓβ  ^Γβο^ηβ  πιοάεΓηβ, 
ρ.  355. 

19  Ιί  βηοιιΐά  1>θ  οοβθΓνβιΙ  Ιηαί  ίηΐδ  ηαηιβ  ίη  α  ^(Ιθγ  δβηκβ  άβηοίεβ  αΐΐ  ίΐιοδβ  Ιείικίβ 
οί  ηιείΐ'6  ίη  \νηίοη  ίηβ  αβββηί  Ϊ8  ίηβ  Γη1ϊη§  ρΓΐηοϊρΙβ  αηά  ηιιαηίϊίγ  άϊδρβηδβά  "ννίΐΐι ; 
ΐηιί  ηιοΓβ  εοηιηιοηΐγ  ίηβ  ηαηιβ  άοηοίβδ  ίηβ  ηίίββη-8)Ί1αο1β-νβι•8β  ίη  ίαηιοίβ  τηγίηιη, 
ίβίΓαηα.  ίαηιο.  εαίαΐ.,  οί  \νηίεη  ίηβ  ίοΠο^ίη^  ιηαγ  ϋβ  ίαΐίεη  αδ  δρεβίηιεηδ.  Αηείεηί 
ΟΓβεΙί  (Απδί.  ΡΙαί.  288)  ίη  α  Ηηβ  -ννηεΓβ  ο,ηαηίίίγ  αηά  αεεβηί  εοίηείάβ  :  — 

ά>5  ήδομαι  καϊ  τέρπομαι  καϊ  βούλομαι  χορεΰσαι, 


ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.  νϋ 

ραίιί&Γοη  Μίοηαθί  Οβπιΐ&ηιιβ  (1059),  ίη  α  ηυαπβΐ  τνίίη  ίη© 
ΕπιρθΓΟΓ  Ιδ&αο  Οοπιηβηηδ,  ΐηΓβαίβηδ  ηίηι  Λνΐίη  α  ρΓονβΛίαΙ 
θχρΓθδδΐοη,  \ν1ιίοη  Ϊ3  αί  ίηβ  δαηιβ  ϋπαβ  α  ροΐΐίίοαΐ  Ππθ  : — 

εγώ  σε,  φούρνε,  έκτισα  •  εγώ  να  σε  γαΧάσω.  20 
Τηίδ  δηοτνδ  ηο\ν  ροριιΙαΓ  ίη©  ηβ^  ηιβίΓβ  \ναδ  αίΓβαά^.  Βυΐ 
βνβη  οβίοΓβ  ίηίδ  ΐί  ηα(1  οββη  ηδβά  ίη  ΗίθΓαίιΐΓθ,  αη<1  δί^ηίη- 
οαηί1γ  βηοα^η  ογ  αη  &(1νβΓ83χγ  οί  Ρηοΐίιΐδ,  α  ηιαη  \^ηο  ηαά  α 
"Ββηΐ  ίη  ίηβ  άΐΓθοίίοη  οί  ροραΙα,Γ  ΐαδίθ,  8γιη8οη  Μβί&ρηΓαδίβδ.21 
Ζαπιρθίίοδ  (ρ.  639)  \νΐΌη^1γ  (ριοίβδ  ίηβ  ίο11ο\νί秕  Ηηβδ  αδ  α 
βρβοΐηίθη  οί  ηίδ  νβΓδίηοαίίοη,  οηί,  &δ  ίηογ  ατβ  αί  αΐΐ  θνβηίδ  οί 
ίϊΐθ  δατηβ  ρβΓίοά,  ίηογ  νιαγ  αίδο  οβ  ΓβρβαίβοΙ  Ιιθγθ  : 22 — 

άναΧογίζου,  ταπεινή  ψνχή  μου  παναθΧια, 
βήμα  το  φρικωδεστατον  κρίσεως  της  μεγάλης  • 
γυμνή  γαρ  μέλλεις  ΐστασθαι  καϊ  τετ  ραχηλισ μένη 
διδόναι  λόγον  υπέρ  ων  επράξαμεν  εν  βιω, 
εϊτ  αγαθών,  εϊτε  κακών,  άδικων  ή  δίκαιων. 

Τηβ  ηαπιβ  στίχος  πολιτικός  άοβδ  ηοί,  ηο\νβνβΓ,  αρροατ  οβίοΓβ 
ίηβ  ηιίάάΐβ  οί  ίηβ  βίονβηΐη  οθηίαΓγ,  αοοηί  \νηίοη  ΐίηιβ  Μίοηαβί 
ΡδβΠηδ  λνΓοίβ  ηίδ  ραηιρηΓαδΐδ  οί  ίηβ  Οαηίίοηηι  Οαηίίοοπιηι, 
\νηίοη  οοηοΐααΐβδ  \νίίη  ίηβ  ίο11ο\νί秕  τνΌΓοΙδ  : — 

ημείς  δε  το  επίταγμα  το  σον,  ώ  στεφηφόρε, 
άναπληρώσαι  θελοντες  ως  δούλοι  του  σου  κράτους, 
ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ2  εφράσαμεν,  ως  δυνατόν,  ΕΝ  2ΤΙΧΟΙ2  23 
την  τών  ασμάτων  δύναμιν,  εξήγησιν  και  γνώσιν. 

ογ  3,  Ιίηβ  τνηϊβη  ίδ  οη1γ  ς[ταηη<;ϊΐ3.ί;ϊνθ : 

εϊ  μοι  γένοιτο  τταρθΐνος  καλή  τε  καϊ  τε'ρεινα. 
δρββίπιβηδ  οί  ηιοάβΓη  (ΪΓββΙί  νβΓδβ  πιαγ  1)β  ΐ^βη  αί  ΓαηάΌπι  ίτοτη  ίΐιβ  ροβηΐ3 
ριιΙ)1Ϊ8ΐιβά.  ϊη  ίηβ  ρΓβδβηί  βοΐΐββίϊοη.     Αδ  αη  ίηδίαηββ  οί  ίηβ  εαπιβ  ηιβίΓβ  ϊη  ίηβ 
Εη§1ίδη  1αη»ιΐίΐ^6,  Ι  Γβρβειί  ΙιβΓβ,  αίίβΓ  οίηβΓδ,  ίηβ  ττβΐΐ-ίαιολνη  Ιίηβ  : 

Α  βαρί&ίη  οοΐαΐ  οί  Ηαΐίίαχ  "ννηο  Ιΐνβά  ϊη  οοηηίτν  ηυαΓίβΓδ. 
Μογθ  αΐ>οηί  ίηβ  οπ£ΐη  οί  ίηίδ  ηιβίΓβ  "ννϋΐ  Οβ  εαΐά  ΰβίοτν. 

20  ΟβάΓβηηδ  II.  643,  Βοηη. 

21  8ββ  ίηβ  αΓίίβΙβ  ϊη  ίηβ  Βϊβίίοη&ΓΥ  οί  ΟΓββΙί  &ηά  Εοπιαη  οϊο^ΐ'ίίρηΥ,  III.  953  83. 
Ηβηπβηδβη,  "  ΙΙεοβΓ  άϊβ  ροΐ.  νβΓδβ,"  ρ.  97. 

22  Οοηί.  Βοϊδδοηαάβ,  Αηββ(1.  4,442  δς. 

23  ^αοίβ(^  ίΓοτη  Βιιοαη<ϊβ  ογ  ΕΙΙΐδδβη  Ό  πρεσβυς  ΊΐΓπ-ότψ  (Εβφζϊ^,  1846), 
ρ.  15.  Το  ίηίδ  Ι  •ϊνοα1(1  α<Μ  ίΐιβ  τνοηΐδ  οί  αη  αηοηγηιοηδ  Ιβχΐβο^ΓαρηβΓ  ϊη  Βοίδ- 
δοηαάβ'δ  Αηββά.  4,  367:  — 

ον  μην  δε  Υράψομει/  άπλώϊ  τά$  λε'|ευ  δι'χα  στίχων, 
αλλά  καϊ  ίναρμόνιον  σαφώς  ορθογραφήσω, 
(1$  δεκαπε')/τε  συλ\αβα$  τ'ον  στίχον  περιπλε'ξα). 
Μηΐΐαβη,  ρταβί.  ϋβηι.  Ζβηϊ  ρ.  χΐνΐ,  κρβαΐίδ  οί  ΡααΚεα  α§  ίηβ  οΜβδί  τντίίβΓ  ϊη  ροΐίίϊοαΐ 


VIII 


ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. 


ΛΛ^ΐΐΙα  γθ§&γ(1  ίο  ΐηθ  ηατηβ  πολιτικός,  ίί  τηα,γ  1>θ  αδδβι-ίβα!.  Ιηαί 
ίηίδ  ηΐΘ&ηδ  ηοίηϊη»  θΐδβ  οιιΐ;  κοινός,  δημώδης,  'ίηβ  οοηιηιοη 
πίθίΓθ,  ίηβ  ιηβίΓθ  Π8β(1  ον  ίηβ  ρβορίβ.'  Εογ  ΐηίδ  ηΐθαηΐη§  ο£ 
ΐη©  \70Γ(1  ΐΐιβ  ΓβαάβΓ  \\ά11  βηά  ιηαην  ραδδ&»βδ  φΐοίβεΐ  ογ  ϋιί- 
οαη^β,  ίη  ίηβ  "  01θ88&ηηιη  πιβάίαβ  βί  ίηβηι&β  £Γ&βοίίαίίδ ; " 
ηβηοβ  οοπίθδ  αίδο  ίηβ  πδθ  ο£  ίηβ  •\νοΓ(1  πολιτική,  ίη  ίηβ  δβηδβ  οι 
ηιβτβίήζ,24,  αηά  ίο  ίηίδ  απ  αΐΐιΐδίοη  ίδ  πιαάβ  ογ  Τζβίζβδ,  \νηο 
ρΓθβχθά  δοπιβ  φΐαηίίίαίίνβ  ίαηιΙ>ίο  Ιίηβδ  Ιο  ηίδ  Οηΐΐίαάΐδ,  Ά 
ροθΐη  \*τίίίβη  ίη  ροΐίίίβαΐ  ηιβίΓβ,  Αδ  ίϊιβδβ  Ιΐηβδ  αΓβ  νβΓγ 
βηαΓαοίβηδίίο  οί  ίηβ  δίαίβ  ο£  1βαι•ηίη§  αϊ  Τζβίζβδ'β  ίίπιβ 
(ο.  1160),  Ι  \π11  αάά  ίηβηι  ηβΓβ  :25— 

Ή  βίβλος  άλφα  Τζετζικών  πονημάτων 
μούσης  φέρουσα  μέτρα  της  άγυρτίδος,26 
ή  την  ποδών  ευρυθμον  ου  τηρεί  βάσιν, 
πάσας  δε  μισεί  δίχρονους  και  τρίχρονους, 
κανών  δε  τέχνης  ουδαμώς  αύτη  φίλος, 
καίτοι  <γάρ  αν  τις  τεχνικω  γράφοι  μέτρω 
πόδας  τε  τηροΐ  πανταχού  καϊ  δίχρονους 
καϊ  πάντα  λεπτώς,  ως  χρεών,  άποξέοι, 
ϊσων  δοκούντων  τεχνικών  καϊ  βαρβάρων, 
μάλλον  δε  πολλού  βαρβάρων  τιμωμένων, 
καϊ  των  άτέχνων  ως  σοφών  κροτουμένων, 
καϊ  ταύτα  ποίοις  ;   τοις  δοκούσι  πανσοφοις. 
ούτω  το  καλόν  εξαπέπτη  τού  βίου, 
ούτω  κατεκράτησεν  ή  χυδαιοτης.27 

πιβίτβ  "αηί  βΪΓβα  αηηηιη  1050  ροδί  ΟΙιγ.  η.  Οαηίίοί  βαηίϊοοπιπι  ραταρηι-αδίη  βοηίββίί, 
ηί  ϊρδΟ  άϊβίί  (V  απλουστίραις  λε'ξεσί  καϊ  καθημαξευμεναις  ;"  βηί  811Γβ1γ  ίηίδ  13  Ά 
ηπδίαΐίβ,  α§  ϋηβαη^β,  Οίοδδ.,  ρ.  1196,  αδβήοεδ  ίΐαβ  βαιηβ  Ιίηβδ  ίο  Μίοηαβί  Ρδβΐΐιΐδ, 
αηά  ϊη  οίΙιβΓ  ρί>δδα§βδ  οί  Ιιίδ  ■ννοΛ  ίηβ  δαπιβ  ϋηεαη^β  αΐ^ηγδ  αυοίεδ  ίηβ  "  Ρατα- 
ρΐιπίδϊδ  Οαηΐΐοί  Οαηί."  αδ  α  \νοΛ  οί  ΡδβΠηδ.  ΤΙιθ  ΟτΓεεΙί  ίεχί  ϋ&5  βεεη  εοϋίβ<1  βγ 
ΜβιίΓδϊηδ  Ι,υ§ά.  Βαί.  1617.     8ββ  Γαοπείηδ,  ΒΛ1.  Οτ.  εά.  Ηαιίεδ,  10,  54. 

24  8βο  ϋηεαη§β,  8.υ.  αηά  Ζαιηρείίοδ,  ίη  ίηε  ηοίεδ  ίο  Ιιϊδ  ννοΛ,  ρ.  πθ',  η.  406.  Οοηιρ. 
&1δθ  ΚοΓαέ'δ  "Ατακτα  2,  304,  πολιτική  είναι  των  παλαιών  ή  εταίρα  (εοηΓίίδαηηε), 
ούτως  ονομασθέΐσα,  διότι,  ως  λε'γεί  δ  ποιητής  (τίζ.  δαείιίεΐίεδ,  "ννίιοηι  ΚοΓαέ'δ  Π38 
ρΓβνϊοαδΙγ  αηοίβά),  ουΟΐν  ιστίκΐΐ  είϊ  ϊνα,  δΐν  ευχαριστείται  ει$  'ένα  μόνον  εραστών, 
άλΛ'  ΐΐναι  κοινή  ει$  ολοι/ϊ  τους  πολίταί. 

25  Τηβγ  αΓβ  αίδο  §ίνεη  \>γ  Μυΐΐαοη,  ρΓΒβί.  Ζεηΐ,  ρ.  χΐνπ,  αηά  Ζαπιρβϋοε,  ρ.  643, 
ίηοα^ΐι  ίΐιβ  οοργ  οί  ίΚβ  Ι&ίίβΓ  αΐιοαηάδ  ίη  ηιϊδρπηίβ. 

26  μοΰσα  αγυρτίς  ίδ  Ιΐιβ  8αηΐβ  αδ  μοΰσα  πολιτική. 

27  Ζ&ηιρθίΐοδ  (ρ.  643)  οαΐΐδ  ίηβδβ  Πηοδ  στίχους  αθλιότατους  κα\  καθ'  ημάς  πολ- 
λφ  κατωτέρους  των  χυδαίων  του.  Ιιβί  ηδ  1)6  ]ηδί  ίο  ίηε  ροοΓ  ροβί  :  ίΐιβδβ  ΐαηιοίο 
Ιΐηβδ  αΓβ  §οο(1,  δο  £οοο!,  ϊηόΐβθά,  ίηαί  Ι  άουβί  ίί  αηγ  οηβ  αηιοη^  ηίδ  οοηίβηιροΓαΓΐβδ 
οοιιΜ  ηανβ  ρΓοάηοβά  νβΓδβδ  οί  ίηβ  δαηιο  ηηαΐίίγ.  Οη  ίηβ  οίηβτ  ηαηά,  Τζβίζβδ'β 
ηβχαπιβίβΓδ,  ίη  ίηβ  ίΐιτββ  ροβπΐδ,  τα  προ  Όμηρου,  τά  Όμηρου,  καϊ  τα.  μεθ'  "Ομηρον, 
αΓβ  αϋοπιίηαοΐβ. 


ΡΕ,ΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.  {χ 

Οη  ίηβδβ  στίχοι  πολιτικοί  \νβ  Ιιανβ  αίβο  αη  ίηίβΓβδίίη^  ραδ- 
8α£β  ίη  Ειΐδίαίηίαδ'δ  ηοίβδ  (παρεκβολαί)  οη  ΗοπιβΓ,  Ιΐίαά  Α, 
ρ.  11  :  καϊ  δηλούσι  τοΰτο  28  φανερώς  οι  δημοτικοί  στίχοι  οι  τό 
παλαιον  μεν  τροχαϊκώς  ποδιζομενοι,  καθ  α  καϊ  Αισχύλος  εν 
Πέρσαις  δηλοΐ,  άρτι  δε  πολιτικοί  ονομαζόμενοι  •  μέτρον  μεν 
<γαρ  αύτοΐς  πεντεκαίδεκα  σνΧλαβαί.  οι  δε  πολλοί  και  εις  επτα- 
καίδεκα  ή  καϊ  πλείονας  αυτούς  ποτέ  παρεκτείνουσι  συΧλαβας, 
αΐτινες,  αϊ  πλείους  δηλαδή  των  πεντεκαίδεκα,  ει  μεν  μετά  συμ- 
φώνων Χαλοΰνται,  γελώνται  ώς  άρρυθμοι  και  σκωπτονται  ως 
πολύποδες  •  ει  δε  μόνοις  εκφωνούνται  καθαροΐς  φωνηεσι,  λαν- 
θάνον τό  πολύπουν  εχουσι  τί}  ταχεία  συνεκφωνησει  των  φωνη- 
έντων, καϊ  σώζεται  6  τροχαϊκός  ρυθμός.-9  Γγοπι  ίηβδβ  \νοτ(ΐ8  ίί 
ταα,γ  1)θ  βαίβΐγ  ίηίβϊτβά1  ίηαί  ίηβ  ηαπιβ  πολιτικός  \ναδ  βοπιραΓα- 
ίίνβΐγ  τβββηί  ίη  ίίδ  αρρίίβαίίοη  ίο  ίηβ  δημοτικοί  στίχοι ;  \νηαί 
Εηδίαίηίιΐδ  πιβαηδ  ογ  βοηδίά'βΐ'ίη^  ίηβ  ροΐίίίβαΐ  πιβίΓβ  αδ  α 
τηγίηπι  ο£  αη  οη^ίηαϋγ  ίΓοβηαίο  ηαίηΓβ,  αρρβαΓδ  Γγοπι  ίηβ 
ΓθίβΓθηοβ  ηβ  πιακθδ  ίο  Αβδοηγίαδ,  αηά  αίδο  ίτοηι  α  ραδδα^β  ίη 
Ρΐαηηάοδ'δ  ίΓβαίίδβ  περί  μέτρων  (Βαβηηιαηη,  Αηβοά.  βτ.  2,  99), 
τνηβΓβ  ίηβ  αηίηοτ  ηηοίβδ,  αδ  δρββίπιβηδ  ο£  ροΐίίίβαΐ  πιβίΓβ,  ίηβ 
ίΓοβηαίο  Ιίηβδ,  Αβδβη.  ΡβΓδαβ,  151  δη. : — 

ώ  βαθυζώνων  άνασσα  Περσίδων  υπέρτατη, 
μητερ  ή  Έερξου  <γεραια,  χαίρε,  Δαρείου  ηυναι, 

αηαΐ  ίτοηι  Ειιπρίαίθδ,  Οτβδί.  725  : — 

σιτγκατασκάπτοις  αν  ημάς•  κοινά  <γαρ  τα  των  φίλων, 

ίτοπι  δορηοοίοδ,  Οβά.  Τ^γ.,  1511,  1513  :— 

ω  πάτρας  Θήβης  ένοικοι,  Χεύσσετ,  Οιδίπους  οδε. 
όστις  ου  ζηλω  πολιτών  καϊ  τύχαις  επιβλέπων. 

Τηθδβ  ίηδίαηββδ  βαη  οβ  βαδίΐγ  ίηβΓβαδβά :  βββ  Β,ίίδβηΐ,  Οριΐδβ. 
1,  292  δη.,  αηά  Μηπγο,  ίη  ίηβ  ραρβΓ  ηαοίβά  αί  ίηβ  οβ^ίηπίη» 
οί  ίηβ  ρΓβββηί  ίηίΓοάαοίίοη,  \ν1ιβΓβ  ηβ  δηο^β  ίηαί  ίί  18  αίδο 
ροδδίοΐθ  ίο  ρΓβδδ  Ηοπιβηο  ηβχαπιβίβΓβ  ίηίο  ροΐίίίβαΐ  πιβίΓβ ! 
Βιιί  αηοίηβτ  ίαβί  βαη  οβ  βΐίβίίβοί  ίϊοπι  Εηδίαίηίηβ'β  \νοτοΐ8, 

28  Ιηιιηοοίϊαίοΐγ  Βείοπ;  ΕηδίαΙηϊηδ  δρεαίίδ  οί  ίΠβ  συνίζηση  οί  6&>  ϊη  ίΐιο  Ηοτηοηο 
ίοπη  Πηληϊάδίω,  ίη  Λνίποη  ηο  οοηΐβηαβ  ίΐιιιί  ΐΐιο  ί\νο  νο^νεΐδ  ίοπη  οηΐγ  οηο  δγΐΐαοΐο. 
Τΐιίδ  δγηίζοδίδ  ηο  £θββ  ίηοη  οη  ίο  ϊΙΙηδίΓαΙο  1>γ  ίηο  οχαπιρίο  οί  ίηο  ρορηίατ  ροοίΐ7 
οί  ηΪ8  Ιϊηιε. 

29  Τΐιϊδ  ραδδα^ο  ΐδ  αίβο  ςηοίβοί  αηά  οοηιηιοηίοοΐ  οη  \>γ  Ηοηποηδβη,  "  ΙΜ)θγ  <ϋβ 
δο^οηαηηΐεη  ροΐίίίδοηεη  ΥβΓδβ  ϋδί  άεη  Οπεοηεη  "  (Ι,οΐρζίς,  1839),  ρρ.  19  βικ}. 


χ  ΡΕΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. 

νίζ.,  ίη&ί  ίηβ  ρορηίατ  νβΓδβδ  τααάβ  αί  ηϊδ  ίίιηβ  γβτγ  ίτβηηβηίΐγ 
βχβββαίβα!.  ίηβ  ηηηιοβΓ  οί  ίίίίββη  δγΐΐαοΐβδ,  οιιί  ίηαί  ίη  ίηβ 
ιΊιγίηηιίο&Ι  Γββΐίαίίοη  νοτνβίδ  \νβΓβ  οίίβη  ϊοίηβά  ογ  8//ηι'ζβ8Ϊ8, 
80  ίηαί  γϊτίιιοΙΙγ  ίηβ  ρΓορβΓ  ηαπιοθΓ  οί  δ^ΐΐαοΐβδ  τναδ  βίίΐΐ 

ΟΟδβΓνβοΙ.       Τΐΐίδ   Ερρίίθδ,    θ£   ΟΟΠΓδβ,    ίο   ίηβ   ρορίΐΙαΓ   νβΓδβδ    οί 

ΐΐιβ  ρβι-ίοόΐ ;  οιιί  ία  ίηβ  ροΐίίΐο&ΐ  νβΓδβδ  \νΓΐίίβη  ίη  αηβίβηί 
6γγθθ1ς  ον  ίηβ  ΙαίβΓ  Βνζαηίίηβ  τνηίβΓβ  •ννβ  £π(1  ίηβ  συνίζηση 
οηΐν  βχοβρίίοηαΐΐγ. 

ΛΥβ  ηανβ  ηο  ρορηΙ&Γ  δοη£  οί  ίηβ  ρβηοιΐ  οί  Εηδίαίηίυδ 
(ο.  1160)  ;  Ι) αϊ  \7β  ρο88β88  α  δοη<?,  οηΐγ  Γβββηίΐγ  άίδβονβΓβαΙ 
1>ν  Ζαιηρβίίοδ,  άπα  τνηίοη  οοηίαίηδ  α  ί&ϋΐιΐουδ  αββοπηί  οί  α 
οβΓί&ίη  ΑικίΓοηίΙίΟδ,  ίη  \νηοηι  Μαχ  ΒΜίη^βι•30  ίηδίΐγ  γθ- 
βο°ρηίζθδ  ΑηάΓοηϊΙίΟδ,  αη  α(1νβηίιΐΓ6Γ  τνηο,  ίη  ίηβ  ΐνβΐίίη 
ββηίιΐΓν,  Ιβά  α  Γοηιαηίίο  βχίδίβηββ,  ηο"*ν  οη  ίηβ  ϋ&ίίΐβ-ηβίοΐ, 
ηο\ν  ηβαΓ  ίηβ  ίηΓοηβ,  ηο\ν  ίη  ρι-ίδοη  ;  ηο\ν  "ννίίΐι  θτββίϋδ,  αηά 
ίηβη  &£&ίη  οη  ίηβ  8ΐ(1β  οί  ίηβ  ΙηΜβΙδ,  αηά  ηηαΐΐγ  οη  ίηβ 
ίηΓοηβ  οί  Οοηδίαηίίηορίβ.  Μ.  Βϋάίη^βΓ  ^δίΐγ  δηο\νδ  ίηαί 
ίηβ  τνηοΐβ  αοβοηηί  ίδ  ίοο  ίαοιύοτίδ  ίο  δίνρροδβ  ίηαί  ίηίδ  ροβηι 
βαη  οβίοη^  ίο  ίηβ  δ&ηιβ  ρβηοά.  α,δ  ίηβ  βνβηίδ  οί  τνηίβη  ίί 
ίΓβαίδ ;  οαί,  οη  ίηβ  οίηβΓ  ηαηοΐ,  ίηβ  1αη£α&§6  ίη  λνίαοη  ίί  ίδ 
•ννηίίβη  ίδ  οί  δηοη  α  ηαίαΓβ  αδ  ίο  ίοι-ΰίά  ηδ  ίο  αδδί^η  ίίδ 
οοηιροδίίίοη  ίο  αηγ  άαίβ  ηιηοη  ΙαίβΓ  ίΐιαη  ίηβ  ίοαΓίββηίη 
οβηίυΓν.  Τηοη^η,  ίηβΓβίοΓβ,  ηοί  ίηβ  ίπ•δί  οοηιροδίίίοη  ίη 
ίΐιβ  ηβντ  1αη£Η&£β,  &δ  Ζαηιρβίΐοδ  ίηι&^ίηβά,  ίηβ  ροβηι  νβί 
δΐιοηΐά  ηοί  1>β  Ιβίί  ηηηιβηίίοηβά  ίη  α  ΐΓβαίίδβ  οη  ίΐιβ  βαιΊίβδί 
δρβοίηιβηδ  οί  "Βοηιαίο." 

Τηβ  Ιαίβ  ΡΓοίβδδΟΓ  Ώ.  3.  ΜαηΓορηΓνάβδ,  οί  Αίηβηδ,  ρΓΟ- 
ϊββίβίΐ  α  βοΐΐββίίοη  οί  ίηβδβ  ^οΛδ,  ίηβ  ίίΓδί  νοίηηιβ  οί  \νηίβη 
αρρβαΓβά  ίη  1866,  ηηάβΓ  ίηβ  ίίίΐβ  :  Έκλογη  μνημείων  της 
νεωτέρας  Ελληνικής  γλώσσ?79.  (548  ρρ.  αηά  20  ρρ.  ρΓβίαββ). 
Αί  ίηβ  ηβαά  οί  Ιιίδ  οοΐΐββίίοη  ηβ  ρΐαββδ  ίηβ  άίάαοίίβ  ροβηι,  αά- 
(ΐΓβδδβά  Βγ  Αΐβχίοδ  Κοηιηβηοδ  ίο  ηίδ  ηβρηβ\ν  8ραηβ&8, — 480 
Ιίηβδ,  \7ΓΪίίβη  ίη  α,  Ιαη^ηα^β  \ν1ιίοη  βνβη  ηο'ντ-α-άα^δ  α  Οτββίι 
"ννοιιΐίΐ  ρΐ'οηοιιηοβ  ίο  οβ  "  ραΓβ."  ΜαπΓορηί'γίΙβδ  ίδ  (ριίίβ 
οβΓίαίη  ίηαί  ίηβ  &ηίηοΓ  οί  ίηίδ  ροβηι  βαηηοί  1>6  ίηβ  δ&ηιβ  &δ 
ίηβ  ΕηαρβΓΟΓ  οί  ίηαί  ηαιηβ,  "ννηο  αδοβηάεά  ίηβ  ίηι-οηβ  α.ώ. 

30  ΜΐίΐοΙ^ήοοΜδοΙιοδ  νοίΐίδβροβ.  Εΐη  νβΓ8αο1ι  νοη  Μαχ  Βύάίη^βΓ.  Εθϊρζϊ^, 
ΤεαΐίΕβΓ,  1866. 


ΡΚ01Ε00ΜΕΝΑ.  χ{ 

1080 ;  οιιί  Ιιθ  αίίποηίβδ  ίί  ίο  αηοίηβΓ  ηηΐ£ηο\νη  πιβπιοβΓ  οί 
ίηβ  ηοηββ  οί  ίηβ  ΚοηιηΘηθ8.  Ι  (Ιο  ηοί  8ββ  ίηβ  Γβαδοηδ  ϊον 
1)θί秕  80  ροδίίίνβ  οη  ίηίδ  ροίηί,  αηά  Ι  ίΐιίηΐί  ίηαί,  αίίβΓ  αΐΐ, 
ίί  τΆαγ  οβ  ίηβ  ΕπιρθΓΟΓ  ^νηο  οοπιροδθά  ίηβ  ροθπι ; — ηο  §Γβαί 
αοηίβνβπιβηί  ηοτνβνβΓ ; — βαί  Ι  α^Γββ  τνίίΐι  ΜαηΐΌρηΓ^οΙβδ  α8 
ίο  ίηβ  ρβΓΪοά  οί"  ίηβ  ροβπι,  ΐΐιβ  Ιαη^ηα^β  οί  λνηίοη  18  βνί- 
άβηίΐγ  ιιιογθ  αηοίβηί  ίηαη  ίηαί  οί  Ρίοοηορι-οάΐΌπιοδ,  \7ηο  ΐβ 
αοοιιί  70  γβαΓδ  Ιαίβι•.31 

ΤΙιθ  ί\νο  ροθπΐδ  οί  ΡίοοηορΐΌ(1ι•οπιοδ  ^θγθ  ίίΓδί  βαϋίβά  1>γ 
ΚοΓαβδ,  ίη  ίηβ  ίίΓδί  νοίαπιβ  ο£  Ιιίδ  "Ατακτα,  Ραι-ίδ,  1828. 
Τηβν  &Γβ  άβαΐίοαίβοί  ίο  ίηβ  ΕηιρβϊΌΓ  Μαηηβΐ  Κοπιηβηοδ, 
\νηοδβ  Γβί^η  οοπιπιβηοβδ  Α.ϋ.  1143  ;  ίηβ  ίπ-δί  οοηίαίηδ  396 
Ιϊηθδ,  ίηβ  ίίΓδί  55  οί  τνΐιίοΐα  αΓβ  ΐη  αηοίβηί  βτββκ,  ίηβ  \νηο1β 
οβίη^  αη  αοβοπηί  οί  ΐΐιβ  αυίηοι•'δ  βχίΓβπιβ  ρονβι-ί^,  αδ  βοηι- 
ραΓβά  \νάίη  ίηβ  οβίίβΓ  οΪΓοηηΐδίαηοβδ  οί  πιβη  ηοί  βηηαΐ  ίο  Ιιίπι 
ίη  Ιβαηπη».  ΤΙιθ  ροβπι  οοηοίπάβδ  ^ίίη  18  Ιΐηβδ  ίη  αηοίβηί 
Οτθβΐί,  α^αίη  (ΙΐΓθοίΙγ  αάάΓβδδβά  ίο  ίηβ  ΕπιρβΓοι•.  ΤΥβ  πιαγ 
οοηδίαβΓ  ίηίδ  αδ  αη  ίηάίοαίίοη  ίηαί  ίηβ  αηοίβηί  1αη£ΐια§,6  \ναδ 
βίίΐΐ  ίηβ  οίηοίαΐ  ίοπη  αί  οοηΓί. 

Τηβ  δββοηαΐ  ροβπι  (655  1ίηβ8,  31  αί  ίηβ  ΐ»β^.  αη<1  35  αί  ίηβ 
βηά,  ίη  αηοίβηί  βτββίί)  ίδ  οί  £ΓβαίβΓ  ίηίβΓβδί  ίηαη  ίηβ  βΓδί, 
αηοΐ  ππίδί  πκΐββά.  1)β  βοηδί(1βΓβ(1  α8  α  ναΐηαοΐβ  οοηίποηίίοη 
ίο  οπγ  1ίηο\νΐ6(ΐ£6  οί  ίηβ  ηίδίοΓγ  οί  ίηβ  ίίπιβ.  Ιη  ίΐιίδ  ίηβ 
αηίηοι•  Ιοά^βδ  α  οίίίβΓ  οοπιρίαίηί  ᧕αίηδί  ίηβ  πιοηΐίδ  οί  ηίδ  πιο- 
ηαβίβι-γ,  ίΙιβίΓ  άίδδοΐαίβ  Ιίίβ  αηά  ηαΓδΙι  ίΓβαίηιβηί  οί  ηίπίδβΐί.32 

Τηβ  ηβχί  ίο  ίΐιίδ  ροβπι,  ίη  οηΐΌΐιοΙο^ίοαΙ  0Γ(1βι*,  ίδ  αη  αοδίΐΓά1 
Μετάφραση  της  'ίλίάδο?  του  Όμηρου,  \>γ  α  οβΓίαίη  Κοηδίαη- 
ίίηοδ  ΗβΓπιοηίαΙίΟδ,  ίη  2945  δηοΓί  ίΓοοηαίο  νβΓδβδ :  αδ  ίηβ 
\ντίίβΓ  ίηίοΓπΐδ  ηδ,  ηηάβΓίακβη  αί  ίΐιβ  βοπιπιαπά  οί  ίηβ  ΕιηρβΓΟΓ 
Ιοαηηβδ  Κοπιηβηοδ  Αη§β1οάΊι1ί:α8  οί  Τηβδδαΐοηίΐίβ.    Αδ  α  8ρβ- 


31  ΜαυτορΙίΓγάοΒ  ηαβ  ηοί  ηκβόΐ  ίΐιβ  Μ8.  αί  νίβηηα,  Οοά.  ΐΐιβοΐ.  297,  ίοΐ.  117  α- 
121α  :  ΓραφάΙ  καϊ  στίχοι  διδαχί)ϊ  καΐ  •παρα.ινίσ(ωί  λόγοι  Άλίξι'ου  Κομνηνού  του 
μακαριωτάτου.  Γ,α,πΛοοίιΐδ  ϊα  1ιΪ8  οαίαΐο^αο  αάάβ  ίΐιαί  ίΙΐθΓβ  Ϊ8  αη  οΜ  εάϊίίοη  οί 
ίηίδ  ροβηι  αϊ  νοηΐοο,  ογ  Οαπδίορη..  Ζαηβίιΐδ,  ίη  4ίο.,  ηηάβΓ  ίΐιβ  ίίίΐο  :  Διδασκαλία 
παραινΐτικη  κυροΰ  Άλεξίοι»  Κομνηνού  του  λεγομένου  'Ζπανία.  Β\ΐί  Ωθ\>θάγ  Ιΐα.8 
ενοΓ  δοβη  ίηίδ  είΐϊΐϊοη. 

33  Ιί  18  ηηηοοοκδαΓγ  Ιιογθ  ίο  δροαίί  αί  ^τοαίβν  Ιβη^ίΐι  οί  ίΐιο  αηίΐιοτ  οί  ίηοδο  ί^νο 
οοηιροδίίίοηδ,  ίΐιο  Ιοαπιοά  ΤηβοάοΐΌδ"Ρι•ο(ΐΓοηιο8,  Λτηοπι  ντο  βΐιαίΐ  οοΐο^  πιοηίίοη 
α£αιη  αδ  ίαε  αιιίΙιοΓ  οί  ίηο  ηιοΐι-ίοαΐ  ΓΟΠίαηοβ  οη  ίηβ  Ιονεβ  οί'  Κΐιοιίαηΐΐιο  αη(1  Όγο- 
Βίοΐεδ.     8εο  ϋίοίίοηαΐ'γ  οί  Βϊο^γ.  3,  ρ.  1056. 


XII 


ΡΕΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. 


οίπιβη  ο£  ίηβ  ΤΛΤθίοηθά  δίνΐβ  ο£  Ιηΐδ  οοπιροδίίΐοη,  Ι  α,όΉ  ίηβ 
Ιΐηββ  ίη  ηιιβδίΐοη  : — 

μεταθεσας  εύνοητως 
άπο  την  άργτ]ν  εις  τεΧος 
εκ  της  ΆΧφα  ραψωδίας 
εως  <γαρ  το  11  το  μέγα, ΰ 
εξ  άξίωσιν  Δεσπότου 
Κομνηνού  ΑγγεΧοδουκα, 
Ιωάννου  του  ηρώου 
συν  τη  συΧΧεκτούσα  σώφρων, 
10     την  εις  άκρον  σωφρονοΰσαν 
κ  εν  τω  ν  ω  κ'  εν  τη  δυνάμει 


\ 


υττερ  πάσας  τας  γυναίκας 

τάς  τε  νυν  εϋρισκομενας 

και  τάς  πρώην  υμνουμενας, 
15     της  ωραίας  και  παγκάΧου 

"Αννης  γοΰν  της  βασιλίσσης, 

της  καΧης  μου  γοΰν  κυρίας ' 

των  καΧών  αυτών  τών  δύο 

τών  ωραίων  δεσποτών  μου, 
20     τών  φιΧοΧογικωτάτων, 

επροστάγθην  του  πεζεϋσαι 

εκ  τάς  δυσκοΧουσας  Χέζεις 

του  Όμηρου  ραψωδίας 

εις  παντοίαν  σαφηνείαν, 
25     επϊ  το  σαφές  επεΐπαν  (επεΐπαι  ?) 

ίνα  <γοΰν  γραμματισμένοι 

καϊ  μη  <γραφικάς  παιδεύσεις 

εδιδά'χθησαν  καν  ΌΧως, 

επευκόΧως  νά  νοοϋσι. 

Α£ίβΓ  ίηίδ  δρβοπηβη  οί  Οτββίί,  αηά  οίί&ΐ  ίηβ  νβΓν  οοηθίόΐ  βοη- 
ίββδΐοη  ίί  βοηίαίηδ  ο£  ίΐιβ  Ιπιρβηαΐ  ΐ^ηοΓαηββ,  \νβ  βαη  Ιιανβ  ηο 
(ϋΰΒοιιΙί^  ΐη  υηάβΓδίαηοΙίη^  Τζβίζβδ'δ  βοηιρίαίηίδ :  οιιί  ηοτν 
1ο\ν  ιηιΐδί  Ιιανβ  οββη  ίηβ  δίαίβ  ο£  Ιβ&Γηπψ  αί  ίηβ  βουι•ί  ο£ 
Τηβδδαΐοηίΐίβ,  ί£,  ίηάββίΐ,  ηο  οβίίβΓ  ιη&η  βοιιΐά  1>β  £οηηοΙ  £ογ 
ίηβ  ρΓορο8β(1  "  πιοάθπιΐζαίίοη  "  ο£  Ηοπιθγ  ΐηαη  ίηίδ  ρονβΓίν- 

33  γαρ,  δε,  δτ?,  μ^ν,  ατο  ιηβΓβΙ^  βχρίθϋνθδ  ίη  ίηβ  Ιαη^τια^β  οί  ίηβ  ροβίβ  οί  ίηΐδ 
ρβποά. 


ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.  χίϋ 

βίηοίεβη  ΗβπηοηίαΙίΟδ.  Ενβη  ΜαυίΌρηΓγάβδ  1θ8θ8  ηίβ  ίβηιρβΓ 
\νίίη  ηίιη,  ραίίβηί  ίηοη^η  Κβ  ^βηβΓαΙΙγ  ίδ — αηά  ραίίβηοβ  ίβ 
α  ΥθΓ^  ηβοβδδ&Γγ  νίΓίηβ  ίοΓ  αη  βαΙίίοΓ  οί  Μβαϋβναί  Οτββίί 
ίβχίδ  ; — οηί  Ι  Τ7Ϊ11  ΓαίηβΓ  γθ£θγ  ίηβ  ΓβαάβΓ  ίο  ΜαηΐΌρηι-γάβδ'δ 
οοδβι-ναίίοηδ  (ρ.  η  δα_.)  ίηαη  \ναδίβ  ηιοΓβ  οί  πι  γ  οτνη  ίίηιβ  ονβΓ 
ίηίδ  ^Γβίοηβαΐ  ρΓοάιιοϋοη.  Βαί  ίί  δηοιιΜ  οθ  οοδβι-νβά,  ίηαί,  ίη 
δρίίβ  οί  ίηβ  αηίηοι-'δ  άίδίίηβί  ρΓΟίηίδθ,  ηβ  £ΐνβδ  τΐ8  αηγίηίη^ 
Τ3ΙΧΪ,  α  ίΓαηδΙαίίοη  οί  ΗοπιβΓ,  οηί  ιηβΓβΙγ  αη  αοδίΓαβί  οί  ϋαΓβδ.31 

Τηίδ  ροοπι  ηαβ  1β<1  υβ  εϊΙτβΆάγ  οβγοηα!  ίηβ  γβ&τ  1204,  ίη 
\νηίοη  ίηβ  Βγζαηίίηβ  ΕιηρίΓβ  αί  Οοηδίαηίίηορίβ  ηαά  Ιο  γΐβΐά. 
ίο  ίηβ  ΟηδΣκΙθΓδ,  αηά  α  Ιιαίίη  ΕπιρίΓθ  ναδ  βδίααΐίδηβαΐ  ίη  ίηβ 
Εαδί.  Τΐιίδ  οηιρίΓθ  \ηΐδ  ίίδβΐί  οί  ηο  νβι-γ  1ο秕  αΙηΓαίίοη,  οηί 
βοηΐθ  οί  ίίβ  αίβροηοίβηοΐβδ,  ί.β.  ΐηβ  ΕΓβηοΙι  (ραι-ίΐγ  Ιίαΐίαη) 
ρηηοίραΐίίίβδ  ίη  ίηβ  Ρβίοροηηοδηδ  (ΜοΓβα),  Αίίίοα,  αηά  ΐηβ 
ίδίαηάδ,  ίοΓ  α  βοηδίαΙβΓαοΙβ  ίίηιβ  Γβδίδίβά  ΐηβ  ίββοΐβ  βίΓοι-ίδ  οί 
ΐηβ  ΙαίβΓ  Β γζαηίίηβ  ΕηιρβΓΟΓδ  ίο  Γβ^αίη  ροδδβδδίοη  οί  ίηβδβ 
οΐά  ραι-ίδ  οί  ίηβΐΓ  βπιρίΓβ.  Ιί  οαηηοί  οθ  ίηβ  ίηίβηίίοη  οί  ίηίβ 
ΙηίΓοάηοίίοη  ίο  §ίνβ  αη  αοοοιιηί  οί  ίηβ  ηίδίοΓγ  οί  ίηβδβ  ρηη- 
οίραΙίίΪΘδ ;  \νηαί  \νβ  ηανβ  ίο  αο  ίδ  ίο  δηο\ν  ίηβ  £Γβαί  ίηβηβηοβ 
\νηίοη  ίοΓβί^η  ΙίίβΓαίυΓβ  βχβΓοίδβαΙ  οη  ίηβ  θτββϊ;  ρορηίαίίοη 
οί  ίηβ  ίβΓΓίίοηβδ  ηηόΙβΓ  ίηβ  δ\ναγ  οί  ίηβ  Φράτγκοι. 

Αηιοη^  ίηβδβ  ρΐΊηοίραΙίίίθδ  ίηαί  οί  ίηβ  ΥίΙΙθη&Γάοηίηδ  ίη 
ίηβ  Ρβ1οροηηβ8ΐΐ8  ίδ  ηο  άοιιοί  ίηβ  ηιοδί  ίηιροι•ίαηί,  αηά  ίί 
βββπιβ  ίο  οβ  Ύβτγ  ίοΓίαηαίβ  ίηαί  ηβΓβ  αί  Ιβαβί  τνβ  αΓβ  ίιιΐΐγ 
βηαοΐβίΐ  ίο  ίΓαοβ  ίηβ  ίηηιιβηοβ  οί  ΐηβ  Ιαη^υα^β  οί  ίηβ  βοη- 
(ριβίΌΓδ  οη  ίηαί  οί  ίηβ  βοηςηβΓβά.35  Τηίβ  ίδ  ροδδίϋΐβ  ο  γ 
ηιβαηδ  οί  α  βαι•ίοιΐ8  \νοι•1ε,  βηίίίΐβό!.  Χρονικά  των  βν  '  Ρωμανία 
και  μάλιστα  βν  τω  Μωρβα  ποΧίμων  των  Φράγκων,  α  Ιβη^ίηγ 
βοηιροδίΐίοη  ίη  ροΐίίίοαΐ  γβΓδβδ,  ίη  ί\νο    οοοίνβ,  ίηβ  ήτ8ί   οί 

34  Ελήφθη  τον  "Ερμονιακον  το  στιχοΰργημα  4κ  χειρογράφου,  δεν  ενθυμούμαι 
τίνος  ιταλικής  βιβλιοθήκης,  αντιγραφών  υπο  του  φιλοτίμως  καϊ  φιλοπόνοος  πα- 
λαιότερα τε  καϊ  νεώτερα  μνημεία  της  νεοελληνικής  γλώσσης  άναλέγοντος  καϊ  εκδί- 
δοντος κυρίου  2π.  Ζαμπελίου.  Κατεχωρ'ισθη  δε  όχι  πλήρες,  άλλα.  κατά  τεμάχια 
μάλλον  ή  ήττον  συνεχή.  Μάλιστα  μετανοώ  'ότι  δεν  παρέλειψα  ακόμη  κάμποσα 
τεμάχια.  Μ&οτορΙΐΓ^άββ,  ρ.  θ'.  Ιί  ι»  0111ΪΟ113  Ιο  οοηιραιο  \νίί1ι  ίΐιί»  αοοοαπί  οί 
Ζαηιρβ1ίθ8' 8  &Γ§βίΐαώβ8Β  ΐιι  ηοίιησ  ίΗο  ρΐαοο  αιιά  ηυιαϊβΓ  οί'α  Μ  8.  αποΛον  Βί&ίβ- 
ιηβηΐ  ΓβίβΓτΐηβ  ίο  ίΐιβ  βαπιο  δοΐιοΐα,ι- :  "  Λ'αοΙιίϊα^βη  ϊη  Ραΐ'ίδ  ηαοΐι  άβΓ  1)ϋίι•θ1Γβιΐ(1θη 
ΗαικΙδοΙίΓΪίΐ  (οιιί  οί  ΛνΚίοΙι  Ζαηιρεϋοδ  ριώϋδΐιοά  Λβ  ροοπι  οη  Αηάτοηίΐεοθ),  άϊο  ϊεα 
1ιαΐ)6  αηδίοΐΐοη  Ιαδδβη,  ^ναΓοα  αΙ)π^οηδ  1)ίδ  ^βίζΐ  νβΓ£βΙ)1ϊο1ΐ."  Βϋάϊη^ΟΓ,  ηιϊίίο1§Γ. 
νοίΐίδβροβ,  ρ.  3. 

35  Τάβ  ίρΐΐο^νϊη^  ηοίίοθ  ίδ  α  ΓΟδίιπιό  ο£  βοπιο  ραΓίδ  οΓ  ΕΙΙΐδδβη'δ  ΐπίτοιίαοϋοη  ίο 
ίηβ  δβεοηά  νοίαηιο  οί' Μδ  "  Αηαΐοΐίίοη." 


XIV 


ΡΕΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. 


\νηίβη  Γβίαίβδ,  ίη  1189  1ίηβ8,  ΐΐιβ  οοηορβδί  οί  Οοηδίαηίίηορίβ 
ογ  ίηβ  Εαίίη  ΟΓαβαοΙβΓδ  ;  ίηβ  δβοοηοΐ,  ίη  ηβαιίγ  6000  Ιίηβδ,  ί,ΐιβ 
οοηηπβδί  οί  ίηβ  Ρβίοροηηβδηδ  ον  Οηίΐΐαηιηβ  (Ιβ  Οηαπιρίίίίβ 
(Μίσερ  ΓουΧίάμος  ντε  5*αλό),  αηαΐ  Οβοΰτον  άβ  νίΙΙβΗακΙοιιίη 
(ΒιΚαρδούης),  ηηίίΐ  ίηβ  Γβί^η  οί  ηίβ  ^Γαηάάαη^ηίβΓ  ΙδαοβΗβ 
(Ιβ  νϊ11θ1ιαΓ(1ονιίιι  (1205-1314).     ΊΊιίδ  ροβπι  ηαά οββη  βχίβη- 
βίνβΐν  ιΐ8θ(1 ογ  ϋιιβαη^β  ίη  ηίδ  "ΟτΙοδδαΓΪΗηι  ηιβοΐίαβ  βί  ίηίίηιαβ 
^Γαββίίαίίδ,"   αηοΐ  ίηβ  δαιηβ  βοηοΙαΓ  βοηίβηιρίαίβά  ίίδ  ρηοΐί- 
βαίίοη  αί  ίηβ  βηόΐ   οί  ηίδ  ρΓο^βίβά  βάίίίοη  οί  ΝίΙίβρηοΐΌδ 
βτβ^οΓαδ  ;  οηί  άβαίΐι  ονβΓίοοΙε  Ιιίηι  1>ΘίθΓθ  ηβ  οοχιΐά  βαιτν  οηί 
ηίδ  ίηίβηίίοη.     Βοίνίη,  "ννΐιο  ίηβη  βάίίβοί   ίηβ   ίίΓδί  ρατί  οί 
ΝΐΙίθρΙιοΓΟδ  (χΓθ^οταθ,  <ϋβοΙ  ίη  ίηβ  δαηιβ  ν?αγ  οβίοΓβ  ίηβ  ροθΐη 
\ναδ  ρηοϋδηοά,  αη<1  ίί  \ναδ  οηΐγ  ία  1825  ίηαί  <Γ.  Α.  Βπβΐιοη 
ρηοΐίδΐιβά  ίηβ  βτΓββ^  ίβχί  οί  ίηβ  ίίΓδί  οοοίί,  αηά  α  οοηιρίβίβ 
ΐΓαηδΙαίίοη  ίη  ΓγθποΙι  οί  ίηβ  ββοοηοί.36     8ίχίββη  γβαΓδ  αίίβΓ- 
\ναΓθ!δ,  Βαβηοη  ρηοΐίδηβά'  ίηβ  οοηιρίβίβ  Θτββίί:  ίβχί  αίίβΓ  ίηβ  ί\νο 
Ραιίδ  Μ88.  (Νοδ.  2898  αηά  2753),37  αηά  ίοιίΓ  νβ&Γ8  ΙαίβΓ  ηβ 
Γβ-βάίίβά  ίηβ  ροβηι  αίίβΓ  ίηβ  Μ8.  ηιβαηΛνηίΙβ  άίδοονβΓβά  αί 
Οορβηηα^βη,  \νηίβ1ι  ίδ  ηιοΐ'β  οοηιρίβίβ  ίηαη   ίηβ  ΐ\νο  Ρατίδ 
Μ88.33     Μβαητνηίΐβ  Βαοΐιοη  ηαά  αίδο  δηοοββάβά  ίη  ηηάίη^  α 
ΡΊ'βηοΙι  \νοιΊί  οη  ίηβ  βαηιβ  8υ1>]βοί,  \νηίοη  ηβ  \να8  ίηοΐίηβά  ίο 
οοηδίάβΓ  αδ  ίηβ  οπ§ίηα1  οί  ίΐιβ  θτββίε,  νίζ.  ίηβ  οοοίε  "  Ώβ  Ια 
Οοη^πβδίβ  άβ  Ια  ΜοΓββ  ;  "  οηί  Ι  οβίίβνβ  ΐΐιαί  ϋι•.  ΕΠίδδβη  ίδ 
ΐΊ^ηί  ίη  άοιιοίίη»  ίΐιίβ  Ιαβί  ίηίβΓβηββ  οί  ίηβ  ΕΓβηβΙι  δοηοΐαι-.39 
Βαί  Κο\νβνβΓ  ίΐιίδ  ιηαγ  οβ,  \νβ  ηανβ  ηβΓβ  οβίοΓβ  ηδ  α  ροβηι 
■ννηίίβη   ίη  ίΐιβ  ιηοδί  οηηοηδ  Οτββίί:  ίηαί  ηιαν  λνβΠ  οβ  οοη- 
οθίνβά ;  ίηβ  ααίηοΓ  ηδβδ  α  Ιάηά  οί  ηιοη^ΓβΙ  Ιαη^ηα^β,  ίητββ- 
ίοηΓίηδ  Θ-Γββίί  αηά  οηβ-ίοηΓίΙι  ΕΓβηβη,  αηά  ίηβ  ηανοβίί  ηβ 
ηιαίίβδ  ίη  §ΤαηιιηαΓ  αηά  βοηδίΓπβίίοη  ίδ  δοηιβίΐιίη^  ίηάβδβΓΪ- 
οαοΐβ.     Υβί  ίηβΓβ  ίδ  ηο  άοαοί  ίηαί  ίηίδ  θτββίί  \να8  ίηβ  Ιαη- 
§ηα§β  ίΐιβη  ηδβά  ίη  ΐΒβ  Ρβίοροηηεδαδ,  80  ίαΓ  αδ  ίί  \ναδ  ηηάβΓ 


36  Οοΐΐβοϋοηδ  ό1β3  ο1ΐΓοηΐθ[ΐΐ65  ηαΐίοηίΐΐοδ  ίταηςαίδβδ,  έοπίθδ  βη  Ιαπ^υβ  ντιΙ^αΐΓβ 
άα  ίτείζίεπίΘ  αυ  δοίζϊβπΐθ  βΐέοΐβ,  ανοο  ηοίβδ  βΐ  βοίαΪΓΟϊδβεπιοηίδ  ραΓ  <Γ.  Α.  Βαοΐιοη. 
Τοιη.  ϊν.  χαιβ  δίβοΐβ.  ΟΗΐΌΐιίηαβ  άβ  Ια  οοηφιίΗβ  άβ  ΟοηδίίΐηίίηορίΘ  εί  άβ  Γέία- 
Μϊδδθΐηεηί  άβδ  ΡΓ&πςιιϊδ  βη  Μοτέβ.     Ραήδ,  1825. 

37  ΟΙίΓοηίςιιβδ  βίΓαη^ΘΓβδ  Γβίαΐίνβδ  αυχ  θχρέάϊίϊοηδ  ίι-αηςηίδβδ  ρβηάαηί  Ιβ  χιπθ 
εϊββίβ  ;  ΟηΓοηίφΐβ  άβ  Ια  ρπηεϊραυίβ  ίταηςαίδε  ά'Αβααΐβ.     Ραπβ,  1841. 

38  ΚββαβΓβΙιβδ  ηίδίοιϊϊμιβδ  8πγ  Ια  ρΓΪηβίρανιίέ  ίΐ'αηςαίδβ  άβ  ΜοΓββ  βΐ  δβδ  ηαυίβδ 
βαΓΟηηίβδ.     Βιβλίον  τηϊ  Κονγκί(Τταϊ  της  "Ρωμανίας  καϊ  τοΰ  Μωραίως.  Ραΐϊδ,  1845. 

39  8εβ  ϋΓ.  ΕΙΙίδδβιι,  Αηαΐβΐίίεη,  νοί.  2,  χχϊ.-χχνϋά. 


ΡΕΟΕΕΟΟΜΕΝΑ.  χν 

ίηβ  ΕΓβηοΙι  1ζηί§ΊιΪ8  ;  ίί  ηαδ,  ηοννβνβΓ,  οΙίδαρρβαΓβοΙ  ίτοηι  ΟγθθΙς 
8θϋ  \νίίηοηί  Ιβανίη^  ηιαηγ  ίΓαοβδ,  ίιιδί  αδ  οηΐγ  Ιιθγθ  αηά  ΐηβΓβ 
ίη  ίηβ  οοιιηίΓ ν  α  ηιβοΐίβναί  ηιίη,  ρβΓοηβά  οη  δοηιβ  γοοΙϊ,  Γβηιίη<ΐ8 
ίηβ  ίΓανβΠθΓ  οη  οΐαδδίο  δοίΐ  ίΐιαί  οηοβ  ίηβΓβ  \ναβ  Ιιθγθ  α  ΕΓβηοη 
ρπηοίραΐίίγ. 

Ιη  ίηβ  ΟηΓοηίοΙβδ  ο£  ίηβ  Εΐ'αηΐίδ  τνβ  ηανβ,  ίί  \νί11  οβ  βαδίΐγ 
ηηάβΓδίοοοΙ,  ίηβ  να1§αΓ  Ιαη^αα^β  ο£  ίηβ  ρβηοά  ίη  ίίβ  \νοΓ8ί 
αρρβαηαηοβ  ;  οιιί  ιηαηγ  ννοΓοΙδ  ο£  ΕΓβηοη  αηά  Ιίαΐίαη  οη^ίη 
οοοπγ  αίδο  ίη  ίηβ  Γοηιαηοβδ  ννηίοη  ν/β  βηαΐΐ  ηονν  βηαηιβΓαίβ, 
αηά,  αοονβ  αΐΐ,  \νβ  βΐια.11  οοββΓνβ  ίΐιαί  ίηβ  δηο]βοίδ  ο£  ίηβδβ 
Γοηιαηοβδ  ατβ  βίίηβΓ  (ϋβίίηοίΐγ  ο£  9,  ΕΓβηοη  οη§ίη,  ογ  αί  Ιβαδί 
ιηοιιΐάβά  οη  ΡΓβηοη  ηιοάβίδ. 

Οη  ίηβδβ  Γοηιαηοβδ  \νβ  Γβ£βΓ  οιιγ  ΓβαάβΓδ  ίο  ίηβ  βχοβίίβηί 
^ΟΓΐε  :  "  Ε'ίηάβδ  8ιιγ  Ια  ΙίίίβΓαίιντβ  ^Γβοφίβ  ηιοάβΓηβ.  Ιηιί- 
ίαίίοηδ  βη  §Γβο  άβ  ηοδ  Γοηιαηδ  άβ  οΐιβναΐβήβ  άορινίβ  1β  χιιθ 
δΐθοίβ.  ΟιινΓα^β  οοαίΓοηηό,  βη  1864,  ραΓ  ΙΆοαάβιηίβ  άβδ  Ιη- 
δβΓΪρίίοηδ  βί  ΒβΠβδ-ΡβίίΓβδ ;  ραΓ  Μ.  Α.  Οη.  Οίάβΐ.  Ραήδ, 
ίητρηπιβ  ά  ΓΙιηρπηιβΓίβ  Ιηιρβηαΐβ,  1866. 

Ιί  δηοιύά  οβ  οΟδβΓνβά  ΐΐιαΐ  ίΐιβ  ίαδίβ  £ογ  Γοηιαηοβδ  ηαά  ηοί 
ίο  1)β  ΟΓβαίβά  ογ  ΓοΓβί^ηβΓδ  ίη  θτβοοβ  ;  ηοί  ίο  δρβαΐί  ο£  ίηβ 
οΙάβΓ  Γοηιαηοβδ  ογ  Ηβΐίοάοηΐδ,  Χβηορίιοη  ο£  Ερηββιΐδ,  αηά 
οίΙιβΓδ,  \νβ  ίίηά,  ίη  ίηβ  ίίηιβ  ίπιηιβάίαίβΐγ  ρΓβοβάίη»•  ίηβ  ίη- 
ναδίοη  ο£  ίΐιβ  ΡΓβηοη,  α  οοηδίάβΓαοΙβ  ηηηιοβΓ  ο£  Γοηιαηοβδ 
\νι•ίίίβη  ίη  αηοίβηί  ΟΓββΙί,  αηά,  ηο  άοιιοί,  ίηίβηάβά  £ογ  Ιηβ 
Γβαάίη^  ριιοΐίο  ο£  ίηβ  οαρίίαΐ ;  οιιί  ίηβδβ  Γοηιαηοβδ,  ίηιρβΓ£βοί 
αδ  ίηβγ  εγθ,  αΐ'β  δίίΐΐ  ή'αηιβά  οη  αηοίβηί  ηιοίΐβίδ,  αηά  ίηβ  δρίΓΐί 
ο£  οηίνηΐΐ'γ  Ιιαδ  ηο  ραΓί  ίη  ίΐιβηι.  8ποη  \νοΓΐίδ  &Γβ  ίΗβ  Ιονβδ 
ο£  ΚηοάΛΐιίΙιο  αηοΐ  ϋΓΟδίοΙβδ,  ογ  ΤΙιβοαΙοΓΟδ  ΡΓοάΐΌηιοδ ;  ίηβ 
Ιονβδ  ο£  ΑηδίαηοίΓΟδ  αηά  Καΐΐίίΐιοα,  ον  Κοηδίαηίίηοβ  Μαηαβδβδ 
(ο£  Λνηίοη  \νβ  ροδδβδδ  οηΐγ  612  Ιίηβδ,  "ννΐιίΐβ  ίΗβ  οη»ίηα1  οοπι- 
ροδίίίοη  ^ναδ  ίη  ηίηβ  οοοίίδ) ;  αηά  ίίηαΐΐγ,  ίΐιβ  Ιονβδ  ο£  ΏΓΟδίΠα 
αηά  ΟηαΓίΙνΙβδ,  1>ν  Νί1ίβί&8  Εα^βηίίΐηοδ,  \νΓΐίίβη,  αδ  ίηβ  "ννηίβΓ 
ίαίεβδ  οαΓβ  ίο  ίη£θΓΓη  ιιβ,  ίη  ίηιίί&ίίοη  ο£  ίηβ  Ιαίβ  ρηϋοδορηβΓ 
ΡΓοάι-οηιοδ.  Τηίβ  Ιαδί  ρΓοάαοΐίοη  ιηαγ  οβ  Οηβίΐν  οηαΓαο- 
ίβΓΪδβ(1  αδ  ίΐιβ  ηβ  ρΙιΐ8  πΐίηι  ο£  οαοί  ίαδίβ.40 


40  δοβ  οη  ίΐιο  •νν1ιο1β  ειι^'βοί;  ίηο  οηίοι-Ιαίηίη»  ΛνοΛ  1^  νίοίοΓ  Οΐιαανϊη :  Ιιββ 
Εοιηαιΐϋΐοι-8  Ογοοβ  εί  ΐΛϋηβ.     Γαιίδ,  Ηϊιζθΐ,  1802. 


χνί  ΡΚΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. 

Αδ  α  δψη  ο£  ίηβ  ίαδίβ  ο£  ΐΐιβ  ρβιϊοεί  \νβ  ηιαγ  Ιιθγθ  αίδο 
ιηβηίίοη  ίηβ  ίΓαηδΙαίίοη  ηιααΐβ  ο£  ίηβ  ί&ΐβδ  ο£  ίηβ  δβνβη  \νίδβ 
ηι&δίβΓδ,  \)γ  οηβ  ΑηοίΓβορηΙοδ  ;  ίηβ  \νοι•ΐ£  ίδ  ΐη  ρΐΌδβ,  1>ηί  ίη 
νβτγ  ηιηοη  ίηβ  δαηιβ  Ιαη^υα^β  &8  ίηβ  οιβίΓίοαΙ  ι-οιηαηοβδ  ο£ 
ντηίβη  \?β  αΓθ  £θίη£  ίο  δρβαΐί.  Το  &11  ίηίβηίδ  αηά  ρηΓροδβδ, 
ίηίδ  οοοίί  τηαγ  ΐηβΓβίοΓβ  1)θ  βοηδίοΙβΓβίΙ  &δ  ίηβ  οΐχΐβδί  δρββίηιβη 
ο£  "  Β,οπιαίο  "  ρΓΟδβ.41 

Βηί  ίηοιι^η  ΐΐιβ  ίαβίβ  £ογ  Γοπια,ηββδ  βχίδίβά1,  ΐΐιβ  ί&δίβ  £ογ 
βηίναΐΓγ  τναδ  ηο  (Ιοαοί  απ  ίηιροι-ίαίίοη,  1>ιιί  οηβ  •ννηίοη  ίδ 
ηιιίίβ  ΐη  Ιϋββρίη^'  \ηίη  ίηβ  ί&δίβ  Γβαΐΐγ  δΐιοτνη  \>γ  δβνβΓαΙ 
Βγζαηίίηβ  βηφβΓΟΓδ  £ογ  ίηβ  ίοηι-η&ηιβηίδ  αηά.  οίηβΓ  Ιαιί^ηίΐγ 
βχθΓοίδθδ  ίηίΓοάηοβοΙ  ίο  ίηβΐΓ  ηοίίββ  βγ  ίηβ  ΟηίδαάβΓδ.42  Α 
νβΓγ  οιιηοιίδ  βχαηιρίβ  ο£  ίηβ  βχίδίβηββ  αί  Οοηδίαηίίηορίβ  ο£  α 
ΐ&δίβ  £ογ  οηίναίπο  αάνβηίιΐΓβδ  ίδ  ίηβ  ροβπι  6  πρβσβνς  Ιππότης, 
ίη  \νηίβη  α  Ιβ^βηά.  ο£  ίηβ  βγβΐβ  ο£  ίηβ  Ταοΐβ  Βοαηά  ίδ  Γβίαίβαί. 
ίη  306  ροΐίίίβαΐ  1ίηβ8  αηά  ίη  ρΓβίίγ  ^οοαΐ  αηβίβηί  Θτθθΐϋ.43 

Ιη  ίηβ  £ο11ο\νίη^  αοβοηηί  Ι  η&νβ  οοηίιηβοί  ηιγ8θ1£  ίο  ίηβ 
ηιοδί  ηβοβδβαΓγ  βί&ίβηιβηίδ  οη  ίηβ  δίη^ΐβ  ροβηΐδ  : — ■ 

1 .  Λνβιστρος  καϊ  'ΡοΒάμνη  :  2853  Ιίηβδ,  αη  οη^ίηαΐ  \νοιΊί, 
£ογ  Λνΐιΐοΐι  ηο  δοηΐΌβ  βαη  οβ  £οιιη<1  ίη  ηιβάίβναί  ΙΥβηβη  ΙίίβΓα- 
ίηΓβ.  ΤηβΓβ  ίδ  ηοί  α  Ιίίίΐβ  ροβίίοαΐ  ηιβπί  ίη  ίΐιίδ  βοηιροδίίίοη. 
8ββ  ίηβ  αηαίγδίδ  ίη  ΟΚάβΙ,  Ε'ίαάβδ,  ρρ.  151-196,  αηά  ίηβ 
βάίίίοη  ο£  ίηβ  ίβχί  ίη  Μαπι-ορηΓγαΙβδ,  Έκλσγαί,  ρρ.  324-428. 
Τηβ  οηΐγ  θχίβίίη^  Μ8.  ο£  ίηίδ  ροβηι  (Ραι-ίδ.  2910)  ίδ  ηοί 
εοηιρίθίθ ;  ηοΓ  "νναδ  ίηβ  βοργ  \νηίβ1ι  Μ.  ΟΐΉδίηδ  Γβββίνβά  £Γοηι 
α  £ηβη(1  ίη  ίηβ  16ίη  οβηίηΓγ.  Τΐιβ  ρηηίβά.  ίβχί  ΓβηηΐΓβδ 
ππιβη  βηίίβαΐ  αδδίδίαηββ. 

2.  Βέλθανδρος  κάϊ  Χρυσάντζα:  Ιίΐνβ ίηβ ρΓθϋθάίη^, αη οη^ίηαΐ 
"ννοΓίν.  Οοά.  Ραιΐδ.  2909.  8βθ  ίηβ  αη&ΐγβίδ  ογ  Οτίάβΐ,  1.1.  ρρ. 
105-150.    Εάίίβά.  Βγ  Ώγ.  ΕΠίδδβη,  ίη  ίηβ  5ίη  νοίηηΐθ  ο£  ηίβ 

41  ~2υντίπας.  Ώβ  δγηΐϊρα  βί  ΟγτΊ  βΐϊο  ΑηάΓβοραϋ  ηαιτίΐίϊο.  Ε  οο<1<1.  Ραπ38. 
βίΐϊίίΐ  α  ^ο.  Ργ.  Βοΐδδοηαάθ.  Ραήδϋδ,  οχ  ΐγρΐβ  6.  Ι)ογβη  :  ηρικί  ϋθ  Βιιγθ  Ργ&ϊγθ8, 
νϊα  δοι-ροηΐίηίΐ,  η.  7,  Μοοοσχχνιιι.  Α  ηε^ν  βάϊίίοη  ϊβ  αάνβΓίΐδβά  \>γ  Λβ  βπη  οί 
ΤβιιοηβΓ,  άϊ  Εβιρζί».  Τββ  \νοΛ:  "νν&δ  αίδο  ιηοάθπιΐζβά  αηά  ριϊηίοά  αί  νβηίοβ,  1805. 
ΤΚθ  Βπίίδΐι  Μιΐδβυιηροδδβδδβδ  α  οοργ  οί  ίΜδ  βάϊίϊοη. 

43  Νίΐίθίαδ  Οΐιοηϊίΐίβδ  (3,  4)  τβίαίβδ  Λϊδ  οί  Μαηιιβΐ  Κοηιηθηοδ,  αηά  ΝϊΙνθρΙιοΓΟδ 
ΟΓβ^οΓαδ  (10,  ρ.  482,  Βοηη.)  οί  ίΐιβ  γουη§βΓ  Αηάΐ'οηϊΐίοδ,  -ννβο  αρρββτβ  ίο  Κανβ 
ραδίιοο!  βϊδ  ίοηάηοδδ  ίοτ  ίΐιβδβ  Ιίΐιίσΐιΐΐγ  σαηιεδ  αΐηιοδί  ίοο  (αχ.  8εβ  βίαβί,  ρρ.  34-41. 

43  Ό  πρίσβυτ  Ιππότης.  Είη  §π6οΐπ3οίΐ65  Οεάίοΐιί  αιΐδ  (Ιεηι  8α^εη1ίΐ•βΪ8Θ  άεΓ 
Ταίεΐηπκίε.  Ιη  ηευεΓ  Τεχίι-ενϊδϊοη  υηά  ζτιπι  βΓδίεη  Μ  αϊ  ϊη  τοΝδίϋικΙϊ^βΓ  νεΓ- 
άειιίδεβιιη»  τηΐΐ  οίηΙεϋεικΙεη  Βεηιει-ΐνΐιη^ειι  βει•αιΐδσε»εΙ)εη  νοιι  Αάοΐί  ΕΠίδδεη. 
Ιιεϊρζί^,  1846.  ΟΐΙο  Λ^ί^αηά.     ρρ.  47. 


ΡΕΟΕΕαΟΜΕΝΑ.  χνίί 

"  Αη&ΐβΐίίβη,"  αηά  ΜαητορηΓγάβδ,  Έκλογαί,  ρρ.  212-256. 
ΒβλθανΒρος  ίδ  ΒβιΊταηίΙ,  αηαΐ  ηίδ  ίαΐΙιβΓ'δ  ηαηΐθ, '  Ροδόφιλος,  ίδ 
α  νβΓ7  ηαρργ  ίΓαηδίοι-ηιαΐίοη  οί  ίηο  ΙΥβηοη  Β,οάοΐρΐιβ  ίηΐο  ά 
Οτββίί  ηαηΐθ. 

3.  Τηβ  1ονβ8  οί  ΚαΙΚιηαοηοδ  αηά  01ιι*}τ8θΐτηοβ,  απ  ίηβ(1ίίβ<1 
ροθπι,  ίτθηηθηίΐγ  ηηοίβά  ογ  ΜθΗΓδίιΐδ  ΐη  Ιιΐδ  "  ΟτΙοδδαΐΊΐΐιη 
Θ-ΓαβοοοαΓΟ&ππη,"  αηά  ίτοιη  Ιιίιη  1>γ  ϋηοαη^β ;  ΐηβ  Μ8.  ΐδ  αί 
Υίθηηα.  Τη©  νοι-γ  ηαηΐΘδ  οί  ίηβ  ί\νο  1ιθγοθ8  ο£  ίηίδ  ροβητ. 
ίηάίοαίβ  ίη&ΐ  \νβ  ηανο  ηβΓβ  &η  οπ^ίηαΐ  οοιηροδίϋοη.44 

5.  Ιστορία  "ΆποΧΚωνίου  του  Τύρου,  οΐβαΐ'ΐγ  \ντίΐίΐΘη  πηάθΓ 
Ιΐιβ  §απΐθ  ίηηΊιοηοβδ,  ηηοΐ,  ρβϊΊιαρδ,  αΐίβτ  αη  Ιίαΐίαη  νβΓδίοη  οί 
ίηίδ  οησίηαΐΐγ  Οτοθΐί  βίοι^.45  ΤΙιθ  ΘτθθΙϊ:  ίβχΐ  ίβ  ΕαβηίίοηΘοΙ 
ογ  ϋαοαη^β,  ΙηΛ.  Αηοί;.,  ρ.  36,  αηά  αρρβα,Γβ  ίη  ΐΐιβ  ρι-θδβηΐ 
νοίηιηβ  ίοΓ  ΐΰο  ητδί  ίίηιβ,  αίίβΓ  α  οοργ  ΙάηοΙΙγ  πιςκΙθ  ίοΓ  πιο  ο  γ 
Μ.  Θι<1β1.  Τηβ  οαίαΐο^πβ  άβδοιίοβδ  ίηβ  Μ8.  390  ίη  ίηβδβ 
ίβΓπΐδ :  "  Ναιτ&ίίο  άθ  Αροΐΐοηίο  Τγηο  β  Ι&ίίηα 46  1ΐη§ιΐ3,  ίη 
^Γαβοαπι  οοηνβΓδα,  ίδ  οο(1βχ  άβοίιηο  ςιιίηίο  8&βοη1ο  βχαΓαίηβ 
νκΐβίηι•."  Τηβ  ροβίΏ.  οβ^ίηδ  οη  ίοΐ.  149δ  αηά  βηίδηβδ  173δ. 
Τηβ  τντίίίη^  ΐδ  νθΐ•γ  οαά,  &η<1  ίηβ  οοργίδί  ηιηδί  ηανβ  οββη  α 
νοι-γ  ί^ηοΓαηΐ  ρβΓδοη  ;  α,  ίαοΐ  οί  τνηίοη  βνβΓ γ  Ιίηβ  οί  ηιγ  οηίί- 
οαΐ  ηοίθδ  \νίΠ  ίαπιίδη  δηίηοίθηΐ  ρΐΌοίδ.47  Μγ  οοη]βοίπΓθδ  αηά 
βπίΘηοΙαίΐοηδ  ΐη  ίηίδ  ροοιη  αΓθ,  ίΙιβΓβίοΓθ,  οί  α  οοΜθγ  ηαίυι-β 
ίηαη  ^νοηίαΐ  οβ  ρβπηίίίβοί  ίη  οοηιροδίίίοηδ  1β88  οοπηρί.48 

41  Τΐιΐδ  τνοιΊν  ΐδ  ίι•εφΐεηί1γ  (ριοίοά  1>γ  Οηοοη^ε  ίη  Μδ  ΟΙοδδαΓγ,  οη  ίΐιβ  αηίηονΐίγ 
οί  ΜοηΓδήΐδ,  ώΊιο  ηααί  ιΐδβοί  α  Μ8.  οί  ίί  ίη  εοηιρΐΐίη^  ηίδ  "  όίοδδαπηπι  Οταεοο- 
οηΛαηιηι."  Μ.  Οιάβΐ,  Ε'ίηοΐεδ,  ρ.  57,  καγδ,  "εβ  Γοπιαη  η'εχΐδίε  φΓβη  ηιαηηδοπί 
α  Ια  Βϊοΐϊοίΐίθηπο  ϊηιρέπαίο  άβ  νϊβηηβ,"  (ριοίίη§  ϊη  9,  ηοίβ  "Ρϊθγγθ  Εαιηοβοϊιΐδ, 
ί.  ν."  Βπί  Ι  οαηηοί  ήηά  ϊ\ιαί  Ι,αιηοοοίιΐδ  ιηεηίϊοηδ  ίηίδ  \νοΓΐί  ΐη  ηΐ8  Οαίαΐο^υβ  οί 
ΐηο  Μ88.  άΙ  νϊεηηα,  αηΛ  αηι  αίναϊά  ίηϋί  Μ.  Ο-Μβΐ  άϊοΐ  ηοί  νβτί/ι/  ηίδ  ηυοίαίίοη 
οβίοΓΟ  ρηηίίη^  ίί.  Αί  8,11  βνβηίδ,  3,  πιογο  οΐβίαΐΐεά.  οϊίαίίοη  Λνοηΐά  ηοΐ  ηανβ  οοοη 
οαί  οί  ρΐαοβ.     Ακ  ΐί  ΐδ,  Λνβ  οαηηοί  βνβη  1)6  δηΓβ  ίηαί  ίηΪ8  ^οΛ  ϊβ  δίΐΐΐ  ΐη  οχΐδίβηοβ. 

45  8ββ  Οηαηνΐη,  Ιθβ  Εοηι.  ΟΓβοδ  βί  Εαίΐηδ,  ρρ.  175-182.  Εαραηηιε'δ  ρΓβίαοβ  ΐη 
Ιηβ  Ετοίΐοΐ  δοπρίοΐΌδ  οί  ϋΐάοί.  ΕΙΠδδεη,  Αηαΐ.  5,  2. 

48  Τΐιβ  βχρΓβδδΐοη  απύ  λατινική!  ΐη  ΐΐιο  ΟΓββΙί^άοβδ  ηοί  ηοοβδδαΓΪΙγ  πιβαη  "  ίι-οηι  ίΐιβ 
Εαίΐη  ; "  οοηιραΓβ  νεΓδβδ  οί  δίορααηοδ  δαοΐύοΐίθδ,  ηηοίεο!  ογ  ΚοΓαο'δ, "Ατακτα  2,  & ; 

να  τραγωδοίν  λατινικά,  καΐ  να  με  τησκαντάρουν. 
κα\  τότΐ  λεγουσΊ  κ'  έμέ  •  βαίνη  μπίβρε  ούν  τράτον, 

(νεηΐ  οενοΓβ  ηη  ίΓαίίο),  \νηεΓ8  ΚοΓαο'δ  ϊηδί1γ  οθδ6Γνεδ  λατινικά,  ονομάζει  τ^ν  Ιτα- 
λικών "γλώσσαν. 

47  "  Εα  εορΐε  ςυβ  }ο  νοηδ  ίΓαηδηιοίδ  νοιίδ  ιΐοηηετα  οοηιιοοιιρ  α  ίαΪΓο,  ραΓεεηαε  Ιο 
ηιαηιΐδοπί  ββ!  (Γηηε  Ιεοίητε  (Ιίίηοϊΐε."  Εχίναοί  ίπ>ηι  α  Ιείίεν  1ιγ  Μ.  Οκίεΐ. 

48  Α  τβΓθΐοη  οί  ίηο  βαηιε  8ίονγ  1>γ  Οαοπεί  Κοηίΐαηοβ  "\ναδ  ΓερεαίοΛ1γ  ρι-ϊηίεά 
αί  νβηΐοε  :  Δίήγησ-υ  ωραιότατη  ' Απολλώνιου  του  εν  Τύρω,  'Ριμά5α.  Ιη  Υεηε^ϊα, 
ρεΓ  ΜεδδΟΓ  δίείαηο  άα  8αί»ϊο  α(1  ΐηδί»ηίΐα  άΐ  Μ.  ί)αιηΐαη  αϊ  8αηία  Μ.ιπη, 
1534.   Γαοπείαδ,  Βϊοΐ.  Ογ.  εά.  ΗαΓίεδ,  11,274  ιηεηίϊοηδ  εΛΐίΐοπδ  αί  Υοπΐοε  1600  αη(1 


χνίϋ  ΡΕ,ΟΕΕΟΟΜΕΝΑ. 

6.  Ιστορία  Βελισαρίου :  οί  \ν1ιίοη  πιογθ  ηαδ  βββη  δαίά  ίη 
ΐΐιβ  ίηΐΐΌοΙηοίοΓγ  ηοίίββ  ρΓβπχβα!  ίο  ίί  ίη  ΐηβ  ρΓβδβηΐ  νοίηπιβ. 

Ι  ηο\ν  οοηΐΘ  ίο  ίηοββ  ^ογ!ϊ8  ίη  \νηίοη  \νβ  ηη<1  είπ-βοΐ  ίιηί- 
ίαίίοηβ  οί  Ρτβηβη  (ογ  Ιίαΐίαη)  οη^ίηαΐδ. 

7.  Φλώριος  καϊ  ΠΧατζιαψλώρα :  α  νβΓδίοη  οί  ίηβ  τνβΐΐ- 
1ίηο\νη  δίοι•γ  οί  Είοι-βδ  αη<1  ΒΙαηββηβηΓ,  ηιοδί  ρι•ο1)αΙ>1γ  ίηιί- 
ίαίβά  ίτοητ.  Βοββαβοίο,  ίηοη^η  ββι-ΐαίηΐγ  ηοί  ίταηδίαίβα!.  £τοηι 
Μιη.  Τηβ  ροβιη  ίβ  ίοηηά  ίη  ίηβ  νίβηηα  Οοά.  ίΐιβοΐ.  297 
(τνηίοη  ηαβ  α1ι•βα(1γ  βββη  ηιβηΐίοηβά  οβίοΓβ  αηά  τνίΠ  \)β  ηιβη- 
ίίοηβά  α^αίη  ίη  ηιοΓβ  ίηαη  οηβ  ρΐαββ),  ίοΐβ.  211«-222δ,  αηά  αη 
αββηι-αίβ  Γβρηηί  οί  ΙϊΊβ  ίβχΐ  \ναδ  ^ίνβη  βγ  Ι.  Ββϋβι•,  ίη  ίηβ 
Α11ιαηάΙηη$βη  οί  ΐηβ  Αβαάβηιγ  αί  Ββι-ΐίη,  1845.  Μηΐΐαβη,  ίη 
ηΐ8  "  Οοηίββίαηβοπιηι  Βγζαηίΐηοπηη  Ιϊοη  όπιο"  (ΒβΓίίη,  1852), 
ρηοΐίδηβοί  ΐηβ  ΠΓδΙ;  103  Ιίηβδ  ίη  αη  βπιβηίΐβοί  ίβχί,  αηά  \νίίη 
ηοίβδ,  αίΜΐη^  αίδο  βπιβηίΐαίίοηδ  οη  ίηβ  Γβδί  οί  ίηβ  ίβχϊ.  Μαη- 
Γορηι-γάβδ  αίδο,  Έκλογαί,  ρρ.  256-323,  £ΐνβδ  α  νβι•γ  ηηίπΐδί- 
ττοΓΐηγ  ίβχΐ  οί  ί!π8  ροβηι.49 

8.  Ιστορία  του  Ήμπβρίου  :  Οοά.  ίηβοΐ.  ΥίηοΙοο.,  297,  ίοΐδ. 
108δ-115α  ;  1046  Ιίηβδ.  (ΗάβΓβ  αηαΐγβίδ  (Ε'ίηάβδ,  ρρ.  269- 
288)  8ηο\νδ  Ιηαΐ  ΐηΐδ  ίδ  α  νβΓδίοη  οί  ΐΐιβ  δί,ΟΓγ  οί  ΡίβΐΎβ  άβ 
Ρι-ονβηββ  θΐ  Ια  ββΠβ  Μα^υβίοηηβ.  Τΐιίδ  δίοι-γ  ηαβ  αίδο  οββη 
ρηηίβά  αϊ  Υβηίοθ.50 

9.  Τηβ  ροβηι  6  ττόΧβμος  της  Τρωάδος,  Μ8.  Ραιίδ.  2878  ίη 
217  ίοΐίοδ,  ίηοη^η  οηΐγ  852  Ιίηβδ  :  βσΐίίβά  1>γ  ΜαηΓορΙίΓγάβδ, 

1696.  Ιί  ν?Ά5  Γβρήηίβά  αβ  Ιαίε  αβ  1778.  Α  εοργ  ίη  ίηβ  Βπίίδη  Μηδβιιιη  εοηίαίηβ 
71  ρα^εδ.  Τηβ  Ιαπ^ηα^β  ίδ  νβΓγ  άίίηεηΐί,  αηά  βεβηΐδ  ίο  ί)β  ίηβ  1)3(1  ]αι*£οη  οί  ίηβ 
ίδίαηάδ;  8ββ  Ηεΐΐααΐίιΐδ,  8ίαίΐ(8  ρταβββηβ  ΈοβΙβδϊαβ  βταββαβ,  ρ.  117.  Ραρασίορυΐοβ 
νΓβΐοδ,  Νεοελληνική  Φιλολογία,  νοί.  ί•  ρ.  23.  Τΐιβ  ροθπι  εχϊδίδ  »1δθ  ίη  Μ8.  &ί 
νίβηηίΐ,  0ο<1.  ίΐιβοΐ.  297,  Μ».  54«-78ύ.  ΤΙιβΓβ  ίβ  βοηΐθ  άοιώί  ίΐδ  ίο  ΐηβ  ηαηιο  οί 
ίηβ  αηίηοι- :  8ββ  ΚοΓαο'δ,  "Άτ.  2,  ιγ'.     Τηβ  Μ8.  ίη  νίβηηα  βηάδ  Λνίίη  ίΐιβββ  Ιίηβδ  : 

ποίημα  εν  αττο  χβιρο5  Γαβριήλ  Κοντιανου, 
Ύίά  ι>α  με  μακαρίζουσιν,  άπήτης  αποθάνω. 
Ι  άο  ηοί  1ίηο•ϊν  ^νηαί  ατβ  Μ.  δαίΐιαβ'δ  ι-βαδοηβ  ίοΓ  δίαίίη^  νβτγ  ροδίίίνβΐ)•  (Νεοελ- 
ληνικη  Φιλολογία,  ρ.  230)  Κωνσταντίνος  Τε'μει/05  Κρήϊ,  ΐστιχούργησΐν  η  μάλλον 
μ(τίφραο-(ν  £ν  ετει  1500  τα  κατά  τον  ίν  Τυρω  Άπολλώνιον  ('Ριμάδα  Απολλώνιου 
τον  εν  Τυρω)  πολλάκις  τυπωθίντα,  ηοι•  οίο  Ι  Ιίηο^  Μ.  Ε.  ϋηηιβήΐ'δ  Γβαβοηδ  ίοι•  Ιιίδ 
αδδβΓίίοη  (Εΐοίι-β  βί  ΒΙη,ηββίΙοΓ,  Ραπ8,  Ιίΐηηβί,  1856,  ρ.  βν.)  "Ια  Γβίΐαβίίοη  βη  ^Γβο 
πιοάβΓηε,  Διτ)7•  ώρ.  κ.τ.λ.,  α  είε'  ίαίίβ  ά'αρτβδ  Ια  νβΓβίοη  αΐΐεηιαηάβ." 

49  8εβ  αίδο  ίηε  αηαίγδϊδ  οί  ίΐιίδ  ροβηι  ίη  (τίάβΐ,  1.1.  ρρ.  231-256. 

60  ϋιιηΐθήΐ,  ΠοίΓβ  βί  Βίαηεεήοι•,  ενί.  ηιεηίίοηδ  αη  εάίίίοη  οί  ίΐιβ  γεαΓ  1779  ;  ίηβ 
Βπίίδη  Μιΐδβηηΐ  ροδδβδδβδ  οηβ  οί  1806  :  Ιστορία  τοΰ  Ήμπερίου  υ'ιοΰ  των  βασιλέων 
της  Προβίντζα<;.  Νεωστί  τυπωθεισα  καί  μετ'  επιμελείας  διορθωθεΐσα.  Παρά  Ποίί'ω 
Θεοδοσίου  τψ  ε'|  Ιωαννίνων,  ρρ.  40.  Οοπιραι•ε  αίδο  νοη  άβΓ  Ηα^βη,  Οβδαηιηιί- 
αοεηίευβι•,  νοί.  1,  εχχχίν.  Αηηι. 


ΡΚΟΙ,ΕΟΟΜΕΝΑ.  χίχ 

ρρ.  183-211.  Γγοπι  ίηβ  αη&1γδΐ8  ^ίνβη  ογ  Μ.  ΟίοΙβΙ,  ρρ.  197- 
230,  ίί  αρρβίΐΓδ  ίηαί  ΐηίδ  ίδ  αη  α<1αρΐ&ίίοη,  αη<1  ίο  α  £Γβαί 
βχίβηί  βνβη  α  ίΓαηβΙαίίοη,  οί  α  Γΐβηοη  ροβπι  1)γ  Ββηοίδί  άβ 
δαίηίβ-ΜοΓβ.  Τηβ  Οοά.  ίηβοΐ.  297,  αί  Υίθηηα,  βοηίαίηδ  αίδο 
Ή  Τρωάδα,  ίοΐδ.  260α-32ϋα,  ψΐιβτβ  Ιιαπιοβοπίδ  οοδβι-νβδ  ίηαί 
ίηβ  ητδί  Ιβίΐί  ίδ  ίη]ιΐΓθ(1.  Ι  άο  ηοί  1αιο\ν  ίί  ίηίδ  ίδ  ίηβ  βαηιβ 
ροθΐη  αβ  ίηβ  οηβ  βάίίβαΐ  ογ  Μαπι-ορηΓγεΙβδ. 

Ιη  αηοίηβΓ  άβρ&Γίηιβηί  οί  ΙίίβΓαίηΓβ  \νβ  ηοίίββ  ίΗβ  ίηίΐηβηββ 
βχβΓοίδβά  θ}1-  ίηβ  ΛΥβδί,  οη  ίηβ  ρορηίατ  ΙίίβΓ&ίιΐΓβ  οί  ιηβάίβναί 
βτββββ,  νίζ.  ίη  ίηβ  άβραι-ίηιβηί  οί  ϊ&ββώΐβ.  Ιΐ  ίδ  ηηηβοβδδοχγ 
ηβΓβ  ίο  βηο-νν  ίηβ  (ϋβοΓθηοβ  οβί\νββη  ίηβ  Αβδορβαη  ίαοΐβ  οί 
ίΐιβ  αηοίβηίδ  αηά  ίηβ  δο-βαΐΐβά  "  αηίηΐίΐΐ-ίαοΐβ "  οί  ηιβοΐίβναί 
ΕΓβηβη  αη<1  (τβΐ'ηι&η  ΙίίβΓαίηΓβ :  ίί  δηηϊββδ  ίο  δίαίβ  ίηαί  βία- 
οοΐ'αίβ  άπόλογοι,  ίη  ίΐιβ  ηιαηηβΓ  οί  ίΐιβ  ΛνθΠ-^ηοτνη  "  Κβίηβΐίβ 
νοδ,"  αΓθ  ηοί  ^ναηίΐη»  ίη  ηιβάίβναί  βτββίί  ΙίίβΓαίηΓβ. 

Τηηδ  \νβ  ηανβ  ίηβ  Διή^ησις  παώιόφραστος  των  τετραπόδων 
ζώων,  Μ8.  Ραήδ.  2911 ;  αη  αηαΐρίδ  ίδ  ^ίνβη  ογ  Μ.  Θϊάβΐ, 
ρρ.  310-331.  Τηβ  ροβιη  Λναδ  τνηίίβη  α.ό.  1365,  αβοοΓ(1ίη£  ίο 
ίηβ  βοηοΐαάιη^  Ιίηβδ.  Τηίδ  ροβηι  ίδ  αίβο  ίοηηά  ίη  ίηβ  Οοά\ 
ίηβοΐ.  297,  αί  Υίβηηα. 

ΑηοίηβΓ  ροβηι  οί  ίηβ  βαηιβ  Ιπηά  ίδ  α  Που\ο\όγος,  Οοά. 
ίηβοΐ.  Υήκίοο.  297,  ίοΐδ.  84α-103δ,  ίηβ  βοηιηιβηοβιηβηί  οί 
^ηίβη  ίδ  ^ίνβη  ογ  Εαηιοβοίηδ  : — 

Αετός  6  μέγας  βασιλεύς  απάντων  των  όρνέων 
κλητούριν  εϊχεν  καϊ  χαράν  και  ηάμον  του  νιου  τον. 
ϋαβαη^β  οριοίβδ  "Ρη1ο1ο§ηδ  δβιι  Αροΐο^ηδ  άβ  ανίοηδ,  βχ  βοάίββ 
Β,β^ίο,"  ίη  ηίδ  Ιηάβχ  Αηοίοπιηι,  ρ.  38. 

Α  ίηίπΐ  ίαοΐβ  ίδ  ίηβ  Γαδάρον,  Ανκον  καϊ  Άλονπονς  διή<γησις 
ωραία,  Γβββηίΐγ  Γβρηηίβά  ογ  Ταοοο  Θτίπιπι,  ίη  ηίδ  "  8βηά- 
δβΙΐΓβίοβη  αη  Καιΐ  Ιιαβηηιαηη  ύϋβΓ  ΙΙβίηηαΓί  Εηοΐΐδ  "  (Ιιβίρζί», 
1840) ;  αη  αηαΐρίδ  ίδ  £ΐνβη  ογ  Μ.  Οίάβΐ,  ρρ.  331-351.  Ρα- 
ραάορηίοδ  νΓβίοδ  (ΝεοεΧλην.  Φιλ.  118)  ηιβηίίοηδ  α  νβηβίίαη 
βάίίίοη  οί  ίηβ  γβαΓ  1760,  αάοΐίη^  από  το  νφος  και  άπο  την 
ΖιάΧεκτον  εικάζω  ότι  είναι  ποίημα  Κερκνραίον  τινός.  Αηνοώ  την 
γβονο\οηίαν  της  πρώτης  εκδόσεως.  ΤΙιβΓβ  ίδ,  ηο\νβνβΓ,  ηο 
άοιώί  ίηαί  ίηβ  ροβηι  ιοαβ  ριιοΐίδΐιβά  οβίοΓβ,  αδ  Ι)αβαη^β  ^ιιοίβδ 
ίί  ίη  Ηίδ  "  Ο-Ιοδδαηηηι,"  αηοΐ  ηιβηίίοηδ  ίί  ίη  ηίδ  "  Ιηάβχ  Αηβ- 
ίοηιηι,"  ρ.  65,  αιηοη^  ίηβ  "δβπρίοΐ'Οδ  Οι•αββί  ΑηοηγηιίΕάίίί." 


χχ  ΡΚΟΙΕΟΟΜΕΝΑ. 

Το  ίηίβ  ο1α§8  ηιαγ  ρβΓηαρδ  οβ  ο,άάβά  α  \*όϊΊ£  ιηβηίίοηβά.  ογ 
Εαιηοβοίηδ,  Οοά.  ίηβοΐ.  νίηάοΐ).  297,  £ο1δ.  1266-1316  :  Χυνα- 
ξάριον  του  τιμίου  Γαδάρου,  Οβ^ίηηίη^  ο  ΓάΒαρος  6  ταπεινός 
καϊ  περιφερόμενος.     Ι£  80,  ίηίδ  ροβιη  ίδ  ηβοβδδαήΐγ  δαίίηβαΐ. 

Ιη  α  ίηίιτί  βίαβδ  ο£  ροβπΐδ  ΐΐιβ  Οτββίίδ  αρρβαΓ  ίο  ηανβ  1)ββη 
οιί^ίηαΐ,  νίζ.  ίη  ΐΐΐθ  δο-βαΐίβα!.  Θρήνοι.  ΤΙιθ  ίηΓββ  ρηηοίραΐ 
ροβιιΐδ  ο£  ίΐιίδ  Ιάηά  &γθ  ρηοΐίδηβά  ίη  ίηβ  ρΓβδβηί  νοίυηιβ,  αικί 
ίί  \νΐ11  δαπιοβ  ίο  βαΐΐ  ίηβ  ΓβαάβΓδ  αίίβηΐίοη  ίο  ΐΐιβ  ίηίι•οοΐΗθίοι•ν 
ηοίίββδ  ρΓθ£χθ(1  ίο  ίΙΐΘπι.  Α  £οιιι•ίη  ροβιη  ο£  ίΐιίδ  Ιαηά  ηαδ 
ηοί  νβί  1)0611  βάίίβοί,  νίζ.  ίΐΐθ  'Ρήμα  θρηνητικον  εις  τον  πικρον 
και  άκόρεστον  άΒην,  ποίημα  ^Ιωάννου  Πικατόρον  εκ  πόΧεως 
'Ρηθύμνης,  €οά.  ίηβοΐ.  νίηάοο.  297,  £ο1δ.  158α-175α.  Ιοίά. 
£ο1δ.  2456-2526  \νβ  Κανό  Ή  συμφορά,  της  Κρήτης,  εν  η  γέγονε 
του  μεγάλου  σεισμού,  0β£Ϊηηίη£  ύψιστε  μέγα  βασιΧεΰ. 

8ϊηιί1αΓ  ίη  βηαΓαβίβΓ  αΓβ  ίηβ  ί\νΌ  ροβηΐδ  ο£  8ίβρ1ιαηοδ  8αβη- 
Ιβΐίθδ,  ίη  ίηβ  Οοά.  Ραηδ.  2909,  οηΐν  ίηβ  αηίηοΓ  άοβδ  ηοί  οβ\ναί1 
ρηοΐίβ  ιηΐδίοΓίπηβδ,  οηί  ηίβ  ρήναίβ  βαΐαηιίίίβδ,  Λνηίβη  ηβ  αίβο 
ίιιπίδ  ίηίο  α  ηιοΓ&Ι  Ιθδδοη  £ογ  ίηβ  βοή  ο£  α  ίήβηά.  Τηβδβ  ροβηΐδ 
\νί11 1)θ  θαϋίβαΐ  ίη  ίηβ  δββοηα!.  ραι•ί  ο£  ίηβ  ρΓβδβηί  βοΐΐββίίοη. 

Ι  ηιαν  ηοΓβ  αίβο  ηιβηίίοη  δοηιβ  ροβηΐδ  ο£  \νηίβη  Ι  οοη£βδδ 
ίηαί  πιγ  Ιπιο^ΐβοΐ^β  Ϊ8  νβι•γ  δβαηίγ.  Ι,απΛβοίηδ  Γβίαίβδ  ίηαί 
ίηβ  Μ8.  αί  νίβηηα,  \νηίβη  ηαδ  ηο\ν  οββη  ^ηοίβοΐ.  δο  ο£ίβη,  βοη- 
ίαίηδ  αίβο,  £ο1δ.  1036-104«,  α  ροβπι  \νηίοη  Ιιβ  βαΐΐβ  "  Οαηΐίοηπι 
<1β  ναηίίαίβ  πηπκΐί."  Ιη  ίηβ  δαηιβ  Μ8.,  £ο1δ.  1046-1086,  \νβ 
ηανβ  Βίος  καϊ  πολιτεία  δοκιμωτάτου  καϊ  σοφωτάτου  γέροντος, 
οοπιιηθηοπίί*  ίη  ίηβ  £ο11ο\νίη»  ηιαηηβΓ  :  εΧεγον  ου  μη  να  γρά- 
ψω ούδε  χείρα  να,  κινήσω,  ϊΐοτα.  •\νΙιίοη  ίί  αρρβαΓδ  ίηαί  ΐΐιβ 
ιηβίΓβ  ίδ  ίΓοοηαίο.  Α°•αίη,  £ο1δ.  223«-226ί?,  ίηβ  δαηιβ  Μ8. 
ηαδ  α  ροβπι  Περί  της  ξενιτείας,  ο£  τνηίοη  Ιιαπιοβοίχΐδ  ααΉδ  ΐΐιβ 
ΠΓδί  τνοκίδ  θεΧω  να,  κάτσω  ταπεινός. 

Ιη  ίηβ  δαηιβ  Μ8.  ίδ  βοηίαίηβά  α  ραΓαρηΓαβίβ  ο£  ίΐιβ  01<Ι 
Τβ8ίαπιβηί  (ογ  ταΐηβΓ  α  ροβίίβαΐ  βρίίοιηβ  ο£  ΟΜ  Τβδίαηιβηί 
Ηίδίοιν)  ογ  ΟβοΓ^ίοδ  ΟΚιιηιηοδ  ο£  Οι-βίβ,  £ο1δ.  2#-196.  Τηβ 
βοπιπιβηοβηιβηί  ο£  ίΐιίδ  λνοΛ  \νίΠ  οβ  £οηηό!  ίη  Μαΐΐαβη,  ΘΓαηιπι. 
ρ.  195. 

Ιη  ίηβ  Ιαδί  ρΐαββ  •ννβ  ηιβηίίοη  £ιόπι  ίηβ  δαηιβ  Μ8.,  £ο1δ. 
115^-116(7,  ίΗβ  αηοηγηιοηδ  Διήγησις  της  φουμιστής  Βενετίας, 
Οβ^ίηηίη^  εδά,  σύναξον,  Χογισμε  και  Χεπτιστή  μου  γνώσι. 


ΡΕ,ΟΚΕΟΟΜΕΝΑ.  χχ{ 

Ι  ηανβ  ίηίβηίίοηαΐΐγ  οιηϊίίβόΐ  ΐΐιβ  ροβηΐδ  θθ1οη»ί秕  ίο  α 
Ιαίβι-  άαίβ  ίηαη  ίηο  οίοββ  οί  ίηο  ηίίββηίη  οβηίιΐΓγ,  οδροοίαΐΐγ 
ίηο  \νοΓΐί8  οί  ϋοπιβίΓίοδ  Ζβηοδ,  αηα".  ίηο  ηπαοη-ςηοίβά.  Θησέος 
και  ΈμηΧίας  γάμοι.  Ιί  \ναδ  ητρ"  ριιΐ'ροβΘ  ίο  §ίνβ,  ίί  ροδδίοΐβ, 
α  οοηιρίβίθ  Ιίδΐ  οί  ίΐιβ  ^νοί'ΐίδ  Μτίίίβη  ίη  ίΐιβ  ιηοάβι-η  Ιαη^υα^θ, 
ίτοηι  ίηβ  θαιίίβδί  ίίηΐθ  ηηΐίΐ  ίΐιβ  ^θ&γ  1500.  Τΐΐθδβ  τκ-ΌΐΊιβ, 
ίηοπ^η  οί  ηο  °•ι•βαΐ  ροοίίοαΐ  ογ  1ίίβΓαι•γ  ναΐιιβ,  ροδδβδδ  πιποη 
ίηίθΐ-βδί  -ννηβη  νίβ^νβο!.  ίη  ίηβ  Ιί^ηί  οί  ηίβίοηοαΐ  ρηϋοΐο^γ, 
ίηαδίηποη  &δ  ίηβγ  αΓβ  ΐηβ  ηιοβί  ίηιροΓίαηί  οΙοοιιηίΘηίδ  ίοΐ' 
ίι-αοίη^  ίηβ  ^Γααίιιαΐ  άβνθίορηίθηί  αηά  £Γ0\νίη  οί  ίηο  ιηοάβΓη 
ΟγθθΙς  1αη£υα£θ.  8ο  ΐ&τ  οαοΐϊ:  &8  1864,  Ι  ^ανβ  ίί  αβ  ιηγ 
ορΐηίοη  ίηαί  ίηβδβ  \νοιΊνδ  οΙβδβΓνβ  ίο  οβ  οοΐΐβοίβο".  "  ύκΗοο  υθγ- 
ϋοηιιιι  αοΐοϋΐο  αϋΐί^βηίί."  Ι  ηο\ν  ρι-οροδβ  ίο  άο  80,  απά  §•ίνβ 
αδ  α  ητδί  ίηδίαΙηΐΘΐιί  ίηβ  ρΓβδβηί  νοίηπιο,  \ν1ιίοη  \νί11  οθ  ίοΐ- 
1ο\νβά  ο^  οίηβΓδ  ίη  οοαΓδθ  οί  ίίηΐθ,  α,  "  θ-ίοδδαι-γ  "  αιιαΐ  θχθ^θ- 
ίίοαΐ  ηοίβδ  οοηιρίθίίη^  ίηβ  τ^ηοΐβ. 


χχϋ  Ή     ΑΝΑΓΝΛΡΙ2Ι2. 


Ή  ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΖ. 


[Αδ  &η  ίκΜϊίΐοη  ίο  ίΐιβ  ρΓεοεΛΐη^  '  Ρι-οΐβ^οπιβηίΐ,'   Ι  ίηδβιΊ;  ΙιβΓβ  ίϊιβ  Ροθπι  οη 
ΑηάΓοηϊΙίΟδ,  αη  αοοοιιηί  οί  τνΐιίοΐι  \νϊ11  ΐ)6  ί'οιιηά  αοονο,  ρ.  χ.  αηά  χϊϋ.,  ηοίβ  34.] 


Κουρσεύουν  οί  Σαρακηνοί,  κουρσεύουν  ' Άραβίδες, 

κουρσεύουν  τον  Άνδρόνικον  κ'  έπαίρουν  την  κάλήν  του, 

εγγαστρωμέν  εννιά  μηνών,  της  ώρας  νά  γέννηση  ■ 

'<?  την  φυΧακήν  το  γέννησε,  '<?  τά  σίδερα  το  τρέφει  ■ 

ή  μάννα  του  το  τάγιζε  ψυχούδια  με  το  γάλα,  5 

ή  άμήρισσα  το  τάγιζε  ψνχρνΒία  με  τό  μέΧι, 

κ  ή  μάννα  τωλεγ  άπ  εδώ  ■  ά  υιέ  μου  τ  Ανδρόνικου. 

τώλεγ'  η  άμήρισσ'  άπ  εκεί  •  α  υιέ  μου  τ  άμηρά  σου. 

χρόνιος  επιάσε  το  σπαθιν,  κάί  διέτης  το  κοντάριν, 

κι  όταν  επάτησε  τους  τρεις,  κρατειέται  παΧΧηκάριν.  10 

εβγήκε,  διαΧαΧήθηκε,  κανένα  δεν  φοβάται, 

μήτε  τον  Πέτρον  τον  Φωκάν,  μήτε  τον  Νικηφόρον, 

μήτε  τον  ΠετροτράχηΧον,  τόν  τρέμει  ή  <γη  κι  6  κόσμος, 

καν  ενι  δίκαιος  ποΧεμος,  μήτε  τον  Κωνσταντΐνον. 

ετράβησαν  το  μαύρόν  του,  πηδά,  καβαΧΚικεύει,  15 

φτερνιστηριάν  του  χάρισε,  πάνω  ς  βουνϊν  έβγαίνει, 

κ  ευρίσκει  τους  Σαρακηνούς,  δικίμιν  επηδούσαν. 

'δικίμιν  πού  πηδάτε  σεις,  πηδούν  το  και  γυναίκες, 

°Χι  γνναΐκες  άτροφαις,  άΧΧά  κ  εγγαστρωμεναις. 

οί  μαύροι  σας  μετρούντ  εννιά  κ  ένας  δικός  μου  δέκα.  20 

δέστε  κ  εξαγκωνιάστε  με  τρεις  δίπΧαις  τ   άΧυσσίδιν, 

ράπτετε  και  τά  μάτια  μου  τρεις  δίπΧαις  το  ραφίδιν, 

βάλτε  καϊ  'ς  ταΐς  μασγάΧαις  μου  τρικάνταρο  μολύβιν, 

κομβόστε  καϊ  'ς  τά  πόδια  μου  δυο  σιδηρένιαις  κΧάπαις 

νά  ίδήτε,  πώς  αναπηδούν  ' Ρωμαίοι  παΧΧηκάρια'.  25 

δένουν  «'  εξαγκωνιάζουν  τον  τρεις  δίπΧαις  άΧυσσίδιν, 


Ή     ΑΝΑΓΝΠΡΙ2Ι2.  ΧΧΠ1 

βάλλουν  εις  ταΐς  μασχάλαις  του  τρικάνταρο  μόλυβιν, 
κομβόνουν  καϊ  '<?  τα  πόδια  του  δυο  σιδηρένιαις  κλάπαις, 
κι  αφού  ταύτα  του  'ποίκασι,  Σαρακηνοί  λαλούν  του  ' 

30  'ά  βρε  μωρον  κι  άνηλικον  κι  άπογαλακτισμένον, 
αν  εχης  τόσην  προκοπην,  επαρ  την  'λευθεριάν  σου. 
τινάσσει  τα  δυο  χέρια  του  καϊ  κοφτεί  τ  άλυσσίδιν, 
κλονίζει  ταΐς  μασχάλαις  του  και  πέφτει  το  μόλυβιν, 
καϊ  δυο  πηδήματα  *  κάμε  κ    έβηηκασιν  η  κλάπαις, 

35  κι  άπο  τους  μαύρους  τους  εννιά  ευρέθη   ς  τον  δικόν  του  ■ 
φτερνιστηριάν  τον  χάρισε,  '<?  τον  καμπον  καταβαίνει, 
'υίέ  μου\  του  λεγβί  ή  μάννα  του,  'υίέ  μου  ,  τοΰ  λεγεί.  πάλιν, 
'υίέ  μου,  κι  αν  πάς  '<?  τον  κύριν  σου,  στάθου  να  σου  συντύχω. 
όλαις  η  τένταις  κόκκιναις,  καϊ  τοΰ  κυροΰ  σου  μαύρη, 

40  κι  αν  δεν  σ  όμόσουν  τρεις  φοραΐς,  μη  γύρης  να  πεζεύσης.' 
ωσάν  τον  σύντυχ' ,  έποικε,  κι  ως  τον  'χε  παραγγείλει, 
φτερνίζει  δεύτερην  φοράν,  '?  τόζ^  κάμπον  εκατεβη, 
βλέπει  ταΐς  τένταις  κόκκιναις  και  τον  κυρον  τον  μαύρη. 
<γνρεν  εδω,  <γνρεύ'  εκεί,  την  πόρταν  δεν  ευρίσκει, 

45  δίνει  ενα  κλότσον  φοβερον,  έξωθεν  έσω  ευρέθη  • 
Ανδρόνικος,  ό  κύρις  του,  βαίνει  πάρω ργω μένος, 
να  καταιβη  τον  προσκαλεί,  ρωτά,  ξαναρωτά  τον. 
'ά  βρε  μωρόν  κι  άνήλικον,  πόθεν  εν  η  ηεννιά  σου ; 
πόθεν  η  ρίζα  σου  κρατεί,  πόθεν  τά  γονικά  σοι/ ; — 

50  'άν  δεν  όμόσης  τρεις  φοραΐς,  δεν  ηύρνω  να  πεζεύσω  . — 
'άν  σύρω  'γώ  την  σπάθαν  μου,  καλά  θέλω  σου  'μο'σω.' — 
'άν  σύρης  συ  την  σπάθαν  σον,  εχω  κ   εγώ  δικην  μου.' — 
'άν  πιάσω  το  κοντάριν  μον,  σε  κάμνω  να  πεζεύσης.9 — 
'άν  πιάσης  το  κοντάριν  σον,  εχω  κ  ε'γώ  δικόν  μον* — 

55  (μά  το  σπαθϊν,  που  ζώνομαι,  δέκα  φοραΐς  όμόνω  • 

€69  την  καρδιάν  μον  νά  ' μπηχθη,  αν  σε  καταδικήσο)  . — 
άκρό^υρε  κ  επέζενσεν  άπο  τον  μανρον  κάτω  • 
τότε  τον  κατερωτησαν,  πόθεν  εν  η  ηεννιά  τον, 
πόθεν  η  ρίζα  τον  κρατεί,  πόθεν  τά  γονικά  τον. 

60   αυτός  άπελσγήθηκεν  άπ  την  άρχην  και  λέγει, 
δτ'  εν  νίός  τ  Ανδρόνικου  Άραβοκονρσενμένος, 
*9  την  φνλακην  γεννήθηκε,  'ς  τά  σίδερ'  άνετράφη. 
Ανδρόνικος,  πον  τον  θωρεί,  ελούσθη  των  κλαμμάτων, 
σηκόνει  τον  \  τά  χέρια  του,  τους  ουρανούς  δοξάζει  ■ 


χχίν  Ή     ΑΝΑΓΝΠΡΙ2Ι2. 

'Βοξάζω  σε,  Πανάγαθε,  κ  αηιάζω  τ  ονομά  σου,  65 

παντέρημος  απέμεινα,  σήμερον  ξανασαίνω' . 

κ   ευθύς  φωνάζει  τον  παπά,  παράκλησιν  σημαίνει, 

ΒίΒει  -χαρίσματα  ποΧλα,  σχαρηκιν  του  φουσάτου, 

βγάΧΚει  το  μαύρο  φλάμπουρο,  το  κόκκινο  σηκονει, 

στήνει  καϊ  τέντα  ολόχρυση,  '<?  την  Κρήτην  κουρσευμενη.     70 


ΔΙΗΓΗ2Ι2    ΕΞΑΙΡΕΤ02    ΕΡΠΤΙΚΗ    ΚΑΙ    ΞΕΝΗ 

ΦΛΩΡΙΟΤ    ΤΟΤ   ΠΑΝΕΤΤΤΧΟΥ2    ΚΑΙ    ΚΟΡΗ2    ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΗ2. 


Εις  καβαΧΧάρης  ευγενής  ορμώμενος  εκ  '  Ρώμης, 
ανδρείος,  καΧοπρόσωπος,  εν  παΧαιοΐς  τοις  χρόνοις, 
εσχε  παρθένον  σύζυγον.      πΧήν  εξ  αυτής  της  κόρης 
τεκνον  ουδέν  εποίησεν  καϊ  τρώθηκεν  τη  \ύπη• 
5     υπήρχε  γαρ  ευγενική,  το  είδος  κρυσταΧΧόχροια, 
εξαίρετος  εις  ήΧικιάν.      πΧήν  ήτον  ώραιωμένη, 
εις  ηΧικιαν  κυπάρισσος,  σεΧηνη  εις  την  όψιν 
ο  κυκΧος  του  προσώπου  της  τον  ηΧιον  άντηύγει, 
το  κάΧΧος  της  τό  εμορφον  φλόγα  να  παρασταίνη. 

10     ώων  δε  ό  αυτής  άνήρ  αυτής  την  άτεκνίαν 
εκ  βάθους  της  αυτού  ψυχής  θεον  εξιΧεούτο 
και  πρεσβυν  παρεστήσατο  μύστην  του  τηΧικούτου 
Ίάκωβον  τον  ενδοξον  άπόστοΧον  κυρίου, 
όσον  νομίζων  παρρησιαν  εχειν  προς  τον  δεσπότην 

15     του  χάριν  δούναι  αιτήσεως  Ίνα  τεκνοποίηση. 

6  δε  άνήρ  τής  γυναικός  δια  νά  'χη  τοιαύτην  χάριν, 
ύπόσχεσιν  εποίησεν  νά  κΧαίγουν  εν  ΓαΧίτζαις• 
μετά  δε  την  ύπόσχεσιν  συνέΧαβεν  ή  κόρη, 
και  πάντες  εις  τον  οίκον  τους  χαράς  μεγάΧας  κάμνουν. 

20     ίδών  δε  την  ύπόσχεσιν  άπάρτι  πΧηρωθεΐσαν, 
εΧαβεν  τό  μαρσίπιον  μετά  την  βακτηρίαν, 
ως  εύτεΧης  καϊ  την  στοΧην  εφόρεσεν  αύτίκα, 
να  πάν  εις  τό  εύκτήριον,  ναόν  του  Ιακώβου• 
κι  ανταμας  ποΐσαν  την  όδόν  μετ'  αυτών  καϊ  ετέρων. 

Τιτχε,  2. — πλάτζια  φλώρης  Ϊ8  ίΐβ  ιιηίΓοΓτη  Γβαοΐϊη^  οί  Λθ  Μ8.,  βιιί  αδ  ίΐιο  βΓδί 
ρατί  ϊδ  ηβνβΓ  άββϋηβά,  Ι  Ιιβ,νβ  ίΐΙ\ν;ιρ  ]οίηο<1  Λο  1\νο  ραΓί»  ΐη  οηβ  ηίΐιηθ. 

1.  καβαλάρης  (Όικαη^β  ^]0δ5.  ρ.  527) :  οΓ.  690,  1735,  αηά  οη  Λβ  οΛβΓ  Ιιαηά 
30,46,288,591,612,1790. — 5.  τδ  (Ίδος  κρυσταΚλοχροία  Μαΐΐαοΐι  \νί(1ι  δνηίζϋδϊδ 
ϊη  τδ  «ϊδ-;  βαΐ  ίΐιο  Γ6Η<ϋη§  οϊ'  ίΐκ,•  Μ8.  τη  α  γ  Ικ>  1<<ρί :  οοηιρ.  Κευκόχροια. 
—  12.  πρεσβιν:  βιηηπάβ(1  \)γ  Μπ11;κ•1ι.  —  15.  τεκνοποιήσει. —  16.  δ  δε  ά.  τ.  γ. 
άνλΑ:  βω.  ΐ>7  λΐιιΐΐαοΐι.  —  17.  κλίγουν. —  24.  εποίησαν:  οιη.  1)γ  Μαΐΐαοΐι. 
μετ'  αυτών  \α  \ηγ  ϋηιοιηΐίΐΐϊοη  ;  Ηιο  Μ8.  Ικΐδ  μετ'  αυτόν,  λνΐιίοΐι  Μαΐΐαοΐι  οΐΐ&η^ββ 
ϊηΐο   μετ'  αυτοΰ.      εταίρων,  ΜαιιιυρΙΐΓ.  φ 


Α  ηοΜβ 

ηίκ  ϋθ&υΐίίυΐ 
\νίΓβ  ηανε  ηο 
οΤήΙάτοη, 


11ΐθγ  ρΓαχ  ίο 
81.  Ιη^ο  οί 
ΟοπιροβΙθΙΙίΐ 
«πα  ρΓοηιί^β 
ίο  ναηι1θΓΐα1ϊ6 
Ά  ρί1^πηια§;6 
ίο  Μδ  εΙΐΓίηβ ; 


ιιροη   τνηΐοη 
ίΐιβ  Ιαί^  οο- 

(ΪΟΠ168    ρΠ?£- 

ηαηί. 


Τηθ^  ίΠΟΓΘ- 
ίθΓ  κθί  οαί 
οη  ΙηοίΓ  ρϊΐ- 
£Πΐηα£6 ; 


ΦΛΛΡΙ02    ΚΑΙ 


βυί  ίΤαβ  Μο- 
Ιΐίίπιΐϊΐεάαη 
Ιάηίϊ  οί 
δραϊη,     Ρΐιί- 
Ιίρ,  ώΉΙι  Ιιίδ 

8ΓΠ17     ίηΙΘΓ- 

οερίβ      ΙΙιεϊγ 
ίταίη  ; 


40 


Ιάΐΐβίΐ  αηά 
δΙβοΛβηοΜβ 
1ί.αι&ιι  ι,  αηά 


μετά  δε  του  πορεύεσθαι  στράταν  τού  ταξιδιού  25 

επάντημαν  εναντίον  πλήρες  ζημίας  γέμον 
εκεΐσε  συνεπήντησαν   ζημίαν  γαρ  τοιαύτην 
εκίνησεν  6  βασιλεύς  Φίλιππος  εκ.  Χπανίας. 
^αρακηνος  την  γενεάν  ήτον  μακαρισμένος, 
πλήθος  πολλών  καβάλλαριών  εσυρεν  συντροφιά  30 

καϊ  πεζικόν  άμέτρητον  εμπρός  του  μετ  εκείνων 
περνούν  εις  ορη  δύσβατα  νυκτοπεριπατούντες' 
εγάραζεν  ή  ανατολή,  εσύμωσεν  ή  μέρα, 
έλαμψε  καϊ  έμόρφωσε  το  φως  το  του  ήλιου, 
καϊ  βίγλας  έστησαν  πολλας  βλέποντες  τάς  κλεισούρας.  35 
εκεί  'δασιν  διαβαίνοντας  ανθρώπους  πελεγρίνους, 
Ρωμαίους  όλους  ευγενείς,  Χριστιανούς  τήν  πίστιν, 
όλοι  να  ύπαγαίνουσιν  δια  να,  προσκυνήσουν 
τον  άγιον  Ιακωβον,  άπόστολον  κυρίου" 
ώστε  ύπήργεν  μετ  αυτούς  καϊ  6  άνήρ  εκείνος, 
εκείνος,  πού  τήν  ατεκνον  εΐ'χεν  καϊ  ύπεσγέθην, 
"  εαν  λυθή  το  του  δεσμού  καϊ  ή  γυνή  συλλαβή, 
με  την  εμήν  ομόζυγον  ν  απέλθω  εν  Γαλίτζαις." 
ώς  γούν  ίδών  6  βασιλεύς  τούτους  οδοιπορούντας, 
τοις  άλλοφύλοις  ήρξατο  κελεύειν  καϊ  προστάσσειν,  45 

καβαλλαρίους  λέγει  δε  σφικτοαρματωμένους, 
άνδρας  καλούς  πολεμιστάς,  στρατιώτας  ανδρειωμένους• 
"  δράμετε,  'δέτε,  μάθετε  το  τι  γενεάς  υπάρχουν 
κι  αν  ήναι  άπο  των  Χριστιανών  γένος  Οπερ  μισούμεν, 
εϊ  τι  κακόν  κι  έπώδυνον,  εις  αυτούς  ποίσετέ  το."  50 

λαβοντες  δε  οι  άθεοι  θέλημα  παρ'  εκείνου 
ώς  θήρες  δράμον  κατ  αυτούς,  ώς  κύνες  μετά  θράσει 
κι  ως  λύκοι  ύπεσέβησαν  σπαράξαι  καϊ  ταράξαι 
τους  αληθούς  Χριστιανούς  καϊ  φίλους  τού  κυρίου, 
καν  εκατόν  κατέσφαξαν  άνδρες  τε  καϊ  γυναίκες,  55 

και  όσους  εγλυτώσασιν,  όπισθεν  τους  έδεσαν. 


26.  ενάντιων,  Μιιΐΐαοΐι  ο],  — 27.  γάρ  Μ8. :  -για  Μπίΐίΐοη  ο].  —  30.  καβαλαρίων. 
— 31.  εκείνον:  βηι.  ΐ>γ  Μυΐΐαοη  (οί.  289).  —  33.  έχάραξεν  Μ8. :  οΐιαη^βά  1>γ 
Μυΐΐίΐοΐι  λυϊιΙιοιιΙ  δΐιίηοϊβηί;  τεαδοη.  εσ-ημωσεν  ημέρα:  βηι.  &γ  Μιιΐΐαοη.  —  34. 
ελαμψεν  {μόρφωσαν  «'ίίηοιιΐ  καϊ :  βω.  1)γ  Μηίΐαοΐι.  —  35.  έστησαν,  Μυΐΐαοΐι 
εστ-ησεν.—Α'ό.  απέλθουν,  Μ8.  οιη.  1>γ  ΜαπΓορηΓ. — 4.5.  προστάση  :  βτα.  1)ν  Μιιΐ- 
Ιηοιι. — 4ί>.  καβαλαρίους. —  48.  'δετε  ^νϋΐιοιιί.  αη  αοοθηί. — 49.  καϊ  αν. — 50.  καϊ 
έπώδυνον  α$  αυτούς:  ΜιιΠηοη.  •\νπίβ8  παν  αυτούς. — 52.  δράμον,  Μΐιΐΐ.  δράσουν, 
θράσει  Μδ.:  θράσι  ΜαΙΙ.  Β}. — 53.  καϊ  ώί. — 56.  ε-^Χυτόσασιν. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


κατάσφαζαν  κα\  τον  άνηρ  εκείνης  της  γυναίκας, 
καϊ  την  ηυναΐκαν  εΧαβον  εκεινην  την  ώραίαν. 
μετά  δε  την  άναίρεσιν  του  ομόζυγου  ταύτης 

60      κΧαιόμενη  δυρόμενη  μετά  ΘΧιμμένου  τρόπου 

καϊ  τοις  άνόμοις  εΧε^/εν  "  την  ταπεινήν  μ   άφεΐΧας, 
την  ταπεινήν  καϊ  ΘΧιβερην  καϊ  την  ποΧΧα  καμένην, 
οτι,  εσώθην  η  έΧεεινη  εις  άδικον  Χιμένα." 
οι  δ'  άθεοι  Σαρακηνοί  βΧέποντες  την  ώραίαν, 

65     την  θεωρίαν  τε  καϊ  το  άκέραιον  φρόνημάν  της, 

την  σύστασιν,  το  'βγενικον,  ποΧΧα  την  εθαυμάζαν. 
τι  το  Χοιπόν  ε^ενετο ;  επήρασι  την  κόρην, 
φέρνουν  την  είς  τον  βασιΧεά,  αύτον  την  παραδίδουν. 
πΧην  την  χαρίζει  δομενην,  επακριβώς  την  εϊχεν, 

70     επακριβώς  την  εβΧεπεν  της  κόρης  την  'β^ενείαν 
υπήρχε  <γαρ  ή  ^β^ενικη  εντός  του  βασιλέως. 
ΘΧιμμένΐ)  εκαθέζετο,  πάντοτ  ενθυμουμένη 
τον  του  ανδρός  της  θάνατον  μάΧΧον  καϊ  την  σκΧαβ'ιαν. 
κι  άπο  την  Χύπην  την  ποΧΧην  καϊ  την  στενοχωρίαν 

75     το  κάΧΧος  του  προσώπου  της  τεΧείως  ηΧΧοιώθη, 
και  θεωριαν  καν  ποσώς  ου  φαίνετον  εις  αυτήν 
το  ηΧιοκυκΧοθώρημα,  το  πυρ  το  Χαμπροτάτον, 
το  θεοχαριτόμορφον,  το  'ξαίρετον  ώραΐον 
η  ΘΧίψις  της  τ6  εσβενεν,  τεΧειώς  το  αφανίζει. 

80     εκΧαιεν  γαρ  πάντοτε  και  εΧεεινώς  έθρήνει, 
καϊ  όδυρμοϊ  εφΧό^/ιζον  την  ΌΧην  της  καρδίαν. 
και  κΧαίουσα  ηάρ  εΧεηεν  ώς  προς  τον  βασιλέα 
και  προς  την  τούτου  όμόζυγον,  ταύτην  την  βασιΧίσσαν 
"  αφήτέ  με  την  ταπεινήν,  την  τόσα  πονεμένην, 

85     μη  σφάξω  την  καρδίαν  μου  άτη  μου  με  κοντάρι, 
οτι  ς  έμεναν  ετυχεν  της  δυστυχίας  ό  χρόνος, 
της  ειμαρμένης  το  δεινον  επάνω  μου  άπεσώθην, 
Όταν  εσφάηην  ό  ^β^ενης  άνηρ  ό  εδικός  μου. 
να  ειχεν  πέση  εξ  ουρανού  πυρ  καϊ  να  πυρποΧήση 

60.  κλαιόμενοι  οΰυρόμζνοι :  γαχϊλγ  επί.  1)γ  Μιιΐΐαεη.  Ι  Ιιανε  τνήίίεη  δνρόμςνη. 
ΘΚιμίνοι  απά  80  ηεαι•1γ  α1\να)•5  ΛνϊίΗ  οηΐ^  ηηε  μ.  Ρει-Ιιαρβ  ίπεΓο  Ϊ5  α  £αρ  βείτνεεη 
60  αηά  61.— 61.  ταπεινήν  με.— 64.  οί  δε  άθεοι.— 65.  τε  ;ι<1ο1ε(1  \>γ  Ιΐιε  εάϊΙοΓ.— 
66.  εύγενικόν. —  68.  φόρνουν:  επί.  ΐ)γ  Μιι11;κ•1ι. —  70.  εύγει/ίαΐΛ — 71.  εύγει/ική. — 
72.  πάντοτε. —  74.  καϊ  άπο. —  77.  το  λαμπροτάτω. —  78.  ϊξαίρετον. —  79.  τελείωϊ. 
αφανίζει^  Μ8.  :  αφανίζω  ΜαΙΙ.  ε,].  ;  1)αΙ  ευπιρ.  676.-85.  άτιμου.—  86.  σεΐίεναν. 
— 88.   εύ*/ενη$. 


1ΐΪ8   Τνϊίθ    1)Ρ- 
0ΟΓΠΘ8    ίΙΐΘ 
ΡΠ80Π6Γ       Οί 

ΙΙιβ  ϊηβιίείδ. 


8ηε  Ϊ8  £Ϊνοιι 
ίο  Ιηβ  Μη;» 
αηά  οαιτϊεά 
Ιο  Ιιίδ  ραΐαοβ. 


8ηβ    ^Γΐθνββ 

ΟΤΘΓ  Ιηβ  1θ83 

οί   ηει•   ηηβ- 
οατκΐ,   3η(1 
■νηΐΐ   ηοΐ    οβ 

ΟΟΠίίΟΓίθά 

β^  Ιηε  1ά秕 
ογ  ηιιεεη. 


ΦΛΏΡΙ02    ΚΑΙ 


'ΓΙιβ      ςαββη 

Ββΐίδ    1ΐ6Γ     ίί 

βΙιθ    ίδ   "ννϋΐι 
οΜΙά     Μΐά 

ΡΓΟΠ1Ϊ5Θ8  ΙΐθΓ 

«11  οαΓβ  &ηά 

3ΐί611(1ίΐη06. 


81ιβ    οοηίβδ- 

868  ΙΐθΓ  ρΓΘ£- 


Τΐιε  ηαπιβδ 
οί  Ιΐιβ  011Π8- 
ΙΪ3Π  ΪΆάγ  αηά 
οΓΐ&θφίββη. 
Τ1ΐ6  ςιΐθβη'δ 
ρΓβεεηΙδ     Ιο 

Ιΐΐβ    01)ΓΪ8- 

ϋαη. 


καϊ  κατακαύση  καϊ  εμέν  κρεΐττον  ηπερ  του  ζτ)ν  με.  90 

μετ  αυτόν  γάρ  εκίνησα  μετά  χαράς  μεγάλης 

να,  ττάμεν  'ς  το  εύκτήριον,  ναόν  του  αποστόλου." 

καϊ  ταύτα  ή  βασίΧισσα  ούτως  άπηλογήθην 

"  κυρα,,  '?  την  θλίψιν  την  πολλήν  καϊ  την  άδημονίαν 

εχε  μικρην  παρη^οριάν  καϊ  άνεσιν  όλίγην  95 

οί  γάρ  συχνοί  σου  όδυρμοϊ  το  κάλλος  σου  μαραίνουν 

τ  ώραΐον  τού  προσώπου  σου  τελείως  ήλλοιώθην. 

δια  την  άγάπην  την  εμην  παρήγορου  ολίγον. 

άλλον  δε  πάλι  ερώτημαν  σε  εχω  ερωτησειν, 

καϊ  'πε  με  το,  κουρτέσια  μου,  'πέ  το,  μη  με  το  κρύψης.  100 

θωρώ,  καλά  στοχάζομαι,  βλέπω  την  σην  γαστέρα, 

κι  6  όγκος  της  κοιλίας  σου  δείχνει  σ'  εγγαστρωμένην. 

κι  αν  ήσαι  έγκυος,  κυρά,  χάρισε  με  το  πράγμα, 

καϊ  ορκον  ποιώ  '<?  το  κράτος  μου,  νά  'ναι  δια  τιμήν  σου, 

να  ποίσω,  νά  σ  εργάσωμαι  καλώς  νά  σε  δουλεύουν,"     105 

κ   ή  κόρη  ώμολόγησεν,  οτι  έγκυος  υπάρχει. 

καϊ  πάλιν  η  βασίλισσα  ούτως  την  άπεκρίθην 

"  εδά  λοιπόν  παρήγορου,  μη  θλίβεσαι  άπετώρα. 

χαράν  ηγού  την  ξενιτειάν,  οτι  άπάρτι  ελπίζω, 

νά  εχης  δόζαν  καϊ  τιμήν  καϊ  καύχημα  καϊ  κλέος."  110 

Μάθε  καϊ  τά  ονόματα  τών  δύο  καϊ  ξενίζου. 
η  κλήσις  της  Χριστιανής  όνομα  Τοπατζία, 
της  βασιλίσσης  πάλιν  δε  όνομα  ΚαΧλιοτέρα. 
ητον  ανάμεσα  τών  δυο  χάριν  της  βασιλίσσης, 
ήλθεν  από  Δαλματία  ευγενέστατη  χάρις.  115 

ρούχον  χρυσόν,  μεταξωτόν,  εμορφον,  ύφασμενον, 
ηλιοαγλαίζοντα,  άστράπτοντα  ένδόζως 
ηφεραν  την  βασιλισσαν'  βασίλισσα  την  κορην, 
εκείνης  της  Χριστιανής  το  'φόρεσεν  αύτίκα. 
εύμορφοερωτοπαίδευτος  ύπήρχεν  ό  χιτώνας,  120 

εκείνον  τον  εφόρεσεν  ή  εύγενίδα  κόρη. 


90.  νπ\ρ  Μ8. :  ήπΐρ  βτη.  ΜυΙΙαΛ.—  92.  €«  το.— 93.  υντωτ:  οοηιρ.  Βοϊδ- 
δοηαθβ  Αηβοά.  2,  12.  — 96.  οίοαλμοι:  ειη.  1>ν  Μιιΐΐ.  ;  Ιηιί  ίί  )8  &1δο  ροδβ'ώΐβ  ίΐιαί 
ίΐΐθ  οπσϊηαΐ  Γοαάϊη^  ίβ  οίκτιρμοϊ. —  97.  το  '&ραΊον. —  98.  πάλιν:  βιη.  1>γ  Μιιΐΐ.^— 
101.  θεωρώ. — 2.  καϊ  δ  .  .  .  {^αστρωμίνης. — 3.  καϊ  εάν.  —  5.  σέ  έργασομαι. — 6. 
καϊ  η ;  οαδθδ  ϊη  τνΐηοΐι  ίΐιβ  1\Ι  8.  ι-εαιίβ  καϊ  ίηβίβίΐο!  οί  κι  ννϋΐ  ηοΐ  06  ηοΐεά  αίΙβΓ 
ίΜ8.— 9.  ξενιτίαν.-- 10.  εχβυ.  —  12  τοΠατ^'α:  οιη.  Ιιν  Μιιΐΐ&οΐι  ίΐηά  ϋτι  Μβιϊΐ, 
Ιηίχοά.  Ιχχχνΐ.  η.  2. — 13.  Καλιοτίρα. —  18  καϊ  η  βασίλισσα. —  19.  έψόρΐσζν  : 
1)111  ίοωκΐν  \νυιιΜ  1)6  ιηοΐ'6  ηαίαπιΐ.  —  21.  έκέινον  το  :  ΰΐ.  933. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΏΡΑ. 


ύπήρχον  δε  άμφότεραι  εγκυαις  τάς  γαστέρας, 
συνεφθασε  δε  κι  6  καιρός  εκείνων  καϊ  τών  δύο, 
κι  άμφότεραι  έγέννησαν  εις  βασιλέας  οίκοι/ 

125  τον  Μάιον,  όταν  ρόδ'  ανθούν  κι  εκπέμπουν  μυρωδίαις. 
εγεννησεν  η  Χριστιανή  εμορφην  θυγατέρα, 
γεννά  κ   η  Χαρακηνισσα  υίόν  εξαιρημένον. 
και  τι  λοιπόν  εγένετο  εις  την  ώριάν  εκείνην, 
την  εμορφην  Χριστιανην,  την  πλήρης  θεωρίαν  ; 

130  άμα  το  βρέφος  επεσεν  εκ  την  αυτής  γαστέρα, 
απέθανεν  ή  'βγενικη  καϊ  εκ  του  ζην  εκλείπει, 
εδιέβην,  'ς  την  αιώνων  ζωην  άντεκατέστη, 
δια  δε  τα  γενέθλια  καϊ  την  χαραν  εκείνην 
άπαντες  μεγιστάνοί  τε,  μικροί  τε  και  μεγάλοι, 

135  κ  η  βάγιαις  του  παλατιού,  μετά  καϊ  τους  άγώρους, 
χαραν  έκαταστησασιν  δια,  ξεφάντωσίν  τους, 
και  την  χαραν  έχαίρονταν  έξάμηνον  καϊ  πλέον, 
ταΐς  βάγιαις  δε  6  βασιλεύς  παρακαλών  προστάζει, 
τα  δύο  βρέφη  εξακριβώς  θηλάζειν  κα)  φυλάττειν, 

140  στερεώς  δια  να,  ^ποκρατουν,  καλώς  να  τα  προσέχουν, 
και  μιας  κοπής  καϊ  φορεσιάς  ρούχα  να  τα  ενδύουν, 
τα  δύο  άναθρέφουνταν,  τ   άρσενικόν  κ  η  κόρη. 
κι  ο  βασιλεύς  ώς  αγαπών  αμφότερα  τα  δύο 
ονόματα  τα  εθηκεν,  τα  πρέπουν  κατ   άξίαν. 
14.5  όνομα  μεν  τ'  άρσενικόν  Φλώρων  ονομάζει, 

την  κόρην  την  έξαίρετον  έκάλει  Πλατζιαφλώρε, 
διατϊ  ήταν  άνθη  μία  του  δροσερού  του  κρίνου, 
και  του  καθ'  εν  η  θεωρία  ενι  άπό  την  όψιν. 
ώσπερ  το  ρόδον  άσπρον  εν  καϊ  κόκκινον  ώραΐον, 
150  ούτως  το  κάλλος  επλασεν  η  φύσις  καϊ  τών  δύο• 
κρινοτριανταφυλλόροδα,  ερωτοαναθρεμμένα, 
αναθρεμμένα  σύντομα,  έρωτοηγαπημένα. 

Μετά  δε  την  άνατροφήν  τών  δυο  εκείνων  παίδων 


ΤΙιε  φΐεεη  ϊβ 
&180  ρΓ⧕- 
η;ιιι(,  ιι.ιΐ 

οοΛ  3Τ6  άε- 
ΙίνβΓβΛ  ΐη 
ίΐΐθ  πιοηΐΐι 
οί  Μαγ,  Ιΐιβ 
ΟΙΐΓΐβΙίαη  οί 
α  άίΐιι§ΊιΙθΓ, 
Ιΐιβ  ςιιεεη  οί 


Τΐιβ  άεαΛ  οί 

Ιΐΐβ    011Π8- 

!ί;ιιι. 


Κβ,ϊοϊοίη^δϊη 
Λβ     ρ&ΐαοβ. 
ΤΙιθ  ίννο  \>Ά- 
0188     3ΧΘ 
ΙΓ6»16(1     3- 

Ιϋβ.      ΤΙιβίΓ 
ηαπιεβ  : 
ΡΙοΗοβ    αηά 
ΡΙαίζίαβοια. 


Ιη  (Ιυβ  Ιϊπιβ 


122.  εγκι>6ϊ.  —  25.  '6ταν  τα  ρόδα.  ΡοΛαρδ  Λνβ  δΐιοιιΐά  Γβαά  τον  Μάην  (λνϊίη 
δγηίζθδΪΒ)  αικί  ίΐιοη  Ιίοορ  ίΐιβ  Μ  8.  ι-οαύϊη^  ίη  Ιηβ  βιιοοοοίΐίη^  λνοι-άδ. —  27.  κ'  ή  Λο 
Μ8.  οχοερίίοηαΐΐγ. —  28.  ώραΐαν. — 29.  ΡοΛαρδ  πλήρη,  Ιηοιι^ΐι  πλήρη*  ωαγ  οο 
άβίθΙΜΪβά.— 31.  (ύγινικη.—  32.  (1ε  την.  —  35.  κα\  οί  /3άγί«ϊ  (οί'.  138). — 38.  /3άγΐ6ϊ 
39.  θηλάζίΐ. — 12.  άναθρέφουντα.  κ  ή  Μ8. — 47.  ανθίμια:  οηι.  \>γ  Μιιΐΐαοΐι.  ΓϋΓ- 
ηαρδ  •\νο  βΙιοιιΜ  αίβο  Γβαά  τοΰ  δροσερώδους  κρίνου.  Τϊΐΰ  Βοοοικί  τοΰ  Ϊ8  οιπϊΙΙι.ίΙ  ίη 
11ΐ6  Μ8.— 51  αικί  52.  θρΐμίνα  λνίΛ  οηο  μ. 


6 


ΦΛΏΡΙ02    ΚΑΙ 


ίΊΟΓΪΟδ  18  ΟΓ- 

ύθΓθά  Ιο  £ο 
ίο  εοΐιοοΐ, 


ϊηί      Γ6<Ίΐ8β3 
Ιο  £0  ιιηΐββ» 
ΡΙαΙζίβϋοΓ» 
1)6  5βηΙ  νίΐΐι 
Μιη. 


ΤΙιβ   Μη^ 
οοηδβηίδ    Ιο 
8611(1   ΙιεΓ    Ιο 
Ιΐιβ    δαιηβ 
βΛοοΙ. 


ΠΟΓΪΟβ  Γ6&Λ8 

λ  οοοίί  οη 
Ιονβ,  3ηά<1Ϊ8- 
ΟΟΤ6Γ8  ίΐιαί 
Ιιε  ί8  ϊη  Ιονβ 
νϊΐΐι  1ιΪ8 
οοηιρίΐηίοη. 


6  βασιλεύς  προς  τον  νΓον  έφθέγξατο  τοιάδε' 

"  δεΰρο,  υιέ  παμφίλτατε,  άκουσον  τής  φωνής  μου,  155 

την  εντολήν,  το  θέ\ημα  καϊ  την  βουΧήν,  το  λέγω. 

•πάτερων  παίδες  ευγενών  είς  την  γραφήν  σχοΧάζουν, 

'ς  τα  η  ράμματα  σχοΧάζουσιν,  να  'πεΧθουν  να  τα,  μάθουν, 

νά  ,ναι  είς  Χόγον  φρόνιμοι  καϊ  εις  άξιάν  μεγάλην 

καϊ  ευτυχείς  εις  τάς  βουΧάς•  μάΧΧον  κι  αν  βασιλεύσουν,  160 

της  βασιλείας  πρέπουσιν  φρόνιμα  νά  'ξηγούνται, 

τους  ευγενείς,  τους  ένδοξους  άζίως  νά  δεζιούνται, 

τους  ευτελείς  καϊ  ταπεινούς  παΧιν  νά  άγαπούσιν. 

κι  ό  Φλώριος  άπόκρισιν  προς  τον  αυτού  πατέρα" 

"  ποιώ,  πατήρ  γΧυκύτατε,  εϊ  τι  εμεν  προστάττεις,  165 

αν  εν  το  πράγμα  δίκαιον,  αν  εναι  καϊ  τυγχάνει. 

δουΧεύω,  πράττω,  οικονομώ,  θέλω  το,  δέχομαι  το. 

τούτο  καϊ  μόνον  γίνωσκε,  Οτι  είς  το  σχόλιον  μόνος, 

μόνος  μου  ουκ  απέρχομαι  χωρίς  την  ΠλατζιαφΧώρε. 

εάν  με  ταύτην  άπελθώ,  έχω  καλώς  ποιήσαι,  170 

καϊ  πράξω  καϊ  τους  ορισμούς  καϊ  τά  προστάγματα  σου, 

κι  όλα  σου  τά  βουλεύματα  έτοίμως  νά  πληρώσω, 

μάλλον  κ'  είς  τά  μαθήματα  νά  'πέρχωμαι  σπουδαιως." 

πάΧιν  δε  τούτον  6  πατήρ  οΰτως  άπηΧογάταΐ' 

"  το  αίτημα,  το  θέλημα,  το  "ζήτημα  σου,  υιέ  μου,  175 

πράττω,  ποιώ,  αποδέχομαι  τέτοιον  όπερ  λέγεις." 

ομού  οι  δυο  πορεύθησαν,  ό  Φλώριος  και  ή  κόρη, 

η  ΠλατζιαφΧώρι  ή  ' βγενική,  τά  γράμματα  μανθάνουν. 

συντόμως  γούν  ό  Φλώριος  καϊ  είς  καιρόν  ολίγον 

εμαθεν  καϊ  άνέγνωσεν,  βίβλους  ποΧλάς  διήΧθεν.  180 

διήλθε  καϊ  είς  έτερον  βιβλίον  της  αγάπης, 

όπερ  εκατεφΧόγισεν  τον  νουν  του  καϊ  καρδίαν. 

οπόταν  γαρ  άνέγνωσεν  την  βίβλον  της  αγάπης, 

αγάπη  εκατεμάρανεν  τον  νουν  του  καϊ  καρδίαν. 

ό  βασιλεύς  δε  θεωρών  το  γεγονός,  μή  φέρων,  185 

/3ελο?  δεινόν  κατέτρωσε  την  εαυτού  καρδίαν, 

σχεδόν  ουκ  άναπαύετον  ουδέ  παρηγοράτον. 

ό  Φλώριος  δε  απόβλεπε  την  Πλατζιαφλώρε  πάντα, 

159.  ΡβΛαρβ  νβ  δΐιοτιΐά  Γβαά  μεγάλοι. — 60.  κιαν:  επί.  1>γ  Μιιΐΐαοΐι.  —  63. 
τους  παιγνον$,  Μ8.  εηι.  1)γ  ΜαιιτορΙΐΓ. — 70.  απΐλθων. — 77.  ετορεΰθησαν. —  78. 
Πλατέα  Φλώρια  η  «νγβίΊκτ). —  87.  σχεδόν  'ότι  ούκ :  ίί  13  αΙδΟ  ρΟΒΒΪΪΙβ  Ιο  ^τΐίϋ 
σχεδόν  τ»  ονκ.  —  88.   ό  δέ  ΦλώρίΟϊ. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


έκείνην  την  άτγΧαόμορφον  την  είχεν  εν  καρδία, 

190  την  κρυσταΧΧίδα  του  νερού,  την  τταχνοχιονάτην, 
την  νεραντζαροτάκουστην,  κρινοτριανταφυΧΧάτην, 
τραχηΧομαρμαρόμνοστην,  ροδοκοκκινοχείλα, 
την  συντυχογΧυκόλαΧον,  ερωτοττονεμενην, 
εκείνην,  την  εκόσμησεν  η  χάρις  των  ερώτων. 

195  εκείνην  εστοχάζετον  ό  συνανάτροφος  της, 

εις  αυτήν  τον  νουν  του  ,βαΧεν  και  σαΧεμον  ουκ  είχε, 
καϊ  πάντα  τα  λεγόμενα  εϊχέν  τα  ως  άράχνιν. 
6  δε  διδάσκαλος  αυτού  προς  Φίλιττττον  άττηλθε, 
τον  ττοθον  του  τον  εμνοστον  τον  βασιΧεαν  είττε' 

200   "  γνώρισε  καϊ  κατάμαθε  τα,  κατά,  του  υιού  σου. 
6  γαρ  υιός  σου,  ώς  εμοϊ  δοκεΐ,  ερωτοετρωθη 
εις  ΠΧατζιαφΧωρην  την  ώριάν,  την  κόρην  την  νεάνιν, 
κι  άττό  τον  τόσον  ερωταν,  τον  έχει  $  την  φουδούλαν, 
βίβΧους  ουδέν  διέρχεται  ουδέ  άναγινώσκει. 

205  τούτου  καϊ  μόνη  συντυχιά  ενι  δια,  άγάττην, 

ττΧαταίνει  Χό<γους  κατ  αυτόν,  λέγει  δια  τον  ττοθον. 
κι  αν  εις  εκείνους  χωρισμόν  μην  ττοίσης,  ηξευρε  το, 
συχνάκις  θέΧει  φλέγεσθαι  εις  ττοθον  της  οδύνης." 
ό  βασιλεύς  δε  το  Χεχθεν  λέγει  της  βασιλίσσης• 

210   "ευγενική  κυράτζα  μου,  τ ί  λέγεις  να,  ττοιησω  ; 

οι  ττόνοι  κατασφάττουσιν,  συντρίβουν  την  καρδιάν  μου, 

οτι  ό  ημέτερος  υιός  χάνεται  δι  άγάττην, 

δια,  ττοθον  της  ττανευγενής  καρδιοδιχοτοματαΐ' 

να,  τον  χωρίσω,  ' βγενικη,  λέγω  εκ  την  φουδούΧα, 

215  κ  εις  ξένους  τόττους  βούλομαι  εκείνον  να  'ττοστείλω, 

κι  αν  τύχη  και  το  'ριζικόν,  να  την  'βγαλη  εκ  τον  νουν  του, 
όταν  ττοΧΧάκις  το  συχνόν  εκείνον  θέλει  βλεττει. 
τοιαύτην  έχει  την  βουλην  μετά  της  βασιλίσσης. 
ό  βασιλεύς  ό  ΦίΧιττττος  λέγει  ττρός  τον  υιον  του• 

220   "  δεύρο,  υ'ιε  τταμφίλτατε,  άκουσον  της  φωνής  μου. 
ττοΐσον  εμού  το  θέλημα,  γλυκύτατε  υιέ  μου, 
υιός  ύττήκοος  ττατηρ  γενού,  υ'ιε,  να  Χάβης 
εύχην  την  των  γονέων  σου  καϊ  δό'ξαν  εξ  ανθρώπων. 

192.  ρΌοΌκοκκινοχΐία :  οτη.  \>γ  ΜηιίΓορΙΐΓ. — 97.  α'ύτην.  ΐβαλεν. — 99.  ίμνωστον. 
— 2112.  ωραίαν. — 3.  εΐϊ  τήν. —  5.  τούτον  κ.  μόνον  ή. — 8.  οδείνη!. — 14.  ευγενική. 
— 16.  βύγάλί). — 17.  Τΐιο  Ιϊηο  Ϊ8  οοιτιιρί.  Ρβτΐΐ&ρβ  λνυ  κΙκπιΜ  Γβ&ά  εκείνην,  αηά 
αΐκο  'ότ'  ου. — 20.  παμφίΑταπε — 21•  ποίησον. — 22.  πατήρ  ιΐϊυϋ.  ΒΒ  ιι  ιΐαΐίνο :  δϋβ 
Τναηδαοίίοηδ,  1867,  ρ.  88. 


ΗΪ8      ΙιιΙογ 
ϊηΓθΓΓΠ8    ΙίΪΏξ 

Ρ1ιίϋροίιΙιί8, 
3ΠΛ  οί  ίϊιβ 
βίϊβοί;  ίΐ  ηββ 

οη     Ρ1θΓΪ08'8 

είικϋθδ.  Ηβ 
&άνΐ8Ρδ  ίηβ 
εβραΓαΐϊοη  οι 
Ιηβ  1-κό. 


Τ1ΐ6  1ίϊη<τ  βη- 
ηοιιηοο8  Ιηϊβ 
Ιο  Ιηθααβεη, 


3η(1  ίηοη  ηρ- 

ΡΓΪ808Κ10ΓΪ08 

οί  1ιΪ8  ϊηίβη- 
ίοηΐίοη    Ιο 
Β6η<3  Ιιίηι  (ο 
ΜυιιΙιιποη 
ίο  ίϊηίΒΐ)  1ιΪ8 
βΙλιιΙη,'Β. 


ΦΛΠΡΙ02    ΚΑΙ 


ΠοΠΟβ       Γβ- 

ίαββδ  3531η 
ίο  §0  τνίΐη- 
οιιί  Ρ\ιΛ?λά- 
ήοτΆ,  οοη- 
ίβδβίηίί  αϊ  Ιΐιβ 
δΒπιβΙϊπίθηίδ 
νεηβωεηΐίΐΐ;- 
Ιβοΐιηΐθΐιΐ.  Ιο 
Ιιθγ. 


Τηβ      ςπββη 
ηιιΐδΐ      ηο\ν 
ίθί^η  δυάάεη 
ϊΐΐηοδδ,     αηιΐ 
ϊΊοποδ    18 
ίοΐά     Ιηαί 
Ρ1ϋΙζίίΐί1οι•α 
ϊδ  η<ην  νναηί- 
εά    ίοΓ   ηίδ 
πιοΙΙιθγ,    οιιί 
βηαΐΐ  1)6  8βηί 


θέΧεις  είς  το  Μοντόριον  νά  'πέΧθης  669  την  σκόΧαν, 

διά  να  μάθης  φρόνησιν,  να,  *ναγινώσκης  βίβΧους.  225 

εκεί  γαρ  ένι  η  φρόνησα,  έκεϊ  καϊ  η  σοφία, 

εκεί  ποΧΧά  ^διδάχθησαν  παίδες  των  μεγιστάνων, 

και  φρόνιμοι  έφάνησαν  εις  βουΧην  καϊ  εις  έργον. 

κι  εκ  γένους  ημετέρου  τε  υπάρχει  6  δούζ  του  τόπου, 

κι  έπιθυμα,  υιέ  καΧέ,  να  'δτ}  την  ηΧικιάν  σου'  230 

Ότι  επαινον  έΧαΧησαν  εκείνον  δια,  'σένα, 

διατό  σε  στεΧΧει  πάντοτε  κείνος  χαιρετισμούς  του. 

άπεΧθε  τοίνυν,  άπεΧθε'  ά  σοι  προστάττει,  ποίει." 

ο  ΦΧώριος  προς  τον  αυτού  πατέρα  άπεκρίθη• 

"  εμέν,  πατέρα  βασϊΧεϋ,  τι  συντυχιάς  με  Χέγεις  ;  235 

ηξευρ   ουκ  ενι  δίκαιον  πΧην  άπ   εμένα  μάθε. 

εαν  ουκ  εΧσ  η  ευγενική  με  μεν  ,  η  ίιΧατζιαφΧωρε, 

μόνος  έγ  ουκ  απέρχομαι  είς  τόπον  ούδ'  είς  σκόΧην, 

να  ξενωθώ  άπ   την  έμην  έρωτικην  ώραίαν, 

να  ξενωθώ,  κι  ό  Χογισμός  συχνά  με  συμβουΧεύει'  240 

και  ποια  ^τυχη  καϊ  ποια  καρδιά  τον  πονον  νά  βαστάζη  ; 

καϊ  Χέγει  μου  ή  συμβουΧη  της  ερωτομανίας' 

πρόσεχ  οΰν  νά  μη  ξενωθης  καϊ  χάσης  την  φουδούΧα, 

έκεινην  όπου  την  έμην  ψυχην  άποκερδαίνει. 

κάΧΧιον  της  αγάπης  το  σπαθί  δια  νά  με  κοψ•η,  245 

νά  με  διχοτομ7]σουσιν  μέΧη  μέΧη  και  βρώμα 

θηρίοις  νά  με  δώκασιν,  παρά  διχώς  της  κόρης 

νά   θεΧα  άποξενωθη — έ'δ   ανομία  μεγάΧη. 

κι  ό  βασιλεύς,  ώς  ηκουσεν  άπόκρισιν  τοιαύτην, 

κάθεται,  συμβουΧεύεται  με  την  όμόζυγόν  του,  250 

καϊ  μετά  δοΧου  όρθώσασιν  Όρθωμα  το  τοιούτον. 

είς  το  κΧινάριν  θηκάν  την  τάχ   ώς  άρρωστημένην, 

κι  ό  βασιΧεύς  προς  τον  υΐόν  έφθέγξατο  τοιαύτα" 

"  υιε  μου,  μά  την  πίστιν  μας  την  είς  τον  Μαχουμετήν, 

άποψε  την  μητέρα  σου  ύπέπεσεν  οδύνη,  255 

καϊ  το  πουρνό  την  σήμερον  ακόμη  ουδέν  ηγέρθη. 

καϊ  τάχα  διά  κουφισμόν  αρρώστιας  της  μητρός  σου 


227.  (διδαχθησαν. — 31.  μίνα. — 32.  δια  τούτο  σε.  ςκΐΐνος. — 35.  με  τα  λέγει*. — 
36.  ^ξευρε. — 38.  εγώ  ουκ  :  ρβΛαρβ  \νβ  ηιϊ^ΐιί  γθ;μ!  μόΐΌ5  μου  ούκ,  οΐ.  169.  ούδε'. — 
39.  ά,πύ  :  \νβ  πΐίΐγ  αΐκο  ιταά  'πο. — 43.  -προσέχουν  :  βιη.  8.  Ι,πκίΐΐθίηιοι•. — 45.  Αί'ίθΓ 
σπαθϊ  ίΐιβ  Μ8.  ϊηδβιΊδ  να  φ-ησεις  ^νΐαϊΐβ  ΐί  οπίίίδ  διά. — 48.  εδε. — 51.  ορθώμασιν. — - 
52.  τήν  ίθηκαν  τάχα. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


9 


την  κορην  την  πανεύγενον  ποθεί  να  τηνε  βλέπη, 
να  συντυχαίνη  μετ  αύτην  διά  παρηγοριάν  της. 

260  εαν  ου  πίστευες,  άπελθε  καϊ  εδε  'ς•  το  κλινάριν, 

ευρεΐν  την  θέλεις,  πίστευσον,  να,  κείται,  ώς  σε  λέγω. 
άπελθε  τοίνυν,  άπελθε•  μετά  δε  την  ύγείαν 
την  της  μητρός  σου,  πίστευσον,  στέλλω  σοι  Πλατζιαφλωρε. 
κι  ο  Φλωριος  μετά  στενασμον  πάλιν  άπηλογάταΐ' 

265   "ω  βασιλεύς,  απέρχομαι  κατά  το  θέλημα  σου. 
την  Πλατζιαφλωρε,  ηξευρε,  εσέν  την  παραδίδω, 
να  την  φυλάττης  ώς  δι   εμέ,  καλώς  νά  την  προσεχής." 
κατά  την  δ   άποχώρισιν  τών  αμφοτέρων  παίδων 
αλλ7]\ως  έθρηνησασιν,  συχνώς  έπερΐλάβαν, 

270  καϊ  εις  τον  άλλον  άφηκε  στενάγματα  καϊ  πόνους, 
και  θλίψιν,  να  διχοτομη  την  καθενοΐ)  καρδίαν. 
πλην  δακτυλίδιν  ρωτικόν  η  κόρη  τον  έδώκεν, 
εκείνο  το  εκοσμησεν  η  τέχνη  τών  ερωτών, 
κ'  η  χάρις  το  εκοσμησεν  καϊ  ποίκέν  το  τοιούτον, 

275  πώς  νά  δείχνη  ένέργειαν  εις  έρωτοποθούντας. 
τα  λογία  του  τά  ελεγεν,  άκουσον  νά  τά  μάθης. 
"  επαρ  το  δακτυλίδι  μου  καϊ  β  άστα  το  μ  εσένα, 
ζαφυριν  ενι  έξαίρετον  εχε  το  αντί  εμένα, 
και  αν  τι  εις  εμέ  συμβη  εναντίον  νά  γένη, 

280  αύτο  το  δακτυλίδι  μου  νά  θλίβεται  δι   εμένα, 
ο  λίθος  να  θαμπόνεται,  νά  χάνετ  η  θεωρία, 
κι  απ   αύτο  νά  'χης  εκδοσιν  οτι  εγώ  θλιβούμαι." 
άκουσας  ταύτ  6  Φλώριος  παίρνει  το  δακτυλίδι, 
βάνει  το  ς  το  δακτύλι  του  διά  παρηγοριάν  του. 

285  εκινησεν  ο  Φλώριος,  ύπάιγει  '?  το  Μοντόριον. 

τους  αυλητας,  τους  άρχοντας  άποχαιρέτισέν  τους, 
και  την  οδον  εκινησεν  έκείνην  καϊ  υπάγει, 
υπάγουν  δε  καϊ  μετ  αυτόν  άρχοντες  καβαλλάροι, 
παιδόπουλα  εις  χρείαν  του  εντάμα  μετ  εκείνων. 

290  με  συντροφιάν  ενγενικην  συντ ροφιασ μένος  ητον. 
πήρε  γερακοφίϊλκονα,  ξεπτέργια  καϊ  ζαγάρια, 


ίο  Ιιϊιη  οη  ίΐιβ 
ηυεβη'8  Γβ- 
οονβΓ}τ. 


Ρίοήοδ  οοη- 
εοηΐδ  Ιο  (Ιε- 
ΡειγΙ  \νϊ11ιοιιΙ 
ΡΙϋΙζίαήοΐ'α ; 
ίΐΐθίΐ'  £Πβί  αϊ 
ραηίη^ ; 


ΠίΐΙζϊαήονα 
£Ϊνε3  Ιιίηι  α 
πη£    οί   οο- 
οιιΐΊ  ροτνει- ; 


'  ίί  βνοΓ  ΐΐιο 

ΒίΟΠβ       1θ8β3 
ίΪ8    1Π8ΐΐ•θ, 

5'ου     πιαγ 
οοηοΐιιάθ 
Ιΐιαί  Ι  ;ιηι  ϊη 
ΐΓοαοΙε.' 


ΤΗο  8ρθΓΐ8  οί 

Ρΐθΐ'ίθδ'8 

οοηιραηίοηΒ 
οη  ΙΙιείΓ  \νη^ 
Ιο   Μοη- 
Ιιιποη, 


10 


ΦΛΠΡΙ02    ΚΑΙ 


ΙιιιΙ  Ηοποδ 
άθ68      ηοΐ 
Βίιαί'θ  Λέπι. 


ΤΙιεΪΓ  αΓπναΙ 
άϊ  Μ οη Ιπ- 
που αηά  ιο- 
οορίίοη  1>7 
Ιπβ  (Ιπΐίβ. 


Τηβ    αιΛβ 

ίΠ68  ίο  ϋΙΐΟβΓ 

ιιρ  ΕΊοποβ. 


τάχα  Βιά  περιΒιαβασμόν  καϊ  Βία  παρηγορίαν, 
Βία  να  ύπάγη  με  χαράν,  ΘΧίψιν  να  μην  θυμηται, 
εις  αυτόν  Βε  παρηγορίαν  ούΒ  όλως  γαρ  ουκ  ήτον. 
οι  πόνοι  την  καρΒίαν  του  εκατεμάραναν  την.  295 

όπισθεν  συχνοβΧεπεν  το  παράΒρομον  εκείνον, 
να  ϊΒη  την  παράξενον  εκείνην,  την  ήγάπα, 
τάχα  να  Χάβη  άνασασμόν,  μικρην  παρηγορίαν. 
την  Βε  χαράν,  την  είχασιν  αυτού  οι  συνοδοιπόροι 
εις  εύμορφα  κυνήγια,  εις  παραΒιαβασμούς  τους,  300 

τις  είχε  Βιηγήσασθαι ;  πΧήν  την  χαράν  εκείνην 
***** 

αλλ'  είχέν  την  ως  σκύβάλα,  ουκ  εβλεπεν  εις  αύτην. 

όκάποτ  άπεσώσασιν,  ήΧθαν  εις  το  Μοντοριον. 

ό  Βούξ  τους  άποΒέχθηκεν  μετά  χαράς  μεγάλης, 

κι  από  το  χέρι  τον  κρατεί  ώς  συγγενής  καϊ  φίλος,  305 

μετ   αυτόν  περιπΧεκεται,  συχνά  καταφιΧεΐ  τον. 

καϊ  τέτοια  Χόγια  τόν  \εγεν  άκουσον  να  τα  μάθης. 

τρί  7ρ  3ΙΡ  •ν  "Ρ 

καϊ  άριστον  ποΧυτεΧη  εϊχεν  εύτρεπισμενον, 

το  μεν  Βιά  τους  άρχοντας,  το  πΧεον  Βι  εκείνον, 

Βιά  να  τόν  Βώσουν  κουφισμον,  μικρην  παρηγοριαν         310 

τοιούτους  Χόγους  του  ΧάλεΙ  ό  Βούκας  του  ΦΧωρίου' 

"  το  άριστον  ήτοίμασται,  καϊ  άγωμεν  τρυφησαι. 

ρΐψον  την  εννοιαν,  ρίψε  την  τήν  θλίψιν  άποβάλου. 

γεΧα  καϊ  χαίρου,  σκίρτησον  Βίχως  τινός  ανάγκης, 

καϊ  καν  ώς  Βιά  τους  άρχοντας,  τους  μεγιστάνους  τούτους,  315 

μη  γίνεσαι  ώς  κατηφής,  μη  ήσαι  εννοιασμενος. 

άκουσας  ταΰτ  ό  ΦΧωριος  ούτως  τον  άπεκριθη' 

"  οι  πάντες  μεγιστάνοί  μου  καϊ  πάντες  άρχοντες  μου 

έχουν  τρυφησαι  καϊ  χαρήν,  έχουν  περιΒιαβάσαι, 

εγώ  Βε  πάΧιν  βουΧομαι  εις  ΦίΧιππον  στραφήναι,  320 

ότι  εν  τή  βασιλεία  μου  εν  ή  παρηγοριά  μου. 

εκεί    ν   το  παρηγόρημα  της  εΒικής  μου  Χυπης, 

εκεί  ,ναι  ό  ανασασμός  των  εΒικών  μου  πόνων. 


292.  τάχατε. — 93.  μετά  χαράς  :  βηι.  βγ  Μτιΐΐ.  Ιί  18  ίΐίδο  ροδδϊΜβ  ίο  Ήτίίθ  δια 
να.  ύπα  μΐτα  χαράς. — 94.  αυτόν.— 96.  ΐσυχνόβλΐπεν. — 302.  ΤΙιβΓβ  18  ηο  £αρ  ϊη. 
ϋΐο  Μ8. —  3.  όκάποτε. —  6.  περιμ-πΧέκςται  (οί.  V.  614,  εξόμπλιον). —  7.  ελεγεν. 
Τΐιβ  Μ8.  οοηϋηιΐθβ  Λνίίΐιοιιί  α  £;ιρ. —  12.  αγομεν. —  15.  ουτους. —  16.  γνοιασ- 
μένος.—  17.    ταΰτα. —  22.  αηά.  23.  Ικ«   ενι. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΛΡΑ. 


11 


πλην  8ιά  την  παράκλησιν  την  εΒικήν  σου  λέγω, 

325  τρυφήσαι  εχω  μετά  σε  καϊ  \_φίλικώς~\  Βιαηειν. 

'ς  τον  βασιλέα  Φίλιππον  να  στ  ρέψω  μεν  τον  Χογον. 
τί  δε  κακά,  συνέβησαν  άπο  του  βασιλέως 
εις  κόρην  την  παράξενον,  να,  σας  το  καταλέξω, 
κι  όστις  'χει  πόνον,  ας  πονη,  καϊ  θλίψιν,  άς  Χυπήται, 

330  κι  οπού  πονεϊ  και  θλίβεται,  πάντοτ  ας  άπομένη, 
οτι  της  τύχης  6  καιρός  πάλιν  επανεστραφη. 

Ό  βασιλεύς  6  Φίλιππος,  μισεύσας  6  υιός  του, 
μέλέτην  τε  καϊ  α^νοιαν,  τί  πράξαι,  τι  ποιήσαι, 
Χέηει  προς  την  βασίλισσαν,  ούτως  την  συντυγαινει• 

335   "  6  υιός  σου  '?  το  Μοντόριον  απ  εμού  άπεστάλθην. 
εις  Πλατζιαφλώρην  την  ώριάν  τί  Χέζεις  να  ποιήσω  ; 
νομίζω  ποθοκέρασμαν  εκέρασεν  εκεινη' 
τοιούτον  ουκ  αναπαύεται  ου  νύκταν  ούδ'  ήμεραν. 
πλην  τό  έμόν  εκΰόκημαν  εις  αύτην  αν  ου  πράξω, 

340  να,  μην  φορέσω  απ  του  νυν  στέμμα  '<?  την  κεφαλήν  μου, 
στέμμαν  ούοε  διάδημαν  ούΒέ  άλλον  τι  πρέπον 
ώς  βασιλέως  ενΒυμα'  εις  αύτην  αν  ου  πράξω 
θάνατον  άνεκΧάλητον  καϊ  πυρ,  να  πυρπολήσω 
και  άποΧεσω  παντελώς,  τελείως  αφανίσω. 

345  καϊ  παρευθύς  έμήνυσεν,  ηλθεν  ό  VI  τραπέζης, 
και  ούτως  τον  εσυντυχε,  μετά,  θυμού  τον  λέγει* 
"  άφηκράσου  κι  εγνώρισε,  μάθε  το  θέλημα  μου, 
καϊ  την  βουλήν  μου  σήμερον  έσέν  την  παρα8ι8ω, 
μετά  και  τό  μυστήριον  εσέν  τό  φανερονω. 

350   ζωήν  να,  πάρω  βούλομαι  κόρης  της  ΠλατζιαφΧωρης. 
φαιΒρόν,  Χαμπρόν  τό  άριστον — μετά  τους  μεηιστανους 
καθέζομ  , — οικονόμησον,  ποΐσε  το  προσταγθεν  σοι. 
στεΐλέ  μου  εις  τό  άριστον  ορνιν  φαρμακωμενην 
σίγα,  κρυφά  κι  ανόητα,  αυτής  μή  κατε-χουσης, 

355  όπως  νά  Χάβω  άφορμήν  καϊ  κατ  αυτής  εκπέμψω, 
εις  όργήν  γαρ  άνήηειρεν  καϊ  φθόνον  η  ψυχή  μου. 


ΊΊιβΒίοΓγΓβ- 
νβΓίδ  Ιο  1ώΐ£ 
ΡΜΙίρ. 


Ηϊδ    οοηηοΐΐ 
■ννίΛ   Ιΐιβ 


ΛΤίΑ    Ιιίδ   <Ιβ- 
ΙειτηίηαΙϊοη 
ίο  ΜΗ  Ρ1α[- 
ζίαίΙοΓα. 


ΗΪ8  ΟΓάΡΓδ  Ιο 
Ιΐίδ  Π1Η816Γ  Οί 

ίΐιο  Ιαοΐβ  : 


8.  ροϊδοηοά 
ίο\ν1  18  Ιο  1)6 
βοιιΙ  ϊηΐο  Ιΐΐθ 
Γοοηι  α8  α, 
ρΓθδβηί  ίΐΌΠΙ 
ΡΙαΙζίηήοπι, 
38  ίί  8ΐιε  ίη- 
Ιβηάβά  Ιο 
ροίβοη  Ιΐιο 
1άη£. 


325.  καϊ  ...  .  διά~/£ΐι> :  80  ίΐιο  Μ8.  \νΐί1ιοιιί;  φιλικώς. — 29.  "όστις  έχει :  ροι-- 
ΙΐίΐρΒ  Λνβ  ηιί^ΐιί  Γθαά  δϊ  έχει. — 30.  πάντοτε  ας  πομεντι. — 33.  ΡοιΊϋΐρ^  \\τ  ηιαγ 
ΟΟηι'ϋΟίιΐΓϋ  με  Κυπην  τε  καϊ  ά-γνοιαν. —  35.  εΪ5  τί». —  30.  άραίαν. —  38.  τοιαΰτον. 
ούοε. — 39.  αυτήν. — 40.  άπο. — 41.  πότε  άλλον:  ρ(τ1ιαρ8  «Ί'  κΙιητιΚΙ  Γβ&ά  πιίΐκτ 
ούτε  ίΐΐίΐη  ουδέ. — 42.  βασιλεύς  ως. — 45.  'ττιτραπέζης,  αηά  80  αΐηιοκΐ  οοιΐ8ΐ:;ιιιί1γ 
ΐη  οηο  λνοπί. — 49.  μετο. — 50.  κόρη. — 52.  καθίζομαι. . .  προσταχθίν  τι. — 53.  όρνιθα. 


12 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


ΊΊιβ  ρΐαη  Ϊ5 
οίίΓΓΪοϋ.  οιιΐ ; 


ΐΐΐθ  1η秕 

ΙΙίΓΟΏ'β    ρ3ΓΪ 

οί   Ιΐΐθ   ίοηΐ 

ΐΟ  3.  άθ£ 
τνΐιίοΐι  άΪ68 
οα  ΙΙιβ  εροΐ. 


Τΐιβ    ϋηκ 


ο   πϊ  τραπέζης  φθονερός  καϊ  γέμων  όλως  δόλου, 

θελων  δέ  και  τον  ορισμόν  του  βασιλέως  πΧηρώσαι 

ωσάν  τ€  δούλος  γνώριμος  καϊ  ώς  πιστός  οίκέτης 

καϊ  φίλος  αληθέστατος,  αυτόν  άπηΧογάταΐ'  360 

"  ώ  βασιλέων  μέγιστε  καϊ  τών  άνάκτων  αναζ, 

του  Χογου  σου  το  ζήτημα  πΧηρώσαι  διασυντόμως, 

το  φάρμακον  συγκέραστον  θέλω  κατασκευάσαι. 

κι  όταν  εσυ  καθέζεσαι  μετά  τών  σών  ένδοξων, 

στείλη  την  θέλω  φανερά  οι  πάντες  να  την  βλέπουν.  365 

εκείνον  δε  τον  άνθρωπον,  όπου  την  θέλει  φέρει, 

ειπεί  του  θέλω  να  είπη  εμπρός  τών  μεγιστάνων 

"  '  της  Πλατζιαφλώρης  το  σταΧεν  γνωρίσει  η  βασίλεια  σου.' ' 

οΰτως  εκατεσκεύασεν  να  την  συκοφαντήση 

6  βασιλεύς  ό  Φίλιππος  με  τον  έπι  τραπέζης.  370 

το  άριστον  ητοίμασαν  εσυναχθήκαν  πάντες. 

6  βασιλεύς  εκάθισεν  με  τον  επί  τραπέζης, 

μετά  τους  μεγιστάνους  του,  μετά  τους  άρχοντας  του. 

εκένωσαν,  ηφέρασιν  τους  μίσους  έμπροσθεν  τους, 

7]φέραν  δέ  την  ορνιθαν  εμπρός  τον  βασιλέα,  375 

κ  εκείνον,  που  ητοίμασαν  κρυφώς  συκοφαντησαι, 

την  ΠλατζιαφΧώρ'  εύγενικην  τάχα  δια  να  χάλάση. 

πΧην  δέ  όπου  την  ηφερεν  τον  βασιλέα  Χέγεί' 

"  ώ  βασίλεΰ,  αύθέντη  μου  καϊ  άναζ  τών  άνάκτων, 

η  Πλατζιαφλώρ  η  ' βγενική  της  βασιλείας  σου  στελΧεί.    380 

ό  βασιλεύς  ώς  άδικος,  τεΧείως  γέμων  Βόλου, 

το  δώρον  τάχα  δέχεται  ωσάν  ήγαπημένον, 

δέχεται  δώρον  ώς  Χαμπρον,  πιάνει  να  τό  μεΧιση. 

κόπτει,  μερίζει  τό  μηρϊν  καϊ  'ρίκτει  το  τον  σκύλον, 

τάχα  τό  'ρήζεν,  ίνα  μι)  \_φανερώς~\  εχη  δόλον.  385 

ο  δόλος•  ητον  σύντομος  καϊ  παρευθύς  εφάνη, 

πίπτει  ό  σκύλος  εις  την  γην,  εξέψυξεν,  έψυγη, 

είδαν  οί  μεγιστάνοί  του  κι  έθαύμασαν  μεγάΧως, 

έγνωσαν  τό  γενόμενον,  έθαύμασαν  την  τολμην. 

κι  ό  βασιλεύς  θορυβηθείς  τάχα  προς  τους  παροντας  390 


363.  συγκερασον.  -  67.  να.  ίίπβΓ.— 68.  -γνωρίσει. — 69.  αυτοί :  βπι.  1)γ  Μ&ϋΓΟρΙΐΓ 
70.  ειτιτραττέζην. — 72.  μετά.  επιτραπεζη$.  —  77.  Ώλάτζια  Φλάρεν  την  εύγενικην. — 
80.  η  Πλάτζια  Φλώρε  η  ευγενική  της  βασιλείας  σου  το  στέλλει. —  82.  ■ηγαπη- 
μενην.—  Μ.  ρ'ικτει  τον  τονσκύλον. — 85.  μτ)  έχει  λνΐΐΐιοιιΐ  α  §αρ. — 88.  οΊοαν. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


13 


λέγει,  τήν  κόρην  εγκαλεί  ποιούσαν  επταισμάν  τι. 
"  εμοϊ  τοπάρχαι,  άρχοντες  καϊ  συνοικήτορές  μου, 
εϊδετε  τόλμην  γυναικός  καϊ  φθόνον  εις  εμένα, 
αντί  τιμής  άνταμοιβήν  εμεν  να  φαρμακώση." 

395  καϊ  παρευθύς  επρόσταξεν  το  βέλος  να  σαλπίση, 
να  συναχθούν  οι  άπαντες  οίκητορες  της  ' Ρώμης, 
οι  πένητες  καϊ  οι  πτωχοί,  την  δίκην  να  δικάσουν, 
άπαντες  εσυνάχθησαν,  στέκονται  κατ   άξίαν, 
πέμπουν  εις  το  κοράσιον,  φέρνουν  την  δεδεμένην. 

400  εστέκετον  η  ελεεινή,  τίποτε  μη  κατέχων, 

εκλαιγεν  καϊ  όλόλυζεν  εκ  βάθους  της  καρδίας. 

κι  6  λογισμός  έμάχετον  δια  τους  συκοφάντας. 

"  άνθρωπος  ήλθε  κατ   εμού,  λόγον  μοι  κατεσφάλθην. 

κι  εμεν  μ  ελέγχει  6  λογισμός,  κακόν  ουδέν  έποικα• 

405  κι  6  Θε6ς  6  παντοδύναμος  τ6  δίκαιον  να  κρίνη" 
σηκόνεται  6  βασιλεύς,  στέκεται  εις  τους  πόδας• 
"  άρχοντες  όλοι  σήμερον,  τοπάρχαι,  μεγιστάνοι, 
καϊ  πάντες  Ολοι,  πένητες,  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι, 
την  δίκην,  την  δικάζομαι,  κρίνετε  την  εις  δίκαιον. 

410  μη  ηναι  προσωποληψιά  '<?  εμεν,  παρακαλώ  σας. 
η  Πλατζιαφλώρε  σήμερον,  ή  κόρη  οπού  θωρείτε, 
την  μάνναν  της  εκούρσευσαν  μ  αυτήν  εγγαστρωμένην. 
εις  οίκους  μου  τήν  ηφεραν,  εις  τα  εμά  παλάτια, 
καϊ  όταν  τήν  έγέννησεν,  εγώ  πολλά  έχάρην 

415  κ  ευγενικά,  βασιλικά,  μετά  δωροφορίας 

ανάθρεψα  καϊ  ποϊκά  την  κι  αποκατάστησα  την 
κοράσιον  ώς  βλέπετε•   εθάρρουν  νά  κερδίσω 
βασιλικάς  άνταμοιβάς  κ   ευχαριστίας  μεγάλας, 
καϊ  με  ρηγάδες  λόγιασα  συμπεθεριάν  νά  κάμω, 

420  και  στέμμα  καϊ  διάδημα  αυτήν  νά  τήν  φορέσω, 

να  την  κοσμήσω  βασιλικά  εις  τον  παρόντα  κόσμον. 
κι  εγώ  θωρώ,  τον  θάνατον  αύτήνη  τον  'δικόν  μου 
δολίως  κατεσκεύασεν,  τού  νά  με  φαρμακώση. 
Βιά  τούτο  σας  εσύναξα,  νά  μάθετε  το  πράγμα, 

425  νά  κρίνετε  το  δίκαιον  καϊ  τήν  επιβουλίαν, 

391.  ποιούσα  επταιο-μό/ηι/.  — 93.  οΐδίτΐ. —  97  ΙΊκ-ησουν. —  401.  ίκλβγβϊ'. —  11. 
θΐωρΐΊτΐ.—  Ιό.  Ροιίιιψ*  \υο  κίκιαίιΐ  π•;ι<1  μΕτά  δορυφο/ιας.  —  17.  κερδήσω. —  19. 
έλεγα. — 21.  βασιλικά  ία  ροιΊηιρϋ  α  ^Ίυ«ϋ  υη  κυιηυ  υΐΐιυι•  \νυΐ'<1, — 22.  αυτίνη. 


οΙιαΓ^βδΡΙαΙ- 
ζίαίΙοΓα  \νί11ι 
ΐΐΐθ  ίηΐεηΐίοη 
οί  Ιάΐΐίη^ 
Ιιίια. 


ΡΙαίζίαίΙοΓα 
Ϊ8     αοοιίδθά 
αηΛ   Ιίηο^δ 
ηοΐ  βον    Ιο 
άρίβπίΐ    ΙιβΓ- 
δείί. 


ΤΙ)  β   1ϊ.ϊ秕'5 

δρεεοΐι. 


14 


ΦΛΏΡΙ02     ΚΑΙ 


Γβηιαίηϊη^ 

8ρβ6θ1ΐ1βδ8, 


18  ρΓοηοιιηο- 
βΛ  βΐιϋΐί'  ίΐηά 
δβηίβηοθά  Ιο 


να  πάθη  ώς  εν  τό  πρέπον  της,  να  πάθη  ώς  εν  το  δίκαιον.' 

κ  η  κόρη  ώς  κατάδικος  στέκεται  δεσμωμένη, 

θλιμμένα  κλαίει  κι  ολιγωρεί,  πικρώς  να  όλόλύζη 

καϊ  να.  θρηνη  από  καρδιάς  να  σφάζη  τάς  αισθήσεις. 

κι  ουκ  έχει  τι  να  'ποκριθή  δια,  το  εναντίον  της,  430 

τίποτ'  ουκ  έχει  να  του  'πη  άττόκρισιν  καθόλου. 

κι  ουκ  έχει  την  επιβουλήν  της  αναίτιας  να  πράξη, 

την  επραζεν  ό  βασιλεύς  με  τον  επί  τραπέζης, 

της  τέχνης  το  μηχάνημα,  της  μηχανής  τον  τρόπον, 

κι  ουκ  έχει  τι  να  'ποκριθη  ώς  προς  τον  βασιλέα.  435 

τάχα  καϊ  προς  τους  άρχοντας,  δίκαιον  να  γνωρίσουν, 

κι  ουκ  εξευρε  το  τι  να  ειπη  ουοε  το  τι  να  λέξη 

καϊ  να  ειπη  τό  εναντίον,  ο'ι  πάντες  να  το  μάθουν. 

δι  αΰτο  πάντες,  άρχοντες,  πλούσιοι,  μεγιστάνοι, 

πτωχοί  ώς  εν  μια  φωνή  ηρξαντο  να  στριγγίζουν,  440 

καϊ  δολερήν  άπόφασιν  κρίνουν  την  να  'ποθάνη 

καϊ  θάνατον  όδυνηρον  χαρίζουσιν  την  κόρην, 

την  κόρην  την  άναίτιον  θανάτω  πυρπολούσιν. 

ορίζουν,  λέγουν,  προς  αυτήν  φλόγα  λαμπρά  να  ναψουν, 

καϊ  μέσα  την  πανεύγενον  'ριφήναι  δεδεμένην.  445 

οι  πάντες  το  εναντίον  ελέγασιν  της  κόρης. 

διατί ;  τον  τρόπον  εκ  παντός  ουκ  ηξευραν,  τον  δολον, 

ούκ  οϊδαν  τό  άνάντιον,  τον  φθόνον  της  κακιας' 

δι  αΰτο  κατεδίκαζαν  την  κόρην  τεθνηκέναι 

θάνατον  άνεκλάλητον  όδυνηρον  πικρόν  γαρ  450 

επί  τραπέζης  ό  δεινός,  ό  πλήρης  γέμων  δόλου, 

ό  ψεύστης,  ό  διάβολος,  της  απιστίας  ό  δούλος 


* 


81ΐθ  Ϊ8  Ιθά  Ιο 


ορίζουν  καϊ  σκευάζουσιν,  εϊς  φυλακην  την  κόρη 
ρίπτουν,  κατασφαλίζουσιν,  δεσμεύουν  άναιτίως, 
χείρας  καϊ  πόδας  σφίγγουσιν,  βασανοτυραννούσ ιν , 
ορίζουν  τού  μη  φθέγγεσθαι  κατά  τού  βασιλέως. 
μετά  μικρόν  εκβάνουσιν  εκ  φυλακής  την  κορην, 
ό  σινισκάλκος  ό  δεινός  μετά  καϊ  των  ιδίων 


455 


428.  όλυγορεΓ. —  29.  θρ-ηνεϊ.  σφάζει. —  31.  τίποτε,  ^ά  λυπεΐ  ίστ  να.  τον'πτ). 
— 32.  να  13  ηοί  ιη  ίΐιο  Μ8.  πράζ-ρ  δθβπΐδ  ίο  ΐ)β  οοιτιιρί :  ρεΛηρ»  τνβ  δΙιουΜ  τβαά 
φράστ). —  35.  τί  αποκριθή. —  37.  είπε!  &η<1  λε'ξεί. —  38.  είπεΐ. — 52.  ΤΙιβΓβ  Ϊ8  ηο 
2,ιιρ  πι  ίΐιε  Μ8. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


15 


είς  κρισίμου  τήν  ηφερον  καϊ  σιγανά  την  κρίνουν 
460  κί  άποφασίζουσιν  αυτή  τω  καυστικω  την  κορην, 

ήγουν  ηφέρασιν  [αυτήν]  βιαίως  και  κακαίως. 

κι  αφ1  ότου  την  άπέσωσαν  Οπου  το  πυρ  άναπτει, 

τοις  δήμιοις  ελάλησεν   "  άφητε  μβ  να  εϊττω 

λογία  ολίγα  καϊ  καΧά  καϊ  πρέποντα  έμενα. 
465  αγάπη,  πόθε  μου  κα\ε,  γλυκοπερίπΧοκέ  μου, 

ήλιε,  αυγή  ήμερα  μου,  ζωή,  εμψύχωσίς  μου, 

σελήνη  μ  ,  άστροφύτευτα  τα  φύλλα  της  καρδιάς  μου, 

ζωή  μ',  οπού  'ζουν  άπο  σε,  τώρα  δια  σ  αποθνήσκω, 

δια  'σένα  θανατόνομαι  αδίκως,  άναιτιως. 
470  καϊ  συ,  αγάπη  μου  καλή,  κάθεσαι  \  το  Μοντουρι, 

καϊ  δί'  εμε  την  ταπεινήν  τίποτες  ουκ  ήξεύρεις. 

ακόμη  ου  κατέμαθες  6  τι  διά  '  σένα  πάσχω. 

η  κρίσις  μ'  αποδέχεται,  χάνομαι  εκ  τον  κόσμον, 

κανήν  ουκ  εχω  άνθρωπον  ουδέ  μαντατοφόρον, 
475  ή  συγγενήν  ή  φίλον  μου,  να  σου  το  άναγγείλη. 

πάντες  έκαταλεΐψάν  με  οι  συνοικήτορές  μου, 

οτι  6  πατήρ  σ   ο  βασιλεύς  εμένα  παραλόγως 

αδίκως  κατεδίκασεν  πυρϊ  παραδοθήναι. 

χωρίς  την  φλόγα  'νάπτομαι  θλιμμένη  την  καρδίαν 
480  ου  βλέπεις  μου  τον  θάνατον  κι  εχω  διπλήν  την  λύπην. 

άλλ'  ούτε  σύ  χαροποιείς  εις  τον  παρόντα  κόσμον, 

οΰτε  χαράν  σύν  ηδονην  έχεις  ποτέ  συζήσαι, 

ενθυμουμένος  θάνατον  άδικον  έδικόν  μου." 

Την  ώραν  ταύτη  ό  Φλώριος  εις  ΰπνον  εκοιμάτον, 
485   θορυβουμένος  έξυπνα,  με  φόβον  άνηγέρθη, 

καϊ  ταραχή  κατέλαβεν  τον  λογισμόν  τοΰ  άγουρου, 

καϊ  θάμβος  κατεκράτησεν  τήν  ολην  του  καρδίαν, 

κι  υπάρχει  όλοζάλιστος,  μυριομεριμνημένος. 

θωρεί  το  δακτυλίδιν  του,  το  'ς  τον  δάκτυλο  εφορει, 
490  εκείνον,  το  εχάρισεν  ή  κόρη  Πλατζιαφλώρη, 

όπου  'χεν  την  ενέργειαν  τήν  θλίψιν  φανερόνειν 

άνεντρανίζει,  θεωρεί  εκείνο  το  ζαφύρι 

461  αυτήν  18  Β,άάβά  1ιγ  ίΐιο  θ(1ϋθΓ. — 62.  άφότητ. — 67.  σελήνημου. — 68.  ζωήμου. 
δια  σε:  ροι-Ιιαρ»  λνο  κΐιοιιΐώ  ι-οα(1  δια  σ«  'ποθνησκω. —  78.  πατήρ  σου. —  82.  ΙΌγ 
συν  'ΒΓβ  κΚοιιΙι!  ρβΛβ,ρΒ  ΓΟίκΙ  οΰδ'. —  84.  ταύτην. —  86.  (κατίλαβεν. —  88.  δλοζά- 
ληστο$  (Τιυί  ίΐιο  Λνοπΐ  ΪΒ  (Ιιτίνπΐ  Γιοηι  ζαλίζω). — 89.  το  (1$  τον  δάκτυλόν  τον 
£<ρόρΐΐ. — 91.  φανερώνει. — 92.  αν  (νθρανίζΐΐ:  οιη.  ΐ)γ  ΜαιιτορΙΐΓ. 


ΐϊιο  Ρ5τβ ; 


ΙΐθΓ         ΉΌΓ(1δ 

δΐιοιιΐ;      ΈΊο- 

ΓΪ05,  ΤνΙϊΟ     18 

οαηηοί    Ιιείρ 
Ιιθγ. 


Ρ10ΓΪ08  8ΐ3Γί3 
ιιρ  (ϊοπι  Ιΐίδ 
βίβερ    αηά 

8Ε63  ϋΐαΐ   1ΐΪ8 

γϊπ^       Ιοοίϊβ 

<ΐαΐι. 


16 


ΦΛΩΡΙ02     ΚΑΙ 


Ρ10ΓΪ08 
ΓΟΙ15Ε8    ϋπΐ- 
Ββΐί"    ΙΟ    δ&ΥΘ 

ΡΙαΙζίίΐβοΓα, 
\ν1ιοιη     1ΐ6 
οοηοείνθδ  Ιο 
1)6  ίη  άδΐι^εΓ. 


Ηβ    ΐΐΟΓΓΟΤνδ 

Ιΐιβ  απτίδ  άπα 
Ιιογεθ  οί  οηβ 
οίΐιίδ  ίΐ'ίεηίΐδ 


μαϋρον,  θοΧον,  άηνωριστον,  ξένον  από  την  φύσιν 

εχασεν  την  Χαμπρότητα  την  φυσικήν,  την  «χβ, 

κι  από  την  θλίψιν  να  '  βρεθή  της  κόρης  θοΧωμένον,         495 

καϊ  παρευθύς  παράλΧαξεν,  θοΧόνει  το  Χιθάρι, 

άγνώριστον  άνείδεον  το  αληθές  δεικνύει. 

γνωρίζει  ταΰτ'  6  Φλώριος,  ε<γερνεται  συντόμως, 

τον  Χόγον  ενθυμούμενος  κόρης  της  ΠλατζιαφΧωρης, 

ΟΤΙ  όταν  ϊδης  θολωμαν  '<?  το  δακτυΧίδι  εκείνο,  500 

γνώριζε,  ότι  θλίβ  μαι  κι  οτι  κακά  τταθάνω. 

γουρ^ά,  συχνά  επήδησεν  άπεκει  Όπου  κοιμάτον, 

θρηνούν  κα\  κΧαίηων  ελεηεν  •   "  καρδία  -πονεμένη, 

καρδιά  μου,  αλησμόνησες  τον  ποθον  της  ωραίας, 

της  άσχοΧησης  τον  καιρόν  όπου  'χεν  εις  εμένα  ;  505 

κ  εδά,  καρδιά  μου,  διά  σεν  η  ΙΙΧατζιαφΧωρη  κόρη — 

νομίζω  είς  τύχης  θάνατον  την  ηφερεν  ή  μοίρα — 

κ  εις  άδικον  άπεσωσεν  της  ταραχής  Χιμενα. 

διά  σεν,  καρδιά  μ  ,  πειράζεται  καϊ  δια  σεν  παθάνει  ■ 

καρδιά  μου,  άνεηερθητι  εις  βώθειαν  της  ωραίας.  510 

πάλιν,  καρδιά  μου  ταπεινή,  ε<γειρον  διασυντομως, 

συμπόνεσε  την  θλί^ιν  της,  την  ά^/ανακτησιν  της, 

θεράπευσον  τον  έρωτα,  τίμησον  την  άηάπην, 

συμπάθησε  την  ωραιαν  καϊ  συναπόθανε  την. 

καϊ  παρευθύς  άπερριψεν  τον  φόβον  παροπίσω.  515 

€ΐ?  φιΧον  του  ε<γκαρδια,κόν,  μάΧΧον  και  συηηενην  του, 

της  χωρης  καβαΧΧάριον  εκ  των  ενδοξότατων, 

Χε^ει,  εξηγείται  συμφοράν,  κατεμπιστευεται  τον 

την  είχεν  '?  την  καρδίαν  του,  την  θλι-ψιν  φανερονει, 

τον  πόθον  φανερονει  του  τον  εις  την  ΠλατζιαφΧώρη.      520 

καϊ  συμπονεΐ  καϊ  πάσχει  τον  ώς  συγγενής  καϊ  φίλος. 

φαρϊν  τον  δίδει  κι  άρματα  με  την  διορθωσίν  του, 

φαρϊ  ύποτάπιον,  σύντομον  να  διώκη  τους  αέρας. 

δίδει  του  κι  ύποσέλΧινον,  καβαΧΧικευει  εκείνος, 

θώρακαν  επί  κεφαλής,  σκουτάριν  καϊ  κοντάριν,  525 

κι  άργυρομούστακον  σπαθιν  κι  όΧόχρυσον  θηκάρι, 

εις  χέριν  επιτήδειον  όξύν  ήκονισμένον, 

495.  {ΰρίθτ). — 96.  4παράλλαξεν. — 98.  ταύτα. — 500.  δακτυλίοΊν. — 3.  κλέγων. — 
5.  ασχόλ.ησΐ5. — 6.  και  δα.  η  αάά.  Ε(1. — 9.  καρδία  μου. — 10.  βοήθειαν. — 18.  τ^ν 
συμφοράν. — 23.  φαρϊι/  .  .  .  διώκει. — 24.  ύτιοσίΚ-ηνον.  —  26.   θυκάρη. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


17 


530 


βραχιόλια  6λάρ<γυρα,  τα  έξωθεν  χρυσάφι, 
ζώσμαν  εζωστην  σιΒηρον  επάνω  τών  αρμάτων, 
ωσαύτως  το  ιππάριν  του  ητον  άρματωμένον, 
κουβέρταν  εξω  ττράσινην,  εμπρός  καϊ  εξοπίσω. 
άρμάτωσιν  καβαλλαριοΰ  ακέραια  ξοπλισμένος 
και  παρευθύς  εις  το  φαρϊν  πηΒα,  καβαλλικεύει. 
κι  εσω  6  πόνος  τον  ' ' σφάζε  κ    ή  μέριμνα  της  \ύπης, 

535  μη  κατακλίνη  η  τύχη  του  καϊ  φθάση  την  χαμένην. 
και  συχνοκοντοπτέρνιζεν  τον  μαΰρόν  του  συχνάκις, 
καϊ  Βιασυντόμως  έφθασε,  κατέλαβε  τον  τόπον, 
βλέπει  την  κόρην  και  βαστά  πολύπονον  καρΒίαν, 
μεραι    άνάφθη  η  κάμινος  καϊ  έπειτα  εκείνη, 

540  εγγύς•  να  στέκει  να  θωρη  την  φλόγα  της  καμίνου, 
να  περιμενη  να  ριφθη  μέσα  πυρποληθηναι, 
ημιθανης  Βίχ  άφορμην  καθόλου  άπο  τον  φόβον 
τριηύρωθεν  να  στέκεται  \αος  πολύς,  να  βλέπη 
την  κρίσιν,  την  άπώλειαν  κόρης  της  Πλατζιαφλώρης. 

545  καϊ  παρευθύς  ό  Φλώριος  έρχεται  εις  το  μέσον 
με  θάρρος  εύτοΧμοτατον,  με  ήθος  άνδρειωμένον 
συμόνει,  φθάνει,  στέκεται  έμπροσθεν  της  ωραίας• 
λεγεί  της  κόρης  "  απ  του  νυν  τίποτες  μην  φοβάσαι, 
είπε  μου  την  άληθειαν,  τίποτες  μη  με  κρύ-^της. 

550  είπε  με,  πώς  και  δια  τι  ό  βασιλεύς  της  χώρας 
εσένα  κατεΒίκασεν  άπόφασιν  θανάτου." 
ούτως  ειπών  ο  Φλωριος,  ή  κόρη  άπηλο^ήθη' 
"  αύθεντη,  επεϊ  μ   ερώτησες,  άκροάσου  να  το  μάθης  • 
ο  πι  τραπέζης  ΒοΧερώς  συκοφαντιάν  με  ποΐκεν, 

555  ορθωτικόν,  βουλευτικόν  μετά  του  βασιλέως, 
δολίως  μετά  μηχανην  κείνον  να  φαρμακήσω  • 
άπερ  κριτην  παρίσταμαι  τον  πάντων  βασιλέα, 
ουκ  οιΒα  <γαρ  τον  φάρμακον,  τίποτε  ου  <γινώσκω. 
του  Βόλου  το  πιβούλευμα  ούκ  εφερεν  ό  νους  μου. 

560  καβαΧλαρίων  ευγενή,  άνΒρεΐα  άνΒρειωμένε, 

βοήθει  μοι,  εξαιτούμαι  σε,  δι  ά<γάπην  του  Φλωρίου, 


ΆΏά  86ΐδ  Οΐΐί 
οη  Μδ  ]01ιΓ- 
Π67• 


Οη  ηΪ8  3.Τ- 
Γίναί  ηβήηάβ 
Ιηβ  ητβ  αΐ- 
Γραά^  1ΐ§;ηΙ- 
βά ; 


ηβ  αρρτοαοΐι- 
Θ8  ΐΐιβ  Ιαά^ 
Ρΐ3ΐζίαηοΓ3 
αηά  ρΐΌπήβεβ 
πθγ  ηΐ8  ρΓΟ- 
Ιεοϋοη. 


8η β  αε- 
ςααϊηΐβ  ηϊιη 
•ννίΐΐι  Ιηβρίοΐ 
Ιαίά  ;ιμ;ιϊιΐί>1 
1ΐ6Γ  1)7  ϋιβ 
ηΐ38ΐ6Γ     οί 

Ιΐιε  ίαβίε. 


528.  χρυσαφή. — 29.  έζώστιν. — (-πάνω  ίβ  ιηγ  οηιεηοΐαίϊοη :  Λ  β  Μ8.  ηαδ  παρ'  'όμοι 
νάίϊιοηί  861186  ;  8.  Ι,πιιΐΐκ'πηοΐ'  οοη'^οοίιιγοά  παρόμοιοι/.  —  31.  (ζωπράσιν-ηι/. — 32.  εξο- 
πλισμός.—  34.  ίξω.  ϊσφαζε. — 39.  μεραία. — 40.  θωρύ. — 42.  οίχω$. — 43.  βλέπει. — 
47.  στημώνα.—  48.  απο. — 54.  πο'ιηκα/. — 56.  ΐκύνον  φαρμακήσω. — 57.  1η  πιογθ 
οοΓΓβοί  1αη£ΐια£β  Λνβ  καοαίά  βχρβοί  5ινπΐρ. — 59.  (πφυύ\(νμα. — 61.  4ξαιτοΰμα/. 


18 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


δί.  άγάπην  την   ς  τον  Φλώρων  βοηθει  μοι  την  ζένην. ' 
κι  αυτός  άπηλογήθηκεν  τοιαύτα  προς  την  κόρην 


ΡΊοιίοδ  αβίίβ 
Ιΐιβ  ρβορίβ 

ίοΓ    &    1ΐ6&Γ- 


άπα  ίΐιεη  ίη- 
ίοΓπΐδ  Ιΐιειη 
οί  Λθ  ρίοί 
α§αίιΐ8ΐ  ΡΙαΙ- 
ζίαήοΓ3 ;  Ιΐθ, 

081Ι1£  (35    Ιιβ 

ρΓβίεηάδ)  3 
ίπεηά  οί  ϊΊο- 
ποβ,  οΐιαί- 
1βη£88      ΐΐιο 

Η(ΊΚ•.•ί(•1ι;ι1. 


ΤΙιβ    Ιίϊη^ 

ΟΟΠδθΙΐΙδ, 

αηά  Ρΐ3ΐζί3- 
ήθΓ3  Ϊ8  Ιεά 
1>3θ]£  ίο  ρή- 
8011. 


καϊ  παρευθύς  προς  τον  Τυχόν  τοιούτους  Χόγους  λέγει• 

"  άρχοντες,  πλούσιοι,  πτωχοί,  γέροντες  τε  καϊ  νέοι,        565 

την  κρίσιν,  την  άπόφασιν  την  εις  την  Πλατζιαφλώρεν, 

αδίκως  την  πειράζετε  πυρϊ  παραδοθήναι. 

στραφί)  και  7]  άπόφασις  οπίσω,  να  συντύχω, 

της  κόρης  'πώ  το  δίκαιον,  κι  αν  επταισεν,  ας  πάθη, 

να  πάθη  αύτη  κ  οί  μετ  αύτης,  να  παιδευθούσιν  όλοι.    570 

ει  δε  κι  ουκ  επταισεν  αύτη,  διατί  θανατωθηναι ; ' 

και  πάντες  επεβόησαν,  λέγουν   "  είπε  τί  θέλεις." 

συντόμως  γούν  6  Φλώριος  ούτως  άπολογάταΐ' 

"  6  σινισκάλκος  6  δεινός,  6  κλέπτης  καϊ  6  ψεύστης, 

ό  άδικος  έπίβου\ος,  6  εμψυχωμένος  δαίμων,  575 

έσκεύασεν  το  φάρμακον  δια  κακοβουλίας 

και  κακό  μηχανήματος  ως  προς  τον  βασιλέα, 

μη  κατεχούσης  την  βουλην  και  το  πραχθεν  του  τρόπου, 

δια  δε  τον  πόθον  τον  ποθεί  τον  Φλώρων  η  κόρη. 

κι  εγώ  ποθώ  τόν  Φλώρων,  ος  αγαπά  εμένα.  580 

κι  αύτη  \  έμέν  '  κατάγγειλε  και  εί,ς  εμέν  το  λέγει. 

εις  κίνδυνον  καϊ  θάνατον  βάνω  το  ι.  ^ο,αυΊύΙ'  μ°υ> 

δια  άγάπην  τού  Φλωριού  αύτην  να  'ποινρατήσω, 

(και  6  θεός  6  άληθης  το  δίκαιον  να  δείζη) — 

τον  σινισκάλκον  βούλομαι,  θέλω  να  πολεμήσω,  585 

κι  επιθυμώ  καϊ  βούλομαι,  θέλω  καϊ  αγαπώ  το, 

κι  αν  ούτως  ούκ  έποίησα,  πάς  άνθρωπος  ας  ε'ιπη, 

ούκ  αγαπώ  τον  Φλώρων,  ού  πρέπει  να  τού  μαι  φίλος. 

τούτου  πατήρ  ο  βασιλεύς  ούτως  άπηλογάται, 

μη  εγνωρίζων  τον  υίόν  η  τάς  αίτιας  τού  τρόπου.  590 

"  δίκαια  λόγια  λαλεί  ούτος  ό  καβαλλάρης, 

θέλω  το  καβαλλίκευμα  να  γένη  τού  πολέμου. 

καϊ  παρευθύς  έκέλευσε  την  δεσμών  δεσμιάναι, 

να  πάρουν  το  κοράσιον  καϊ  να  το  φυλακώσουν, 

να  την  δεσμεύσουν  δυνατά,  να  την  κατασφαλίσουν,         595 


562.  τήν  ««  τον. — 63.  ΉιβΓβ  ίδ  ηο  £αρ  ίη  ίΗβ  Μ8. — 69.  ΐϊπώ. — 81.  ίΐϊ  Ιμ& 
«κατάγγειλε.  — 83.  δί'— 85.  θ(Κων.— 90.  τον  τρόπον.— 93.  δεσμιάνε.  ΡεΛ&ρδ  ίΐΐθ 
τνοπίδ  αΓ6  ηοΐ  ηιιίίΰ  δοηηά  ϊη  ίΐιεΐτ  ρΓβδοηί  ί'οηιι. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


19 


νά  'χη  βουΧην,  να  βουΧευθή  μετά  τους  άρχοντας  του, 
να  είπή  τον  σινισκαΚκον  του  ας  βουΧη  ποΧεμήσαι, 
καϊ  το  πουρνο  να  φέρουσιν  έμπροσθεν  του  την  κορην, 
να  \θή  κι  ό  ξένος  άγουρος,  να  Ϊ8η  τί  ποιήσουν. 

600  στρέφεται  '<?  το  πάλάτιν  του  μετά  τους  μεγιστάνους 

κι  ορίζει  τους  μεσάζους  του  κι  οΚους  τους  άρχοντας  του, 
νά  'πάρουν  τον  νεώτερον  εως  εις  το  παΧατιν, 
τιμήν  άξίαν,  κουρτεσιάν  εκείνον  να  ποιήσουν, 
τάχα  μέ  τρόπον  τίποτες  μην  να  τον  εηνωρίσουν 

605  Βεΐπνον  και  περώιάβασμαν  έχει  νά  ποΧεμήση, 

κι  αν  τύχη  6  εις  από  τους  Βνο  τεΧείως  να  ποθάνη, 


Τΐιβ     ϋη^'δ 

ΟΓάβΓβ     Ιΐι&ΐ 
ά\\    οοαιΐββγ 
βΐΐδΐΐ   1)β 
βΐιοτ^η  ίο 
Ηογιοβ, 


μηνά  τον  σινισκαΚκον  του,  ούτως  τον  συντυχαίνεΐ' 
"  εις  καβαΧΧάρης  εφθασεν,  ηΧθεν  απ  άΧΧον  τόπον, 
άπηΧογάται  θάνατον  κόρης  της  ΠΧατζιαφΧώρης. 

610  βοηθός  εκείνης  γίνεται,  θεΧει  νά  ποΧεμήση, 

καϊ  κατά  σου  κινά  θυμόν,  όργήν  ποΧΧά  μεγάΧην 
κι  αν  ήσαι  ανδρείος  καί  κάλος,  κι  αν  ήσαι  καβαΧΧαρης, 
κι  αν  εχης  πόθον  μετ  εμέν,  θεΧω  νά  ποΧεμήσης• 
χαρίζω  σου  και  το  φαρϊν  με  την  εζοπΧισίν  του, 

615  και  άρματα  ποΧυενηενα,  τά  πρέπουν  άνδρειωμένον. ' 
ό  σινισκάΧκος  ό'10    0ος  εύτόΧμως  άπεκρίθη' 
"  όρισε,  δός  με,  χάρισε  χερόφτια  του  ποΧέμου, 
καϊ  το  πουρνο  το  να  φανή,  να  Χάμ^τη  ή  ήμερα, 
θάνατον  άνεκΧάΧητον  ενώπιον  τών  πάντων 
εκείνον  νά  χαρίσωμαι,  ενώπιον  τών  πάντων 
διά  νά  Χάβη  θάνατον  αυτός  τε  καϊ  ή  κόρη. 
το  άΧογον  και  άρματα  όρισε  νά  ' βτρεπίσουν, 
.ι  ώς  τό  κεΧεΰεις,  ΘεΧω  το  ταχύ  μονομαχήσαι." 
ο  ΦΧωριος  εκόπτετον,  πότε  νά  Χάβη  ή  ' μέρα, 


620 


3Ι)ά   Ιΐϊβ  0011- 

νθΓΒΐΐίοη 
\τΐΙη.  Ιΐιβ 
δβηββοΐι&ΐ 
\ν1ιοπι  Ιιβ 
βηάδ  Γθίκϊγ 
Ιο  $%\Α  ^νϊίΐι 

ΠΟΓΙΟΒ. 


625  οτι  καϊ  τούτου  Χέγοντος  άπεΧαμψεν  ή  ' μέρα. 

596.  να  «χει. — 602.  νά  (πάρουν.— 6.  ΑΛθγ  ίΐιίδ  Ιίηβ  ίΙιοΓβ  Ϊ8  ηο  £αρ  ΐη  ίΐιο  Μ8. 
— 7.  μήνα:  οπι.βγΜίΐιίΓυρΙιι•.  συντυχαίνρ.  — 11.  πολλά  μεγάλην  \5  ηιγ  ΟΓηοηιΙ.αίίοη : 
Ιίιβ  Μ8.  Καδ  άλλα  ποτάπην  ;  οί.  αίβο  ϊ)β1ο\ν  878.  Μ  γ  οπκϋΐώιποη  ΐδ  δυρροΓίοά  \)γ 
ν.  892. — 14.  εξόμπλισιν:  οί.  αΐιονο  ν.  306.— 19.  ενώπιον  τών  πάντων  Ιιαβ  £οΙ  ϊηίο 
11ώ  Ιίηβ  ίτοιπ  Λο  οπά  ο  Γ  Λβ  πθχϊ.  ΤΗβ  \νοι•άδ  οΗ^ϊηαΙΙγ  οοηοίικίϊη^  ίϊιϊδ  Ηηβ 
^ανβ  οί  ΟΟΐίΓδβ  1>60η  Ιοβί. — 21.  αύτος  κ'  ή  κόρη  μετ'  εκείνον.  —  22.  νά'  υτρεπίσουν. 
— 24.  ημέρα.  ΡοΛαρκ  λνε  δΐιοιιΐά  Γ6;«1  λάμψη  η  μέρα.  ΑίΊθΓ  ίΐιίδ  Ηηε  δοπιβ  νβΓΒβδ 
Ιιανβ  οοοη  Ιοδί  οοηίηίηϊη^  ίΐιο  ιηοηοΐυ^ιιο  οί'  Εΐυηοδ. —  25.  ΡοΛαρδ  \νβ  πτιαγ  μπίΙο 
ούτως  εκείνου  λε-γοντοί. 


Ιπ  Ιΐιε  πιοι•η- 


20 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


ΟΓΟ\νά    38- 

ββσιΜβ    Ιο 
■ννίΐηβδδ    Ι&β 
οοηιοαΐ       οΓ 
Οίβ  Ιυγο. 


Τΐΐβ       ΤΓΟΓςΙϊ 

οβινββη 
Ιβθΐη  ρΓβ• 
νϊοηβΙοίΙΐθίΓ 
οοπιοαί. 


ϊΊοτίοδ  οοη- 

Φ16Γ8    311(1 

ωΐ8    ιΐιβ 

8βηβ5θ1ια1. 


κάί  ήλθαν  και  συνάχθησαν  τα  πλήθη  των  ανθρώπων, 

να  βλέπουσιν  την  ταραχην,  το  τις  θέλει  νικήση. 

κ  οι  μεν  αυτόν  ηθελασιν,  οι  Βέ  καϊ  πάλιν  άλλως. 

ορθοΐ,  στολίζει  το  φαρίν  6  ύποτα^ωγός  του. 

πήδα,  εκαβαΧλίκευσε,  ^ζεβαίνει  εις  τον  κάμπον,  630 

ώ?  άστρον  εις  τον  ούρανόν,  ώς  ήλιος  εις  τά  νέφη, 

ώς  ΒένΒρον  εύμνοστούτζικον  '?  ώραΐον  περιβόλιν, 

όντως  εις  μέσον  Φλώριος  εφάνη  εκ  των  πάντων. 

και  μετά  ωραν  ολιηην  ηλθεν  ο  VI  τραπέζης, 

ώς  θάλασσα  άγριόφθάλμος,  έκαστος  να  νομίση,  635 

ουκ  ητο  Βυνατώτερος  άλλος  πάρα  εκείνον. 

σύρνει  φωνή  προς  Φλώριον,  μετά  θυμον  ελάλει• 

"  υιέ  μου,  τις  είσαι  κάί  ποιος,  είπε  μου.  τι  V  το  θέλεις  ; 

κάί  τι  Βιά  την  κατάκριτον  θέλεις  άπηλοηάσθαι  ; 

Βιά  του  <γάρ  ενι  Βίκαιον,  εκείνη  ν  άποθάνη,  640 

Βιά  τόλμη,  ην  ετολμησε  κατά  του  βασιλέως 

— άνοσιον,  άνοητον — Βια  να  τον  φαρμακώση. 

κι  ο  Φλώριος  ώς  εΰτόλμος,  έτοιμος  Βίχα  φοβον, 

αύτον  άπη\ο<γήσατο  γενναίως  κι  άΒειλιάστως' 

"  ω  VI  τραπέζης  Βήμιε,  επίβουλε  κάί  ψεύστη,  645 

αίτιε  της  υποθέσεως  κάί  μηχανής  εργάτα, 

η  κόρη  <γαρ  αμέτοχος  κι  αναίτιος  υπάρχει 

του  Βόλου  κάί  της  μηχανής  της  φαρμακοποσ ίας — 

κι  αν  εχης  τίποτες  να  είπης  κατά  της  κόρης,  λέγω• 

ελα  ς  την  ρέντα  σύντομα,  να  σε  μονομαχήσω."  650 

ομού  οι  Βυο  εκίνησαν  ο  εις  κατά,  ετέρου, 

ώσπερ  θηρία,  ανήμερα,  ώς  λέοντες  να  βρυχούνται, 

ό  εϊς  τον  άλ~λον  να  θωρεί,  ν  όμάΒι  συγκροτούνται. 

εσασαν  τα  κονΒάρια  τους  να,  Βώσουν  κονΒαρεας. 

ο  Φλώριος  είχεν  ριζικόν  κάί  ητον  έπιΒέζιος,  655 

κάί  '?  το  σκουτάριν  Βέχεται  σκάλκου  την  κονΒαρεαν 

κι  άποπατεΐ  '?  ταΐς  σκάλαις  του,  κρούει  τον  σινισκάλκον, 

εΒωκέν  τον  εις  τον  λαιμόν  καϊ  παραυτίκα  κόπτει. 

θανάσιμος  κάί  Βυνατη  ητον  ή  κονΒαρεία, 


628.  καϊ  α<1(1ο<1  ΐ)γ  Λ  β  βάϊίοΓ.  ορθόνει. —  32,  είμνοστόντζικον  βϊϊ.  —  33.  δ 
Φλώριοϊ. — 35.  αυτός  του  να,  νοηζη. — 36.  ουκ  ώϊ.- — 38.  τί  ίνι. — 39.  απηλογάσαι. 
— 40.  δι'  ου. — 45.  ώ  έπιτραπίζη. — 49.  €ίπ«Γϊ. — 53.  θεωρΐΊ  όμάδη  να. — 56.  και  είϊ 
σκουτάριν  του. — 57.   αποπατή  «ίϊ. 


1>αΙ. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ.  21 

660  ήμιθανης  εκείτετον  χαμόθεν  άπΧωμένος. 

κι  ό  ΦΧώριος  εβΧέποντα  εκείνον  'ξαπΧωμενον, 

ουδέ  καθόλου  ηθεΧε  δια  να  τον  θανάτωση, 

στέκεται  καϊ  εβΧέπει  τον  ώστε  να  άναφέρη, 

κι  άή>  ου  τον  νουν  του  έσήφερεν,  όΧον  τον  Χογισμόν  του, 
665  σφογγίζει,  δένει  την  πΧηγήν,  θέΧει  να  ποΧεμηση, 

ως  δήθεν  καν  τον  δεύτερον  πόΧεμον  να  νικήση, 

να  μην  φανη  ώς  κατάκριτος  από  την  πρώτην  νίκην. 

πάΧιν  καβαΧλικεύουσιν,  ηυμνόνουσιν  τα  ξίφη, 

κρατούν  καϊ  χειροκόνταρα  καϊ  σφικτοποΧεμούσι. 
670  μικρόν  θαρρών  6  ΦΧώριος  δίδει  του  κονδαρέα, 

6  'πϊ  τραπέζης  κρούει  τον  σπαθέαν  '<?  το  σκουτάριν 

κι  6  πόΧεμος  ηύξάνετο,  επΧηθυνεν  η  μάχη. 

κ  η  κόρη  η  ευγενική  ώς  είδε  τούτον  κροΰσαι, 

[ό  'πϊ  τραπέζης  6  δεινός  σπαθίαν  'ς  το  σκουτάριν] 
675  ενόμισ  οτι  ενικηθη  ο  ΦΧώριος  της  μάχης.  ρΐ3.ΐζίιιβοΓ3'5 

κΧινει  τα  ηονατα  προς  γήν,  τον  σεον  εξιΧεουτο•  ίηί?  Λβ  οοα,- 

"  θεέ  πατέρων,  κύριε,  πάνταρχε,  παντοκράτωρ, 

πανάγαθε,  παμβασίΧεΰ,  παντάναξ,  παντεποπτα, 

μόνος  ηινώσκων  τ'  άΧηθές,  την  μηχανην  του  δοΧου• 
680  οτι  ουκ  εχω  πταίσιμον  ποσώς,  ουκ  εγνωριζω' 

εμφάνισον  το  άΧηθές,  βοήθει  μοι  την  ξένην, 

βοήθει  τον  ξένον  άηουρον  ός  δι'  εμένα  πάσχει, 

δικαιοκρίτα  άΧηθή  ο  πάντων  κυριευων." 

κι  ό  ΦΧώριος  μαχόμενος  μετά  τ'  επι  τραπέζης, 
685  οπότε  μιαν  εδέχετον,  εκρουν  εκείνον  πέντε, 

σπαθεάν  του  δίδει  '?  τον  Χαιμόν  που  εϊχεν  κονδαρέαν, 

καϊ  παρευθύς  εις  τ   άΧοηον  πίπτει  νενεκρωμενος. 

ηουρ^ά  πεζεύει  ό  ΦΧώριος,  κόπτει  την  κεφαΧην  του, 

και  παρευθύς  εκρότησαν  οι  πάντες  και  φώναξαν, 
690  ποΧΧά  \_σάς~\  ετη  Χέ^/ουσι  του  ξένου  καβαΧΧάρου, 

ότι  δια  Χόηον  ηΧύτωσεν  η  κόρη  του  θανάτου. 

κι  ό  βασιΧεύς  εκείτετον  εμπρός  '?  τό  παραθύριν, 

660.  Ιηκίβαίΐοί  χαμόθενπο  κΙιοιιΙΛ  ρΓθΐ>αΙ)1γ  Γββ,ά  χαμόσε. — 62.  ξευτερώστι. — 63. 
αναφέρει. — 64:.  τον  έσήφερεν. — 66.  καϊ. — 68.  ^υμνάζουσιν. — 71.  δ  επιτραπείς  κρόνα. 
— 73.  κροΰσα. — 74.  ΊΊιο  Ιϊηε  ίβ  ρι•<Λη1>1)Γ  α  §1οβ8  \\1ιί<1ι  £θί  ϊηΐο  1.1ιβ  ΐοχΐ  ίτοηι  ίΗο 
ηιαι^ίη.  &  επί  τραπεζ-ης. — 75.  Τίκ;  ιΊι/Ππίι  οί  ίΐκ'  Ιίηβ  18  νβτγ  1)α<1. — 77.  άναρχε. 
— 79.  6  μόνος. — 82.  εμε  να.. — 84.  μετά  επιτραπέζτην :  ροΐ'1ιηρ«  1  οιι^ΐιί  ίο  \νήίβ 
με  τον  επϊ  τραπεζ-ης. — 85.  εκείνος. — 86.  €»'$  τον. — 90.  σας  Ϊ8  ηοί  ία  Ιΐΐϋ  Μ8. — 
91.  διότι  δια  λο'γον  τον  ε-γΚύτωσεν. 


22 


ΦΛΠΡΙ02    ΚΑΙ 


ΗβΓ    ίΐιαη^β 
ίο  ϊΊοιίοδ. 


Π0ΠΟ3 
(ΛοβΓβ  1ΐ6Γ 

τιρ, 


αη<ϊ  ρΐ20€3 
ΙιβΓ  ιιηάβΓ 

ίΐΐβ  8ρβ01£ΐ1 

ρπΛβοΙίοη  οί 
Ιΐιβ    Ιίίιιι;. 


κλαίων  καϊ  όδυρόμενος  διά  τον  σινισκαλκον, 

διότι  εχάσεν  γνώριμον  φίλον  έγκαρδιακόν  του. 

κι  από  την  θλίψιν  την  πολλην  είς  το  ενδότρι  είσηει,       695 

εισέρχεται,  καθέζεται  με  την  βασίλισσάν  του. 

θρηνούν  καϊ  κλαίγουν,  χάνουνται  πώς  ουκ  εθανατώθη 

ή  κόρη  ή  πανεξαίρετος  αδίκως  δίχ,  αίτιας. 

καϊ  ταύτα  ή  ευγενική  τον  Φλώριον  ελάλεΐ' 

κλίνει  τα,  γόνατα  είς  'γην,  μβ  δάκρυον  του  λέγεί'  700 

"  αύθέντη  μ'  ανδρειωμένε  μου,  6  Φλώριος  αν  ήσουν, 

καϊ  του  κορμιού  του  άνδραγαθιαΐς,  τάς  βλέπω  ε\ς  εσένα, 

καϊ  πάλιν  εις  την  θεωριάν  ομοιάζεις  σάν  εκείνον — 

σωθεΐσα  όλα  μου  τε  καϊ  τον  θάνατον  φυλούσα 

εγώ  να  είπα  εκ  παντός,  άλλος  τινάς  ουκ  εναι.  705 

παρακαλώ  σε,  ευγενή  καϊ  μάλλον  ανδρειωμένε, 

'ξέβάλε  τό  κασίδι  σου,  να  'δώ  το  πρόσωπον  σου, 

μη  νά  *σαι  συ  ό  Φλώριος,  οπού  δι  εκείνον  πάσχω." 

συντόμως  πιάνει  ό  Φλώριος  την  κόρην  εκ  τό  χέριν 

"  θαρρώ  κι  ελπίζω,  άπο  τού  νύν  τίποτε  μην  φοβάσαι.   710 

ποΐσε  νά  'λπίζης  εις  θεον  καϊ  πλάστην  τών  απάντων, 

ό  θεός  τών  αδυνάτων  εν  καϊ  τών  απελπισμένων." 

κι  άπο  το  χέριν  την  κρατεί  και  πάγει  'ς  τό  παλάτι, 

τον  βασιλέα  ελεγεν  μετά  τους  άρχοντας  του' 

"  ω  βασιλέα  μέγιστε  καϊ  τών  άνάκτων  άναξ,  715 

μηχανημένε,  φθονερέ,  άδικολογοπλόκε, 

φΰλαττε  τό  κοράσιον,  έσέν  την  παραδίδω. 

δι'  άγάπην  την  εις  Φλώριον  έξακριβώς  την  κράτει, 

οτι  ποθεί  τον  Φλώριον  καϊ  κείνος  ταύτη  σφόδρα. 

κι  οπόταν  άρνηθη  κανείς  τον  ηλιον  μη  βλέπειν  720 

καϊ  την  ζωήν  του  άρνηθη  καϊ  θάνατον  θέληση, 

τότε  θελήσει  ό  Φλώριος  την  κόρην  άρνηθήναι. 

και  βλέπε  την  εσύ  αύτην  άντϊ  στην  τού  Φλωρίου. 

κι  εγώ  μισεύω,  απέρχομαι,  εις  το  Μοντόριον  πάγω, 

να  καταλέξω  τό  καθέν  τού  υιού  σου,  νά  τό  μάθη,  725 

νά  μάθη  την  ύπόθεσιν  την  άδικον,  την  πράξιν." 

695.  ένΒώτρι.— 97.  κλβ'γουι/.— 98.  δίχα.— 700.  ΑίΐβΓ  700  Λβ  Μ8.  αάάδ  Ηιίδ 
Ιίηβ :  δοθεΐσαν  'όλα  μου  κα\  θάνατον  φυγούσας.  Ι  Ιιανβ  ρΐαοθά  ίί  αίίβΓ  ν.  704  \ν!ΐ6Γβ 
ϊΐ  αρρβαΓδ  ίο  £Ϊνο  ΐ)θίί6Γ  8βη86. — 1.  αύθίντ-η  μου. — 3.  άι>δραγα0ίεϊ.  εϊί  σεσίνα. 
— 4.  8ββ  οη  ν.  700. — 6.  σε  αυθίντ-η  ευγενή. — 11.  να.  'λπίζει$.— 21•  θελήσει. — 23. 
αντ\  στ^ν  13  οοιτιιρί;. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


23 


κι  ό  βασιΧεύς  άπόκρισιν  αυτόν  άπηΧοηεΖταΐ' 

"  άνθρωπε,  μά  την  πίστιν  μας  την  εις  τον  Μαχουμέτην, 

του  δόΧου  την  επιβουΧην  ουκ  οϊδεν  ή  ψνχή  μου. 

730  καθώς  ποθώ  τον  Φλώρων  εκείνον,  τον  υίόν  μου, 
ετζη  επόθουν  την  ώριάν  κόρη  την  ΠλατζιαφΧωρη, 
καϊ  το  συμβάν  εθρήνει  το  ποΧΧάκις  ή  ψυχή  μου, 
καϊ  τ6  συμβάν  ουκ  ήξευρα  υπό  του  σινισκάΧκου. 
Χοιπόν,  επει  απέρχεσαι,  εις  το  Μοντόριον  πάγεις, 

735  χαιρετισμούς  'ς  τόν  ΦΧώριον,  περιχαριαΐς  μεγάλαις. 
καϊ  το  συμβάν  απόκρυψε,  μηδέν  τό  ' '  μοΧογ]σης, 
μη  ΘΧίψης  την  καρδίαν  του'  ποΧΧα  ποθεί  την  κορην. 
μηνύματ'  εκ  την  μάναν  του,  εύχαριστιαϊς  μεηάΧαις, 
καϊ  συγχαρίκια  έμορφα  μυριοχαριτωμενα." 

740  εις  δε  πάΧιν  τόν  ΦΧώριον  να  στρέψωμεν  τόν  λόγοι;. 
στρέφεται  'ς  το  Μοντόριον  με  τόν  ύπότα^όν  του, 
μέσον  χαράς  καϊ  ΘΧίψεως  να  κείτεται  ό  νους  του. 
ό  δάσκαΧος  κ  οι  άρχοντες  καϊ  φίΧοι  του  ΦΧώριον 
εηροίκησάν  το  το  συμβάν,  γυρεύουν  το  νά  μάθουν. 

745  λέγει  του  ό  διδάσκαΧος  μετά  ποΧΧού  του  πόθου• 
"  ΦΧώριε,  πόθεν  έρχεσαι ;  είπε  με,  πόθεν  ήσουν  ; 
ετζη  εχω  πέμπτην  σήμερον  ημέραν — δέι>  σε  εϊδον. 
κι  ό  ΦΧώριος  τόν  δάσκαΧον  φρόνιμα  'πηΧο^ήθην 
"  εις  περιβόΧιν  εμορφον  μυριοδενδρογεματον, 

750  εις  όρη  εμνοστοΧίβαδα,  εις  ορειαις  βρυσίτζαις, 
εις  κάμπους,  εις  παράπΧα^α,  εις  ορεια  βουνία, 
εις  άρχοντίσσαις  '  βηενικαίς,  παράξεναις  φουδουΧαις 
καϊ  κόριαις  εμνοστούτζικαις  με  άηαμα  κοράσια, 
ήμουν  διά  παραδιαβασμόν,  ώς  πρεπουσιν  τους  νέους. 

755  εκείνος  <γάρ  ενόμιζεν,  άΧηθεια  νά  του  λέγει, 
εχάρην  η  καρδία  του,  εσκίρτησεν  μεγάΧως. 
"  τάχα  τε  "  λέγει  "  αμέριμνος  υπάρχει  διά  την  κόρην 
ουκ  έχει  πΧεόν  ενθύμησιν  διά  την  ΠΧατζιαφΧωρη.' 
καϊ  άριστον  ποΧυτεΧή  ευθύς  παρετοιμάζει, 

760  τάχα  διά  τόν  ΦΧώριον  άΧΧηΧως  νά  τρυφήσουν, 


τνΐιο  ρΓΟίβδίβ 
Ιπδ    ίηηο- 
εεηεε  ϊη  ίΐιβ 
ρίοΐ  άπα 
ρΓ&^δ    Ιΐιβ 
ΒίΓαηίτβΓ  Ιο 
Ιίββρ  Ιΐΐθ  αί- 
ίαΐΓ    Ιϊοπι 

ΪΊΟΓΪΟδ. 


ΡΙΟΠΟδ  Γθ- 
ίϋΠΙδ         ΙΟ 

ΜοηΙυήοη 


αη4  ίεΐΐδ  Με 
Π1£18ΐθΓ  3ηά 
ίεΐίοττ•  -  8ΐυ- 
άθηΐδ  ΙΙιαΙ  Ιιε 
1ΐ38   1)6611    οη 

αη   εχοιίΓ- 
βίοη. 


Τΐιε   άιΛβ 
^ίνοδ     α 
δρΙεηιΜ 
άίηιιεΓ, 


731.  ωραίαν. — 34.  ϋπάγείϊ  :  τνβ  ππ<*1ι<;  9.180  νπάϊβ  εί$  το  Μοντόριν  πάγείϊ. — 36. 
μη  δει/. —  38.  μηνύματα  —  40.  στρίψομεν. —  44.  (Ύρνκησάν. —  45.  λέγει  τους. — 
47.  ετι  εχω.  —  50.  ορειε$  βρυσίτζες. —  61.  ορεα. — 5'2.  αρχόντισσα  εύγεΐΊκα?5, 
τταράξΐΐχς  φουοούλα. — 53.  κόρΐΐ$  4μνοστ6ντζικ($  (οί.  ν.  032)  με  άγαμα  κοράσι. — 
55.  να  Ϊ8  ηοί  ϊη  Λθ  Μ 8. — 60.  αλλήλους. 


24 


ΦΛΩΡ102    ΚΑΙ 


Άί    τρΊιϊοΙι 

Κ10Π08    18 

^Ιοοιη^  αηά 
αΙ)5θηΙ. 


Τ&β    άιΛβ 
ίτίβδ  τνΐια,ί; 
ίβπιαίβ 
<Λαπιΐ3    οαη 
άο    ίοΓ    Πο- 

ΓΪ05. 


άΧΧηΧως  νά  τρυφήσουσιν  καιρώ  τω  άγαΧΧιάσθαι, 

6  ΦΧώριος  παρέτοιμος  Χέγει  τον  δούκαν  όντως  • 

" φαγϊν  τρυφήσαι  ου  βούΧομαΐ'  ορεξις  ούδεν  ημαι. 

θεΧω  μικράν  άνάπαυσιν  του  σώματος  νά  δώσω. 

[άνεσιν  εχω  καϊ  χαράν  ποΧΧην  εις  την  ψυχήν  μου  765 

δια  κόρην  την  πανευγενή,  λέγω  την  ΠΧατζιαφΧωρην. 

δια  κβίνην  ζω  καϊ  περπατώ  •   αΧΧην  χαράν  ου  ΘβΧω, 

σώνει  και  περισσεύει  με  ό  πόθος  της  ωραίας, 

6  πόθος  της  ερωτικής  κόρης  της  ΠΧατζιαφΧώρας~\." 

πάγει  '<?  την  κΧίνην  μόνος  του  νά  'ναπαυθη  καμπόσω.  770 

βούΧεται  6  αύθέντης  του  τόπου  βουΧην  τοιαύτην, 

ό  δούξ  θωρεί  την  γνώμην  του,  βούΧεται  δι'  εκείνον, 

δίδει  τον  <γνώμη  καϊ  βουΧή.     ευρίσκει  δυο  κοράσια, 

εύγενικαΐς  από  γενεάν  ήσαν,  εξηρημέναις. 

Χεγει  ό  δούκας  εις  αύτάς  τάς  ηΧιογεννημενας'  775 

"όποια  τον  κάμη  νά  χάρη,  τον  ΦΧώριον,"  τάς  Χεγει, 

"  κι  άπο  την  ΘΧίψιν  εις  χαράν  στραφ?]ναι  την  καρδίαν, 

ορκον  της  κάμνω  φανερά,  άνδρα  νά  της  τον  δώσω." 

ύ)  κοραις  αποκρίνονται  Χόγον  τον  δοΰκαν  ούτως• 

"  τοπάρχα  γης,  αύθέντη  μας  καϊ  συνοικήτορά  μας,  780 

τόσον  ποΧύν  διαβασμόν  και  τόσην  άσχοΧήσιν 

καϊ  τόσην  τέρψιν  καϊ  χαράν  νά  δείξωμεν  εις  αυτόν, 

νεκρός  αν  ητον  άψυχος,  νά  γένη  εμψυχωμένος, 

και  να  σταθη  καϊ  νά  χάρη  καϊ  νά  ησθη  η  ψνχή  του, 

καϊ  παροπίσω  πικρασμονς  νά  τους  εΧησμονησηΓ  785 

δύο  κοράσια  έμορφα  υπάγουν  νά  πΧανήσουν, 

νά  Χησμονηση  ό  ΦΧώριος  την  κόρην  ΠΧατζιαφΧώρη. 

φθιάνουνται,  στοΧίζονται,  ώς  επρεπεν,  άξίως, 

Χιθαρομαργαρίταρα,  στοΧαΐς  ήγΧαϊσμέναις, 

έμορφα  χρυσιοκόσμητα  βάνουσιν  φορεσίαις,  790 

και  Χάμπουν  ώς  τον  ηΧιον  καϊ  πεμπουσιν  ακτίνες. 

τα  μηΧα  τών  προσώπων  των  νά  φαίνονται  ώς  μήΧα, 

μάτια  μαύρα  και  όμορφα,  Χιθαρωτά,  μεγάΧα, 

761.  καιρώ  το  άγαλλιάσθαί :  Ι  Τιανβ  ηοί  δυοϋββάβά  ίη  ίϊηοΐίηο;  α  ρπΛαΜβ 
επιβηαΐίΐΐϊοη  οί  ίΐιβββ  Λνοκίδ. — 62.  παραίτημος :  οηβ  οι  ταιγ  ίτίεικίβ  οοη]6θίιιι•6ά  δ 
Φλώριος  παραιτούμενος. — 63.  φαγήν.  Τΐΐβ  τνοΐ'οΐβ  ορεξις  ουδέν  ήμαι  ίΙΓβ  οοιτυρί  ; 
Λνθ  8ΐιοιι1(1  Γβααΐ  βϊΛβΓ  ορεζις  δεν  με  έχει  οι  €(5  υρεξιν  δεν  είμαι.— 65-70"  ίΙΓΘ  ιηοδί 
ρΓθΐ>ίΐΙ»1γ  ηοί  £6ηιιϊηβ  :  368  ίΐιε  οοιηιηεηίίίΓΥ. — 73.  τον  ή  -γνώμη. — 74.  εξνρ-ημενες. 
— 75.  ηλιο-γε'/εσνημενας  :  6Πΐ6ΐι<1β(1  ογ  Μ;ιιΐΓορ1ιι•.  —  79.  οι  κόρες. — 81.  πάρα  δια 
βασμόν. — 82.  δείζομεν. — 84.   Ιδί). — 90.  φορεσιές. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΏΡΑ.  25 

και  χείλη  κοκκινόβαφα,  να  καίουν  εκ  την  φλόγα. 
795  σμίγουν  χι  8υό,  απέρχονται  μέσα  εις  το  παλάτι. 

στέκουν  άντίκρυς,  βλέπουν  τον  να  κάθεται  θλιμμένος, 
θορύβου  μένος  να  θρηνεί,  τα,  μάτια  του  να  τρέχουν 
στέκουνται,  συμβουλεύονται,  θαυμάζουσιν  το  πράγμα, 
καϊ  μια  της  άλλης  ελεγεν  "  βλέπεις  τον  νέον  τούτον  ; 
800  8ιά  πόθον  πάσχει  καϊ  πονεΐ,  8ι'  άγάπην  τυραννεϊται. 
καϊ  μάλλον  κάΧλιον  έπρεπε  να  χαίρεται  6  νέος, 
με  της  χαράς  το  ενήδονον  την  φλόγαν  ας  σβεννύη. 
σηκώσου'  φίλησε  έμέν,  την  φλόγα  σου  να  σβύσης, 
σηκώσου  κι  αναπλάκησε  κοράσια  παρθένα, 
805  σηκώσου,  γλυκοφίλησε  των  ερωτών  παι8ία. 
ημείς  8ιά  πόθον  σου  πολύν  ηρταμεν  εις  εσένα, 
το  κάλλος  των  προσώπων  των,  το  εκλαμπρόν  των  στήθος, 
τ'  ωραία  τα  τραχηλιά  τους  καϊ  πό8ας  των  χιονάτους 
(χιόνι  και  γάλα  κα\  χαρτί  άντικοντούν  οι  πό8ες) 
810  αναίσχυντα  τα  8είχνασιν  να  κεντρωθη  εις  άγάπην. 
εκείναις  τον  έλέγασιν  λόγια  8ι  αγάπης, 
ελεγον   "  ελα,  Φλώριε,  και  τρύφησον  του  κάλλους 
την  ή8ονήν,  τον  γλυκασμόν  ρίψε  τηνε  την  θλίψιν, 
και  γλυκοπεριλάμπασε  κοράσια,  τα  βλέπεις, 
815  εϊ  τίνες  χρήζεις  εκ  ταϊς  8υο,  εναι  'ς  τον  όρισμόν  σου.  ■ 
παρθέναις  κόραις  ημεσθεν,  άγάμαις  8ίχα  8όλου. 
Φλώριε,  σηκα,  φίλησε  τα  κόκκινα  μας  χείληϊ 
άλλου  ητον  ό  πόθος  του,  άλλου  ητον  ο  νους  του. 

εκείνος  τό  κεφάΧιν  του  πάντα  κλιτόν  το  εϊχεν,  οί^ι^^ο 

820  μερίμνα  ή  καρ8ία  του  τον  πόθον  της  ωραίας,  |^6  ^ 

της  είρμαγμένης  τον  ερον  ό  νους  του  να  θυμείται.  ρ™™  ίΓ,η1" 

βλέμμαν  ού8έν  έσηκονεν  κάμμίαν  ν  άντρανίση, 
η  λόγον  εκ  τα  χείλη  του  κάμμία  να  επάρη. 
μέσον  του  στήθους  να  κρατεί  τα  χέρια  του  σφικτακις, 
825  νά  'χει  το  βλέμμα  χαμηλά,  να  μεριμνά  ή  ψυχή  του. 
εϊ8αν,  εκαταμάθασιν  την  γνώμην  του  τελείως, 
καϊ  μια  προς  άλλην  ελεγεν  μετά  θλιμμένα  μάτια• 

795.  οί  δύο.— 97.  μάτια  τον. —  802.  σβΐννύΐΐ. —  3.  φίλησε  σ'  ίμ4ι/.  —  7.  το 
Μ8.  των  Μίΐιη-ορίη*.  —  8.  τα  άιραΊα.  πόδα!  τον.  —  11.  έκεΐνες.  1(5.  παρθένες 
κ6θ($.  άγάμεϊ. — 17.  σίκα. — 20.  μίριμναν. —  21.  νους  τον.  Ιΐΐδίϋίκΐ  οί  να  θυμΐί- 
ται  \νβ  δΐιοιιΐά  ροιίιαρδ  Λνπίο  ενθυμύται:  οί'.  845.  —  23.  καμμίαν  Μ8.  οηι<3ΐι<1β<1 
1>γ  ΜααιορΙΐΓ. — 25.  να  έχει  .  .  .  η  ΐ«  ηοί  ίη  ίΚο  Μ8. — 26.  οϊδαν. 


26 


ΦΛΠΡΙ02     ΚΑΙ 


Τϊιβ  Ιαάΐεδ 
Ιβΐΐ  Ιΐιε  άυΐίε 
Ίο,οψ     ίηδεη- 

δίΜβ   ΡΊθΠ08 

Ϊ8    Ιο     ΙΐιείΓ 
εΐιαπηδ. 
Ηε  δβηάδ 

ΠΙβδδΘη^εΐ'δ 
ίο  ΠοΓΙΟδ' 

ίαΛβΓ, 


&η(1    αάνίβεδ 
Μπι  Ιο  βεηόΐ 
ΡΙαΙζίαΰοΓβ 
Ιο     ΜοηΙιι- 
γϊοιι. 


Τϊιβ  1άη£  τε- 
βοΐνεβ  Ιο  £Γβΐ 
Ηά  οί  ΡΙϋΙ- 
ζίαήοΓα  ίοΓ 
£00(1, 


"  το  ετρέχαμεν  νά  πιάσωμεν,  ημείς  εσφάΧαμέν  το. 

ου  θέΧει  την  άηάπην  μας,  ου  καταλέγεται  την. 

ου  ΘέΧει  την  φίλίαν  μας•  άΧλού  τον  πόθον  έχει,  830 

εις  άΧΧης  πόθον  θλίβεται,  εις  αΧλης  πόθον  πάσχει. 

νέος  από  του  βλέμματος  φαίνεται  μαγευμένος. 

άλλα  στραφοΰμεν  σύντομα,     ας  εϊπωμεν  τον  Βούκα. 

στερεώς  ας  το  φηρώσωμεν  το  πραημαν,  το  ηροικούμεν. 

ΰπαν  'ς  τον  Βούκα,  Χέζουν  τον  τα  κατά  του  ΦΧωρίου,     835 

κατά  Χεπτόν  τον  εϊπασιν,  τίποτες  λεν  άφίνουν. 

κάθεται,  συμβουΧεύεται  δ  δούκας  τι  να  ποιστ]. 

πέμπει  συχνά  μηνύματα  προς  τον  αυτού  πάτερα 

μ  άποκρισιάρην  φρόνιμον  καϊ  εύγενην  μεγάλον, 

6  Βούκας  πέμπει  γράμματα  πρδς  τον  αυτού  πατέρα•       840 

Χόηια  καϊ  μηνύματα  ΒάσκαΧος  τού  ΦΧωριου 

τον  βασιλέα  εστειΧεν  μ  άποκρισιαρέους• 

"μάθε,  Βέσποτα  βασιΧεύ,  τά  κατά  τού  υιού  σου, 

οτι  ουκ  αναπαύεται  νύκτας  καϊ  τάς  ημέρας, 

τον  πόθον  ενθυμούμενος  κόρης  της  ΠΧατζιαφΧωρης.       845 

έ'δε  ζημιά  καϊ  συμφορά,  εΒε  θλίψη  μεγάλη, 

Βιά  πόθον  κόρης  νά  χαθη  ό  ΦΧώριος  εκ  τον  κοσμον. 

κι  αν  θέΧης  νά  'ναι  ζωντανός  καϊ  θέλης  νά  τον  εχης, 

κι  αν  αγαπάς  τον  Φλώρων  καϊ  ΘέΧης  τοίνυν  νά  'ναι, 

πέμψε  την  κόρην  σύντομα  νά  εναι  μετά  τούτον,  850 

νά  την  θωρη,  νά  χαίρεται  καϊ  θλίψιν  νά  μην  εχη. 

κ  εις  πίστιν  οπού  σέβομαι,  ου  ψεύΒομαί  σε  ρήμαν. 

άλΧον  τίποτες  μέριμναν  ουκ  έχει  ούΒέ  πάσχει. 

ή  ενθύμησις,  ό  πόθος  του,  η  αγάπη  του  ή  τόση, 

ή  άναπΧοκη  του,  ό  άσασμδς,  η  καρΒιοψύχωσίς  τον,        855 

ό  πόθος  τού  'ναι  της  ώριας  κόρης  της  ΠλατζιαφΧωρας." 

Ό  βασιλεύς  βουλεύεται  κακήν  βουΧην,  μεγάλην, 
πικρότατην,  όΒυνηράν,  ώς  εΒειξεν  το  τεΧος. 
άκουσας  ταύτ  ό  βασιλεύς  της  βασιλίσσης  Χεγει• 
"  βασίλισσα  βασιλισσών,  Βέσποινα  τών  Βεσποίνων,       860 
άποκρισιάρης  εφτασεν,  ηλθεν  εκ  το  Μοντοριον. 


828.  πιάσομεν.—  33.  έίπομΐν. —  34.  στΐρίο$.  φ-ηρώσωμεν  18  οοπτιρΐ :  8ββ  Λβ 
ΟΟΠΙΐηβηίαΓγ. — 39.  με  άποκρισιάρην.  — 42.  μς  αποκρισιαρίους. — 45.  Πλατέα 
Φλώρη. — 48.  θε'λίΐ*  ίτνίοβ.  6χ«υ.— 49.  βελεΐϊ.— 50.  πε/*ψο«. — 51.  θωρά.  «χίί. 
— 5(3.  του  ίναι.  —  Ο^.  ταΐτα. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


27 


6  δούξ  χαρτϊν  άπέστείΧεν  6  κατά  του  ΦΧωριου, 
χαρτί  νά  πάγη  γΧήγορα  εκεί  ή  ΠΧατζιαφΧωρα, 
μη  Χάχη  κ  εις  άσθένειαν  εμπέση  διά  την  κόρην, 

865   θυμούμενος  την  ΘΧίψιν  της,  την  άγανάκτησίν  της, 

τον  πειρασμόν,  την  σνμφοράν,  την  ΘΧίψιν,  την  πικρίαν. 
του  πόθου  το  έρωτικον,  το  ερωτοσννθετόν  της 
μαραίνει  την  καρδίαν  του,  φλογίζει  τον  υίόν  μας. 
είπε  το  τί  σε  φαίνεται  ;  τί  λεγείς  να  την  ποίσω  ; 

870  του  δούκα  τα  μηνύματα  ΘΧίβουν  τον  Χογισμόν  μου. 
το  μήνυμα  καϊ  συμφοραν  εκαταμάραναν  με 
τον  Χογισμόν  καϊ  την  καρδιάν,  οΧας  μου  τάς  αισθήσεις, 
ουκ  ημπορώ  την  συμφοραν  βαστάζη  η  ψνχη  μου. 
αν  ουκ  εποίσω  εκδίκησιν  εις  αύτον  το  κοριτζι, 

875  εις  το  κεφάΧι  μου  ποτέ  στέμμα  να  μη  φορέσω, 
μηδέ  εις  τά  βασίΧεια  διάδημα  να  βαΧω, 
άπο  τον  κόσμον  να,  χαθώ,  πΧεα  να,  μηδέν  ημαι." 
καϊ  πάΧιν  εβούΧηθηκεν  βουΧην  ποΧΧά  μεγάΧην 
να,  κόψη  το  κεφάΧιν  της  καϊ  να,  την  θανάτωση. 

880  όμως  ουκ  είσενεπεσεν  εις  την  βουΧην  εκείνην 
η  δέσποινα  ουδέ  ποσώς,  οτι  να  το  θεΧηση. 
καθίζουν,  συμβουλεύεται  με  την  βασιΧισσάν  του• 
"  κάΧΧιον  μη  φόνου  ύπόθεσις  να  γένη  'ς  τό  κορίτζι, 
μη  άποΧεσθη  μηδέ  χαθη  μηδέ  σφαγή  ή  ωραία. 

885  πραγματευτάδες  άρχοντες  είναι  απ  άΧΧην  χώραν, 

απ  άΧΧην  γην  καϊ  θάΧασσαν  καϊ  ξενοτάτους  τόπους, 
αυτούς  άς  την  πουΧησωμεν  κι  αυτοί  να  την  έπάρουν, 
εις  ξένους  τόπους  άΧΧαχού,  να  ξενωθη  φουδοΰΧα, 
να,  ξενωθη  καϊ  να  χαθη  εις  τόπους  ξενοτάτους, 

890  καϊ  μάχην  πΧεόν  μην  εχωμεν  καϊ  ΘΧίψιν  δι  εκείνην." 
άκουσας  ταύτ  ό  βασίΧεύς  παρά  της  βασίΧίσσης 
χαράν  έχάρην  θαυμαστην,  χαράν  πόΧΧην  μεγάΧην. 
καϊ  ταύτα  Χέγει  6  βασιΧεύς'  "  καΧην  βουΧην  εδώκες, 
κάΧΧίο  να  την  πουΧησωμεν  την  κόρην  ΤΙΧατζιαφΧωραν 

895  πραγματευτάδες  ξενικούς  άπ  άΧΧην  γήν  καϊ  χώραν. 


ογ   δοΐΐϊη;* 
Ιιθγ    Ιο 
ίοΓβϊ^η 
πιεΓοίιαηΙδ. 


862.  δ  κατά,  οίο.,  18  οοπτιρί ;  ροΛαρ»  μό  πιαγ  γοϊμΙ  κατά  τοΰ  σον  Φλωρίου. — 
63.  πάγει. —  64.  λάχει.  —  78.  άλλα  ποτάπην  :  εί.  ν.  611. —  81.  θελήσει.  —  82. 
συμβουλεύονται. — 83.  εϊ$. —  85.  ήναι  άπο  άλΑην  χώρην. — 86.  άπο. —  87.  οντονς. 
91.   ταΰτα. — 94.   πουΧησομίν. — 95.   χώρην. 


28 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


Μβ886Ι1£6Γδ 
3Γβ    άβ- 

ίΐρ&ΐοΐιβά  Ιο 

ΐίΐβ  Π16Γ- 

οΐιαηίβ, 


κρυφών,  άγνωστων  ας  γένη  η  πουλησιά  της  κόρης, 

μη  λάβωμεν  κατάκρισιν  από  τους  μεγιστάνους 

κι  από  τους  συνοικητορας,  λέγω  τους  άρχοντας  μας — 

ότι  κρυφά  κι  απόκρυφα  γένη  ή  πουλησιά  μας, 

να  μην  το  μάθη  6  Φλώριος  κι  άμποδισττ]  το  πράγμα."       900 

και  γλήγορα  ό  βασιλεύς  δύο  φρόνιμους  στέλλει, 

€69  τον  γιαλόν  τους  εστειλεν  τάχατες  ως  μεσίτας, 

ώς  φρόνιμους  καϊ  τακτικούς,  κρυφά  να  το  διορθώσουν. 

[πάλιν  την  κόρην  ηΰρηκαν  θρηνηματα  καϊ  λύπαις, 

και  χωρισμός  καϊ  δάκρυα  καϊ  στεναγμοί  μεγάλοι.~\  905 

"  άμέτε  '?  τον  αίγιάλόν,  οπού  'ναι  τα  καράβια, 

γυρέψετε  και  μάθετε  πλουσίους  π ραγ ματευτάδες, 

άρχοντας  λέγω  δυνατούς  από  μακρόθεν  τόπους, 

οπού  'χουν  περισσεύοντα  άσήμιν  καϊ  χρυσάφιν, 

λιθαρομαργίταρον,  πράγματα  τιμημένα,  910 

να  τους  πουλήσω  'ζαίρετον  κοράσι  τιμημένον, 

[όπου  καμμιάν  ου  φάνηκ'  εύμορφότερα  εις  κόσμον,~\ 

καμμιάν  ουκ  εγεννήθηκεν  εις  κάλλος  ώς  εκείνην, 

εις  κάλλος  και  εις  θεωρία  καϊ  εις  εμνοστοσύνη." 

καβαλλικεύουν  άρχοντες,  υπάγουν  να  γυρεύουν,  915 

υπάγουν  '<?  τον  αιγιαΧόν,  όπου  'ναι  ό  λιμένας. 

εύρίσκουσιν  τους  άρχοντας,  κάθονται  κατ   άξίαν 

εις  παραγιάλιν  εμνοστον,  εις  παραδιαβασ μόν  τους, 

και  χαιρετούσιν  φρόνιμα,  σαν  επρεπεν,  άξίως. 

λεγουσιν  προς  τους  άρχοντας,  προς  τους  π ραγ  ματευτάδες  •  920 

"  σουλτάνος  μέγας  άμηράς  μηνεϊ  προς  εύγενείαν  • 

εσάς  λέγω  τους  άρχοντας,  να  'λ#ί}τε  '$  το  παλάτι, 

πώλεϊ  σας  μιαν  έζαίρετον  ώραιωμένην  κόρην, 

ασπρην  ώσπερ  τον  ηλιον,  λαμπρην  ώς  το  φαγγάριν, 

[κυπαρισσογλυκόγλυκη,  ασπρην  ώσπερ  τον  ηλιον~\  925 

παρθένος,  κόρη  καθαρή,  να  πρέπη  βασιλείας. 


896.  ακρύφοε.  —  904  αικί  905  &γθ  βριιηοιίδ.  —  7.  πλονσους. —  11.  εξαίρετοι*. — 
12.  φάνηκΐν. —  15.  οί  άρχοντα.  Ιί  ίδ  ροδδίΜο  ϊ\ι&ί  άρχοντες  £0ί  ίηίο  ίίιίδ 
Ηηβ  ίτοιη  νβΓββ  917  ίΐηά  ίϋιΐδ  βυρβΓδεάεά  ίΐιβ  ^βηυίηβ  Λ^οπί.  Ργοπι  νβΓδβ  902  ίί 
αρρβαΓδ  ϋιαί  ββι-ναπίδ  βτβ  δεοι•βί1γ  άίδραίεΐιεα!  ϊη  οι-αΙεΓ  ίο  Ιίβερ  ίΐιβ  άρχοντα  ογ 
μεγίστάνοι  ιιηίηίοπηοΛ  οί  ίΐιβ  ννϊιοίε  ρΓοοεεάίη•*.  Ιί  ϊδ,  ιηοι•οονβΓ,  ηοί  ίπιρίΌ- 
βίώΐε  ίΐιαί  ίΐιβ  \ν1ιο1β  Ιίηβ  ίδ  οη1γ  α  ^Ιοδδ:  οί.  ν.  938.—  18.  παραγίαλην.  — 20. 
μτηνη  προ$  ΐύγΐΐήαν.  —  23.  πωλήσα.5. —  25.  κυπαρισσο•γλυκό-γλυκι.  ΤίιβΓβ  18  ηο 
άοιΛί  ίΐιαί  ίΐιΐδ  Ιϊιιβ  ίδ  δριιτίοιίδ. — 26.  Ροιίι&ρδ  Λνε  δΐιοιιΐά  τεαοί  να  πρίπ-η  βασιλέα*  : 
οί.  ν.  969. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


29 


κι  αν  θέλετε  την  πραηματιάν  να  ποίσετε  της  κόρης, 
πΧούτον  ποΧύν  να  κάμετε  διάφορον,  μεγάλοι^ 
λογία  τά  συντύχασιν  οι  άρχοντες  άΧΧηΧους 

930   \_κα\  μετά  ταΰτ'  επήραν  τους  κ'  ύπάν  εις  τό  παΧάτιν] 
καϊ  εις  από  τους  άρχοντας,  εκ  τους  πραγματευτάδες, 
στέκει  ορθός  'ς  τους  πόδας  του,  αυτούς  άπηΧοψ]θην 
"  αρέσει  μας  ή  πραηματια,  αύτην  την  επαινείτε, 
αν  ηναι  ωσάν  Χέζετε  κι  ωσάν  τό  άφη^άστε. 

935  πΧην  πρώτον  να  την  ϊδωμεν  θεΧομεν  την  ώραίαν. 
κι  αν  ην  η  κόρη  φρόνιμος  κι  αν  ην   ώραιωμενη, 
πΧούτον  ποΧύν  να  δώσωμεν,  να  'πάρωμεν  την  κορην. 
καβαΧΧικεύουν  άρχοντες,  υπάγουν  ς  το  παΧατι, 
κι  ό  βασιΧεύς  εδέχθην  τους  μετά  τιμής  μεγάΧης. 

940   "  καΧώς  ήΧθατε,  άρχοντες"  λεγεί  " πρα^ματευτάδες." 
"  καλώς  'ς  την  βασιΧείαν  σου  "  Χεγουσιν  πάΧι  εκείνοι, 
κι  ό  βασιΧεύς  εχείρησεν,  τοιαύτα,  τους  έΧαΧεί' 
"  εχω  κοράσιον  εμορφον,  θέΧω  να  σας  πουΧησω. 
Χέζουν  καϊ  κείνοι  "  ΘεΧομεν  να  τό  πραηματευτούμεν. 

945  μαρηαριτάριν  δίδομεν,  χρυσάφιν  καϊ  Χιθάριν 
μόνον  ας  'ναι  παράξενος  ή  κόρη,  ως  έπαινεθην. 
καϊ  παρευθύς  ό  βασιΧεύς  ορίζει  τάς  βα-γίτζας' 
"  άμέτε  και  στοΧίζετε  την  κόρην  ΠΧατζιαφΧωραν 
εύηενικην  την  φορεσιάν  μετά  Χιθομαρηάρων. 

950  άς•  εύπρεπίση  εύμορφον  τό  κάΧΧος  του  προσώπου, 
οτι  εφθασεν  ή  άηάπη  της,  ήΧθεν  εκ  τό  Μοντοριον. 
ό  ΦΧωριος  ύπέσωσεν,  ηΧθεν  εις  το  πάΧάτι, 

■>     ι  \       \       >ί>Λ  \  »      /  ν    >'-ν  ζ}„  " 

ορέγεται  να  την  ιοη'  και  πετε  την  να  ελ,στ). 
καϊ  παρευθύς  στοΧίζεται  εύηενικ  ή  φουδούΧα, 

955  ήγάΧΧετο  καϊ  χαίρετον,  έσκίρταν  ή  ψυχήν  της. 
έφάνηκεν  την  Χυηερην  άΧηθειαν  την  Χέζουν, 
Χάμπει  ως  σεΧήνη  την  αύηην,  ως  ήΧιος  την  ημέραν, 
ως  άστρον  τό  μεσάνυκτον  τό  κάΧΧος  της  ωραίας• 
ώς  ήΧιος  άντέφεγγεν  μέσον  εις  τό  παΧατιν, 

960  ώς  κρύσταΧΧον  άντέφεγγεν  της  κόρης  τό  τραχηΧι. 


&ηά  ί1ιβγ 
οοπιθ  ίο  ίΐιβ 
ραΐαοθ  ίο  3ββ 
ΡΙαίζίαβοΓ». 


81ιβ  Ϊ8  ηιαάθ 
ίο  ΐβΐίβνβ 
ΙΗαί  ΡΊογϊοβ 
1)38  απ-ίνβά, 
&η(1  11ΐ6ΐ•607 
ίηάιιοεά.  ίο 
ραί  οη  ΙιβΓ 
1)681  οίοίΐιβδ. 


930  18  κρπποιίδ. —  36.  ήναι  ίνϊοο.— 37.  Βώσομΐν. —  42^  έχείρησΐν  13  οΟΓΓυρί  : 
ρθΛίΐρΒ  \νβ  πιί^ΐιΐ  ι•οαά  χαιρέτησα/. — 43.  πουΚίσω. — 46.  ήναι. — 50.  €ύτρεπίσ~>). — 
53.  «δει. —  54.  (ΐτγΐνικί. —  55.  τ)7«λ€Τ0• — ό6•  ^ν  λυγερην  ίδ  οοιπιρί:  εοβ  ίΐιβ 
^ΟII1Iη6η^;α^^,. — 57.  ώϊ  ν  σιληνη- 


30 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


Τΐΐβ     ΜΘΓ- 

Λαηΐ8  ϋιΐ7 

1ΐ6Γ  8,1  α  £Γ63.ί 
ρΓΪΟΘ. 


Ρ1&ΙΖΪ3βθΓ£ΐ'8 

πιίδεΓ^    αηά 
οοπιρί&ίηΐβ 

Ιΐιβ  ΙγιιΙΙι   οί 

ίΐΐβ  Ή^οΐο 

ΐΓίΐηδ&ϋΙίοη. 


βΧεπουν,  θωρούν  το  κάΧΧος  της,  θαυμάζουν  κι  άπορουσιν 

την  σύνθεσιν,  την  θεωριαν,  το   ξαίρετον  κι  ώραΐον. 

καϊ  πΧοΰτον  δίδουν  άμετρον,  ου  βΧεπουσιν  το  πράγμα. 

τριάντα  μουΧάρια  έδωκαν  μάΧαμαν  καϊ  χρυσάφιν, 

χίλια  σκουτάρια  ζαίρετα  χρυσιτζουγραφισμένα,  965 

αετούς,  γεράκια  πάντερπνα,  λεοντάρια  μερωμένα, 

ζα<γάρια  και  ξυπτέρια  έτοιμα  '$  το  κυνήγι, 

κοΰτταν  όρθήν  όλόχρυσην,  γεμάτην  τά  λιθάρια, 

έμορφη  ητον  πάντερπνη,  να  πρέπη  βασιλέα. 

δίδουν  εκείνοι  παρευθύς  τον  βασιλεάν  το  πράγμα  970 

κι  επαραλάβαν  παρευθύς  το  'ζηρημένον  κάλλος. 

στέκεται,  βΧεπει,  θεωρεί  την  πουλησιάν  η  κόρη, 

[πίπτει  '<?  την  γήν,  νεκρόνεται,  σπαράσσεται  ,κτηνΧύπην.~\ 

τρέμει  ως  φυΧΧον  του  δένδρου,  κλονίζετ  ως  καΧάμιν, 

θρηνάται  θρηνον  άμετρον,  καρδιοδιχοτομάται.  975 

τρέχουν  τα  μάτια  ΘΧιβερά,  τά  δάκρυα  ως  ποτάμιν. 

λογούς  θλιμμένους  ηρζατο  δια  παράπονόν  της. 

Χογια  παραπονεσης  λέγει  ή  ΠΧατζιαφΧωρα 

έμπροσθεν  εις  τον  βασιλέα  καϊ  εις  την  βασιλίσσαν 

"  πάΧιν  '<?  έμεναν  εφτασεν  της  άτυχιάς  η  μοίρα.  980 

καταδίκη  μου  βένετο  χειρότερον  της  πρώτης. 

πρώτον  καμίνου  συμφορά  μόνον  το  σώμα  κάψε, 

κ   εδά,  καμίνου  φλογισμός  να  φλέγει  καϊ  τους  δύο, 

να  φλέγει  σώμα  καϊ  ψυχην,  να  φλέγει  τάς  αισθήσεις. 

ώσπερ  να  ζώ,  να  περπατώ,  νά  μαι  πάντα  ΘΧιμμένη.  985 

πρώτον  ψυχην  εχώρισα  μόνον  από  το  σώμα 

με  της  πυράς  την  συμφοράν,  με  της  ίστιάς  τον  καύσων. 

και  νυν  τε  με  χωρίζουσιν  εκ  τον  εμον  τον  ποθον, 

ζωην  νά  ζώ  επώδυνον  πάντοτε  πονεμένη. 

νυκταν  κ  ήμέραν  θλίβομαι,  ποτέ  χαράν  νά  μη  εχω,  990 

το  τρώγω  νά  V  όδυνηρόν,  το  πίνω  νά  \αι  πόνοι, 

δείπνος  νά  ηναι  συμφορά,  οδύνη  νά  με  σφάζη, 

ποτέ  να  μη  εχω  άνάπαυσιν,  άΧΧα  πικριαϊς  μεγάΧαις. 

ή  κόρη  οΧιγοθύμησε  \  το  όνομα  ΦΧωρίου, 


961.  θΐωροΰν, — 62.  έξαίρετον. —  65.  ίξα/ρετα. — 68.  δλόχρυσιν. —  69.  πρίπΐΐ. — 
71.  ΐξτιρημίίΌν. —  73.  εκ.  ΡΐΌβαΜγ  ίΐιϊδ  ίδ  οη1}Γ  α  ^Ιοβη  ίϊοπι  ν.  1016. — 76. 
κλονίζεται.  —  78.  παραπόΊ>εσΐ$.  —  81.  κατ'  (δικού:  βνα.  6γ  ΜαΐίΓΟρΙΐΓ. —  82.  κάψτ?. 
— 83.  καϊ  δά. — 86.   4χώριζα. — 90.  /χτ?ί/. — 91.  ήναι  ί\νϊθθ.— 93.  μ-ηι>. 


81ιθ     Ιιορεδ 

ΛειΙ    ΪΊΟΠ08 
■ννίΐΐ    1ΐ7    Ιο 
ήη(1   Ιιθγ    ϊη 
Ιΐιβ  δΐιαη^β 
οοπηίΓίεβ 

\ν1ΐθΓΘ  δΐΐθ   18 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.  31 

995  εστέναξεν,  εδάκρυσεν,  καϊ  Χέγει  τα.  τοιαύτα  • 

"  αγάπη,  πόθε  μου  καλέ,  ψυγΐ]  μου,  νθυμ/ησι/ξ  μου, 

επιθυμία  μου,  Φλώριε,  καρδιά  μου,  ψύγωσις  μου, 

παρηγοριά  \  τους  πόνους  μου,  'κδίκησις  πειρασμών  μου, 

πάλιν  κίνδυνοι  εφτάσασιν  δια  νά  με  ξενιτευσουν 
1000  καθόλου  άπο  τον  πόθον  σου  κι  απ  την  άσχολησιν  σου. 

την  πουΧησιάν  ουκ  ηζευρα,  καϊ  θέλουν  με  την  μάθη. 

μ  έπιβουλιά  το  ποίκασιν,  ό  θεός  νά  κρίνη  εις  αυτούς. 

επαίρνουν  με,  ζενόνουν  με,  καϊ  πλέον  ουδέν  με  βλέπεις. 

αγάπη,  πόθε  μου  κάλε,  δια  μένα  τι  να  ποισης  ; 
1005  νά  'βγης  €4<?  άναγυρευμόν  της  ταπεινής  έμενα, 

νά  ψηλάφησης  ποΰ  νά  μ  'βρης  ή  πού  νά  μ  άπεσωσης, 

ο,τι  εγένετο  '<?  έμέν  την  ταπεινην,  την  ξενην. 

νά  ένθυμησαι  πόθον  μας,  τον  εϊ-χαμεν  αντάμα,  [^8  ι°    β 

καϊ  της  αγάπης  το  στερρόν,  το  όλοεγκαρδιακον  μας. 
1010  πιστεύ',  αύθέντη  ' βγενικέ,  νά  μην  'βγώ  άπ'  τον  νουν  σου 

κι  άλλου  νά  'ρίζης  πόθον  σου  καϊ  μεν  άλησμονησης. 

πιστεύω  'ς  ολην  σου  ζωην  ποτέ  να  μην  το  ποισης. 

εδ'  άνομιά,  ει  χάνεις  με  κ   εγώ  νά  γάν   εσένα• 

εδ'  άμαρτιά,  ζενόνουν  με  δια  άσχολησιν  σου' 
1015  έ'δε  πικριά  καϊ  συμφορά"  πώς  να  το  υπομένω  ;' 

πίπτει  'ς  την  γήν,  νεκρόνεται,  σφάζει  τον  λογισμον  της, 

ζαίνει  εις  γην  τους  πλοκάμους,  τους  επλεζεν  ο  πόθος 

τού  τριγαριού  τού  ρωτικού'  θρηνάται,  ουκ  υπομένει. 

"  ω  άτυχε,  ώ  ελεεινή,  ω  ταπεινή  άθλια, 
1020  σκύλων  εθνών  Σαρακηνών  νά  πουληθώ  ώς  κακουργα, 

εις  ξένους  τόπους  νά  μ'  ύπάν,  νά  ξενωθώ  καθόλου. 

εζενιτευθη  η  μάννα  μου,  κι  ε'γω  πάλιν  τοιαύτα 
***** 

κι  έγέννησέ  μ   εις  παλάτια  μ  άνατροφην  τοιούτην. 
βασιλικά  μ   άνέθρεψαν  καϊ  δήμια  με  πούλούσιν. 
1025  τά  μέρη  τά  ενηδονα  πλέον  ουκ  εντρανίζω  ; 

εκλεψεν  τάχ'  ό  βασιλεύς  μετά  της  βασιλίσσης." 

ακούει  ταύτ'  ό  βασιλεύς  μετά  της  βασιλίσσης,  )^Ρ    *£ 

998.  ί'κδι'κησίϊ  των. —  99.  ξει/ή.  .  .  οηιοικίοιΐ  1>γ  ΜαιιπιρΙΐΓ. —  1000.  απο.— 
2.  κρίνα. —  5.  ΐί/γήΐ. —  6.  μ  (ΰρτίί. —  7•  έγΐνοι/το  ί?5. —  9.  όλοεγκάρδκίΐ'.—  10. 
πιστεύω  αύθέντη  μου  ευγενικέ  να  μην  ΐϋ~γω  άπυ.—  1'2.  «ιγ  ολην  σου  την  ζωην. — 
13.  εδε  'ότι  χάνηί  καϊ  εγώ  χάνω. — 14.  εδε.  'ότι  ζευόμουν. — 18.  ερωτικού. — 21. 
ΰπαν. — 22.  ΑίΙΐ'ΐ'  11ιΪ8  α.  Ιίιιο  κουπί»  Ιο  ϋο  1ι>8ί. — 23.  μι  έντΐϋβ. — 24.  με  καϊ  ώί. — 
26.  τάχα. — 27.  ταύτα. 


32 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


ΐΐιβ  φΐββη 
3Γ0    ΙοικΛβά. 
ϊγ    ΡΙαΙζϊα- 

βθΓ3.'δ   £Π6ί. 

81ιθ  Ϊ8  Ιβά  α- 
^ναγ  Ι)^  Ιΐιβ 
πιβΓϋΙιαηΙδ. 


ΠοΓΪοδ  "νρΊιϊΙβ 
οαί,  ΙιυηΙϊη^ 
οϋδθΓνεβίΙι&Ι 
ΙιίδΓΐη^ΙοοΙίδ 
άυΐΐ,  311(1  αϊ 
οηοβ  Ιιιιπ-ίβδ 
Ιο  Ιιϊδ 

ί&ΙΙιβΓ'δ  ρα• 
1&οβ :  ΛτΙΐθΓβ 
Ιιβ  Ιεαπίδ  Ιΐιβ 
ΙπιΙΙι,  Άηά 
υροΓ&ϊάδ  Ιιίδ 
ίαΙΙΐθΓ    ττϊίΐι 

Ιΐϊδ   0Γ11β1ΐ7. 


θρηνούν,  κλαίουν,  οδύρονται,  πονοΰσιν  την  καροίαν. 

κλαίουν  ομού  κ'  οι  άρχοντες  καϊ  οι  πραγματευτάδες. 

καϊ  παρευθύς  6  βασιλεύς  λέγει  ■   "  πραγματευτάΰες,  1030 

επάρετέ  την  σύντομα  την  κορην  άπο  μένα 

καϊ  εκ  την  χώραν  την  έμην  σύρετε•  μην  αργείτε." 

παίρνουν  την  κόρην  παρευθυς,  υπάγουν  'ς  τον  λιμένα, 

ευρίσκουν  καϊ  καράβια  σύντομα  καϊ  παγαίνουν. 

μέσα  σεβαίνουν  την  ώριάν,  παγαίνουν  καϊ  μισεύουν.         1035 

θωρούν  το  κάλλος  το  λαμπρόν  της  κόρης  καϊ  θαυμάζουν, 

βλέπουν  καϊ  τάμετάθετον  της  λύπης  της  της  τόσης. 

Λοιπόν  τα  περί  Φλώριον  πάΧιν  ας  προειπούμεν. 
ελειπεν  με  τους  άρχοντας,  ητον  εις  το  κυνηγιν 
εκεί  εις  το  Μοντόριον,  καϊ  σύντομα  εφθανει.  1040 

στρέφεται,  βλέπει  θολερόν  πάλιν  τ6  δακτυλίδιν, 
κλαίει,  θρηνάται,  σφάζεται,  ύπομονην  ουκ  έχει, 
πίπτει  εις  γην,  νεκρόνεται  αναίσθητος  καθόλου, 
παίρνουν  νερον,  ραντίζουν  τον  συνέφερεν  ολίγον. 
καβαΧλικεύει  σύντομα,  φθάνει  εις  τα  'δικά  του.  1045 

ευρίσκει  τόν  πατέρα  του  μετά  καϊ  της  μητρός  του• 
λείπει  εκ  το  παλάτι  του  η  κόρη  ΤΓλατζιαφλωρα. 
μανθάνει  ταύτ  ο  Φλώριος,  θλίβεται  την  καρδίαν, 
θρηνείται  πόνους  άμετρους,  πονεΐ  την  ώραιωμενην. 
λέγει  καϊ  αποκρίνεται  προς  τον  αυτού  πατέρα,  1050 

φιλονεικιαΐς  από  ψυχής  λέγει  τόν  βασιλέα• 
"  πατήρ  μου,  πράξιν  έποικες  εις  κόρην  Πλατζιαφλώραν, 
ο,  τι  ποτέ  ούκ  ηκουσται  άΧλος  τινας  να  πράξη, 
πρώτον  ηθέλησες  πυρϊ  για  να  την  πυρπόλησης 
υπάρχουσα  αναίτιος  καθόλου  δίχα  Βόλου,  1055 

δί,'  επιβουλίαν  άΰικον  με  τόν  επί  τραπέζης, 
καϊ  κατεσκεύασες  εσύ  με  φθόνον  καϊ  με  κάκην. 
Βιατϊ  είχα  πόθον  εις  αύτην  άπ  όλης  μου  καρδίας, 
έβαλες  γνώμην  καϊ  βουΧην  να  με  χωρίσης  τώρα, 
να  με  χωρίσης  την  ώριάν  κόρην  την  ΠλατζιαφΧωρα.        1060 
δεύτεροι  πράξιν  έποικες  νύν  τε  εις  την  ώραιαν, 
να  την  χωρίσης  άπ  έμέν  το  ποίον  να  μη  εναι, 
νά  την  ξενώσης  είς  μακρούς  τόπους,  νά  μην  την  βλέπω, 

1037-  τνν  λύπην  τηί  τνν  τόσην. — 48.  ταΰτα.  —  51.   φιλονικίες.  —54.  ηθελεσα. 
55.  δόλοϊ.— 56.  δια     (πιτραπέζης. — 60.  τήν  18  ηοΐ  ϊη  11ΐ6  Μ8. — 62.  το  όποιον. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ.  33 

ώς  δουΧην,  ώς  κακόπραον  ξένους  νά  την  πούλησης. 
1065  τον  κόσμον  όλον  βουΧομαι,  θέλω  να,  την  γυρεύσω, 

ραγάδες  άμηράδες  τε,  πάσαν  Χαρακηνίαν, 

χώρας  και  τόπους  άδηλους,  νύκτας  και  τάς  ημέρας, 

ώστε  ελθεΐν  τ6  'πεθυμώ,  ώστε  να  τό  κερδίσω. 

ει  δ'  αστοχήσω  κι  ούχ  εύρώ  την  κόρην  ΠΧατζιαφΧώρα, 
1070  πΧέον  εδώ  δεν  έρχομαι,  πλέον  ουδέν  γυρίζω. 

ατός  μου  με  τα  χέρια  μου  να  σφάξω  τό  κορμί  μου, 

να  πάθω  ατός  μου,  να  χαθώ  δια,  της  κόρης  πόθον. 

κ  εσύ  την  βασιλείαν  σου  μονός  σου  κέρδισε  την, 

μονός  σου  ζήσε,  σκίρτησε,  μονός  σου  άγαλΧιάσου. 
1075  και  'γώ  να  ζώ  '?  την  ξενιτειάν  ωσάν  άστοχημένος, 

πόνους  καϊ  αναστεναγμούς  και  δάκρυα  να  έχω, 

καϊ  παραπονεσες  ποΧΧαΐς  να  χω   ς  την  ξενιτείαν, 

να  μ  εύρη  καϊ  ο  θάνατος  εις  τα  άΧΧοτρια  ξένα. 

πατήρ  μου  [_κα\~]  αύθέντη  μου,  σουΧτάνε  των  αύθέντων, 
1080  τούτο  ηθέλησες,  έμέν,  αύθέντη,  να  τό  πράξης, 

με  την  βουΧήν  την  έποικες,  τό  θέλημα  τό  ποικες, 

έχασες  καϊ  τό  ενα  σου,  έχασες  καϊ  τό  αλΧον." 

ό  δε  πατήρ  θλιβόμενος  ούτως  άπηΧογήθην 

\_εύχεται  και  ύπεύχεται  πατέρας  ό  Φλωρίου,  τΐιβ  Μη? 

1085  με  δάκρυα  και  με  β  ρουχισμούς  Χέγει  προς  τον  υίόν  του~\     ο^η^οΐι^ϊη 
οευρο,  υιε  παμψιλτατε,  άκουσον  της  φωνής  μου,  ρΐαίζίαβο™, 

υιέ  μου,  τον  πανάθλιον,  τον  ταπεινόν,  υίέ  μου, 

υιέ  μου,  τον  ετύχησεν  της  ατυχίας  η  μοίρα, 

υιε  μου,  τον  ήμαυρωσεν  οδυνηρός  ό  χρόνος• 
1090  στεμμαν  βασιλικωτατον  ενομιζον,  υίέ  μου, 

να  σε  τιμήσουν  άξιον  ρηγάδες,  μεηιστάνοι, 

είς  θρονον  να  καθέζεσαι  βασιλικόν,  υίέ  μου, 

να  προσκυνάσαι  ύπό  παντός,  πτωχών  τε  καϊ  πλουσίων. 

υιε  μου,  το  παιδάκι  μου,  γλυκύτατόν  μου  τέκνον, 
1095  Οταν  είς  οίκους  τους  εμούς  κ  είς  τα  έμά  παλάτια 

μητηρ  αυτήν  έηέννησεν  κόρην  την  Πλατζιαφλώρα, 

νά  ^χεν  σχισθψ  καϊ  διχασθήν  κάτου  είς  άδην,  κάτων, 

να  είχα  πέση  ζωντανός  παρά  νά  ζώ,  νά  Χείπω, 

1067.  &δολου$.—  Γ>8.  Γοι-ΙιηρΒ  (ΰρ(7ν.  κερδ-ησω.  —  69.  δί. — 73.  καϊ  4σύ.  κίρ- 
δησε. —  74.  αγαλλιάζου.—  79.  καϊ  ϊκ  ηοί  ϊη  ίΗο  Μ8. — 81.  με.  ΜαιίΓορΙΐΓ. :  καϊ, 
Μ8. —  84  αηά  85  &Γ6  ρεΛαρβ  βραιίοα». — 97.  ναζϊχα/.  ιιατων,  Η8. :  ττάτον, 
ΜααΓορΙΐΓ.  ο], 

3 


34 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


οοηίβΒδβδ 
Λαί;  Ιιθ  Ιι&β 
8θ1(1  Ιιεγ,  ίη- 
Βίτυοίδ    Ρίο- 
ΠΟΒ  1ιο\ρ   Ιο 
οοηςίυοΐ 
Μπίδθΐί  ϊη 
βίΓαη^β 
οοαηΐΓΪβδ, 


1100 


1105 


1110 


1115 


να  εΐχεν  βρέξη  ουρανός  ίστιάν,  να,  εΐχεν  καύση, 

παρά  αυτός  μ  ενέθρεψα,  υίε,  τον  ξενισμόν  σου. 

Χοιπόν,  υίε  μ ,  εγνώριζε,  μάθε  το  ■   επουλήθην 

είς  ξένους  τόπους  άδηλους,  εις  άρχοντας  πλουσίους. 

κ   επην  είς  άνα^υρευμόν  έβγαινες  της  ωραίας, 

άπεΧθ\  υιέ  μου,  άπελθε,  το  φως  των  όφθαΧμών  μου, 

κ  εκεί,  που  θες  περιπατεί,  υιέ,  '<?  την  ξενιτείαν, 

φίΧος  άς  ησαι  των  πτωχών,  πΧουσίων  καϊ  πενήτων 

τους  πάντας  τίμα'  πρόσεχε,  όΧοί  νά  σ  ά^απούσιν. 

τους  άβαθους  άηάπα  τους  καϊ  τους  κακούς  μη  ΘΧίβης, 

κι  από  της  ταπεινοτητος  όλους  να  εχης  φιΧους. 

τους  βασιλείς  βασιλικά  άνταμοιβάς  ποΧεμα, 

τους  άρχοντας  ως  άρχοντας  πΧουσιούς,  ως  εν  το  πρέπον, 

την  συντροφιάν  σου  ποθεί  την.     ποτέ  τινάν  μη  θλίβης' 

όλα  σου  εχε  σύμμετρα  καϊ  βλάβην  νά  μην  εχης. 

κενοδοξίαν  μη  ποθης  μηδέ  άλαζονειαν, 

Οτι  πολλούς  άπώλεσεν  τό  άΧαζονικόν  τους. 

σΐ'γά  περπάτειε  ταπεινά,  και  παραιτοΰ  την  δόξαν. 

κι  αν  ελθη  ξενοδόχημα,  υίε,  'ς  την  ξενιτείαν, 

μη  θέλης  καϊ  νά  φαίνεσαι,  τίνος  καϊ  πόθεν  είσαι ' 

νά  θέλης  επαρσες  ποΧΧαΐς  καϊ  παρρησιαΐς  μεγάλαις. 

φθόνον  καϊ  ζηΧον  φέρνει  σου,  υίε,  τό  μεγαΧεΐον. 

θέλε  μικράς  άναδοχάς,  νά  μην  σε  εγνωρίζουν, 

Οτι  είσαι  βασιλέως  υιός  η  στέμμαν  σ  αναμένει, 

Οτι  πολλάκις  έσφαλλαν  παίδες  των  μεγιστάνων. 

ότ   από  προαιρέσεως  άποδοχην  σε  κάμουν, 

βλέπε  από  τους  άρχοντας,  παιδία  μεγιστάνων. 

είς  θάνατον  εδεκτησαν  διά  του  φθόνου  τρόπον. 

καϊ  σύ  ποΧΧην  άνταμοιβην  χάρισε  προς  εκείνους. 

εκείνος  όπου  σε  τίμα,  υίε,  'ς  την  ξενιτείαν, 

έχει  προαίρεσιν  καΧην  πάντας  ς  τους  ξενοδόχους, 

χάριν  άς  έχουν  από  σεν  καϊ  σύ  επαινον  παίρνης. 

μη  νά  άφησης  επαινον  καλόν  είς  ξενοδόχους, 

κ   εις  άΧΧους  τόπους  έτερους,  ^πού  θέλεις  περπατήση, 

ατ/άπην  άφινε  παντού,     προσχε  πόθεν  μη  σφάλης. 

1100.  μου. —  1.  μου. — 3.  καϊ  επην.  εύγαίντ/ς. — 4.  άπελθε  υίε  μου. — 14.  ποθείς. 
— 16.  περπάτιε.  την  δόξαν  παρατίου,  Λνίίΐιοιιί  καϊ.  —17.  έλθοι. —  18.  θέλεις. — 
19.  θέλεις.  παρρήσίες. —  20.  φέρνουσιν. —  21.  μιαρα,ς. —  22.  σε. —  26.  εδέκτισαν. 
—28.  €Ϊϊ. —  30.  έπέρνης. —  31.  καλόν  υίε  €<ϊ. — 32.  περιπατηστ/. 


1120 


1125 


1130 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


35 


άπεΧθε,  το  παιδάκι  μου,  υιέ,  με  την  εύχήν  μου, 

1135  κι  6  Μαχουμέτης  μετά,  σέν  πάντα  νά  ναι,  υιε  μου, 
να,  σε  βοηθί}  '<?  τον  δρόμον  σου,  νά  σε  κατευοδοντ), 
κ  εις  κατευόδιον  νά  εύρτ}ς,  το  πεθυμάς,  υιβ  μου, 
νά  εΧθης  εις  τά  Ιδια  σου,  μετ   αύτην  νά  συζησ-ης, 
καϊ  νά  διαβούν  τά  δύσκοΧα,  να  εϋρ^ς  ευκοΧια. 

1140  οΰτως  ειπών  6  Φίλιππος  εσίγησεν  αύτίκα, 

καϊ  παρευθύς  ή  μήτηρ  του  άρχεται  μετά  δάκρυα, 
και  Χόλους  καρδιοφΧόγιστους  εΧεγεν  τον  υιόν  της. 
πικρούς  πυκνούς  τους  στεναγμούς  εβΧεπεν  τον  υιόν  της• 
αναστενάζει  από  καρδιάς,  τον  ΦΧωριον  εΧαΧει. 

1145  με  δάκρυα  πικροστάΧακτα  και  τριχαριοΰ  συρνοΰσα 
Χόλους  επεχειρήσατο  προς  ΦΧωριον  υιον  της' 
"  υιέ  μου  παγγΧυκύτατε,  υιε  ηγαπημένε, 
υιε,  το  φως  των  όφθαΧμών,  της  όΧης  μου  καρδίας, 
υιέ  μ  ,  αγάπη  μου  καΧη,  απαντοχή,  υιέ  μου. 

1150  εγώ  εθάρρουν  ήΧεγα,  νά  σ  εΰρω  εις  το  γήρας, 

'ς  την  ύστερον  μου  την  ζωην  νά  σ  εΰρω  άπαγκούμπιον. 
τώρα  με  δίδεις  δίστομον  μαχαίρι,  νά  διχάζη 
μέσα  τά  φυΧΧοκάρδια  μου,  υιε  μ  ,  ο  στερεμος  μου. 
καϊ  την  καρδίαν  σφάζει  με  κι  ουδέν  την  υπομένω. 

1155   το  μίσευμά  σου  θεωρώ  κι  αναστενάζω  [σφοδρά.]. 
άπεΧθ\  υιέ  μου,  άπεΧθε  μετά  καϊ  της  ευχής  μου, 
άς  ην  η  πράξίς  σου  καΧη,  άς  ην   ημερωμένη, 
εχε  ταπείνωσιν  καΧη,  υιε  μου,  εις  τους  πάντας. 
τους  ξένους  πάντ  αγάπα  τους  καϊ  δορυφοριζέ  τους. 

1160  τους  πάντας  προχαιρέτιζε  μετά  περιχαρείας. 
ει  δέ  τις  δώρον  εις  έσέν  πρωτητερον  χαρίση, 
στεΐΧέ  του  σύ  διπΧώτερον  και  νά  σ  ευχαρίστηση." 
δακτύΧιον  τον  εχάρισεν  άτίμητον  καϊ  μέγαν, 
κι  εύγάζει  δακτυΧίδιον  μ  άτίμητον  Χιθάριν. 

1165  κι  ό  Χίθος  είχεν  χάριταν,  τον  θάνατον  \νά~\  διώκη' 
εϊτις  γάρ  εις  το  δάκτυΧον  εφορειν  το  Χιθάριν, 
τον  θάνατον  είχ  ως  ουδέν,  έφευγε  παραυτίκα. 


&Π(1    £ΐνθ8 

Μ ηι    Ιιίβ 

1)ΐ658Ϊη£. 


ΤΙιε  ςυββη 
αίδο  Ϊ8 
άββρί^ 
£ΐϊβνβά  αϊ 

Ιΐΐθ    (1βρ3Γ- 

ΙιΐΓβ  οί  Ιιθγ 
ά&Γΐϊηξ  βοή 
Μΐά   £Ϊνβ8 
Μπι    £θοά 
αάνϊϋθ  ίοΓ 
Μδ  ^απιβ^. 


81ιο    £Ϊνε8 

πη£  Ιο  ρΓΟ- 
Ιβοΐ  Ιιίιη 
ίτοπι  <1©3.ΐ1ι . 


1135.  §ναι. —  36.  ε?ϊ. — 37.  εΰρεΓί. —  43.  «βλέπει/  κΙιοιιΜ  ηιοκί  ρτοΙ>α.Ι)1γ  1>β 
βτηβηάβά  ίη  έλεγες. — 4.5.  τριχαριοΰ  συρνοΰσα  ίβ  ηο  αΌιΛί;  οοΓηιρί. — 46.  ε'πεχει- 
ρίσατο. — 49  ίίικί  63.  υΊ4  μου. — 55.  σφόδρα  18  ηοί  ίη  ίΐιο  Μ8. — 56.  έίπελ0ε. — 57- 
■ήναι,  ί\νίοβ. — 59.  τάντα.  Ιηβίβ&ά  οί  δορυφόριζί  του$  \νο  κΙιοηΙΛ  ρυΛαρδ  ΓβαΛ 
δωροφόρησε  του$. — 62.  το  ε'σύ. — 64.  με. — ΰύ.  θάνατον  διώκει. — 67.  €?χε»/. 


36 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


Ποήοδ  ίη- 
νΐΐβδ  δοηιο 
οϊ  ίΐΐθ  ηο- 
ΜίΙ^  ίο  ,]οΐη 
Μηι   ϊη    Ιιίδ 
βχρθάϊΐίοη 
ίηΐο  8ΐΓαη§;6 
οοιιηΜθκ, 


1170 


1175 


1180 


1185 


παίρνει  το  δακτυΧίδιον,  φορένει  το  ατός  τον, 

καϊ  Χέ*γει  του  ή  μητηρ  τον   "  εξακριβώς  τό  κράτειε' 

κι  ώστε  νά  εχης  μετά  σέν  τούτο  το  δακτυΧίδι, 

ποτέ  θανάτου  σνμφοράν  ποτέ  μην  άποθάνης, 

ουοε  ιστιαν  ουοε  νβρο,  αΧΧ  ουοε  απο  ξίφη. 

η  φύσις  <γαρ  του  Χιθαριού  ποΧΧ  εΰτυχος  υπάρχει. 

ενέργεια  έχει  εκ  τον  θεόν,  πάν  θάνατον  διώκει. 

κι  οπόταν  εΧθη  εις  εσέν  φόβος  θανάτου,  υιέ  μου, 

κρατεί  το  εις  τας  χείρας  σου.     τίποτες  μην  φοβάσαι, 

το  πυρ  σβεννύει  παρευθύς  και  θρύβουνται  τα  ξίφη, 

καϊ  τα  νερά,  σκορπίζουνται  κι  ου  δύναται  σε  βΧάψουν. 

ούτως  ειπών  ή  μάνα  του  δίδει  του  την  εύχήν  της. 

τον  κύριν  και  την  μάναν  του  άπεχαιρέτισέν  τους. 

κι  άκουσον  Χο<γους  φρόνιμους  καϊ  τετ απεινω μένους, 

τους  είπεν  προς  τους  άρχοντας"  ακούει  κι  ό  πατήρ  του, 

Χο<για  φρονιμωτατα  6  βασιλεύς  ακούει, 

τα  συντυχεν  ο  ΦΧώριος  εμπρός  '?  τους  άρχοντες  του' 

"  άρχοντες  συνοικήτορες  καϊ  συνανατροφοί  μου, 

εϊ  τις  εις  τάς  κακώσεις  μου,  τάς  ηφερεν  ή  μοΐραν, 

εϊ  τις  είν  ούτω  πρόθυμος  να  εΧθη  μετά  μένα, 

■η  εξη  μήνας  [δύναται\  η  χρόνον  διάβαση, 

07γ'  άηαπα  καϊ  προθυμεϊ,  ας  με  συνδράμη  τώρα. 

κι  αν  δώση  6  παντοκράτορας  καϊ  εύρωμεν  την  κόρην, 

όσον  να   δω  το  τεΧειον  της  άσυστάτου  τύχης, 

κι  αν  επιτύχω  και  εύρώ  την  κόρην  καϊ  στραφούμεν, 

νά  περπατηση  ο  κΧονισμος  το  άδικον  της  μοίρας, 

να  την  επάρω,  νά  στραφώ,  'ς•  τά  Ιδια  νά  ελθούμεν, 

νά  τού  διπΧάσω  την  άρχην,  την  είχεν,  καϊ  την  δόξαν. 

ει  δ'  αστοχήσω,  ουκ  εύρώ  την  κόρην  την  ώραίαν, 

την  κόρην  την  άγάπην  μου,  οπού  V  ό  νους  μου  μέσα, 

οΧοι  στραφήτε  \  τ  ϊδια  σας,  οΧοι  'ς  τά  γονικά  σας, 

κι  εμεν  άφήτε  μοναχόν,  νά  κΧαίη/ω  εις  τά  ξένα, 

ώς  άτυχης  νά  περπατώ  της  ατυχίας  τά  μέρη, 

όσον  νά  μ  εύρη  ό  θάνατος,  νά  πέσω  \  άτυχίαν, 

νά  "ναι  ζωη  καϊ  θάνατος  οΧα  δυστυχή  μένα." 

1068.  ττίρνη.  φορενη  το. — 70.  €%€£?. —  72.  νερώ. —  73.  πολλά. —  76.  κράτι. — 
86.  κάκωσης.  —  87.  είν"  ο'ύτω.  εκείνοι,  Μ8.  —88.  δε:  ίηδίβίκΐ  οί  ίΐώ  Ι  Ιιανβ 
■ννπίίβη  δύναται . —  90.  δόση.  —  96.  ε'ύρω  την  ττ\ν. — 98.  στα.  —  99.  κΚί-γων. — 
1201.  6<ϊ. 


1190 


1195 


1200 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΏΡΑ. 


37 


αηά  200 
γοηη£ 
Ϊίΐπ&1ιΐ5  ΓοΙ- 
1ο ν  Μιη. 


&η<1  οη  Ιΐιβ 
ΙΜγΛ  Λ&γ  3Χ- 
πνβ    αϊ    ίΐη 

ΤνΙΐβΓβ 


Ιΐιβ  ,ηί£ΐιί. 


καϊ  παρευθύς  ορίζονται  το  τις  νά  πα  με  κβΐνον. 

υπάγουν  με  τον  ΦΧωριον  άρχοντες  μεγιστάνοι, 
1205  άρχοντες  άρχοντόπουΧα  μβ  τους  ύποταγούς  τους, 

διακόσια  άρχοντόπουΧα  με  τους  ύποταγούς  τους, 

μβ  τάξιν  καϊ  ταπείνωσιν  ύπάν,  καβαΧΧικευουν. 

καϊ  ΘΧιβερά  Χυπητικά,  μβ  δάκρυα  καϊ  πόνους 

καϊ  στεναγμούς  άπΧηρωτους,  αποχαιρέτισαν  τους. 
1210        Έμίσβυσβν  ό  ΦΧώριος  από  τα  γονικά  του  ™6?  **»" 

ποΧλά  ΘΧιμμένα  σοβαρά,  την  κόρην  να  γυρεύη• 

βυζαίνει  '<?  άναγυρευμόν  της  κόρης  ΠΧατζιαφΧωρης. 

ημέρας  τρεις  περιπατούν,  ηύραν  ξενοδοχεΐον. 

ξενοδοχεΐον  ηΰρασιν,  θεΧουν  να  ^ναπαυθούσιν, 
1215  καϊ  το  πουρνον  νά  πηαίνουσιν  πάΧιν  εις  την  δουΧειάν  τους.  ^βγ  Γβ3ΐ  £0Γ 

τον  ξενοδόχου  εϊπασιν  νά  τους  ξενοδοχηστ), 

κι  ο  ξενοδόχος  παρευθύς  τον  δβΐπνον  εύτρεπίζει. 

τί  τα  ποΧΧα  ποΧυΧογώ ;  καθίζουν  εις  τον  δβΐπνον, 

κι  6  ΦΧώριος  εκάθετον  καϊ  Χάμπει  ως  το  φέγγος, 
1220  το  πρόσωπον  του  κΧβιδωτόν  δείχνει  ωσάν  ΘΧιμμενος, 

άΧΧά  της  φύσης  το  Χαμπρόν  πάΧιν  νίκα  την  ΘΧνψιν. 

βρχετ  η  ξενοδόχισσα,  θωρεί  τον  εις  τα  μάτια, 

βΧέπει  τό  κάΧΧος  το  Χαμπρόν,  το  εξαίρετον  ώραΐον, 

καϊ  σουσουμοιάζει  την  μορφην  μετά  της  ΠΧατζιαφΧωρης. 
1225  θαυμάζει  την  ύπόθεσιν  και  απορεί  τό  πράγμα. 

εντρέπεται  νά  του  τ  είπη•  κόπτει  την  ή  φροντίδα• 

άποτοΧμα  και  Χεγει  τον  ■   "  αν  εναι  θεΧημά  σου, 

δύο  Χογάκια  νά  σε  πω,  μη  βγω  την  όργην  σου.' 

κι  ό  ΦΧώριος  την  ηΧβγεν  ■   "  είπε  με,  βϊ  τι  θέΧβις. 
1230  η  ξενοδόχισσα  ΧαΧεΐ  τον  ΦΧωριον  μαντάτον 

άγαΧΧιούται  η  "^τνχη,  νά  μάθη  διά  την  κόρην. 

Χέγει  του  η  ξενοδόχισσα  •   "  εν  τώρα  δέκα  ημέραις, 
(1245)  εδώ  εξενοδοχήσαμεν  την  κόρην  ΤΐΧατζιαφΧώραν. 

με  ταύτην  ήσαν  άρχοντες,  πΧούσιοι  πραγματευτάδες. 

εις  κάΧΧος  \_καϊ]  εις  θεωριά  οΧως  εις  σεν  ομοιάζει• 
1235  τό  πρόσωπον  σου  τό  χρυσόν  της  κόρης  ομοιάζει." 

άκουσας  ταύτ  ό  ΦΧώριος,  σπαράσσετ  η  καρδιά  του• 

1212  βΰγα^ίί  εί$. — 13.  ΰπερπατοΰν. — 20.  κ\ιδωτϊ>ι>. — 21.  θλίψιν,  ΜαιίΓορΙπ•.  : 
φύσιι>,  Μ8. —  22.  έρχεται. —  26.  τούτο. —  32  18  ϊη  ΐΐΐθ  Μ8.  1245,  Ιηιί  ο1βαι•1γ 
1)6ΐοη»8  ίο  ΐΐιϊδ  ρΐαοβ.  Τΐιβ  £γβ1  βογϊοο  ίοΓ^οί  ίΐιο  Ηηο  Ιιογο  αηά  ίκΐίΐυά  ΐί  Λβη 
αϊ  ί\\ο  οικί  οί  ΐΐιο  ίοΐΐο ;  ίΐιβ  βθοοηά  βοτίβο  ρ\ιί  ίί  Ιΐιεη  Άί  ίΐιυ  ουιηπιεικίοιηοηί  οί 
219α, — 36.   σπαράσσεταί. 


Τΐιβ   ΙιοδίθδΒ 

<1Ϊ80θνθΓ8      3. 

1ϋβηβ88    οβ- 
ί•ννθβη     ΓΙο- 
ΓΪ03    αηά 
ΡΙαΙζίαβονα, 


αη(1  ΙθΠδ  Μιη 
ΙΙιαΙ  Ιΐιε  ΙαΙ- 
ΙβΓ  ραβδβά 
11ιΐΌΐΐ£ΐι  ίβ" 
ύ378  αδ°• 


38 


ΦΛΏΡΙ02     ΚΑΙ 


ΤΚβ    ΙιοδΙ 
οοηήπηκ  ίΗβ 
βΐίΐίθπίθηί  οί 
Ιιϊβ  τνίίβ,  αηά 
ιάάβ    ϋα,Άί 
ΡΙαίζΪΒ,ίΙοΓα 

113,8       ΟΒβη 

Ιιΐίβη      ίο 
Ε§7Ρΐ. 


ΡΙοΓίοδ  οοη- 
Ιίη'ΐθδ   Ιιϊβ 
,)οιιπΐ6}'  Ιο 


ΤνΙΐβΓβ 

ίΐΙΓίΙΐβΓ      ϊη- 
ΓοπηαΙίοη  ϊβ 
οΜώηβά    αϊ 
^ηίηη\ν1ΐθΓβ 
ΡΙαΙζϊαήοΓα 
Ιιαά    Ιιοθη 
5ΐαγϊη£  Ιβη 
ά&^δ  δείοΓβ. 


Χιγοθυμεΐ,  Χιγοψυχεΐ,  νά  μάθη  δια  την  κόρην. 
"  πότε  το  φώς  των  ομματίων,  κυρα,  των  εδικών  μου, 
πότε  τα,  φύΧΧα  της  καρδιάς  καϊ  τον  άνασασμόν  μου, 
ττότ€  την  κόρην  την  ποθώ  και  την  άναγυρεύω, 
κυρά  μου,  εξενοδόχησες ;    πέ,  άφηηησου  μέ  το" 
κι  ό  ξενοδόχος  παρευθύς  τον  ΦΧωριον  εΧάΧεί' 
"  ΦΧωριε,  μα  την  ττίστιν  με  άΧηθειαν  σε  λέγει. 
δέκα  ημέραις  σήμερον  πιστεύω  το  να  ηναι, 
νά  'ναι  ΘΧιμμένη  περισσά,  νά  μένη  πονεμένη, 
να  κΧαίη  καϊ  τα  δάκρυα  της  τρέχουν  ώς  ποτάμι, 
κι  άναστενάζη  άπο  ψυχής  καϊ  να  θυμάται  σένα, 
καϊ  νά  στριγηιζη  άπο  καρδιάς,  νά  Χέγη  τ  ονομά  σου. 
πΧην  της  Αιγύπτου  επέρασεν,  ύπάν  διά  θαΧάσσης. 
άκουσας  ταυτ  6  ΦΧώριος  μικρόν  παρηγοράται, 
καϊ  δώρον  μετά  προθυμίας  δίδει  τον  ξενοδόχον, 
ζωνάριν  άργυρόστοΧον  κι  επάνω  χρυσωμένον, 
καϊ  φορεσιάν  εύγενικην,  άφόρεστα  σκαρΧάτα, 
καϊ  παρευθύς  εσέβησαν,  πάσιν  με  τα  καράβια. 
Έμίσεψεν  ό  ΦΧώριος  με  την  υποταηην  του, 
νά  περπατούν  την  θάΧασσαν,  την  Αϊγυπτον  νά  φθάσουν, 
πέντε  ημέραις  είχασιν  μέσα  εις  τά  καράβια, 
καϊ  πΧήρωμα  των  ημερών  'ς  την  Αϊγυπτον  έφτασαν, 
καϊ  τά  φαριά  τους  εβγαΧαν  μέσα  εκ  τά  καράβια. 
καβαΧΧικεύει  ό  ΦΧώριος  μ  οΧους  τους  εδικούς  του, 
καϊ  μιας  ημέρας  διάστημαν  ηύραν  ξενοδοχεΐον 
του  ξενοδόχου  τ  Ονομα  Χέγουσιν  ΠεΧεσκύτα. 
καϊ  χαιρετά  καϊ  λέγει  τον  "  καΧον  τον  ξενοδόχον. ' 
καϊ  κείνος  αποκρίνεται  καϊ  λέγει  προς  εκείνον 
"  καΧώς  ηΧθες,  αύθέντη  μου  ξένε,  τον  ου  γνωρίζω." 
λέγει  του•   " ήΧθασιν  εδώ  ξένοι  πραγματευτάδες, 
νά  έχουν  καϊ  κοράσιον  μετ'  αυτούς  ώραιωμένον ; 
πάΧι  αΰτου  άπεκρίθηκεν  αυτόν  ό  ξενοδόχος• 
"  μά  την  άΧηθειαν,  κύρις  μου,  ευγενικέ  μ  αύθέντη, 
δέκα  ημέραις  σήμερον  καϊ  πΧεόν  πιστεύω  νά  ναι, 
άφ   ου  έξενοδόχησα  την  κόρην  ΠΧατζιαφΧωρην. 


1240 


1246 


1250 


1255 


1260 


1265 


1270 


1241.  είπε. — 43.  ΡβιΊΐίψΒ  Λνβ  δΐιοτιΐά  τνηίβ  -κίστιν  μου,  αλήθειάν  σε  λέγε». — 
48.  εσένα.  —  49.  στριγγίζςι.  λε'γεί  το  ΰνομά  σου. — 50.  εϊ  πάν. — 51.  ταΰτα 
άκουσας. — 53.   ζωγάριν. — 69.  πάλίΡ. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΏΡΑ. 


39 


επέζευσαν  και  κάθισαν  μικρόν  νά  ανασάνουν, 
ώστε  να  <^ενη  τ  άριστον,  εις  ηεΰμαν  νά  καθίσουν, 

1275  όμάδι  έσυνέτυχαν,  είπαν  καϊ  υποθέσεις. 

μανθάνει  ηουν  ο  Φλώριος  το  ποΰ  νά  περπατοΰσιν, 
ορθά  νά  πάν  κατόπισθεν,  νά  μην  τους  Χάθη  στράτα, 
το  άριστον  εγένετο  ■  καθίζουν  γίά  νά  φάσι. 
€αν  ιοιω  σεληματι,  καν  λασος  ο,τι  να  ητον, 

1280  €69  χέριν  μαχαιρόπουλον  6  Φλώριος  εκράτειε, 

γλυτόνει  εκ  το  χέριν  του  και  πέφτει  εις  την  ταΰλαν, 
καϊ  μίαν  κοΰπαν  τζάκισβν  <γυαλην  ώραιωμένην. 
και  μήπως  θλίψη  τίποτες  τάχα  τον  ξενοδόχον 
"  διά  κοΰπαν  την  ύάλινον  αλΧην  νά  σε  χαρίσω" 

1285  κι  ορίζει,  φέρνουν  άρηυρην  δίδει  τον  άντ  εκείνην, 
κ  ευθύς  άπεχαιρέτισαν  καϊ  την  όδόν  υπάγουν. 

Φθάνουν  την  'Αλεξάνδρειαν,  ολίγον  ανασάνουν, 
καϊ  πάΧιν  άπεσώσασιν  εις  χωράν  ΒαβυΧώνος, 
όπου  'σαν  τά  παΧάτια  Δαδέν  του  βασιλέως. 

1290  τον  ξενοδό-χον  ερωτά  νά  μάθη  διά  την  κόρην 
"  μη  νά  εξενοδόχησες  εδώθεν  κορασίδα, 
νά  ενι  εις  κάΧΧος  εΰμορφη  καϊ  εις  την  θεωρίαν, 
όμάδι  με  τους  άρχοντας  πλουσίους  πραγματευτάδες ; " 
λέγε*,  του  η  ξενοδόγισσα  "  μόνον  πρα^/ματευτάδες. 

1295  άλλα  την  κόρην  ηζευρε  ότι  επούλησάν  την, 

κι  όσον  λοηάριν  έδωκαν,  όλον  έτρίπλασάν  το  ■ 
ω<>  ηρεσεν  τόν  άμηράν  το  κάλλος  της  ωραίας, 
εις  ενα  πύργον  ΰψηΧόν  εβαλεν  το  κοράσιον. 
6  πύργος  εναι  δυνατός,  ηύρωθεν  έχει  κάστρον, 

1300  έχει  καϊ  καστροφύλακα,  με  προσοχην  νά  βλέπη' 
έχει  καϊ  βάγιαις  εμορφαις,  της  κόρης  συνοδίας, 
και  αρχοντοπούλα  πολλά  δια  παραδιάβασες  της* 
μανθανει  ταΰτ  ο  Φλώριος.     όγλήγορ  άπ  την  Χύπην 
πάλιν  συμφερνει,  άποκρατεϊ,  στερεά  τόν  Χο<γισμόν  του. 

1305  καϊ  δώρα  πλούσια  πολλά  δίδει  τόν  ξενοδόχον, 

δυο  μαύρους  συντομώτατους  νά  πετούν  ώς  αέρα, 

κοΰπαν  άρηυροχρύσωτην  με  Χιθαρομαρηάρον, 

1274.  το  άριστον. —  78.  φάσι. —  81.  7Γ€ΐ5τ€ί — 82.  (τζάκισεν. —  84.  λ€γ€ΐ  τον 
διά:  οι.  ν.  1291. — 85.  άργυρην  άλΚτην  οίοΐΐ. — 91.  κί-γει  τον  (ϋΓ.  ν.  1290)  μ))  να 
ξίνοδόχησΐί. — 92.  (ναι.  ςϋμορφία. — 94.  λί'γβί  τον. —  97.  τόσον  ήρεσεν. —  1390. 
β\(ΐτ(ΐ. — 3.  ταΰτα.      ό"γλ^ορα  άχτην. — 6.  €(5. — 7.   Κιθαρομαρ-γάρων. 


Τΐΐθ^    3ΓΠνβ 

αί     ΑΙεχαη- 
άη&     αηΛ 
οοηΐϊηηβ 
ΙΙιΕΙΓ   ,ϊοιιγ- 
ηβ^  Ιο  Βαβ^- 
Ιοη.      ΤΙιβΓβ 

ΪΊοΓΪΟβ 

ΙβΒΓηδ  11ι&1 
ΡΙαΙζϊαήοΓα 
1ι&8  οεεη  8θ1(1 
Ιο  11ΐ6  Εππτ 
αηαΐ  ίβ  ΙίερΙ 
ίη  α  ίοΓίίββά 
Ιο\νεΓ. 


Ποποδ  1)8- 
Βΐο\νδ  βρίβη- 
ιΐίά  ρνεεεηΐβ 
ιιροη  Ιΐιε 
Ιιοβί  οί  ΙΙιβ 
ϊηη, 


40 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


αηά  αδίίδ  Μπι 
ίο  οοηίπνβ 
ίθΓ  Μπι  αη 
ϊηίθΓνίθ^ν 
ντίΙΙιΡΙαΙζία- 
ύοτα. 


Τΐιβ  άεδοπρ- 
ΐϊοη  ο  Γ  ιέ  6 
Ιο\νθΓ  αικί  οί 
Λε  τνοηάβΓ- 
ίιιΐ  \νβ11  ίη 
Ιΐιβ  οαβίΐβ, 


1315 


καϊ  δακτυΧίδια  χρυσά  κι  αμέτρητα  δουκάτα, 

Βία  να  μεταχειρίζεται  καϊ  να,  τον  εχη  φίΧον, 

διά  να  τον  εχη  εις  θέΧημα  καθοΧικόν  'δικόν  του.  1310 

φέρνει  τα,  δώρα  παρευθύς  μετά  περιχαρείας, 

κ  ευχαριστεί  τον  ΦΧώριον  μάΧΧον  καϊ  προσκυνεί  τον. 

ο  ΦΧώριος  τον  εΧεγεν  ευθύς  τον  ξενοδόχον 

"  αν  εχης  πόθον  είς  εμεν  καϊ  καθαρήν  φιΧίαν, 

πράξιν  να.  ποίσης  τίποτες,  την  κόρην  να  συντύχω, 

να  δώσης  Χόγον  καϊ  βουΧήν,  το  πώς  να  'δώ  την  κόρην, 

πώς  ν  άντρανίσω  την  ώριάν,  η  πώς  να  την  συντύχω. 

κι  6  ξενοδόχος  παρευθύς  οΰτως  άπηΧογεϊταΐ' 

"  εάν  ητον  από  λόγου  μου  την  κόρην  διά  νά  γένη, 

έτοιμος  είμαι  δούΧός  σου'  θέΧω  νά  σε  δουΧεύσω.  1320 

άμη  απορώ  κι  ου  δύναμαι  το  τι  βουΧή  νά  δώσω. 

Ομως  να  σε  'πώ  τίποτες  κι  απόκρυφα  το  κράτειε, 

και  μήτε  ξένον  μητ  εδικον  την  συμβουΧην  θαρρεσης, 

μήπως  καϊ  μάθη  ό  αμηρας  καϊ  μεν  κακοδικήση 

και  ζημιωθώ  και  την  ψυχήν,  εχω  καϊ  ατιμία.  1325 

μάθε  Χοιπόν  το  'ψηΧωμαν  το  πώς  εστίν  του  πύργου 

καϊ  πώς  τον  εσυνείργησεν  εκείνος  ό  τεχνίτης. 

το  ΰψος  άνω  ανεβασεν  όργυίας  ενενήντα, 

το  πΧάτος  γαρ  το  εσωθεν  τριάκοντα  όργυίας, 

το  πάχος  του  τοιχίου  του  όργυίαις  είναι  δέκα. 

έμορφος  ενι  εξαίρετος•  Χάμπει  από  μακρόθεν, 

κ   οί  προμαχώνες  γύρωθεν  με  την  χρυσην  την  ψηφαν. 

καϊ  καθίστα  πανέμορφους  χρυσούς  γυαΧοφεγγιτας, 

και  άπο  μέσα  στοριστά  Χαβούριν  καϊ  χρυσάφιν 

με  τάς  καμάρας  τάς  χρυσάς,  με  αργυράς  κανδήΧας, 

καϊ  πάσαν  νύκταν  βΧεπουν  τον  χίΧιοι  καβαΧΧάροι, 

αρματωμένοι  δυνατά  τον  πύργον  τριγυρίζουν. 

άνω  ς  τον  πύργον  στέκεται  φυσκίν'  ώραιωμένη. 

εναι  βρυσίτζα  καϊ  νερόν,  καϊ  του  νερού  V  η  χάρις, 

η  κόρη  αν  εναι  αίτιος,  η  κόρη  αν  εν  παροενος.  1ο4υ 

όταν  εβγαίνη  αυγερινός  και  η  αύγη  χαράξη, 

όταν  τα  ρόδα  τά  τερπνά  μυροδοτούν  τον  κόσμον, 


1330 


1335 


1309.  ίχβί.— 10.  εχίί  —  14.  Ιχευ.  — 17.  νά.— 19.  γει/βί.— 20.  δουλεύω.— 22, 
στεπώ.— 28  &ηά  29.  6ρ-γίία$.~  30.  όργίαυ.— 31.  «/αι. —  32.  κ'  η.  ψίφαν.— 33 
καθιστά. — 38.  φυσκίνα. — 39.  νερονν. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


41 


1345 


1350 


1355 


1360 


σηκόνβι  ή  κόρη  του  νερού  κ  εγγίζει  '<?  τήν  φυσκίναν. 

και  του  νερού  ή  ενέργεια-  αν  εναι  δίχα  δόλοι;, 

καθαρών  εναι  το  νερόν  ώς  κρύσταΧΧον  καϊ  χιόνι• 

βί  δ'  έχει  δόλον  τίποτες  καϊ  παρθενιάν  ουκ  έχει, 

θοΧονεται,  ταράσσεται  καϊ  γίνεται  ώς  βούλκος, 

και  παρευθύς  γνωρίζεται,  ή  κόρη  αΐτίαν  έχει. 

ο  καστελάνος  πάντοτε  τον  βλέπει  την  ήμέραν, 

εις  γνώμην  θηριόπρακτος,  ως  λήσταρχος  \  την  πράξιν, 

κακώδυνος,  ανήμερος,  φιλιάν  ου  θέλει  φίλου, 

άνελεήμων  άνθρωπος,  διάβολος  'ς  τήν  πράξιν. 

και  άνθρωπος  αν  ευρέθη  ποσώς,  όπου  να  'γγίση 

και  μόνον  με  το  δάκτυλον  το  τοίχημαν  του  πύργου, 

εύθυς  της  ώρας  σύντομα  κόπτει  τήν  κεφαλήν  του. 

έχει  καϊ  άλλον  εθιμον,  Φλώριε,  ό  καστεΧάνος, 

πΧούτον  ποθεί  κι  επιθυμα  κι  οΧιγωρα  καθόλου, 

καϊ  το  παιγνίδιν  αγαπά  να  παίζη  καθ"  ήμέραν, 

να  ποΐκες  τρόπον,  Φλώριε,  να  παΐξες  μετ  εκείνον, 

να  δωκες  δώρα  προς  αυτόν,  φίλον  να  τον  έποικες, 

άλλάχη  τρόπον  τίποτες  νά  ποικεν  εις  εσένανΓ 

ακούει  ταύτ  ό  ΦΧώριος-  τους  εδικούς  του  κράζει. 

τους  άρχοντας  του  εμάζοξεν,  κι  εις  τήν  βουλήν  έκατσαν. 

"  ήξεύρετέ  το,  άρχοντες  •  '?  τον  πύργον  θέλω  πάγει, 

όπου  "χει  τήν  πόλλ'  αγαπώ  εσωθεν  κλειδωμένην. 

καν  δια  τήν  άγάπην  της  τον  πύργον  νά  κρατήσω, 

να  πλωσω  καϊ  τα  χέρια  μου  καϊ  νά  τήν  περιλάβω, 

και  τότε  το  κεφάλι  μου  ας  κόψη  όπου  το  βλέπει. 

οτι  συχνοδαμάζει  με  ό  πόθος  της  ωραίας, 

εγώ  εις  τήν  άγάπην  της  'σεμβαίνει  με  ασθένεια. 

κι  ό  χερογΧύκυν  της  'νομα  θέλω  ψυχομαχήση, 

τον  άγγελον,  τον  θέλω  δει,  εκείνη  θέλει  ομοιάζει, 

το  ονομάν  της  θέλω  ιδεί  καϊ  θέλω  ξεψυχήση. 

1344.  ΡβΛαρ^ΟδΗουΜΓβαά^  τον  νεροϊ  V  ν  ^'ρ7ΐΐα.-53.  Λ  7αίσν— 
06  ,ϋφημορ,  Μ8 . :  «ηβπΑθ*  1>7  Μαιηορ1ΐΓ.-61.  σ^^—62.  τα5τα.-63.  ',  *Α 
«ιβ  Ηηιιηιη-  οί  Λβ ιΐηβ  Ιωβ  1)ββη  (ααϋήχά.—6δ.  *;χ«.-68.  τον.-70  σ,απ^-η• 

^^ηΫ&Λο^Γ    *  αΐΠ  0ί'  °ρίηί0η  **  ™  Μ  «^  * 

€,γώ)  €ίϊ  την  άγάπην  τηί  θί\ω  ψνχομαχήση, 
κ'  (α  το  Ύλυκύν  της  (,νομα  'σΐμβαίνα  με  ασθίναα. 
1372  α  νοΓ7  οιιποιιβ  Ιίηο. 


1365 


1370 


ουΙ;  ΙΙιθγθ  Ϊ8 

ΙίθβρβΓ    ϊη 
ίΐιο  οαβίΐθ : 


γβί   Ιιβ   Ϊ8 
ίττββάγ    οί 
ιαοηθ^  αηά 
1&68    ρ1&7 
3.ηά  ρβΓίιιρδ 
ωαγ  1)6  ^οί 
αϊ  Γιόπι  ΙΜβ 

δίάθ. 


ΓΊθΓΪ08  0ΟΠ1- 

πιιιηϊο&Ιβδ 
Ιιϊβ  ίηίθηΐίοη 
Ιο  §ό  ίο  ίΐιβ 

ίΟΏ'εΓ  Ιο  Μ8 

οοπιραηίοηδ. 


42 


ΦΛΠΡΙ02    ΚΑΙ 


ϊΊοηο§    8βΙ§ 
οαΐ  Γογ    ΙΙιθ 


&ηά    ΙΙιβΓβ 
οοηοϋίαΐβδ 

ίΐΐθ  ΙίΘβρθΓ 

β^ίαϊττνοΝίδ 
αηά  οΙβνβΓ 
βρθβοΐιεβ. 


πώς  να  το  'δούν  τα  μάτια  μου,  πώς  να,  το  απομένω ; 

εγώ  να,  ζώ  να,  περπατώ  κι  άλλος  να,  την  κερδήση  ; "  1375 

εθαύμασαν  οΐ  άρχοντες  τον  πόθον  τον  τοσούτον 

εστησασιν  την  συμβουλην  να  'δ^  τον  καστελάνον. 

εστησασιν  τον  το  φαρίν  πήδα,  καβαλλικεύει, 

πήδα  καϊ  καβαΧΧίκευσεν  '?  τον  πύργον  κατεβαίνει, 

κι  6  καστελάνος  άνθρωπον  εβλέπει  καβαλλάρην.  1380 

εξεσπαθόνει  σύντομα,  τον  ΦΧώριον  ελάλεΐ' 

"  είπε,  είπε  με,  άνθρωπε,  εκ  ποίας  χώρας  είσαι, 

κ  ήλθες  με  τόίΧμην  εγγιστα  '?  τον  πύργον  τον  προσέχω. 

κι  αν  ελειπεν,  οτι  θωρώ  άνθρωπον  χωρίς  άρμα, 

ηκοφτα  το  κεφάΧιν  σου,  έπαιρνα  την  ζωήν  σου*  1385 

6  ΦΧώριος  ως  φρόνιμος  αυτόν  άπηλογήθην 

"  ω  καστεΧάνε  άρχοντα,  κακόν  μηδέν  με  ποίσης. 

πρώτον  ίδε  κι  ερώτησε  το  τι  είμαι  καϊ  πόθεν, 

καϊ  τι  δουΧειαΐς  εχω  εδώ  καϊ  τι  'ναι  το  γυρεύω. 

εάν  γυρεύω  δίκαια,  τίποτες  μη  με  ποίσης'  1390 

ει  δε  γυρεύω  άδικα,  κόψε  την  κεφαλιών  μου." 

κρατεί,  άπλόνει  τον  ευθύς,  πιάνει  τον  εκ  το  χεριν, 

ανέρωτα  τον,  λέγει  τον  ■  "  πόσε  καϊ  πόθεν  ερχη, 

καϊ  χώρας  ποίας  ποταπής  καϊ  γενεάς  υπάρχεις ; 

δούλος  τίνος  ευγενικού  από  τών  μεγιστάνων ;"  1395 

κι  6  Φλώριος  τον  ελεγεν  ευθύς  τον  καστεΧάνον 

"  δούλος  ποτέ  ου  γέγονα,  αύθέντην  ου  γινώσκω, 

ούδε  παιδόπουλόν  τίνος  καβαλΧαριού  \_ύπάρχω~\. 

οίος  κι  αν  ημαι,  σύντομα  νομίζω  να  το  μάθης. 

άνθρωπος  ξένος  άπ'  εδώ  είμαι  καϊ  ξενιτεύθην.  1400 

ήλθα,  να  'δώ  τον  θαυμαστόν  πύργον,  τον  εφυλάγεις, 

οτι  εϊχά  τον  όρεχθικόν,  πάντοτε  επεθύμουν, 


ήλθα,  να  'δώ  ν 


δώ  να  όρεχθώ  να  ποίσω  'σάν  αύτούνον. 


ούδεν  ηθέλησα  ποσώς  να  στείλω  άνθρωπον  μου, 
ει  μη  να  'δούν  τα  μάτια  μου,  να  όρεκτη  ψυχή  μου' 
μα  την  άληθειαν,  κύρις  μου,  το  έπαινος  τού  πύργου, 
θεμελιωτος,  πανεύμορφος,  πολλά  'ναι  τεχνημενος." 


1405 


1375.  /ίερδήσρ. —  76.  του  τον  σοΰτον. —  77.  'δίΓ. —  82.  ^ο*αι. — 89.  τί  είναι — 
92.  απλώνει  κρατεί  τον  παρευθύϊ. — 93.  πόθεν  καϊ  πόθεν  :  οιαοηάβά  1>7  8.  1άη<1- 
ΙιεΐηΐθΓ.  —  98.  παιδόπουλόν  ποτέ  τινο$  καβαλλαρίου  ΛΥΪΐΙιοηί  υπάρχω :  1»1ΐί  θί. 
ν.  1394. — 1405.  ορεκττ).     ΑΛογ  ίΐιϊδ  ρβΛαρβ  α  Ιίηβ  Ιιαβ  βββη  Ιοβί. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


43 


ο  καστελάνος  παρευθύς  άκουσας  τέτοιους  Χόλους 
καταλαμβάνει  παρευθύς,  οτι  είναι  βασιλέας 
1410  ή  του  σολτάνου  απόκομμα  ή  τέκνον  μεγιστάνων, 
ποσώς  ουδέν  ήθέλησεν  λόγον  να  φανέρωση, 
κι  ο  Φλώριος  συντεγνικώς  λέγει  τον  καστελάνου ' 
"  αν  χρήζεις  δια  μετεωρισμόν  να,  παίξωμεν  αντάμα ;" 
κι  ο  καστελάνος  βλέπει  τον,  την  θεωριάν  την  εϊ-χεν, 

1415  ευθύς  σουσουμοιάζει  τον  μετά  της  Πλατζιαφλώρας, 
και  παρομοιάζει  τον  αύτον  το  κάλλος  της  ωραίας, 
και  λέγει  προς  τον  Φλώρων  •   "  άκουσον,  τι  σε  λέγω. 
μέλη  κομμάτια  ήθελα  τώρα  να  σε  σκοτώσω, 
άλλα-  διατϊ  παρομοιοΐς  την  κόρην  ΠλατζιαφΧώρη, 

1420   θέλω  δια  την  άγάπην  σου  να  σε  φιλοτιμήσω. 

θέλω  κ  εις  παραδιαβασ  μόν  να  παίζωμεν  αντάμα" 
ορίζει  προς  τα  τέκνα  καϊ  εις  τους  ύποταγούς  του' 
"  γλήγορα  φέρετε  ταυλϊν  του  [να]  περιδιαβάσω." 
τον  ορισμον  του  επλήρωσαν  και  σύντομα  το  φέρνουν. 

1425  6  Φλώριος  παίζει  το  ταυλϊν  μετά  του  καστελάνου, 
παίζουν  οι  δυο  κι  ενίκησεν  6  Φλώριος  εν  κέρδει, 
δύο  χιλιάδες  στάμενα  κερδεΐ  τον  καστελάνον. 
κι  ο  καστελάνος  το  να  δη,  οτι  εναι  νικημένος, 
άπο  την  κάκην  ερριψεν  τα  ζάρια  μακρόθεν. 

1430  κι  ό  Φλώριος  ώς  φρόνιμος  βούλεται  να  τον  ποίση 

φιλον  εγκάρδων  της  ψυχής,  μυστήριον  της  αγάπης, 
δίδει  τον  τα  ενίκησεν,  καϊ  δίδει  τον  καϊ  π\έα. 
κι  ο  καστελάνος,  το  να  'δτ},  πολλά  καλόν  του  'φάνη, 
τον  πλοΰτον  επαράλαβε  καϊ  μυριευχαριστεΐ  τον, 

1435  και  λέγει  προς  τον  Φλώρων  "άκουσον,  τί  σε  λέγω. 
βγω  απο  το  σήμερον  φίλον  να  σε  βαστάσω, 
ς  τουτην  την  Βαβυλώνιαν  να  σε  αναγνωρίσω 
και  άργον  πρώτον  ευγενή  καϊ  μέγαν  μεγιστάνων." 
όμως  εσπέρα  εφτασεν   θέλει  να  ύπαγαίνη 

1440  κι  από  την  τόσην  την  γαράν,  την  είχεν  ή  καρδία, 
άπο  το  χεριν  τον  κρατεί  κι  άπογαιρέτισέν  τον  ■ 


ΡΙΟΠΟδΟίΓθΓδ 

ίο  ρΐα^  \νΐ11ι 
Ιώπα. 


Τΐιβ    Ιίββρβι• 
ι»    Μπα     Ιο 
ΐΊοποβ    οη 
βοοοιιηΐ    οί 

Ιΐίδ     ΓβδΒΠΙ- 

Μαηοβ      Ιο 
ΡΙ&ΙζϊαβοΓα. 


Τ1ιβγ  ρΐα^ 
Ιο^θΛβΓ  αηά 
ΡΙοήοδΤϊ'ίηΒ, 


βαί;  ΓβίΊΐ5θ8 
Ιο  Ιαΐίβ 
ιηοηεγ  ίϊοιη 
Ιΐιβ  έεερει•, 
λτΐιο  ί!ΐβΓ60γ 
1)80011188    Ιΐίδ 

βπη  ίπβηά. 


1410.  'ννοιιΜ  ϊί  1)0  α^αίπεί;  ίΐιβ  1ατΐ£ΐια£β  ίο  Γβαά  ^  του  (ΐηκίοαά  οί  τίνος)  ? — 
12.  συντ(χνικο5.  —  23.  να.  \Β  ηοί  ϊη  Ιΐαο  Μ8.  —  28.  ΒοΙςΙίΟΓ  οογγοοΙ»  τοναϊδη, 
ρ.  180.  'ότ'.  —  32.  τοναδί):  οί.  ν.  1428.—  36.  βαστάζω.  —  37.  αναμυρίζω. —39. 
ϋ\ιο\ιΙά  ϊί  ταίΙιοΓ  1)0  δμώ\? — 40.  ΡοΛαρδ  ίν  καρδία. 


44 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


ΡΊοήοβ  Γβ- 
Οθίνεδ  βη  ϊη- 
νϊΐαΐίοη  Ιο 
οοπιθ  &$*αϊη 
Ιηβ  ηβχΐ 


ζηά  ΓβραϊΓδ 
Ιο  Ιηβ  ,ΐο^νθΓ 
αϊ  άώ.   βατίγ 
Ιίηιβ. 


Ηβ  §ΐνβ8  Ιηβ 

ΙίββρθΓ 

βρίβηάίά 

ΡΓ686ΠΪ8 


"  άφίνω  \τ/ειάν,  αύθέντη  μου.     εχε  ζωην  μεγάλην, 

οτι,  μα  την  άλήθειαν,  οσαις  πικριαΐς  αν  είχα, 

ολας  με  τάς  ελάφρυνας,  έφυγαν  από  ' 'μένας, 

διότι  μ"  εμεν  ηθέλησες  μικρόν  περιδιαβάσαΐ."  1445 

ό  καστελάνος  αγαπά,  πολλά  ποθεί  τα  δώρα. 

καϊ  τον  εκάλεσεν  πρωί  να  φάσιν  εις  το  σπίτι ' 

"  καϊ  μη  γενης  παρήκοος'  πάλιν  παρακαλώ  σε. 

6  Φλώριος  το  κάλεσμαν  μετά  χαράς  το  εδεχθην, 

καϊ  λεγεί  τον  ■   "  μετά  χαράς  \  τον  όρισμόν  σον  είμαι.      1450 

πάγω  '<?  το  ξενοδόχειον  να  'ναπαντώ  την  νυκταν, 

να  διορθώσω  την  σννοδιάν,  την  εχω  μετ'  έμενα 

καϊ  αΰριον  ξημέρωμαν  να  φάγωμεν  μαζητζα, 

καϊ  να  περιδιαβάσωμεν  πάλιν  εις  το  παιγνίδιν. 

Πήγεν  '?  το  ξενοδόχειον  που  'σαν  οί  άρχοντες  του.        1455 
ολην  την  νυκταν  μελετά,  πώς  να  κατευοδώση 
της  κόρης  την  ύπόθεσιν,  μετ  αυτόν  να  συντυχη. 
ό  νους  καϊ  ή  καρδία  του  λέγει,  καθοδηγα  τον 
"  τον  καστελάνον  εκ  παντός  με  δώρα  να  συχνάσω, 
αλήθεια,  τον  άμηρά  φοβείται  6  καστελάνος.  1460 

όμως  ας  ρίψω  την  δειλιάν  να  τούτο  φανερώσω, 
κι  αν  λάχη  να  με  συνθλιβη  καϊ  να  με  συμπονεση, 
να  ενεργηση  τίποτες  την  κορην  να  συντυχω. 
επέρασεν,  εδιέβηκεν  το  διάστημαν  της  νύκτας, 
εχάραζ'  η  ανατολή,  τρέχει  το  φώς  παντοθεν.  1465 

καβαΧλικεΰει  ό  Φλώριος,  'ς  τον  πύργον  καταβαίνει, 
τον  καστελάνον  ηΰρηκεν,  τον  πύργον  να  προσεχή, 
καϊ  εις  τον  άλλον  χαιρετά,  ώς  επρεπεν,  'αξιως. 
"  καλώς  σε  ηύρα,  κύρις  μου."     "  καλώς  ήλθες,"  τον  λέγει, 
έκατσαν,  εσνντύχασιν,  εϊπασιν  υποθέσεις,  1470 

ώστε  να  γένη  τώριστον,  εις  γεύμαν  να  καθίσουν, 
ηλθεν  ή  ώρα,  εγεύτησαν  μετά  χαράς  μεγάλης, 
κι  άφ>  οτις  άποφάγασιν,  χαρίσματα  τον  δίδει, 
6  Φλώριος  εχάρισεν  δώρα  τον  καστελάνον, 
κοΰπαν  όρθην  όλόχρυσην,  γεμάτην  τα  δουκάτα,  1475 


1447.  φάσιν. —  50.  'ϊ  Ϊ8  ηοί  ίη  ίΐιβ  Μ8.  —  51.  είϊ  το  ξΐνοοΌχαΊον. —  52.  /ιέ 
ταμία.  —  53.  ΡθΛίΐρδ  μαζη  (ογ  μαζύ)  μας.  —  55.  ύπη-γεν  είϊ.  —  57.  αυτόν:  \>\Λ 
αϋτην  λνοηΐά  ρεΛαρδ  ββ  ώιογθ  ηαίιιταΐ ;  οί.  ν.  1463. — 62.  συνκονίστ).  —  65.  ε'χά- 
ραξεν  η  ανατολή. — 67.  προσε'χεί. —  70.  έκάτζαν.  ΰπασιν,  ειαβικϊεά  1)γ  8.  Ιιϊηά- 
ΙιεϊπιεΓ.— 71.  τδ  ίριστον. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


45 


1480 


1485 


1490 


1495 


1500 


1505 


1510 


κουπαν  μεγάλην  θαυμαστην,  νά  πρέπη  βασιλέα. 

κι  6  καστελάνος  το  να,  ίΒη  το  χάρισμα  το  τόσον, 

κρατεί  το  ξενοχάραγον,  καθόλου  το  θαυμάζει. 

Χέγει  τον   "τι  σε  Βούλευσα,  να,  με  χαρίζης  τόσα, 

τόσον  Χογάριν  άμετρον  καϊ  πλούτον  ουκ  ολίγον ; 

καϊ  παρευθύς  6  Φλώριος  ούτως  τον  άπεκρίθην 

"  εάν  εχης  πόθον  εις  ε  μεν,  φίλιάν  στερεωμένην, 

έχεις  καϊ  τρόπον  κα\  βουλην  Βουλειάν  να  με  ΒουΧευσης. 

κάρβουνα  γέμω  '?  την  καρΒιάν  Βυνασαι  να  τα  σβύσης. 

κι  6  καστελάνος  παρευθύς  τόν  Φλώριον  ελάλει• 

"  ει  τι  ορίζεις,  αν  Βύναμαι,  εχω  να  σε  ΒουΧεύσω, 

κι  ώς  ΒοΰΧός  σου  εκλίθηκα,  το  χρήζεις  να  πΧηρώσω." 

•πάλιν  αυτόν  6  Φλώριος  εκ  τέχνης  συντυχαίνεΐ' 

"  επεϊ  γάρ  φίλος  εις  εμέν  γίνεσαι  αφιερωμένος, 

άφιερώ  σε  μ  ορκον  σου,  άΒοΧος  φίλος  νά  σαι, 

κ  εϊ  τι  θαρρεσω  νά  σ  ειπώ,  νά  το  πληροίς  ώς  φίλος, 

κι  αν  εν  και  πράγμα  τίποτες,  να  μην  το  πάρης  βάρος. 

ορκον  ποιεΐ  τον  Φλώριον  μέγαν  ο  καστελάνος, 

όμνεΐ  τον  μ"  ορκον  Βυνατόν,  ο  τι  τον  εζητηση, 

νά  το  πλήρωση  παρευθύς,  αν  χάση  την  ζωήν  του. 

6  Φλώριος  εκίνησεν  να  λέγη,  να   φηγάται 

τον  πόθον  καϊ  τα  επαθεν,  εκ  τάς  αρχάς  τα  λέγει, 

την  συμφοράν  την  επαθεν,  ομολογεί  τα  Όλα. 

"  πόθου  εγενομην  Βουλευθεϊς  καϊ  Βοΰλος  της  αγάπης, 

κ'  εις  την  καρΒιάν  μου  εσέβασα  πόθον  φρικτόν  και  μέγαν, 

πόθον  νά  φλέγη  όλοτελώς  την  ταπεινην  ψυχήν  μου, 

καϊ  νά  μαραίνη  μαραμόν  νά  βάνη  του  θανάτου, 

μόνον  νά  πάσχω  ό  ταπεινός,  νά  ημαι  πονεμένος. 

καϊ  'γώ  εξενι,τεύθηκα  νά  την  άναηυρεΰω. 

ανθρώπους  εξενίτευσα  τους  άρχοντας,  τους  βλέπεις, 

τόπους  περιπατήσαμεν  α-ΒήΧους  κι  αγνώριστους, 

χωραις  καϊ  τόπους  καϊ  βουνά,  λιβάΒια,  ποταμιώνες, 

καϊ  παραδείραμεν  πολλά,  νά  ελθωμεν  ενθάΒε. 

τώρα  έπακουμπίσαμεν  \  τά  χέρια  σου,  αύθέντη, 

κι  Οταν  το  κάστρον  εϊΒαμεν  εΒώ  την  Βαβυλώνα, 


Ϊ1Θ      ΙίθβρθΓ 

Ϊ8  ρθΓδίιαάβά 

ίΟ  &88Ϊ31  Πο- 

ΓΪ08  ϊη  Ιιίδ 
αΐΐβπιρί;  ίο 
8ββ  ΡΙ&ίζϊα- 
ήοΓα. 


1476.  πρέπει. — 77.  »δε?. — 79.  χαρίζεις. —  83.  νά  με  δουλεύσευ.  —  84.  τ<χϊ  βύσεα. 
— 91.  πληρής. —  96.  λε'γει. —  1501.  <ρλε'γεί.  -  2.  μαραίνε.  —  6.  επΐριπατήσαμεν  : 
ΜΓβ  ηΐΐ^ΐΐΐ  αΐϋϋ  λΥΐίΐϋ  εττερπατήσαμεν. — 1ϋ.   οϊδαμεν. 


46  ΦΛΏΡΙ02    ΚΑΙ 

μέσον  χαράς  καϊ  θλίψεως  να,  κείτεται  ο  νους  μας, 

εγώ  ανάσανα  μικρόν  ότι  ηύρα  το  εζήτουν. 

και  πάλιν  κατακαίομαι,  διατϊ  ουδέν  το  βλέπω, 

να,  συνάντηση,  να  με  'δτ},  να.  'δώ  κι  εγώ  εκείνην. 

κι  εσύ,  αύθέντη,  δύνασαι  να  κτίσης,  να  χάλάσης,  1515 

οτι  την  ωραν  τον  καιρόν  της  ελεεινάς  6  χρόνος. 

όταν  εις  την  καρδίαν  μου  εσέβασα  τον  πόθον, 

κάλλιον  να  μη  είχα  γεννηθη  εις  τον  παρόντα  κόσμον, 

πάρα,  την  τόσην  συμφοράν,  την  έπαθα  'ς  τα,  ξένα, 

οτι  πατρίδαν  εφηκα  καϊ  βασίλειάν  καϊ  στέμμαν  1520 

κι  άρχοντας  συνοικήτορας  καϊ  φίλους  καϊ  γνωρίμους• 

κανην  ουκ  εθυμηθηκα,  οπίσω  μου  τα   φήκα, 

καϊ  βασίλεια  καϊ  εξουσία  καϊ  παρρησία  της  Σπάνιας. 

καϊ  μόνον  τούτο  το  ποθώ  καϊ  το  άναγυρεύω, 

τον  πόθον  καϊ  άσχολησιν  την  εις  την  Πλατζιαφλώρα.     1525 

τώρα  εις  σένα,  φίλε  μου,  προδίδω  τό  κορμί  μου  • 

έσυ,  αύθεντη,  δυνασαι  ζήσης  καϊ  άπολέσης. 

παρακαλώ  σε,  διάλεξε  το  κάλΧιον  εκ  τα  δύο. 

άδιάκριτον  μηδέν  γένη   ς  έμέν  τον  ξενωμένον, 

οτι  απ   εδά  συνέχει  με  ο  πόνος  της  αγάπης.  1530 

ποΐσε  να,  ιδώ,  αύθέντη  μου,  εις  πρόσωπον  την  κόρην, 

ας  'ίδω  την  λαμπρότητα  της  ηλιογεναμένης, 

μη  στερευθώ  δια  ποθον  της  'ψυχη  από  τό  σώμα." 

κι  ο  καστελάνος  παρευθύς  ετρόμαξεν  και  φρίττει, 

κι  ως  ξένος  εκ  τον  Χογισμόν  εγίνετον  αύτίκα,  1535 

ίδών  τοιούτον  ζήτημα  ότι  να  τού  ζήτηση. 

όμως  τον  λέγει  •   "  Φλώριε,  επιόρκου  να  σε  δώσω, 

καϊ  άφορήν  όρκωμοσιάν  την  συνταγην  ού  φεύγω. 

ούκ  αποφεύγω  τ   ώμοσα•   θαρρώ  να  τό  πληρώσω. 

οπόταν  γαρ  εις  κίνδυνον  φίλος  δια  φίλον  πάσχει,  1540 

εκείνον  εχ  άληθινον,  ότι  να  πρέπει  φίλος. 

όταν  δ'  εις  εύκολίαν  [τε]  τάχα  συντρέχει  ό  φίλος, 

δια  τού  καιρού  τό  εύκοΧον  πάσχει  δια  φιλίαν, 

1513.  κατακεγομαι. — 14.  'δεί. — 16.  ελεήνας  :  Βιιί  ίΐιβ  Ηηθ  18  ηοηδβηδβ,  &8  ΐί 
δίαικίδ  ;  ρειΊΐίΐρβ  ιΐ  δΐιοιιΐά  βηά  της  ελεεινή!  φυλάγεις. — 2ΐ>.  εφηκα  ίδ  ίΐιβ  δ&ιηβ  &Β 
άφηκα,  Ιπιί  Ι  (Ιο  ιιοί  ίΐιϊηΐί  ϋ  ηβοβδδαι•γ  ίο  οΐι&η^ο  ίΐιε  ΐ'βιιάίτισ.  —  24.  ετούτο. — 29. 
αδιάκριτος,  είϊ  εαεν — 38.  ΓβτΙιηρδ  νβ  βΐιουΐά  τβαά  αφορμών  ορκωμοσίας. — 39. 
το  ώμοσα.  —  41.  εκείνον  εχε  άληθινον  οτι  δια  φίλον  πάσχει,  εκείνον  εχε  άλη- 
θινον οτι  να  πρέπει  φίλος. — 42.   τε  Ϊ8  ηοΐ  ίη  ίΐιβ  Μ8. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


47 


ουκ  εναι  φίΧος  γνώριμος,  μη  γένοιτο  9  τον  κόσμον, 

1545  τώρα  καλά  το  γνώρισε,  τώρα  βεβαιόνεσαί  το. 

αν  χάσω  το  κεφάλι  μου  τεΧειώς  άπ   το  κορμί  μου, 
την  Πλατζιαφλώρα  βουλομαι  τε\ειως  διορθώσω, 
για  να,  συντύχης,  Φλώριε,  μετ  αυτήν  την  ώραίαν. 
καθέζεται  καϊ  μέριμνα  πώς  να  το  καταστηση 

1550  για  νά  ' μπόρεση  ό  Φλώριος  την  κόρην  να.  συντύχη• 
του  πύργου  γαρ  την  άνοδον  εδείλειαν  η  ψυχ7]  του' 
καϊ  πάλιν  εκροτούντα  τον  ποΧλα  ο  λογισμός  του. 
βλέπει,  θεωρεί,  στοχάζεται  αυτόν  ο  καστελάνος, 
νά  πάσχει  την  συνείδησιν,  τον  Χογισμον  νά  θλίβει, 

1555  καϊ  νά  δειλιάζει  άπο  καρδιάς,  την  Όψιν  του  εχασεν. 
κι  άπο  το  χεριν  τον  κρατεί  καϊ  άκου  τί  τΌν  λέγεί' 
"  Φλώριε,  τί  δείλοσκοπας  καϊ  τί  δειλίαν  έχεις  ; 
εγώ  την  στράταν  καϊ  ου  πλην  εγώ  να  σέ  την  μάθω, 
το  πώς  νά  "'δης  την  λυγερην  καϊ  πώς  νά  την  συντύχης. 

1560  καιρός  εγγίζει  του  Μαϊοϋ,  συκονταίνει  τΌ  πάσχα, 

κ  ή  σχόλη  τών  καβαΧλαριών  επλατυναν  τά  ρόδα. 
την  γήν  ρόδα  γεμίζουσιν  καϊ  λούλουδα  τά  πάντα' 
ολα  φουντολουλουδίζουν ,  γεμίζουσιν  τά  άνθη• 
καθ'  εν  χρόνον  συνηθειον  τά  άνθη  νά  συνάζουν 

1565  μαζόνουν  τα  άπο  παντού,  τον  άμηράν  τά  φέρνουν, 
άπότι  κρίνων,  ρόδων  τε  καϊ  τριανταφυΧλάκια, 
ολα  τα  στέΧλει  ό  άμηράς  τάς  εύγενάς  εκείνας. 
τα  άνθη  γαρ  συνάζουσιν,  βάνουν  τα,  '?  τά  κοφίνια, 
τον  άμηράν  τά  φέρνουσιν  καϊ  βάνουν  τα  ομπρός  του. 

1570  κ  εκ  τον  καθέν  κοφίνιον  κι  εκ  το  κα&  ενα  ρόδον, 
Όποιον  χρειαστη  ο  άμηράς  νά  πάρη  διά  φιλίαν, 
και  όλ ,  Όσα  πομείνουσιν  νά  πέμπτη  τάς  γυναίκας, 
κατά  λεπτοί  της  καθεμιάς,  ώς  πρέπει  καϊ  αρμόζει,^ 
Ήλθεν  ημέρα,  'σύμωσεν  το  πάσχα  καϊ  η  σχόλη, 

1575  τά  άνθη  εσυνάχθησαν,  τά  ρόδα,  Όθεν  ήσαν. 

1546.  όχτο  ίον  άπ'  τδ :  Ιηιί  ροΛηρδ  \νο  Ιιανο  Ηογο  ίϊιο  ίοπη  οχ  ίοι•  4κ  ;  δββ  ηιγ 
ηοίθ  ϊη  ΐΐιο  Τι;ιη«;ιοΙϊοιΐ8  οΓ  ίΐιο  ΡΜ1.  8οο.  ίο  γ  1807,  ρ.  86.  —48.  μεταΰτην. — 
51.  (δΐίλιαν.  —  58.  'ΓΙκ•  ιτ;ΐ(1ίιΐ£'  οί'  (Ιιο  Μ  ;>.  ;ι.8  μίνιΊΐ  ίιι  (1ι<>  ίΐ'χί  Ϊ8  ηοιιβοηδο.  Ι 
δΗοαΙιΙ  ίΐηηΐν  ίΗηί  Ιϊιο  ροβί  ίηίπκίπΐ  Ιιι  \νπίο  εγώ  τήν  στράταν  ξϊΰρω  καϊ  την 
θέλω  να.  σε  μάθω.  —  60.  ΡβτΙΐ&ρβ  \Γβ  «Ιιοπίιΐ  πηιΐ  συμόνει  καϊ  τδ  πάσχα.  Τΐιο  Μ8. 
1ΐα8  καϊ  οβΐΟΓβ  συκονταίνει  —64.  Ρβ1"1ΐ8.ρ9  καθΐν  (1?  χρόνον  συνηθειον  τά  άνθη  τά 
συνάζουν. — 66.  άπότι  18  ΟΟΓΠίρί :  (Ιιι•  ]ΐιορι  τ  ββπβθ  \νυα1(1  1)0  §οί  αί  ])γ  ΛΥΓΪίϊη^ 
καϊ  πλήθος. — 71.  χριαστη — 72.   ο\α. — 74.  ςσημοσΐν. 


Ηβ  εχρίαϊπβ 

ΙΟ    ΪΊ0ΓΪΟ8   Ά 

ίοΐιειηβ  Ιιο\ν 
Ιιβ     οαη    1)β 
ο&ΓΓίεά    ίηΐο 
Ιϊιβ   Ιο\νεΓ, 
οοηοοαίθί 
βθηεαί,Ιι 
ήοϋνβΓβ. 


48 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ 


Τ1ι<?  Επιϊι• 
νβΓγ   ηβδίΐγ 

<5ίί>0θν6Γ8 

ΓΙοποδ    ϊη 
ίΐαβ  ϋαείϊθΐ ; 


αίίθΓ  ϋΐΐ 
ΓΊοιίοβ    18 
ίοΓίυηαΙε 
θηου^Ι)  Ιο 
£εΙ  ίηίο 
ΡΙ&ΙζίαίΙοΓα'δ 
οΙιαιηοβΓ. 


βάηΧοι  τά  σηκόνουσι,  τον  άμηράν  τά  πάσί, 

κ  εις  εν  κοφίνί  εμπηκεν  ό  ΦΧωριος  άπέσω. 

και  βάνει  'ρόδ  άπανω  του,  σκεπάζει  τον  καθοΧου, 

τάχατ  ότι  να  φαίνεται  οτι  άνθη  εν  <γεμάτον. 

καϊ  κείνος  μέσ'  εκάθετον,  σκεπάζουν  τον  τά  άνθη,  1580 

να  μελέτα  η  καρδία  του,  την  ενεδραν  μη  σφάΧη, 

μη  σφάΧη  το  μηχάνημαν,  \  τον  θάνατον  εμπέση, 

και  στερηθη  και  την  ζωην,  χάση  και  την  φουδούΧαν. 

συνάζουν  τον  οι  άρχοντες  κ   ύπάν  τον  μεγιστάνοι. 

καθεζεται  ό  άμηράς  εις  θρόνον  μουσειωμένον,  1585 

παίρνουν  τά  ρόδα  τα  τερπνά  καϊ  θέτουν  τα  εμπρός  του. 

άπΧώνει,  παίρνει  από  παντού  μέρος  εις  τά  καΧάθια, 

κι  Οταν  το  χεριν  του  άπΧωσεν  να  πιαση  από  τά  ρόδα, 

όπου  άπέσω  εκάθετον  ο  ΦΧωριος  χωσμένος, 

[άπ  κεΐνον  €ΐχεν  θέΧημαν,  νά  πιάση  άπό  τά  ρόδα,  1590 

ό'τ'  άπΧωσεν  ό  άμηράς,  νά  πιάση  άπό  τά  ρόδα~\, 

εηηίσασιν  τά  χέρια  του  εις  την  κορφην  του  απάνω, 

εκείνου  του  χρυσοσκουΧου,  του  χρυσό μιΧηηκάτου, 

οπού  σαν  τά  μαΧΧίτζα  του  ωσάν  το  δακτυΧίδιν, 

οπού  \ον  καϊ  άντίσικος  της  κόρης  ΙΊΧατζιαφΧωρας.  1595 

και  πόσον  φόβον  εΧαβεν  καϊ  τρόμαξ'  ή  ψυχ?]  του, 

νά  μην  το  μάθη  ο  άμηράς,  καϊ  την  ζωην  του  χάση. 

όμως  ουκ  εκατέμαθεν  ό  άμηράς  τον  δόΧον, 

ορίζει  και  επήραν  τα  [οί]  ρή<γες  άπομπρός  του' 

την  ΠΧατζιαφΧωραν  ώρισεν  όΧα  νά  τά  έπάρουν  1600 

τοσονδε  πόθον  εις  αύτην  €ΐχεν  άπό  καρδίας, 

παίρνουν  τά  ρόδα  σύντομα,  ύπάσιν  εις  τον  πΰρ<γον, 

οπού  άπεσω  κάθετον  κόρη  η  ΠΧατζιαφΧωρα, 

κείνη  περδικοπΧούμιστος,  ή  Χιγνωτη  κουρτέσα, 

οπού  έηέμαν  τά  μαΧΧιά  κατά  σκουΧι  τον  πόθον.  1605 

εκράτειε  καϊ  τους  έρωτας  τριγύρου  '<?  την  ποδιάν  της, 

και  Οταν  εσηκόνετον  δαμϊν  νά  περπατηση, 

άνεμον  παϊρν'  η  ποδιά  της,  έρωτες  κοίΧαδούσαν, 

1576.  βαήλη. — 78.  ρόδα  απάνω  το. —  79.  τάχατΐ. — 80.  μίσα. —  84.  καϊ  ΰπάν- 
τον. — 87.  επί'ρΐΈΐ.  —  88.  πιάσει. —  89.  χοσμίνο$. —  90.  άπεκύνον.  πιάσει. —  91. 
"όταν. — 93.  χρυσόσκουΚου  ίίικί  χρυσομιληγκάτον  3ΓΘ  ί\ΥΟ  61Π£ηΐίΐΐίοα1  \νοΐ'(1δ  τνίπϋΐΐ 
Ι  οαηηοί  οχρίαϊη.  —  94.  μαλίτζαν. —  95.  άντίσικος  ίδ  ηο  άοιιοί  οοπτιρί. —  96. 
ΐβαλεν.  τρόμαζαν  η. — 99  (πήραν  τα$  ρήγας  άπομπρίί  του — 1603.  άπόσον  ΐκά- 
θίτον. — 4.  εκείνη  ή.  κουρτέσα — 5.  Τΐιβ  Ιϊιΐθ  §ϊ\τδ  ηο  δαίίδί'&οίοΓ^  δεηδθ. — 6. 
εκράτιε. — 7.   δαμήν.—  8.  %περνεν  άνεμον  ή  ποδιά  τηί. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


49 


καϊ  έτταρηηορούσασιν  την  κόρην  ΠΧατζιαφΧωρα. 

1610   "τί  έχεις,  κόρη  μου  ξαθη  καϊ  είσαι  ττανθΧιμμένη  ; 
τι  έχεις  το  σχήμα  σοβαρον  ;  είσαι  ά^ριωμενη. 
χαίρου,  ξαθη,  την  νεότη  σου,  χαίρου,  μηδέν  Χυττάσαι, 
οτι  ηΧθεν  6  νεώτερος  καϊ  τον  ττοΧΧα  τον  ζητάς. 

Λοιττόν  '$  τα  ττεριΧούΧουδα  ας  τρέψωμεν  τον  Χόγον. 

1615  φέρνουν  άττοστειΧάμενα  τα  ρόδα  εις  τον  ττύρηον, 
καϊ  σΰρνουν  τα  η  βά^ιαις  από  το  τταραθύριν, 
καϊ  μια  κοττεΧα  'στέκετον  ΜττεχηΧ  το  ονομάν  της• 
έτοιμη  να.  [στέκεται,  τα  ρόδα  να  νεβάζη, 
τα  ρόδα,  τα  μυρίσματα,  ταΐς  μυρωδιαΐς  εκείναις. 

1620  κι  ό  ΦΧώριος  έκάθετον  μέσα  εις  το  κοφίνιν, 
έσυραν  τον  η  βά^ιαις  άττο  το  τταραθύριν 
εφάνη  <γοΰν  τον  ΦΧώριον  οτι  ενι  ΠΧατζιαφΧωρα. 
σηκόνει  το  κεφάΧιν  του•  το  ττρόσωττόν  του  εφάνη, 
η  κεφαΧή  του  όΧόξανθος  καθάττερ  το  χρυσάφι• 

1625  ήσαν  και  τά  μαΧΧίτζα  του  ΆβεσαΧούμ  την  τρίχα• 
Χιθαρωτός,  ττανέμνοστος,  ατίμητος,  ωραίος. 
βΧέττει  [τον]  καϊ  έξέστηκεν  βά<γι   άττ   το  τταραθύριν, 
εστρί^ηισεν  άττο  καρδιάς,  φωνάζει  ως  έδυνάτον. 
τρέχουν  η  άΧΧαις  σύντομα,  ' ρωτούν  δια  να  μάθουν. 

1 630   "  τι  την  μορφην  7]ΧΧοίωσας  ;  τί  εστρίηηισας  ;  είπε  μας.'' 
και  η  ΜττεχηΧ  ως  φρόνιμη  τέτοια  συντυχαίνει. 
"  ττουΧίτζιν  ήΧθεν  και  κατσεν  'ς  την  κεφαΧήν  μου  άττάνου, 
καϊ  ήττΧωσα  τά  χέρια  μου  τάχατε  να  ττιάσω, 
καϊ  το  ττουΧίν  έττέτασεν,  εφυηεν  άττ  εμένα." 

1635  η  ΜττεχηΧδά  'ττό  τάς  'μορφιάς  τον  νέον  εγνωρίζει, 
οτι  αυτός  ττοΧυττόθητος  εναι  της  ΠΧατζιαφΧωρας . 
ττρωτητερον  <γάρ  ηΧεηεν  η  κόρη  τάς  βα^ίτζας• 
"  εξεύρετε,  βαηίτζαις  μου,  τί  εναι  το  σάς  λέγω. 
6  ΦΧώριος  εν  ό  ττόθος  μου  και  η  άσχόΧησίς  μου, 

1640   6  ΦΧώριος  εν  η  άηάττη  μου  καϊ  η  τταρηηοριά  μου, 
ΦΧωριος  εν  η  τρώσίς  μου  καϊ  ο  ανασασμός  μου.^ 

1610.  ττΐιν  ΘΚιμίνη. — 13.  πολλά  τον  £τ/τα$. — 14.  τρίψομεν. — 16.  οί  βάγια. — 
17.  ΐστίκετον.  Μ泥  ρΓθ1);ι1»1γ  Λνβ  βΐίοιιΐά  ιτίκΐ  Μπβχηλδά  τ'  ύνομάν  τη$:  οί. 
τ.  1635. — 19.  μυροδίες. —  21.  Οί.  1617.  —  2ό.  μαλίτζα.  ΡβΛ&ρβ  σαν  Άψαλοϊ/μ 
ι-ν  τρίχα.— 27.  τον  Ϊ8  ηοί  ϊη  Ιΐιβ  Μ8.  ϊξ,ίστικΐν  βάγια.— 28.  ΐδύνατον. — 29. 
οι  άλλαυ  σύντομα. —  31.  ΡβΐΊΐ&ρΒ  κ  ή  Μπβχηλδά.  —  32.  κατζΐν.  -  3•3.  άπο  τα.5 
(ύμορφίαί. — 36.    ό  ποΑυπόθητο!. 


Οηβ    οί 
ΙΙιβ  πιαίάδ 

άΐ80θνθΓ8 

ϊΊογϊο8  ϊη 
ΐΐαβ  1)38ΐί6ΐ, 


50 


ΦΛΠΡΙ02    ΚΑΙ 


ίΐηά    8ΐΐθ  ίη- 

ίΟΓΠΙδ 

Ρΐαΐζϊαίίοι•» 

οί  ίΐ. 


Ρ1&Ιζίαβοΐ'α 

31  βΐ•8ΐ 

άοιιοΐδ  ίΐιβ 
ηβ\ν8, 


ΙιαΙ  οη  αοία- 
3.1\γ    βθβϊη£ 
Μιη  »1ιβ 
8\νοοη8,   3ηά 

80    άθβ8     1ΐ8Γ 
ΙονθΓ. 


τρέγει  ή  βάγια  σύντομα  \  τήν  ήΧιογεννεμένην, 

τα  συγγαρίκια  τα  'μορφα  λέγε*,  την  ΠΧατζιαφΧώρα. 

σκύπτει  κρυφά  και  λέγε*,  την  τα  γΧυκερά  μαντάτα. 

"  ήξευρε  [σύ],  κυράτζα  μου,  μηδέν  με  τ'  άπιστήσης, 

τον  νέον  τον  καρδιοπονεϊς,  τώρα  'ς  τον  πύργον  εναι. 

ήΧθεν,  ιδού,  άπεσώθηκεν  ο  πόΧυποθητός  σου, 

6  πόθος  του  άπο  καρδίας  εί'χεν  εις  την  ^υγτην  σου." 

ή  ΠΧατζιαφΧώρ'  ή  ευγενή  ούτως  την  άπεκρίθη' 

"  τι  λογία  Χέγεις  προς  εμεν  καϊ  τι  με  συντυγαίνεις  ; 

καϊ  τι  πικραίνεις  την  καρδιάν  εμήν  της  πικραμένης  ; 

καϊ  τι  φΧογίζεις  την  καρδιάν  τήν  καταφΧογισμένην  ; 


>0, 


Ιδί 


εκείνον  τον  ποσω  εγω,  εοω  κοντά  ουκ  εναι  • 

μακράν  από  τους  τόπους  μας  εις  άΧλους  τόπους  εναι. 

αετός  αν  ήτον,  κόρη  μου,  να  διώγνη  τους  άνεμους, 

ουκ  ήΧθεν  ετζη  σύντομα  εδω  να,  καταΧάβη." 

πάΧιν  άνταπεκρίθηκεν  καϊ  Χέγει  το  κορίτζι, 

όπου  'τον  καϊ  μυστηριακή  της  κόρης  ΊΤΧατζιαφΧώρης, 

"  εΧα  μ'  εμεν,  κυράτζα  μου,  καϊ  'γώ  να  σε  τον  δείξω. 

ω  ρόδον  πανεξαίρετον  γΧυκοπεποθη μένον •, 

άκΧούδά  μου,  κυράτζα  μου,  καϊ  'γώ  να,  σε  τον  δείξω. 

οτι  καϊ  συ,  αφέντρα  μου,  εκείνον  ομοιάζεις• 

ουκ  οϊδα  'ς  την  επίγειον  εμορφον  παρά  τούτον." 

ακούει  ταύτ'  ή  Χυγερη,  κΧαίει  και  ου  'πομένει. 

κινά  να  'πάν  να  τον  ίδή'  βΧεπει  καϊ  γνώρισέν  τον. 

εγνώρισεν  ή  ευγενή  τον  πόΧυπόθητον  της, 

γνωρίζει  την  άγάπην  της  καϊ  την  άσ'χοΧησίν  της. 

ευθύς  της  ώρας  επεσεν  'ς  τήν  γήν  εξαπΧωμένη' 

φέρνουν  νερον  ροδόσταμαν,  ραντίζουν  την  τήν  κόρην. 

τρέγει  ό  ΦΧώριος  σύντομα,  επεριΧάμπασέν  την, 

εΧιγοθύμησεν  κι  αυτός,  έπεσε  με  τήν  κόρην. 

ραντίζουν,  συνηφέρνουν  τους,  με  οΧης  εσυνήΧθαν. 

άφ'  οτις  εσυνήφεραν,  άΧΧηΧοις  άσγοΧούνται, 

περϊΧαμπάνει  τήν  γΧυκιά  εκείνος  το  κοράσιον. 

"  κάΧώς  ηύρα  τήν  Χυγερήν,  τήν  γΧυκοπαντογτ)  μου. 

"  καΧώς  ήΧθες,  αύθέντη  μου  καΧε,  γΧυκιά  μου  άγαπη. 


1645 


1650 


1655 


1660 


1665 


1670 


1675 


1643.  τ'  άμορφα.— 45.  σί»  Ϊ8  ηοΐ  ίη  ίΐιβ  Μ8.— 51.  6>ί)ϊ:  ^β  ιηϊ^Μ  αίβο  τνπ'ίθ 
έμον  ογ  βνβη  £μην  τ)]ν  -πικραμίνην. — 64.  ΡεΛαρδ  ΐνβ  δίκηιΐά  βιηβικί  ί/δα. — 64. 
ταΟτα.— 71.  μχττ^ν.— 72.  μβ  ολη$  18  οοπτιρΐ.— 73.  Τΐιβ  Μ8.  1ΐ8,8  αφ'  'ότΚ—  74. 
τον  ί'οΓ  ττί)ν. — 75.  "γΚυκοαπαντοχη. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


51 


πόσην  γαράν  νά  εϊχαμεν,  αν  ημαστεν  οί  δύο 
εκεί  εις  την  πατρίδα  μας  καϊ  εις  τα,  γονικά  μας. 
τά  ρόδα  τα  ευγενικά,  τα  δροσομυρισμένα 

1680  εις  εν  κλινάριν  εμνωστον,  χρυσόν,  ζωγραφισμένον, 
παραδιαβάζουν,  χαίρονται,  σφικτοπερίλαμπάνουν, 
ώσπερ  κισσός  εις  τ6  δενδρόν,  ούτως  περιεπλακήκαν 
γλυκοφιλούν  ενήδονα,  κι  αλλ?;λοί?  ασχολούνται• 
εκεί  γαρ  την  εγνώρισεν  6  Φλώριος  την  κόρην, 

1685  και  μετά  πόθου  τού  ποΧλού  επληρωσαν  τόν  ερω. 
Καϊ  το  συμβάν  6  άμηράς  ποσώς  ουδέν  ηξεύρει. 
προστάττει  μετά  όρισμόν  μανεΐ  προς  τό  κοράσιον, 
νά  'πα  νά  'δη  καϊ  τό  νερον  αν  εναι  βουρκωμένον, 
οπού  'χεν  την  ένέργειαν  καϊ  χύνει  άπο  τον  πύργον. 

1690  βλέπει  θολόν  άγνώριστο'  τη  τού  νερού  την  θεαν, 
βάνει  λαλιάν,  ερώτησεν  άπάνου  εις  τον  πύργον, 
κορίτζιν  άπαικρίνεται,  λέγει  των  μηνυτάδων 
"  σύρε  καϊ  'πέ  τόν  άμηράν  διά  την  Ιΐλατζιαφλώρα, 
ασθένεια  την  εσέβηκεν,  καϊ  κείτεται  'ς  την  κλίνην. 

1695  τοιούτη  ανάγκη  θαυμαστή  πειράται  τό  κοράσιον, 
οτι  ουκ  αναπαύεται  νύκταν  ουδέ  ημέρανΓ 
υπάγει  κι  άναφέρνει  τον,  καθώς  ελαβεν  Χόγους. 
τόν  άμηράν  τά  'πήγγειλαν,  τά  είπεν  τό  κορίτζι. 
ήκουσεν  ταύτα  άμηράς,  θλίβεται  την  καρδίαν, 

1700  θέλει  ατός  του  νά  ύπα  νά  'δη  την  Ιΐλατζιαφλώρα, 
νά  δώση  και  παρηγοριά  τάγατε  τό  κοράσιον. 
καβαΧλικευει,  έκίνησεν,  υπάγει  εις  τόν  πύργον. 
δίδει  κλειδιά,  ηνοίξασιν  εσέβηκεν  άπέσω 
καϊ  εις  θρονίν  έκάθισεν  θέλει  νά  'δη  την  κόρην. 

1705  ή  κόρη  αντάμα  εκείτετον  μετά  καϊ  τού  Φλωρίου, 
περιπλεμμενοι  δυνατά  μ   άγάπην  γλυκωτάτην 
ύπνον  γλυκυν  γΧυκύτατον  όμάδι  εκοιμούντα, 
εις  κλίνην  γρυσιοστόλιστον  καϊ  εύγενικωτάτην. 

^Ρ  *^  «^  η^Γ  ?Ρ 

τό  νά  ίδη  ό  άμηράς  μετά  τού  νεωτέρου, 
1710  τό  πώς  οι  δυο  εκείτουνταν  όμάδι  εις  την  κλίνην, 

1687.  μανέΐ  ϊδ  οοπτιρί :  ρριΐιαρβ  μηνςΊ  ΐοτ  μηνύα  (οί.  1722).  —  89.  τη  του: 
ρβΠΙ&ρβ  τούτου. — 92.  μηνητά8ων. — 1700.  νά  ΰττάν. —  6.  περιπλεμένοι.  μΐ άγάπην 
γλυκοτάτην. —  8.  Αί'ίβΓ  Λϊβ  Ιίκτβ  ϊδ  ηο  (ΙουΙΙ  α  £αρ. 


0οη8ΐιπιηΐ3- 
ίίοη    οί    ΐηβ 
1ΐ3ρρϊηθ8δ  οί 
Ιΐιβ  ί\νο 

1θνβΓ8. 


Τΐιβ  ΐΓουΜβά 
\ναΙει•  οί'  ίηβ 
\νθ11  ίη  Ιΐιβ 
Ο&δΐΐβ  οβ- 
ΐΓα5'8  Ιο  ίηβ 
Ειώτ  Ιΐιαί 
δοηΐθΐίπη^  ϊβ 
ν/τοη§  ϊη  Ιπβ 

118Γ6Π1. 
Ρΐ3Ϊζί&ΛθΓ3, 

1>θίη§;  ΐ'β- 
ροΓίειΙ  ίο  ίο 
111. 


ίηο  Επιϊγ 

£068     ίο    11ΐ6 

038ί1θ 


αηα  ήηάβ  ΙΙιρ 
ί\νο   1ονοι•8 
αβίοερ  ίη  ηατι- 
ίιιαΐ  βηι- 
ΟΓαοβ. 


52 


ΦΛΩΡΙ02     ΚΑΙ 


ΤΙιβ    ηιαΙΙθΐ• 

13  1&ϋ  ββίΌΐ'θ 

Ιΐιβ  Οοιιηοϋ, 


<ιηά  ΙΙιο  Ιννο 
3ΓΘ   8βη- 
Ιρηοεά 


πονεΐ,  στενάζει,  θλίβεται,  τρώγεται*  την  καρδίαν. 

συρνει  σπαθιν,  εγύμνωσεν  καθαρών  ώς  τον  ηλιον, 

κόπτει  ώς  φλόγα  δίστομον  χρυσιοκοσ  μημένον . 

εθέλησεν  ομού  ταΐς  δυο  να  αποκεφάλιση, 

όμως  δε  πάλιν  εκ  καρδιάς  φείδεται  της  μανίας.  1715 

κα\  δεν  εσάλευσεν  ποσώς  κανείς  άπο  τους  δύο. 

καθώς  εναι  συνήθεια  πάντων  των  άμηράδων, 

ατοί  τους  την  εκδίκησιν  ποτέ  να  μην  την  ποίσουν, 

ει  μη  να  κρίνη  κρίσις  τους  το  δίκαιον  να,  ηναι, 

ο^ρίζει  και  κλειδόνει  τους  άπέσω  εις  τον  πύργον.  1720 

εδιάβην  εις  το  σπίτιν  του,  εις  τα.  παλάτια  του, 

μηνεΐ  προς  όλους  άρχοντας,  κ'  εις  την  βουλην  έκατσαν. 

δίδει  βουλην  ό  άμηράς,  να  πράξη  κ   εις  τους  δύο. 

τους  άρχοντας  του  εμάζοξεν,  κ  εις  την  βουλην  έκατσαν. 

"  τίς  άπο  σας  τους  άρχοντας  εμεν  βουλην  να  δώση,  1725 

οτι  ηύρα  την  παράξενον  κόρην  την  Πλατζιαφλώρα, 

απάνω  εις  τον  πύρηον  μου  μέσον  εις  το  κλινάριν 

μ  άηουρον  πανεξαίρετον,  ξένον  άπο  την  χωράν, 

καταπλεγμένη  ερωτικά  μ   ά<γάπην  ηλυκωτάτην. 

καϊ  την  εμην  άσχολησιν  εποικεν  ώς  άράχνιν,  1730 

όπου  τελείως  ενόμιζα  εμην  κυριάν  να  ποίσω, 

εκείνη  κατεφρόνησεν  κ!  εποικεν  τέτοιον  πράγμα" 

τί  το  Χοιπόν  διακρίνετε  να  ποίσωμεν  είς  αυτούς  ; " 

κ  εις  καβαΧΧάρης  ΐσταται  δριμεά  άπηλογείσθαι, 

άρχων  πανώραιος  καϊ  θρασύς  λέγει  προς  τον  σουλτάνον,  1735 

λέγει  προς  πάντας  άρχοντας"    "  άρχοντες  μεηιστάνοι, 

εμεν  μεγάλη  εύτολμιά  με  φαίνεται  εις  τούτο 

κι  αλαζονεία  και  μηχανή  καϊ  πΧι^ρης  δόλου  ηέμων. 

κι  ούκ  αν  ποσώς  ενδέχεται  οτι  να  το  υπομένω, 

οτι  και  κείνος  είς  ημάς  ηλθεν  με  τέτοιον  πράγμα,  1740 

'?  την  ημετέραν  δυναστειάν  να  πράξη  τα  τοιαύτα, 

την  τόλμην,  την  επιβουλην,  την  άφοβιάν,  την  νβρίν." 

ορίζουν  να  τους  φέρουσιν  εμπρός  είς  τον  σουλτάνον. 

σπουδαίως  τους  εφέρασιν  εξ  άγκωνα  δεμένους, 

καϊ  μέσην  σύναξιν  πολλην  εγένετο  τών  πάντων  1745 

οπού  την  κρίσιν  καϊ  τών  δυο  ό  άμηράς  δικάζει, 


1722.  ϊκάτζαν,  30  α^ίΐϊιι   24. —  28.  μ,έ  άγουρον.  —  29.  ττερπτλεγμείΌΐ. 
■γ\υκοτάτην. — 33.  αυτούς. — 34.  άπηλοΎησθαι. — 44.  εξάγκωνα. 


με   αγ. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΠΡΑ. 


53 


και  κάμνει  κι  αποκρίνεται,  ο'ι  δυο  'ς  τό  πύρ  να  'σέβουν, 
να,  κάψουσιν  τον  ΦΧώριον  μετά  την  ΠΧατζιαφΧώρα. 
ακούει  ταύτ  η  Χυγερτ)  οΧογυρα  και  πίπτει. 

1750  πάΧιν  συμφέρει,  εγέρνεται,  κΧαίει,  αναστενάζει, 
Χέγει-   "  κάκ   άπεσώθηκες,  ΦΧωριε,  μετ'  έμεναν, 
καϊ  διά  σεν  όΧιγωρώ,  πονώ,  διχοτομούμαι, 
οτι  διά  'μεν  σε  παίρνουσιν,  σήμερον  [V]  άποθνήσκης. 
εδ1  ανομία  καϊ  συμφορά  της  εΧεεινοτάτης" 

1755  πάΧιν  αύτην  6  ΦΧώριος  ούτως  άπηΧογεΐται- 

"  ρόδον  μου  πυργοφύΧακτον,  καστεΧοκυκΧωμένον, 
τετηρημένη  ώς  δι   εμε,  άδοΧοφυΧαμμένη, 
δια  σεν  φοβούμαι,  δειΧιώ,  δια  σεν  πονώ  καϊ  κΧαίω, 
μη  να  <γΧυτώσης  θάνατον,  καΧη  γΧυκειά  μ'  αγάπη. 

1760  τον  εδικόν  μου  θάνατον  εννοιαν  δεν  εχω  όμως. 
εχω  [ύ^/°]  δακτυΧίδιον  μ  άτίμητον  Χιθάρι, 
κράτειε  το  εις  τα  χέρια  σου.     τίποτες  μην  φοβάσαι, 
όταν  το  δακτυΧίδιν  μου  κρατάς  το  μετά  σένα' 
ούδε  νερον  ούδε  'ιστιάν,  θάνατον  μη  φοβάσαι. 

1765  κ  η  ΠΧατζιαφΧώρα  ΘΧιβερά  τον  ΦΧώριον  εΧάΧεί' 
"  αύθέντη  μ ',  ανδρειωμένε  μου,  ευγενικέ  αύθέντη, 
αν  άποθάνης,  ηξευρε,  ου  θεΧω  νά  εκφύγω 
δίχως  εσέ  τον  θάνατον,  νά  ζώ  χωρίς  εσένα, 
ποτέ  χαρά  νά  μην  ιδώ,  νά  μένω  πανθΧιμμένη. 

1770  καϊ  κάΧΧιον  τον  θάνατον  νά  δώσω  μετ  εσένα, 
καν  νά  εΧπίζω,  νά  θαρρώ,  νά  'βρώ  εΧεημοσύνη, 
εις  πίστιν  τών  Χριστιανών  ΘεΧω  νά  αποθάνω, 
παρά  νά  ζώ  εις  άσωτιά  τών  μη  ομοΧογουντων 
το  του  Χριστού  μου  όνομα  καϊ  τό  της  Θεοτόκου• 

1775  ΘεΧω  νά  Χάβω  θάνατον  εις  τά  πιστά  εκείνων" 
ακούει  ταύτ  ο  ΦΧωριος,  σπαράσσεται  η  καρδία, 
περιΧαμβάνει  την  σφικτά,  κρατούν  τό  δακτυΧίδιον. 
ρίπτουνται  μέσα  '?  την  ίστιάν  υπό  τών  υπηρετών. 
άΧΧ'  ή  ενεργεί  εφάνηκεν  ή  τού  δακτυΧιδίου. 


ίο  Ιΐιβ  δίαΐίε . 


Τΐιβ    πιιιΐηβΐ 

0ΟΠ1Π1Ϊ8ΘΓ3- 

ϋοη   ο£    Λβ 

1θνβΓ8. 


Ιη  ΙΙιθ  ή»πΐθΒ 
Ιΐιο  νίι-Ιηε  οΓ 
ΙΙιο   πι&^ϊο 
πη($  βανββ 

(ΙΐίΊΐι, 


1747.  αποκρίνει  καϊ. — 49.  ταΰτα. — 51.  κακά. — 55.  πίρνουσιν.  ν  Ϊ8  ηοί;  ϊη  ίΤιβ 
Μ8. — 54.  «δε.  Ρΐ'ΐΊΐίΐρδ  •*νο  8ΐιοα1<1  Γθίΐ(1  την  ΐλε(ΐνοτάτην.  —  56.  &  ξ>6ο~ον. —  01. 
Ύαρ  18  ηοί  ίη  ίΐιο  Μ8.  μ\  άτ. —  62.  κράτιΐ. — 00.  ανθίντη  μου. — 08.  μόνος  ε'σί/ 
ίΟΓ  δίχα>$  4σί. — 09.  πανθλιμίνη  να  μίνω.—  70.  δώσω  18  ηοί  ίΐκ'  ΐ'ίμϊιί  ΛνοπΙ  Ικ'Π'  : 
ντβ  βχρβοΐ  Γ&ίΙιβΓ  λάβω  (Ιϋβ  Τ.  1776)  ΟΓ  πάθω.  Τΐιο  Μ8.  Ιιαδ  οόσω. — 71.  ναιρω. 
—  76.  ταΰτα. — 78.  (ιίπτουν  τους. — 79.   έφάνηκς  την. 


54 


ΦΛΠΡΙ02     ΚΑΙ 


3ηΛ  Λβ 
ρβορίβ    άβ- 
πιαικί  α  άθίαιτ 
οϊ  ΙΙιε  ]ΐΐ(ΐ£- 
πίθηί. 


ΤΙιοΕπιΪΓΪη- 
φΐΐτθδ  αβοιιΐ 
ΡΙοΓΪοδ'δ  ρα- 
ΓβηΙα^β  ΕΠ(1 
οουιιίΓ^, 


φεύγει  το  πυρ,  εσβέστηκεν,  άνεργον  απόμενα. 

ή  φλόγα  δρόσος  'φάνηκεν  νπο  τού  παντοκράτωρ. 

μικροί  μεγάλου  εκραύγασαν  και  επαρακαλουσαν 

θεον  τον  παντοδύναμον  καϊ  μέγαν  παντοκράτωρ. 

μέσα  'ς  το  πυρ  εστέκασιν,  εστράπτασιν  ώς  φέγγος 

ή  κόρη  καϊ  ό  Φλώριος,  σαν  τα  λαμπρά  τα  άστρη.  1785 

μικροί  μεγάλοι  άπαντες  τον  άμηράν  λάλουσιν, 

παρακαλούν  τόνε  πολλά  γιά  να  τους  συμπαθήση. 

"  καν  δι  ημάς  ας  εχουσιν  συμπάθιον  από  σένα." 

εϊς  καβαΧλάρης  ΐστατο  ευγενικός  ανδρείος, 

πλούσιος  γαρ  καϊ  φρόνιμος,  ευγενικός,  μεγάλος,  1790 

ορθός  εστάθην,  παρευθύς  τον  άμηράν  ελάλει• 

"  σουλτάν,  αύθέντη  θαυμάστε  κι  αύθέντα  Βαβυλώνος, 

εμέναν  ως  με  φαίνεται  εις  την  συνείδησίν  μου, 

ουκ  έχουν  αϊτι,'  ου  πταίσιμον  •  μάλλον  ό  θεός  το  δίχθει. 

αδέλφια  είναι,  φαίνεται,  η  αύθεντών  παιδία,  1795 

καϊ  αΐμά  τε  βασϊλικόν  και  από  μέγαν  γένος. 

κατά  λεπτον  τους  'ρώτηξε,  τίνος  καϊ  πόθεν  είναι, 

καϊ  πόθεν  εγεννήθησαν  και  από  που  κρατοΰσιν. 

την  κόρην  καϊ  τον  νεώτερον  ερώτησε  τους  δύο." 

ακούει  ταΰτ'  ό  άμηράς'  αρέσει  τον  ό  λόγος.  1800 

ελεημοσύνη  εφτασεν  'ς  τον  νέον  καϊ  'ς  την  κόρην. 

ορίζει  από  την  κάμινον  να  ' βγουν  οι  δεσμοσμένοΐ' 

ορίζει,  λύουν  τά  δεσμά,  στέκει  καϊ  ερωτά  τους, 

και  λέγει  προς  τον  Φλώριον   "  άλλο  νά  το  σε  λέγω. 

είπε  με  την  άληθειαν  μηδέν  με  κρύψης  \όγον,  1805 

άν  θέλης  αντί  θάνατον  νά  την  ζωην  κερδέσης. 

είπε  με  πόθεν  κι  από  του  καϊ  ποίας  χωράς  είσαι, 

καϊ  τι  καϊ  πώς  εσέβηκες  εδώ  \  τον  πύργον  μέσα, 

καϊ  ποια  'ναι  ή  πατρίδα  σου  καϊ  ποια  τά  γονικά  σου." 

ό  Φλώριος  αποκρίνεται  εύτοΧμα  προς  εκείνον  1810 

"  ου  κρύβω  την  άληθειαν,  μάθε  την  από  τώρα. 

ή  εμη  πατρίδα  γέγονεν  ή  χώρα  της  Σπανίας  • 

πατήρ  εμός  6  Φίλιππος  ό  άμηράς  υπάρχει. 


1781.  έφάνηκεν.  -παντοκράτορ. — 84.  ΑίΐοΓ  εστράπτασιν  ίΐιε  Μ8.  &(Μ«  εστέκουν- 
ταν. — 87.  τόνε. — 92.  σουλτάνε. — 94.  αίτια  ουκ  (χουν. — 96.  κ'  αΐμα  τε  βασιλικών. 
—  97.  ρώτιξε. —  99.  ερώτ-ησεν. —  1800.  ταΰτα. —  2.  'ναγοΰν  οι  οεσμοσμενοι. —  4. 
άλλο  το  τ'ι  σε  λεγοο. — 6.  θάνατον  ζω^ν  καϊ :  ίοΓ  ίΐιίδ  Ι  Ιιανβ  \νΐ'ίίίθη  άντϊ  θάνατον 
να  ϊη  οκίει-  ίο  §αίη  α  ββίίει•  εβηκβ. 


ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


55 


η  μήτηρ  μου  φιλόσοφος  υπάρχει  γαρ  την  τέχνην 

1815  την  τέχνην  της  φιλοσοφίας  γννώσκει  καϊ  κατέχει, 
καϊ  μ€τά  τέχνης  καϊ  σοφίας  μητρός  της  εδικής  μου 
ήλθα  καϊ  επεσώθηκα  μέσα  '9  τον  πύργον  τούτον 
διά  πόθον  της  παράξενου  κόρης  της  Πλατζίαφλωρας, 
της  είργμαμένης  τ  άστατον  έδώθηκεν  ό  νους  μου, 

1820  μη  χάσω  την  ερωτικήν  καϊ  Χύπην  από  μένα, 
καϊ  κάλλίον  ηθέλησα  να  χάσω  την  ζωήν  μου. 
όμως  ό  παντοδύναμος  θεός  ό  παντουργέτης, 
το  πυρ  εσβέσθη  δροσοειδές,  την  κάμίνον  δροσίζει." 
κι  αφότου  τ'  έδιηγήθηκεν,  τίποτας  δεν  άφίνει, 

1825  το  τι  επαθεν  εκ  τας  αρχάς  μετά  της  ΊΊλατζιαφλώρας. 
καϊ  συμπονεϊ  τον  άμηράς,  εξαπορεϊ  το  πράγμα, 
κατηγορεί  καϊ  μέμφεται  πατέρα  τον  Φλωρίου. 
χαρίζει-τους  τά  χρήματα,  πού  δώκεν  εις  την  κόρην, 
χαρίζει  κι  άλλα  τιμητά,  υιούς  αυτούς  έποϊκεν. 

1830  περιλαμβάνει  τους  γνησίως,  γλυκεία  καταφιλεΐ  τους, 
λαμπράν  στοΧην  βασιλικήν  φορένει  καϊ  τους  δύο, 
τιμά  καϊ  άξιόνει  τους  ως  σεβαστοκρατόρους, 
έκάτσεν  τους  εις  θρόνον  του  Οπου  καθϊζ'  εκείνος, 
διατϊ  ύπήρχεν  συγγενής  μετά  πατρός  Φλωρίου  • 

1835  ό  Φίλιππος  κι  ό  άμηράς  οι  δυό  'ταν  εξάδελφοι, 
διατϊ  αυτόν  έγνώρισεν  αυτής  της  συγγενείας, 
τετιμημένα  έμορφα  ετίμησεν  τους  δύο. 
εκεί  στεφανωθήκασιν  ό  Φλώριος  κ  ή  κόρη. 
ό  άμηράς  ό  συγγενής  επιασεν  τά  στεφάνια, 

1840  γάμους  ποιεί  βασιλικούς,  συνάγει  μεγιστάνους, 

συνάγει  πάντας  άρχοντας,  πένητας  καϊ  πΧουσίους, 
ποιεί  τον  γάμον,  εκπληροΐ  ώς  επρεπεν  άξίως. 
μετ'  αύτα  δε  χαρίσματα  χαρίζει  αμφότερους, 
χρυσά  άσημομάργαρα  πάντιμα  τά  δουκάτα, 

1845  και  του  Φλωρίου  τους  άρχοντας  όλους  δωροφορεΐ  τους. 
Ολους  χαρίσματα  'δωκεν  εξακουστά,  μεγάλα, 
καβαλλικεύει  6  άμηράς  μ"  όλους  τους  άρχοντας  του. 

1818.  παράξενος. — 19,  20.  ΡοΛαρκ  Λβ  Γβαάϊη»  οί  ΐΐιοδο  ίλνο  Ιϊηοβ  Ϊ5  ηοί  ηιιίίο 
οογγοοΙ;;  ΐί  Ϊ8,  αί  Ιοάάϊ,  (Κίΰοιιΐί  ίο  ςίνο  α  βαΐίκίαοίοι-γ  οχρίαηαίίοη  οί' ίΐιοιη.• — -19.  το 
άστατον. —  20.  άττομίνα. —  23.  δροσιδέϊ. —  24.  τά  ίδεγήθηκει/. — 29.  χαρίζα  τουί 
κι  άλλα  τίμητα. — 33.  ώϊ  18  ηοί  ίη  ίΐΐϋ  Μ8.  σεβαστοκρατορώτατα. — 34.  έκάτζΐν 
καθίζε. — 36.  δι'.  —  43.  μΐταΰτα. — 40.   χαρίσματάδωκΐν  ϊιΐ  υιιο  Λνοπί. 


αηά  ήη<1πΐ£ 
11131  Ρίοποβ 
Ϊ8  Γβίαίθά  Ιο 
Μπι,  8ΐιο\ν8 
ϋιη  §τβ3ΐ 
Ιάηάΐηβδδ. 


Τ1ΐ6    ί^Ο 

ΙονβΓβ  αΓβ 
ικπν  ,ϊοίηβά 
ϊη  πιαίΎΪα^ε. 


56 


ΦΛΩΡΙ02    ΚΑΙ    ΠΛΑΤΖΙΑΦΛΩΡΑ. 


ίΊθΠ05    Γ6- 
ΙυΓΠδ    ΙΟ    ϊΐϊδ 

ραΓβηΙβ, 


Μΐή  Μ8  ηηρ- 

ΐΪ3ΐ3    £ΙΓΘ 

α^αΐη   οβίο- 
1)Γ&18(1    τνίΐΐι 
§ΤβαΙ   βρίβη- 
3ουι\        ΗΪ8 
ίβΙΙΐθΓ  »ηά 
ΠΙΟΐΙΐβΓ    1)β- 

οοηΐθ  ΟΙΐΓΪβΙ- 

1&Ι18. 


Τΐΐβ  611(1. 


τον  ΦΧώριον  εξέβάλεν  είς  σννοδιάν  της  στράτας. 

επέζενσεν  6  άμηράς  κι  6  ΦΧώριος  αντάμα, 

κι  άπεχαιρετισθήκασιν  ώς  επρεπεν  άξίως.  1850 

ΚαβαΧΧικενει  6  ΦΧώριος  όμάδι  με  την  κόρην, 
με  οΧονς  τους  ανθρώπους  του  και  με  τους  άρχοντας  του. 
γυρίζει  εις  τα  'ίδια  τον,  υπάγει  'ς  τους  γονείς  του. 
6  δε  πατήρ  τούτον  ίδών  μετά  καϊ  της  μητρός  του 
Χαμπρά  τους  αποδέχονται,  άξιας  μεγάΧας  κάμνουν.  1855 

εσήμανβν  η  Μπάνια  οΧας  της  τάς  καμπάνας, 
χαίροννται  και  εύφραίνουνται  τζοντριαις  καϊ  τρουμπέτας, 
δεύτερους  γάμους  κάμνουσιν  βασιΧικούς  άξιους, 
και  6  πατήρ  κ  η  μητηρ  τον  χαίροννται  άμετρίως. 
ανάμεσα  δε  της  χαράς,  της  ηδονής  εκείνης  1860 

τούτου  πατήρ  ό  βασιΧεύς  μετά  καϊ  της  μητρός  του 
βαπτίζονται,  Χριστιανοί  γίνονται  παραυτίκα, 
και  πάς  Χάος  της  χώρας  τον,  μικροί  τε  καϊ  μεγάΧοι, 
εις  πίστιν  την  καθοΧικην  ' Ρωμαίων  ορθοδόξων, 
κ   ή  'Ρώμη  διαΧεγεται  'Ρωμαΐον  ΒασιΧεϊον.  186θ 

καϊ  ενσεβώς  βασίΧενσεν  χρόνους  σαρανταπεντε 
την  πρεσβυτέραν  πόλ,ιν  [τε]  'Ρώμην  τε  την  μεγάΧην. 
καϊ  μετά  ταύτα  θάνατος•  άπεθανεν  ό  νέος• 
κ   ή  κόρη  τον  αυτόν  καιρόν,  μετά  καν  ενα  χρονον. 

Ή  παρρησία  καϊ  ή  τιμή,  τό  κάΧΧος  καϊ  το  πΧοΰτος,    18/0 
ή  δόξα  καϊ  ή  φρόνησις,  τό  μεγάλε  ιόν,  το  μέγα, 
ή  αυθεντία  καϊ  επαρσις  κ   η  καταδοξοσυνη, 
ώς  πΧάσιν  όνειράματος  ούτος  σε  βΧεπει  ό  κόσμος, 
ούδε  τον  κόσμον  τό  Χοιπόν,  άΧΧά  σκιά  τα  πάντα. 


1849.  ςττεζευσΐν  18  ΐΐΗΓίϋγ  ίΐΐθ  ή^ΐιί  -Ννοπΐ  ΙιβΓβ  ;  ^β  ταίΙιεΓ  βχρβοί  ησπάζετο,  ογ 
δοπιβ  οίΙιεΓ  τνοπΐ  οί  ώηίΙίΐΓ  ηιβαηϊησ. — 50.  απεχαιρΐτιθ-ηκασιν.  —  64.  Τΐιβ  Γβαάίησ 
οί  ί!ιΪ8  Ηηβ  18  οοΓΠίρί  ;  868  ΐΐαβ  οοπιηίθηίΗΓγ.  Βασίλιον. — 66.  ΐβασίλευσεν  χρόνους 
σαραπίντε. — 67.  Τϊιβ  ίίΓδΐ  τε  ίδ  ηοί  ίη  ΐΐΐβ  Μ8. — 72.  καταδΐζωσύνη. 


ΤΗΕ    ΗΙ8Τ0ΕΥ 


ΟΡ 


ΑΡΟΕΕΟΝΙϋδ   ΟΕ   ΤΥΒΕ, 


ΑΟΟΟΕΕ-ΙΝα    ΤΟ    ΤΗΕ   ΕΑΤΙΝ    ΟΕΙΟΊΝΑΕ   ΕΏΙΤΕϋ    ΒΥ   ΥΕΕδΕΒ.' 


Ιν  ίηβ  οίίγ  ο£  Αηίίοοη  ΐϊΊβΓβ  οηοβ  ΗνβΛ  α,  Ι^ΐη^•,  οαΐΐβά 
Αηίΐοοηυδ :  ΪΊίδ  ηηββη  ίϋβΛ  ίη  ^ίνϊη»  οίι-ίη  ίο  α  αΙαυσηίβΓ, 
\νηο  £Γβ"νν  ηρ  ίο  Ββ  α  Ύβτγ  ^Γβαί  οβαυίγ,  αηοΐ  Γογ  ^νηοββ  ηαηά 
πιαηγ  ρηηοβδ  οατηβ  ίο  8ΐιβ.  Βαί  απ  ιιηΐιοΐγ  Ιονβ  δρΓαη^  ιιρ 
ΐη  ίΐιβ  ϋΓβαβί  οί  Ιιθγ  ίαίΗβΐ1,  αηά  οηβ  άαγ  Ηθ  τνβηί  ίηίο  ηβΓ 
^ηα,Iη^θ^  αηοΐ  ίοι•£βίίίη£  ίηαί  Ιιθ  \ναβ  οθγ  ίαίηβΓ,  πδΐίΓρβά  ΐΗβ 
η^ηίδ  οι  α  ηιΐδοαηοΐ.  ΤΚβ  ρήηοΘδδ  οοηίΘδδβα!.  ίηΐδ  ίο  πθγ 
ηιΐΓββ :  οηί  ΐΐιβ  ιιηηαίιίΓαΙ  ίαίηβΓ  οοηίίηιιβά  βιτ]ογίη£  τγηαί 
ου^ηί  ηβνβΓ  ίο  ηανβ   Οθθη  Ιιίδ,  αηαΐ  ΐη  οπΙβΓ  ίο  ββοιίΓβ  ηίδ 

1  Ναιταίϊο  εοΓαιη  ητΐίΒ  οοηίί^εηιηί  ΑροΠοηίο  Τγπο.  Εχ  ηιεπιοΐ'αηίδ  νείηΒίίβ. 
[Ηοηοδ  βιϊί  ηηίε  ηηοοραβ  ροιιιο.]  Αιψιΐδίίο  Υίηιίεΐίεοπιπι,  αά  ίηδί°;ηε  ρίηηδ. 
Αηηο  Μϋχον. — νεΙββΓ  ίηου^ηί  ίηαί  Ιιβ  ρηοΐίδΐιεά  ίΐιβ  ίεχί  ίοι-  ίηε  ηΐ'δί  ίίπιε  :  8ββ 
Βηιηεί,  Μαηιιβΐ  1350  (5ί1ι  β<Ε).  Ιη  ηίδ  ρΓθίαεε  ηβ  βαγβ  "  ΟΓΒβοηηι  εχεηιρίαι- 
Βγζαηίϋ  αιΐΐιηε  δΐιρθΓθδβθ  εχίδίίπιο :  ηηεε  εηίπι  ίη  Οοηδίίΐηίίηοροΐίίαηίΐ  οΜίοίηεοη, 
ίηίθΓ  Μαηιιείίδ  Εη^εηίεί  1Ϊ13Γ08  τηεηιοπιίιιι•,  Ηίδίοπα  Αροΐΐοηϋ  δίφίεηίίβδίηιί  εί 
ίοι-ίίδδίπιί  νίπ,  εηηι  δ^ιυϊδ,  ηηίηδ  ρι-οίεοίο  Αροΐΐοηϋ  ΟΓεοΙεηάίΐ  εβί,  εηϊυδ  ηίε  ίοίίεβ 
εηρίεηίία  ρΓ8β<1ίθ8,ίυτ,  δεά  β  Ι  ίη  οίΐίαΐο^ο  Οίεδαι-εεΒ  νίεηηεηδίδ  Ιηοΐίοίηεοίε  Αροΐΐοηϋ 
άε  Τγτο  Ιιίδίοπαπι  τερεπο."  Βιϊί  ίηβ  ίίΓδί  ^ναδ  ρβΛαρδ  ει  Μ8.  οί  ίηβ  Ιίίο  οί  Αροΐ- 
Ιοηΐιΐδ  οί  Τρηα,  ατιά  ίηβ  δβοοικί  ίβ  ίΐιε  ΛνοΙΙ-Ινηο^νη  ροεηι  05-  Οίώι-ίεΐ  Κοηίίαηοδ 
(δεε  πιγ  ΙηίΓοάηείίοη). — Εογ  ά  ίιιίιίΓε  βάίίοΓ  οί  ίηε  Εαίιη  ίεχί  οί  ίΐιίδ  δίοι•γ  Ι  οοργ 
η6Γ6  ίΐ  ηοίίεο  ίοιιηα  άτι  α  εοργ  οί  νείδβι-'δ  βάίίίοη  οείοη^ίη^  ίο  ίηβ  Ποιτα-γ  οί  ΐΐιο 
ΙΜνει-δίίγ  οί  08.πΛπ<Ϊ£β  :  "  Ηίδίοπα  ΠΓεο  βχίαί  ίη  Μ88.  Βοάΐ.  243δ  β*  2540, 
Μ8.  Εαη(1.  1302,  Μα^ίΐαΐ.  2191,  Νοι-ίοΐε.  3181  (Ιιοίΐϊο  ίη  ΒίΜ.  8οο.  Εε,?.  Αηίκΐ•), 
ε.ε.ε.  1,  2  (Νηδπιγίΐι  0;ιί;ι1.  318,  351),  81οαηο  1019,  2233.,  Οοίίοη.  νεδραβ.  χϋί. 
ΤίΙ.  ϋ.  ϋί.—  ναίίοαη.  275,  284,  Μοάίο.  40  [Μοηίίαηεοη,  Βίοΐίοίη.  ΒίοΙ.  Ι.  ρ.  20, 
372]— Ρ&τίβ,  νί<1ε  ϋ&ϊ&Ι.— Ύοββ.  νΐάβ  ϋβίηΐ.  Βϋιΐ.  Εεί(1.  — ΙΙίδ  :κ1<1.•ιίιιι•  ]5ο(11.  ίεδίο 
"ΝΥιηίοηο  ΙΙίδί.  Εηςί.  Ροβίτ.  ί.  ρ.  350. — Εχ  Ιιίδοε  νεδραδ.  χϋί.  δίοηηε  1619,  εοη- 
είηιιπί.  ρίοΐ'ΐιπκμιο  εηηι  εάίί.  Οεβί.  ΕοηιαηοΓ. ;  81οίΐηο  2233  βδί  ι•εοεηίίδδίηιιΐ8,  (1ο 
νιΊιιχίίοι-β  ίαηκ'η  (Ιεδοΐ'ίρΙιΐδ  ο,ιιί  ρΐεπιηκριε  εοηνεηίί  ειυη  βά.  νβΙθβΓΪ.  ΤΤίπ8ς[Τΐθ 
οοηίπηοίίδ  νεΛα  ^εηηίηα  ροδδηηί  εηιί,  φΜΒ  Μ <ιιι:η•1ιϊ  οββΐτ&ηάο  οίεριτινανοπιηί." 
Ι  π(1Λ  ΙιοΓε  ίηαί  Ι  ίηο\ν  ίΐιβ  τερπηί  οί  ίΐιε  Εαίίη  ίεχί  ίη  ϋίιΐοί'8  8θΓΪρίθΓβΒ  ΕΐΌίίοί 
Οΐ'ίβεί. 


58  αροιχονιχιβ   ορ  τυκε. 

άαυ§-ηίβΓ  ίο  ηίηίδβΐί,  ηβ  ρυί  άίίϊίουΐί  οριβδίίοηδ  ίο  ίηβ  βυίίοΓδ 
\νηο  βαηιβ  ίοΓ  Ιιθγ  ;  ίί  ίηβγ  βουΐά  ηοί  αηδννβΓ  ίΐιβηι,  ίηβγ  τνβΓβ 
οβηβαάβά  αηά  ίΐιβπ•  ηβαάδ  ρυί  οη  ίηβ  §*αίβδ  οί  ίΗβ  βίίγ  ίο 
ίη^ηίβη  οίΙΐθΓδ.  Νοΐηίη^  άαηηίβά,  Αροΐΐοηίυδ  οί  Τγτβ,  α 
ηβη  αηά  ηοΜβ  γουίη,  Γβδοΐνβά  ίο  ίΐ'γ  ηίδ  ίοΓίυηβ ;  ίΗβ  1άη§" 
αδί^βά  ηίιη  ίΐΐθ  ίοΐίοτνίη^  ηάάΐβ,  '  Ι  ρυΓδυβ  βηηιβ,  Ι  ίββά  οη 
ηιγ  ηιοίηβΓ'δ  ηβδη,  Ι  βββίι  ηιγ  οι-οίηβι•,  ίηβ  ηυδϋαηά  οί  ηιγ 
ηιοίηβι•,  ουί  άο  ηοί  ίίηά  ηίιη.'  Αροΐΐοηΐιΐδ  ίουηά  ίηβ  αηβννβΓ. 
"Υου  εγθ  ή^ηΐ/'  8αΐ(1  1ιβ,  "  γου  άο  ρυΓδυβ  οηιηβ,  οηΐγ  ίΐιΐηΐί 
οί  γουΓδβΙί ;  γου  άο  ίββά  οη  γουΓ  ιηοίηβΓ'δ  ηβδη — οηΐγ  ΐηΐηΐί 
οί  γουΓ  άαυ^ΙιίβΓ."  Τΐιβ  1ά秕  τναδ  δυΓρηδβά  αηά  αη^Γγ,  1>υί 
γβί  ηιοΓβ  αίΐ'αίά  ίηαί  ηίδ  -Λάβΐιβάηβδδ  ^νουΐά  οββοπιβ  1αιο*ννη ; 
δο  ηβ  αηδ\νβΓβά  "  Υου  Ιιανβ  ηοί  ^ίνβη  ίΐιβ  η^ηί  αηδ\νβΓ :  §ο 
αηά  ίαΐίβ  ίηΐΐ'ί γ  άαγδ  ίο  βοηδίάβΓ  ;  ίί  γου  άο  ηοί  ηηά  ίί  ίηβη, 
ρΓβρ&Γβ  ίοΓ  άβαίη."  Αροΐΐοηίιΐδ  δατν  ηο\ν  ίηαί  ίηβ  1άη§" 
ηιβαηί  ίο  Ιάΐΐ  Ιιΐηι  ίί  Ιιβ  βουΐά,  αηά  ηβ  ηαδίβηβά  ίο  ΤγΓβ. 
Τηβ  1α秕  δβηί  οηβ  οί  ηίδ  οοηηάβηίίαΐ  δβΓναηίδ,  ΤηαΚαΓβΙιυδ 
ίο  ρυΓδυβ  αηά  ΙάΠ  Αροΐΐοηίυδ.  Ηβ,  ΙιοννβνβΓ,  αηίνβά  ϊη 
ΤγΓβ  οβίοΓθ  ΤηαΙίαΓβηυδ,  Ιοαάβά  α  δηίρ  τνίίΐι  βοπι,  §*ο1ά,  αηά 
δϋνβΓ,  αηά  ριιί  ίο  ββα.  Τηβ  ηβχί  άαγ  ηβ  \ναδ  ηιΐδδθά  1>γ  ίΐΐθ 
βίΐίζβηδ,  \νηο  πιουπιβά  ίοΓ  ηίηι  ;  ΤηαΙίαΓβηυδ  αίδο  αΓηνβά  αηά 
ΙιβαΓά  οί  ηίδ  βδβαρβ.  Τηίδ  ηβτνδ  ίηάυββά  ]άη£  Αηίίοβίιυδ  ίο 
ρΐΌοΙαίηι  α  ΓβτναΓά  οί  ίίίίγ  ίαίβηίδ  οί  £θ1ά  ίο  αηνοηβ  "ννηο 
δηουΐά  οηη^  ηίηι  Αροΐΐοηίηδ,  άβαά  οι*  αΐίνβ.  Τηβ  ίυ«•ίίίνβ 
Ιιαά  ηιβαη^νΐιίΐβ  Ιαηάβά  αί  ΤαΓδυδ ;  ουί  α  Τνήαη,  βαΐΐβά  Ηβΐ- 
Ιαηίβυδ,  δα\ν  Ιιΐηι  ίηβΐ'β  αηά  τναηιβά  Ηίηι  οί  ίηβ  άαη^βΓ  ηβ  Λναδ 
Γυηηίη^  οη  αββοηηί  οί  ίηβ  δαίά  ρΐΌοΙαηιαίίοη.  Τΐιβη  Αροΐ- 
Ιοηίιΐδ  δα^ν  α  ηιαη  οαΐΐβά  8ίΓαη^α1ίο,  "ννΐιο  ίοΐά  ηίηι  ίΐιαί  ΐΙιβΓβ 
■νναδ  α  §Γβαί  ίαηιίηβ  αί  ΤαΓδηδ  :  ηβ  Γβϋβνβά  ίΐιβ  ΐηηαοίίαηίδ  ογ 
άίδίΓίοηίίη^  ηίδ  βοΓη  αηιοη»  ίΐιβιη.  Βγ  ίηβ  αάνίββ  οί  8ίΓαη- 
^ιιΐίο  αηά  ηίδ  -ννίίβ  ϋίοηγδίαδ,  Αροΐΐοηίηδ  τββοΐνβά  ίο  ^ο  ίο 
Ρβηίαροΐίδ  ίη  ΟγΓβηαίβα  ;  ίη  α  ίβαΓίαΙ  δίοΓηι  ηίδ  δΐιίρ  δηηΐί, 
αηά  ηβ  αίοηβ  βδβαρβά.  Ναΐνβά  αηά  ροοΓ  άίά  ηβ  ίιηά  ηίηίδβΐί 
οη  ίηβ  δηοΓβ  οί  Ρβηίαροΐίδ :  α  ροοΓ  ηβηβΓηιαη  ίοοίί  ρίί γ  οη 
ηίηι,  δηαΓβά  Ιιίδ  ίηι^αΐ  ιηβαΐ  \νίίη  Ιιίηι,  αηά  βνβη  §"ανβ  Ιιίηι 
.  οηβ  ηαΐί  οί  Ιιίδ  τα^βά  ^αΓηιβηί.  Ηβ  ίΐιβη  δΐιο^βά  Αροΐΐοηίιΐδ 
ΐΐιβ  •νναγ  ίο  ίηβ  ίο^νη,  βαγίη^  αδ  ίΐιβγ  ραΐ'ίβά,  "  Ιί  βνβΓ  νου 
Γβ^αίη  γουΓ  ίοΓηιβΓ  ΙιοηουΓ,  ίηίηΐΣ  οί  ίΐιβ  ροοι*  βδηβΐ'ηιαη." 


ΑΡΟΙΧΟΝΤϋδ    ΟΕ    ΤΥΚΕ. 


59 


ΤνΗθη  Αροΐΐοηίυδ  βηίβΓβά  ίηβ  βίίγ,  3ιβ  ηβαπί  α  \>ογ  οαΗίη» 
οηί  "  ΛΥΚΟ  ηαδ  α  ιαίηά  ίο  Οαίηβ,  Ιβί  ηίιη  βοηιβ ;  ίηβ  1>αΐ1α  αηοΐ 
£}τηηαδίιιπι  εγθ  ορβη."  Αροΐΐοηίτιβ  \νβηί,  αηά  βχββίΐβά  αΐΐ 
ίηβΓβ  ίη  βγπιηιβίΓ^.  Αίοίδίι-αίβδ,  ίηβ  1αη£  ο£  Ρβηίαροΐίδ, 
ηαρρβηβά  ίο  βοηιβ  ίο  ίΐΐθ  δαιηβ  οαίη,  αηά  Αροΐΐοηήΐδ  αίίΓαβίβά 
ηίδ  ηοίίββ  1>7  Ιιίβ  βΐάϋ  ίη  α  ^αιηβ  αί  οαΐΐ,  αηά  1>}γ  ηίδ  αίίβηά- 
αηββ  οη  ηίιη  Λνηίΐβ  ίη  ίηβ  οαίΐι.  Τΐιβ  Μη»  §•ανβ  Αροΐΐοηπίδ  α 
ηβ\ν  δΐιΐί  αηά  ίηνίίβά.  ηίιη  ίο  άίηηβι•.  Βηί  ίΐιο  δί^ΐιί  οί  τογαΐ 
δρΙοηάοιίΓ  ΓβπιίηοΙβά  ίηβ  8ηΐρ\νΓβο1ίθοΙ  ρι-ίηββ  ο£  ηίβ  ο^νη  ίοπηβΓ 
δίαίβ,  αηά  ίβ&Γβ  βαηιβ  ίηίο  ηίδ  β^βδ.  Τηβ  Ιάη^'δ  άαιιο-ηίβΓ 
οοαΜ  ηοί  ηβΐρ  ηοίίβίη^  ηίηι,  αη<1,  ηυβδίίοηβοί  ογ  ηβΓ,  ηβ  βοη- 
ίβδδθΛ  ίηβ  ίπιίη  αοοιιί  Ηίδ  ηοοίβ  οΐΓίΙι  αηά  ίοπηβΓ  £Γβαίηβδδ. 
ΤΙιθ  ρηηοβδδ  αδδυι-βοί  ηίηι  οί  ηβΓ  ο\νη  αη<1  ίηβ  Ιώι^'δ  ρΓοίββ- 
ίίοη,  αηά  ίηβη  ρΓοβββοΙβά  ίο  ρΐαγ  οη  ίηβ  ΙγΓβ  αηά  δίη^.  Βιιί 
Αροΐΐοηΐαδ  δΚο^βά  Ιιίηίδβΐί  δπρβποΓ  ίο  ηβΓ  ίη  ίηίδ  αΓί : 
"  ίαΐάη»  ίηβ  ΙγΓβ,  ηβ  δίοοά  ίηβΓβ  \νίίη  α  τνΓβαίη  οη  ηίδ  ηβαά, 
80  ίηαί  ίηβ  ^αβδίδ  αηά  ίηβ  Μη§  ΐηοη^ηί  ηβ  ^&δ  Αροΐΐο,  ηοί 
Αροΐΐοηίπδ."  Βηί  αδ  ίο  ίηβ  ρπηοβδδ,  βηβ  ΜΙ  ίη  Ιονβ  τνίίΐι 
ηίιη  ;  α  πια^ηίήΌβηί  ρΓβδβηί  \ναδ  £ΐνβη  ηίιη  \>γ  ίηβ  Ιάη^  αί 
ηβΓ  τβηηβδί,  αηά  ΑροΗοηίπδ  \να8  ΟΓάθΓβά  ίο  ίηδίηιοί  ΚβΓ  ίη 
ηιιΐδίο  αηά  οίηβΓ  ατίδ.  Βιιί  ηβΓ  Ιονβ  \ναδ  βο  βχββδδίνβ  ίΐιαί 
δηβ  ΜΙ  ίΐΐ,  ίηοιι^η  ίηβ  ρηγδίβίαηδ  οοιιΜ  ηοί  ίθΠ  ίηβ  ηαίιΐΓβ  οί 
Ιιθγ  (ϋδβαδβ.  Αοοηί  ίηίδ  ΐίπΐθ  ίηΓββ  ρηηοβδ  δηβά  ίοΓ  ίηβ  ηαηά 
ο£  ίηβ  Ιάησ'δ  άαυ^ηίβΓ ;  ίηβγ  \ΥΓθίβ  ίηβπ-  ηαηιβδ  άο-νντι  αηά 
ίηβ  Μη£  άβδραίβηβά  Αροΐΐοηίπδ  ίο  ηίδ  (Ιαη^ηίβΓ  \νίίη  ίηβ 
ίη]ιπκ;ίίοη  ίηαί  βηο  Λναδ  ίο  άβοίάβ  οη  α  ΙιπδΟαηά.  8ηβ  \?Γθίβ 
οαοΐϋ,  ίηαί  ίηβ  8ηίρ\νΓβοΐ£θοΙ  ηιαη  \ναδ  ηβΓ  οηοίοβ ;  οπί  ίΚίδ 
αηδ\νβΓ  \ναδ  ηοί  πηάθΓδίοοά  ογ  ίηβ  Μη£  αηά  ίηβ  ίηΓββ  δπίίοΓδ. 
8ηβ  ίηβη  βχρίαίηβά  ίο  ίηβ  1άη£  ίηαί  8ηβ  ^ναηίβά  ίο  ηανβ 
Αροΐΐοηίιΐδ  £ογ  α  ηυβΟαηΛ.  ΗβΓ  ίαίηβΓ  βοηδβηίβά,  αηά  ίηβ 
ηιιρίίαΐδ  \νβΓβ  ββΙβΟΓαίβά  -^ίίη  £Γβαί  Γβϊοίοίη^δ. 

8ίχ  ηιοηίΚδ  αίίβι*  ίηίδ  Αροΐΐοηίιΐδ  δα\ν  α  βηίρ  ηβαΓ  ίΗβ  δΙιοΓβ 
\νηίβη  ηβ  Γββο^ηίζβοΙ  αδ  ηανίη^  οοηιβ  ίΓοιη  Τ}ΓΓβ,  αηά  ίΐΌηι 
ίηβ  βαρίαίη  ηβ  Ιβαιηβά  ίηβ  ^ο^ί'α1  ηβ\ν8  ίΐιαί  1ίίη§  Αηίίοβηηδ 
Ιιαά  οββη  Ιάΐΐβοί  1>^  Ιΐ^ηίηίη^  αηοΐ  ΐΐιαί  ίΐιβ  βίίίζβηδ  ο£  ΑηίίοβΚ 
Λναηίοά  Αροΐΐοηίαδ  ίο  γ  ίΗβΐΓ  Ηη^.  Ηβ  τβδοΐνβά  ίο  §ο,  αηοΐ 
Ιιίδ  βοιΐΓα§βοιΐδ  \νίίβ,  ίηοπ^Κ  \νίίη  οΙιίΜ,  οΐβοίοΐβά  ίο  αββοηιραη γ 
ηίιη.     Τΐιβ  1<.ίη^'8  βοηββηί  Ιιανίη^  Οββη  οοίαίηβά,  ίΐιβγ  ριιί  ίο 


60  ΑΡΟΙΛΟΝΙϋδ    ΟΕ    ΤΥΚΕ. 

8βα  ;  Οηί  ίηβ  \νίηάδ  θβίη£  πηίανοηταοΐβ,  ίηβ  Ιαάγ  \?αδ  βοη- 
βηβά  οί  α  άαιι^ΗΐθΓ  αηά  Ιαγ  Ιϋίβ  οηβ  οΐβααΐ.  Τηβ  οαρίαίη 
Γβίηδβά  ίο  Ιίββρ  ίηβ  1>ο<1γ  οη  \>οατά,  οιιί  οί  δηρβΓδίίίίοη  ;  α 
οΐιβθΐ  τναδ  ηιαάβ  αηά  \νβ11  δβοιίΓβά  α^αίηδί  ίηβ  \ναίβΓ,  ίηβη  ίηβ 
Ι&,άγ  \ν&8  ρηί  ίηίο  ίί  -ννίίη  ηιαηγ  ίΓβαδίΐΓβδ,  αηά  ίί  \ναδ  1ο\νβΓβά 
ίηίο  ίηβ  δβα.  ΤΙιθ  Ηΐΐΐβ  φΑ,  ίο  \νηοηι  βηβ  ηαθ.  £ΐνβη  οπ-ίη, 
τναδ  ηο\ν  ίηβ  οηΐγ  βοηιίοΓί  Ιβίί  ίο  ίΐιβ  ροοι*  ΙιυδΟαηά.  Οη  ίηβ 
ίηΜ  ά&γ  ίηβ  οαβδί  άπίίβά  ίο  ίηβ  δηοΓβ  ηβαΓ  Ερηβδίΐδ,  αηά 
\ναδ  ίοηηά  ο  γ  α  ρηρίοΐαη  βαΐΐβά  ΟΙιαβΓβπιοη.  Ιη  ηίδ  ηοηδβ  α 
γοαίη  ίοιιη<1  οιιί  ίηαί  ίηβ  Ιαάγ  τναδ  ηοί  Γβαΐΐγ  άβα<1,  αηά 
ΓββαΗβά  ηβΓ  ίο  Ιίίβ.  Το  ηίβ  αηο!  ΟηαβΓβηιοη'δ  βηάβανοηΓβ 
βηβ  ο\νβά  ηβΓ  βοηιρίβίβ  ΓββονβΓγ ;  αίίβΓ  \νηίβη  βηβ  οβοαηιβ  α 
ρηβδίβδδ  ίη  ίηβ  ίβιηρίβ  οί  ϋίαηα. 

Αροΐΐοηίιιβ  ηίηίδβΐί  Ιαηάβά  αί  ΤαΓδηβ,  αηά  ίηβΓβ  βηίπΐδίβά 

ηίδ  οΙαιι^ηίβΓ  ίο  ηίδ  ίήβηαΐδ  δίΓαη^ηΙίο  αηά  ϋίοηγδίαδ  ίο  οβ 

βάηβαίβά  \νίίη  ίηβίΐ'  (Ιαη^ηίβΓ  Ρηίΐοηιαίία.     Ηβ  §ανβ  ηβΓ  ίηβ 

ηαηιβ  οί  ΤαΓδία,  αηαΐ  Ιβίί  τνίίη  ΗβΓ  Ηίδ  ηπΓδβ  Ιά^οήβ.     Τηβη 

ηβ  δβί  οηί  ίοΓ  Ε^γρί.     Ηίδ  άαιι^ηίβΓ  ΤαΓδία  £Γβ\ν  ηρ,  αηά 

τνηβη  βηβ  τναδ  ίοηΓίββη  γβαΓδ  οΜ,  ηβΓ  ηηΓδβ  Εί^οηδ  άίβά ; 

Οιιί  οβίοΓβ  ηβΓ  άβαίη,  βηβ  αϋβοίοδβά  ίο  ΤαΓδία  ηβΓ  ραΓβηί᧕β. 

ΤαΓδία  βΓββίβά  α   οβαηίίίιιΐ  ηαοηηιηβηί   ίο  ηβΓ  ηιβπιοΓγ  αηοΐ 

οίίβη  τνβηΐ  ίηβΓβ  ίο  δρβηά  δοπιβ  ίίηιβ  ίη  δοΙίίαΓγ  ηιβαΐίίαίίοη. 

Βηί  Ώίοηρίαδ  £Γβ\ν  ίβαΐοηδ  \νηβη  βηβ  ηβαΓοΙ  ίηαί  ίηβ  οίίίζβηδ 

ρΓαίδβά  ΤαΓβία'δ  οβαηίγ  ηιοΓβ  ίηαη  ίηαί  οί  ηβΓ  (Ιαη^ηίβΓ  Ρηί- 

ϊοπιαίία.     8η β  ΟΓίΟβά  οηβ  οί  ηβΓ  δίανβδ  ίΓΟίη  α  ίαπη  ίο  Ιαΐΐ 

ΤαΓδία;   ηβ  ΙακΙ  ηίηίδβΐί  ίη  αηΛιΐδη  ηβαΓ  ίηβ  ηιοηηηιβηί  οί 

ηβΓ  ηιΐΓββ,  αηά  \νηβη  βηβ  ηαά.  βοηιβ  ίηβΓβ,  ρΓβραΓβά  ίο  Ιαΐΐ 

ηβΓ,  οιιί  ηιονβά  θγ  ηβΓ  ίβαΓδ,  ηβ  αΐίοτνβά  ηβΓ  ίίηιβ  ίο  ρΓαγ ; 

δαάάβηΐγ  ρίΓαίβδ  αρρβαΓβά  αηΛ  οαΓηβά  ηβΓ  ο£Ρ.     ϋίοηγδίαδ, 

ηο^βνβΓ,  αηά  ηβΓ  ίαπιίΐγ,  ρηί  οη  Ηαοΐί  ^αΓηιβηίδ  αηά  πιοιίΓηβΛ 

ίοΓ  ΤαΓδία  αδ  ίί  βηβ  ^βΓβ  άβαά ;  ίΐιβν  βνβη  Οηίΐί  α  ίοηιο  αηά 

ρΐαββοί  αη  ίηδβηρίίοη  οη  ίί.     Τηβ  ρίΓαίβδ  οίίβΓβά  ΤαΓδία  ίοΓ 

δαίβ  ίη  ίΐιβ  ηιαΛβί-ρΙαββ  οί  Μίίγίβηβ ;  α  τίβη  ρίηιρ  οοη^ΐιί 

ηβΓ  αη^  ίοοίί  ηβΓ  ίο  ηίδ  ηοπββ,  \ν1ιβΓβ  ηβ  οΓαΙβΓβαΙ  ηβΓ  ίο  \νοΓ- 

δΐιίρ  α  δίαίηβ  οί  Ρηαραδ.    8ηβ  δαίά  "  Ι  ηανβ  ηβνβΓ  ^ΟΓδηΐ^ορβαΙ 

α  δίαίηβ  Ιίΐίβ  ίηίβ ;  ρΓαγ,  πιαδίβΓ,  αΓβ  γοιι  ίΓοηι  Ι/αηιρδαβηδ  ? '; 

ΤΚβ   ρίηιρ   δαίά   "ΛΎΥιγΫ"      8ηβ   αηδ^βΓβά   "  Ββοαιίδβ  ίηβ 

οίίίζβηδ   οί  Ιιαηιρδαβηδ   \ντ0Γδ1ιίρ   Ρήαριΐδ."     Ηβ   ίηβη  δαίά, 


ΑΡ0ΙΧ0ΝΙΙΙ3    ΟΡ    ΤΥΚΕ.  61 

"  λνΓβίοηβά1  §Μ,  άο  γοη  ηοί  Ιαιοτν  ίηαί  γοη  ηανο  οοπιβ  ΐηίο 
ίηβ  ηοιίδβ  οί  α  ηοη  ρΐιηρ  ?  "  8ηο  ί1ΐΓβ"νν  ηβΓδθΙί  αί  ηίδ  ίββί 
αηά  δ&ΐά1  "  Ο  ηιαβίβι•,  ηανβ  ρίίγ  οη  ηαγ  νίι•£Ϊηίίν,  αηά  άΌ  ηοί 
ρΐΌδίΐίηίο  ηιγ  βοάν."  Βηί  ηβ  ηιαάβ  ΐί  ριιοΐΐοΐγ  1αιο\νη  ίηαί 
ηβ  \νηο  (Ιβρηνεά  Ιιθγ  οί  ΙιβΓ  ιηαΐ(ΐ6ΐιηοο(1  δηοηΜ  ραγ  ηαΐί  α 
ροιιηά1,  αίίβΓ  \νηΐο1ι  δΐιβ  δΐιοηΐά1  ΐ)β  ρΐΌδίΐίαίβά1  ίο  αΐΐ  ρβορίβ  αί 
&  Ώϊοάβτίχίβ  ρήοβ.  ΑίΙιβηα^ΟΓ&δ,  α  ηοΒΙβ  γοηίη,  οαπιβ  ίίΓδί, 
αηά  ίο  Ηίηι  Τατδΐα  ΓβΙ&ίΘά1  Ιιθγ  ιηΐδίοι•ίιιηβδ  αηά  ηβ  τααάβ  Ιιβν 
α  £Γβαί  ρΓβδβηί  \νΐίηοιιί  νΐοΐαίΐησ•  ηβΓ  νΐΐ'^ΐηΐίγ,  αηά  οίηβΓδ 
(1ί<1  ίηβ  δαπιβ  :  ΐη  ίΐιβ  βνβηΐη^  ίηβ  »ΐι1  £&νβ  ΐΐιβ  ηιοηβγ  ίο  ίΐιβ 
ρΐιηρ,  αιιά*  δο  αίδο  οη  ίηβ  ίοΠο^νΐη»•  άαγ.  ΤΚθ  ρΐιηρ  αί  Ιαδί 
ίοηηαΐ  οιιί  ίΐιαί  Ιιίδ  δίανβ  \ν&δ  δίΐΠ  α  νΪΓ£Ϊη,  αηά  ηο\ν  ΐΐιβ  ΐη- 
δρβοίοΓ  οί  ρηΜΐο  ϋΐΌίηβΙβ  ηβαΓοΙ  ίΐιβ  βαδβ  οί  ΤαΓδΐα  :  δηβ  £ανβ 
ηΐηι  αη  αββοηηί  οί  Ιιθγ  αοβοηιρίΐδηιηβηίδ  αηεΐ  οοίαΐηβα!.  ρβι•- 
ηιίδδίοη  ίο  ^αΐη  ηιοηβγ  1)γ  ΐΐιβηι  ΓΟ,ίΙιβΓ  ίΐιαη  \>γ  ρΓΟδίΐίαίΐη^' 
ηβΓδοΙί.     Βηί  αοονβ  οίηβΓδ  "νναβ  ΑίΙιβηα^οΓ&δ  Ιάηά  ίο  ηβΓ. 

Ιη  ίηβ  ηίθαηλνηΐΐβ  Αροΐΐοηήΐδ  Γθίιιι*ηβά  ίο  Ταχδηδ  ίο  βίαΐιη 
ηίδ  (Ια,ηο-ΙιίβΓ ;  ίηβ  δίοΐ'γ  οί  Ιιθγ  άβαίη  \ν&8  Γβίαίβά*  ίο  ηΐηι,  α,ηά 
\νη γ  δηοιιΐά  Ιιβ  αΌηΙ)ί  ϊί  ?  Ιη  ηίΐβΓ  άββραΐΓ  ηβ  δβί  οηί  ίοΓ 
Τ}τγθ,  1)ηί  ηίδ  βηΐρ  \ναδ  ογ  αοΙνβΓδβ  τ^ΐηοΐδ  άΐ'ΐνβη  ίο  Μΐίγίβηβ, 
"ννηβΓβ  ίηβ  οΐίΐζβηδ  \νβΓβ  ^δί  βη^α^βά1  ΐη  ββΙβΟΓαίΐη^  ίηβ 
ίθδίΐναί  οί  ΡοδβΐάΌη.  Αροΐΐοηΐηδ  §ανβ  ηΐβ  8αΐ1οι•8  ίηβ  £Γ&ίΐ- 
ϋοαίίοη  οί  ί&1αη£  ραΓί  ΐη  ίηβ  ηιβη^-ηιαίίΐη^,  ίΐιοιι^η  Ηθ 
Γβηιαίηθά  οηηβοί  ΐη  Ηίδ  άθδροηάβηο^.  Β  ν  οηα,ηοβ  Αίηβηα- 
§ΌΓίΐ8  αίβο  οαηιβ  ίο  ηίδ  βηΐρ,  α,ηά,  αβίίΐη»  ίοΓ  ίΐιβ  ηιαδίβΓ  οί  ίί, 
■^ν&8  ΐηίοΐ'ηίθοί  οί  ίηβ  οααδβ  οί  ηίδ  £ΐ•ΐθί.  Ηβ  (1βδΪΓθ(1  ίο  8ββ 
Αροΐΐοηΐπδ,  οηί  ηΐ8  Γθ^ηβδί  \ναβ  ΓβίηδβοΙ :  τ^ηβη,  ηο^βνθΓ,  ηβ 
ηβακί  Ιιΐδ  ηαηιο,  Ιιβ  \νβηί  άΌ\νη  ίο  ηΐηι  αηά  ΐηνΐίβά  Ιιΐηι  ίο 
οοηιβ  αηοΐ  άΐηβ  αί  Αίηβηα^οΓαδ'δ  ίαοΐβ ;  ΐ)ηί  Αροΐΐοηήΐδ 
Γβίαδβά.  Ταΐ'δΐίΐ  \^&δ  ηο\ν  δοηί  ίοΓ,  αηά  ΟΓοΙοΓοά  ίο  ίΓ^  Ιιογ 
1)θδί  ΐη  ογοΙθγ  ίο  ΐηάΊιοβ  ηΐηι  ίο  Ιοανβ  Ιιΐδ  ΓβΐΓβαί.  81ιβ  Λνβηί 
ίο  Αρο11οηΐιΐ8  αηοΐ  Ιιθγ  βΐη^ΐη^  ΐηΛηοβά  Ιιΐηι  ίο  ρΓβδβηί  Ιιθγ 
'ννΐίΐι  100  άΊιοαίδ;  1)αί  ίο  οοηιβ  ηβ  Γθίαδβ(1.  Αίηβηα^οΓα,δ 
ρΓοηιΐδθά  ηβΓ  200  άηοαίδ,  ίί  δΗβ  οοηΐά  ρθΐ-βυαείο  Ιιΐηι  ίο  οοιηο 
ηρ.  8ηβ  ηολν  ίηβά  Ιιθγ  τΐοΐοΐΐθδ  οη  Αροΐΐοηΐιΐδ ;  ηβ  αηδ\νθΓΘθΙ, 
1)αί  λνηβη  βηο  αίίβηΊρίβΛ  ίο  Ιθαά  Ιιΐηι  οη  οΐβοΐί,  Ιιο  οοοαηαβ 
αη^Γγ  αηά  ΙνΐοΙίβΛ  Ηθγ  Λνΐίη  ηΐβ  ίοοί,  8ο  ίΗαί  δΐιο  ίβΐΐ  ΰΐβθαΐη^ 
ίο  ίηβ  £Γοιιη(1.     ΛΥοβρΐη^•,  βηο  οι•ΐβ(1  οιιί  "Τΐιΐδ  ίΐιοη  ΐδ  ηιν 


62  ΑΡοτχοΝίυδ  ορ  τυκε. 

ίαίβ !  Τηαί  Ι  βηοη1<1  1)β  δανβά  ίτοηι  8ίι•&η£η1ίο  αηά  ϋίοηγδίαδ 
ίο  Ιΐνβ  Ιιθγθ  ίη  ίηίδ  ηιίδβΓ γ !  Τ\Πιβη  \νί11  ΟόοΙ  ΓβδίοΓβ  ηιβ  ίο 
ηψ  ίαίηβΓ  Αροΐΐοηίηδ  ?  "  Τΐιβη  Αροΐΐοηίυδ  Γββο^ηίδβά  Ιιϊβ 
ά&η^ηίβΓ,  αηά  ηίδ  £ΐ•ίβί  \ν&δ  οη&η^βά  ίηίο  ]ογ.  Αίηβηα^οΓαδ 
ηο\ν  αβίίθόΐ  ίοΓ  ΤαΓδία,'δ  ηαηά ;  οαί  οβίοΓβ  δηβ  οβοαπιβ  Ιιίβ  \νίίβ, 
ίηβ  ρΐηιρ  \ναδ  ογ  ίηβ  βίίίζβηδ  οί  Μίίγίβηβ  δβηίβηββά  ίο  άίβ  ; 
ίηβ  ίηδρβοίοΓ  οί  ίηβ  οΐΌίηβΙδ  \ν&δ  Γθ^&Γάθά  £ογ  Ιιίδ  Ιάηαΐηβδδ  ίο 
ΤαΓβΐα.  ΑίίβΓ  ίηβ  ηηρίίαΐδ  οί  ΤαΓδία  αηά  Αίηβηα^οΓαδ,  Λνηβη 
Αροΐΐοηίηβ  τν&δ  &1>οηί  ίο  Γβίιιπι  ίο  Τ^γθ,  Ιιθ  ηαά  α  νίδίοη 
τνηίβη  οοπιιηαηάβά  Ιιίηι  ίο  νΐδΐί  ίΐιβ  ίβηιρίβ  οί  Ερηβδίΐδ  αηά 
Γβίαίβ  ίηβΓβ  &11  Ιιβ  η&ά  δηββΓθά.  Τηίδ  Ιιθ  άίόΐ,  αηά  ίη  ίηβ 
ίβηιρίβ  Ιιθ  \ν&8  ΓβββίνβεΙ  ο  γ  Ιιίδ  \ήίβ ;  ηοί  Ιαιοννίη^  ηβι•,  η  β 
^ανβ  πθγ  &η  αββοηηί  οί  ηίδ  βυββηη^δ,  \νηβη  δηβ  &11  οί  α 
δηαΉβη  ίβΠ  οη  ηίδ  ηβοΐί  αηά  βοηίβδδβά  δηβ  \ν&δ  ίηβ  \νίίβ  \νηοηι 
ηβ  ίηοη^ηί  άβαά  αηόΐ  τνηο  η&ά  οββη  δ&νβά  ίη  δηβη  α  πήτα- 
βηίοηδ  ηιαηηβΓ. 

Αροΐΐοηίηδ  ηοΜτ  ίοοίι  ροδδβδδίοη  οί  ίηβ  Ιηη^ίΐοηι  οί  Αηίίοβη 
£ογ  ηίπίδβΐί,  αηά  §ανβ  Τ^Γβ  ίο  ηίδ  δοη-ίη-1α\ν  Αίηβη&§;οΓ3,δ. 
Ηβ  "ντβηί  αίδο  ίο  ΤαχδΗδ,  \νηβΓβ  8ίΓαη^π1ίο  αηά  ϋίοηγδί&δ 
Γβββίνβά  ίηβΐΓ  \νβ11-(1β8βΓνβα1  ρηηίδηηιβηί.  Τηβηοβ  Αροΐΐοηίιΐδ 
δ&ΐΐβά  ίο  Ρβηίαροΐίδ,  αηά  1ιίη§  Αΐβίδίι-αίβδ  8α\ν  ίΙιβΓβ  οηββ 
ηιοΓβ  ηίδ  άαιι^ηίβΓ  αηεΐ  δοη-ίη-1αΛν  \νίίη  α  ^Γαηάάαιι^ηίβΓ  \νηο 
\ναδ  οίτβ&άγ  πιαττίβά.  Τηβη  ίηβ  ^οοά  ηδηβπηαη  \νηο  ηαά 
οηββ  δη&χβά.  ηίδ  ^αηηβηί  -ννίίΐι  Αροΐΐοηίνΐδ  ΓβοβίνβοΙ  ηίδ  Γβ- 
■νν&Γά,  αηά  ΗβΠ&ηίβηδ  αίβο  \ν&δ  Γβ\ναΓ(1βά.  Αροΐΐοηίιΐδ  οο- 
ίαίηβά  α  δοη  \>γ  Ιιίδ  ^νίίβ  \νίίη  \νηοηι  ηβ  ηαά  α^αίη  Βββη 
ηηίίβοί,  αηά  ηβ  αηά  ηίδ  ηηββη  Ιίνβά  ίο  α  νβι-γ  ^ΐ'βαί  &^β,  ίη 
ιχηάίδίηΛβά  ηαρρίηβδδ.  Ηβ  ηίιηδβΐί  βοηιροδβά  α  ηαΓΓαίίνβ 
οί  ηίδ  αοΙνβηίιΐΓβδ :  οηβ  βοργ  Κβ  άβροδίίβά  ίη  ίΐιβ  ίβηιρίβ  οί 
Ερηβδίΐδ,  ίηβ  οίΙιβΓ  ίη  ηίδ  ο\ντι  Ηογεγ^. 


ΜΕΤΑΓΛΠΤΤΙ2ΜΑ    ΑΠΟ    ΛΑΤΙΝΙΚΗ2    ΕΙ2    ΡΠΜΑΙΚΗΝ  ■ 
ΔΙΗΓΗ2Ι2    ΠΟΛΤΠΑΘΟΤ2    ΑΠΟΛΛΏΝΙΟΥ    ΤΟΤ    ΤΤΡΟΤ. 


Ά φ'  ου  άνεΧηφθη  ό  Χρίστος  εις  ούρανόν  εν  δόξη, 
κ  οι  άγιοι  άπόστοΧοι  εδίδαξαν  τον  κοσμον, 
άνεστ  εν  Αντιόχεια  ψευδώνυμος  τις  άναξ 
χριστιανός,  'Αντίοχου  το  όνομα  γαρ  έχει. 
5  είχε  γυναίκα  εμορφην,  όνομα  Παροχίαν, 
και  μετ  αυτής  εποίησε  μονογενή  θυγάτηρ' 
το  όνομα  εκέκλητο  ' Αναστασία  αύτη. 
εγενετο  από  θανή  της  εαυτής  μητέρας, 
αύτη  δε  ώς  εγενετο  [_€ΐς]  νομον  ήΧικίας, 
10  εσχε  τ6  είδος  εμορφον  τ6  κάΧλο  του  προσώπου, 
της  ηλικίας  εΰτακτον,  και  του  κορμιού  της  κάλλο, 


Τΐιε  ΐ5Ϊη£  οί 
ΑηΙϊοιΛία 
Ιι&ά  αη  οηΐγ 
άαχΐ£ΐιΐ6Γ 


^Ίιο    δΙ]Γ- 
ραβδθΛ   &11 
\Γθΐηβη   ϊη 


ώστε  ποΧλοϊ  των  ευγενών  αρχόντων  καϊ  ρεγάδων 

εζήτουν  να  την  πάρουσιν  εις  νομιμον  γυναίκα. 

άλλ'  ό  εχθρός  καϊ  βάσκανος  τού  γένους  των  ανθρώπων 

15  €19  έρωτα  σατανικόν  και  όϊστρον  θη\υμάνιας 
εξέκλινε  τον  κύριον  εκείνης  εις  άγάπην, 
ώστε  μίαν  των  ημερών  εξαίφνης  και  [βιαίως] 
(άκων  καϊ  βούλεται)  κακώς  φθείρει  την  παρθενιαν  της. 
αύτη  ευθύς  ώδύρετο,  παραμυθιάν  ούκ  είχε 

20  της  συμφοράς  οπού  'παθε  και  τού  κακού  πού  ειδεν. 
καϊ  ταύτα  δε  ανήγγειλε  την  εαυτής  βυζάστριαν. 
εκείνη  δε  ώς  εβλεπεν  την  συμφοράν  της  κόρης, 
τα  δάκρυα,  τον  στεναγμόν  καϊ  το  κακόν  το  τόσον, 
μη  εϊχεν  άντιφάρμακον  το  τι  αύτην  ποιήσαι, 

ΤΊΐΙΐ.  Μετά  γλώττημα. — 2.  πολληπαθους  απολωνίου. 

1.  ούρανοΰ,  Μ8. ;  Βιιοαη^ε,  Ιικί.  Αιιοί;.  ρ.  36,  Ιιακ  ουρανούς. — 2.  κ  οηι.  —  5. 
εμορφον.- — 6.  μονογυνή. —  8.  αποθάνη  τήν  εαυτής  μητέρα.  —  ί).  [εϊί]  οιη.  νόμου 
ηλικία. — 11.  ίντακτον  κα\  το  κόρμι  αυτήν  κάλλο.  Αίίει-  ίΗΪ8  Ιΐηε  Ι  Ιιανε  &88ΐιηιεά 
Ά  »αρ  ;  ά  Ιϊηβ  Ϊ8  Ιοδί  δοπιβ^νΗαΙ  Ιΐΐίθ  ΛΪ3 :  ^τον  εις  -πάντα  εξοχον,  πολύ  έζηρη- 
μενον. — 12.  (ιε-γάδων  \5  ίΐιο  ΓΟίΐιΙϊη^  οί  Ιΐιο  Μ8. — 15.  τανικον. — 16.  της  αγάπης 
ίίϊ  (κε'ινην.  —  Π.  Ιηβίβαά  οί  βιαίως  ίΐιε  Μ8.  Ιιαβ  εχθρός.  — 18.  βούλετε  φθήρει. — 
19.  όδύρετο. — 20.  «πάθε.     το  κακόν  όπου• — 22.   εβλίπει. — 23.  πόσον. 


Ηβοοηοείνιε 
α  είηίαΐ  Ιονι- 

ίθΓ   Ϊ16Γ,    3Ώά 
βνβη    08ΙΤΪΘ6 

ιί  ΐηΐο  είίβϋί. 


Τϊιθ    πιβκίεη 

(1ίδθ1θδβ8  Ιΐΐίδ 
ΙΟ  1ΐ6Γ  ΠΙΙΓ8Γ, 


64 


ΑΠ0ΛΛΏΝΙ02 


•ννΐιο     ναϊηΐν 

ίΠ65  ίο  0ΟΠ1- 

ίοιΊ  ΙιβΓ. 


Τΐΐθ  -νήοΐίεά 
ίαΛθΓ  οοη- 
Ιίυιΐθβ  β^07- 
ίη£ΐ1ιβι-ί£?1ιΐ8 
οΓα&υδβΜκΙ, 
αη<1    ίηνβηΐβ 

Γΐάίϋθδ     Ιο 

\>αΆβ    Ιΐιβ 

81ΐίΙθΓ8  •βΊιΟ 
ΟΟΠΙβ  ίθΓ  ΙΐβΓ 
1ΐ3Π(1. 


Ιί  Λεν  ο&η- 
ηοΐ     άηβΛνθί• 
Ιιίδ    ςμίθβ- 
Ιϊοηε,     ίΐιβν 

ΙΪ11181     1θ86 

ΐΙιβϊΓ  Ιαεαιίδ. 


ΑροΏοηπίδοΓ 
ΤγΓβ,  α  ηοΜβ 
γουίίι,    αι•- 
ΓΪνθδ    38    α 
81ΐίΐ0Γ, 


λογούς  γΧυκεΐς,  ανωφελείς,  ταύτην  παραμυθεΐται•  25 

"  επεϊ  ο  πατήρ  σου  βασιλεύς  Αντιοχείας  υπάρχει, 

οΧοι  μικροί  μεγάλοι  τ€,  άρχοντες,  μεγιστάνοι, 

και  βασιλείς  ρηγάδες  τε  εσέναν  επιθυμούν, 

το  μεν  δια  το  κάλλος  σου  καϊ  δια,  την  εύμορφιάν  σου" 

λοιπόν  αύτος  σου  ο  πατήρ  πάλαι  να,  σε  παντρέψη,  30 

το  πράγμα  θέλει  κρυβηθήν  καϊ  Όλα  θέλει  ποίσειν." 

αλλ  ο  πατήρ  ο  άθλιος  ουκ  ήτον  εις  εκείνον, 

να  επίστρεψε  εκ  του  κακού  καϊ  [να]  μετανοήση, 

άΧλ  ώς  γυναΐκαν  νόμιμον  τούτος  αυτήν  εκράτει. 

έπει  το  πράγμα  τ/κρυφθη  άγνωστον  τοις  άνθρώποις,  35 

εκ  γένους  τε  βασιλικού  καϊ  εκ  των  μεγιστάνων 

ηλθον  εις  άνα'ζήτησιν  της  κόρης  να  τήν  πάρουν. 

εκείνος  δε  6  δείλαιος  6  δύστυχος  ανθρώπων 

επεϊ  γαρ  ουκ  ήβούλετο  ταύτην  να  ύπανδρέψη, 

εις  νιγματα  καϊ  δείγματα  [καϊ]  προς  παραμυθίαν  40 

αμφίβολε  τήν  ύπανδρειάν,  να  κρύψη  τήν  αίσχύνην. 

κελεύει,  δια  μέσου  τε  της  αγοράς  σαΧπίζουν  ■ 

"  όστις  μικρός  μεγάλος  τε,  πλούσιος  τε  καϊ  πένης 

δηλώσει  τα  αινίγματα  καϊ  τα  ρωτήματα  μου, 

να  παιρνη  νομιμον  εύθυς  την  κόρην  μου  γυναίκα"  45 

ει  δ  άποτύχη  τ  αίνιγμα  καϊ  τα  ρωτήματα  μου, 

να  μπήγουν  το  κεφάλι  του  απάνω  'ς  τα  προχιόνα." 

ώστε  πολλοί  άπεθανον  πικρώς  τε  και  αδίκως. 

Ήν  δε  πολις  ονόματι  Τύρος  εν  τή  Συρία, 
εν  ταύτη  εβασίλευ  ' Απολλώνιος  ό  πρίγκηψ'  50 

ήν  δ  ευγενής  εξ  ευγενών  καϊ  γνώσι  κεκτημένος, 
άκουσας  τοίνυν  [και]  αυτός  τα  ρήματα  τού  άναξ, 
το  καλλο  και  την  έμορφιάν,  τήν  σύνεσιν  της  κόρης, 
ύπάγ  είς  Άντιόχειαν,  Άντίοχον  ελάλει• 

ο  δ'  άσμενος  [τον]  δέχεται  και  με  περιχαρείας,  55 

το  αίνιγμα  τού  έλεγε  το  εϊχεν  κατ  αυτού  του. 
άκου  το  τι  ν  το  αίνιγμα  και  την  φράσιν  τήν  έχει. 


25.  ανοφελεΐς. — 28.  ρυγάοε$. — 31.  πάνσειν  ;  Ι  Ιαηνβ  ίΐίβο  ίΐιοιι^ΐιί  οί"  7Γ/>ά|€£ΐ/. — 
32.  άθλιος  σου  κήτον.  —  33.  [να]  οιη.  —  34.  τοΰτο  αΰττ/ϊ.  —  37.  πάρουσι.  —  40. 
νύγματα  κα\  δύ-γματα.  [καϊ]  0111.  — 41.  ο.μφ'ιβαλ\ε. —  42.  μεσονται. —  46.  τ;  δε 
απετυχη  τυ  αίνιγμα. — 47.  ναμπίγουν  τδ  κεφάλα  του  .  .  .  εΐϊ  τά  προχοίωνα. — 
50.  £βασίλευε  .  .  .  πρίκηψ. — 51.  ί)ν  οε  .  .  .  γνώσει. — 52.  [_κα\]  οηΐ. — 54.  υπάγει. 
— 55.   [τον]  οιη.     περϊ  χρεία!. — 57.  &κουε  τό  τι  ίναι. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


65 


"  εγω  εγω  την  εντροπήν"  φησιν  "της  αμαρτίας • 
εγω  συνειθισά"  φησιν  "της  σαρκός  της  μητρός  μου, 

60  Όστις  γαρ  άνηρ  της  γυναικός 

τον  ποιον  ούγ  ευρίσκω.^ 

άκουσας  ΆποΧΧώνιος  ευθύς  άποΧογεΐταΐ' 
"  επεϊ   ντροπην  αίσγύνεσαι,  Χεγεις,  της  αμαρτίας, 
άΧηθειαν  γαρ  είρηκας  ■  την  θυγατεραν  σούγεις 
Όγι  ώς  γυναίκα  νόμιμον,  άν  μη  ως  παΧΧακίδαν." 

65  άκουσας  δε  6  βασιΧεύς  Άντίογος  του  λόγου 
άποΧογήσατο  γοργόν  "άΧηθειαν  ου  Χέγεις, 
άλλ  επειδή  'σαί.  πρίγκιπας  καϊ  νέος  ώραιωμένος, 


δ/δ 


ω  σ  ημέρας  μετρητας  είκοσιν  να  το  εύρης, 


να  τταρης  και  την  κορην  μου  ως  νομιμον  γυναίκα" 

ίυ  ει  οε  και  ουοεν  ουνασαι  να  ειπης  την  αΧησειαν, 

να  μπήξω  το  κεφάλιν  σου  απάνω  εις  το  κάστρον." 
ο  δ'  ΆποΧΧώνιος  ευθύς  γοργον  άποΧογεϊται  • 
"  να  'δώ,"  φησι,  "  το  αίνιγμα  και  να,  το  \_καϊ\  σκοπήσω, 
\εκεΙνο\  εις  το  τερμενον  άπόκρισιν  να  δώσω." 

75  εκείνος  εκ  τον  φόβον  του  '?  τον  τόπον  του  εστράφην. 
ειδεν  Ότι  ώργίσθην  του  καϊ  θεΧει  κινδυνεύσει, 
κ  αυτός  ουκ  εϊγεν  δύναμιν  δια  να,  τον  ποΧεμηση• 
βαΧΧει  σΐτον  \_καϊ~]  πΧήθριον  εις  τρεις  άκαρεΐς  μεγάΧας, 
και  παίρνει  στάμενα  ποΧΧα  καϊ  ηύγεν  κατά  κόσμου. 

80  ο  δε  Αντίογος  ευθύς  τον  σινεσκάΧκον  κράζει" 
ην  δε  το  Όνομα  αυτού  ΘαΧίαργος  6  σκάΧκος. 
δίδει  τον  ίδιον  θεΧημα  καϊ  συντροφιάν  μεγαΧην, 
οπού  εύρη  ΑποΧΧωνιον  να  παίρνη  την  ζωην  του. 
κι  ορίζει  με  τα  βούκινα,  διαΧάΧημα  έποϊκεν, 

85  Όπου  εύρη  ' ' ΑποΧΧωνιον  καϊ  ζωντανον  τον  φερ-η, 
να  γη  πεντήντα  γρυσινά  κ  άγάπην  'Αντιόγου. 
ευθύς  μεν  6  ' Άντίογος  κάτεργα  ό-ρματόνει, 


αηά      βοίνθβ 
Ιΐιβ  πάάΐβ. 


Τΐιβ  Ιαηί*  (3β- 
ηίβδίΐιβίηιΐΐι 
οί  Ιιίδ  αη- 
8\νβΓ, 


αηά      Αροΐ- 
Ιοηίναβ  ι» 
οΜί^βά  Ιο 
475 


ΙηιΙ  Ιϊιβ 
Ιάη^'δ  5βηε8- 
οΐιαΐ  ίδ  άβ- 
δραίΛβύ  Ιο 
ρυτβυβ  Μηι, 
αηά  α  Γβναπί 
Ϊ8  οΙΓβΓθά  Γογ 

1ΐ18  1160.(1. 


60.  ΤΙιθ  οοιηραηδοη  οί  ΐΐιβ  Ι,αϋη  δΐισ-^δ  Λα*  ίΐιϊδ  Ηηβ  ίδ  ηοί  οοιηρίοίο. — 61.  δ 
πρίκιψ  Εκ1(1οά  ίη  ίΐιο  Μ8.  ίΐίίοΓ  άπολώνιο!.—  62.  ϊντροπην  αίσχΰνζσΐ. — 63.  άλη- 
Θ(ία5  .  .  .  σου  «χευ. —  64.  οχη  .  .  .  &ν  με  ώ$  παλλακίδας. —  67.  έπΐΐοήση  πρίγ- 
κυπαί  καϊ  νοο$  ωραιομίνο$. —  68.  σΐ  .  .  .  μίτριτας  'ηκοσιν. — 70.  οίδέ. —  71.  ναμ- 
"■*{«■ — 72.  δ  δ«. —  73.  «/άδω  .  .  .  [και]  οιη. — 74.  €<$  το  τίρμαινον  ^νϊίΐιοιιί  [εκείνο]. 
— 75.  4κΐΐνο.  ΐΙ$. — 76.  Ιοεν  .  .  .  όρ-γίσθην. — 78.  [καϊ]  οιη.  πλ^θρων  ίδ  α  \νοΓ(1 
υη1ίηο\νη  ίο  πιβ  ;  ροιΊιηρδ  Λνβ  πιί§ΐιΐ  ντήΪΒ  καϊ  βάλλει  σίτου  πλήθος  εις  τρεΐϊ 
ακαρΐΐς  μπάλας,  άχαρεΐς  πΐαβί  (Ιοηοίο  βοιηο  Ινϊικί  οί  δΐιΐρ  ογ  ^αΐΐο)-. — 80.  συιχσ- 
καΚκον. —  81.  ταλίαρχο!  συνζσκάΚκος. —  84.  ϊπήκζν. —  86.  να  έχει. —  87.  δ  οία. 


66 


ΑΠ0ΛΛΏΝΙ02 


Αροΐΐοηίιΐδ 
Ιαηύδ  αϊ  ΤαΓ- 
8ΐΐ8,  αηά  18 
ίΙΐθΓβτίαΓηβά 
οί  Μ8  (Ιαη^βΓ 
1)7    Ηθΐΐαηί- 

0118. 


8ίΓ3Π§•υ1ίο 

ϊηίθΓΠ18 

Αροΐίοιιίνΐδ 
οΓ  Ιΐιε  ίαπιϊηθ 
αϊ  ΤαΓδίΐδ, 


κ*  εις  ζήτησι  ' ΆποΧΧώνιον  εξήΧθον  του  γυρεύειν. 

6  δ'  ΆποΧΧώνιος  \_μακράν~\  εις  πέλαγος  εζενει, 

στέκεται,  διαλογίζεται,  το  που  θέΧει  ν   ύπάγτ}'  90 

τον  ναύκΧηρον  ανέρωτα  εις  ποιάν  χωράν  να  πάγη, 

νά  'ναι  το  κάστρον  δυνατόν  καϊ  φόβον  μηδέ  εχη. 

6  δε  αποκριθείς  ευθύς  τούτον  [τον~\  λόγοι;  ειπεν 

"  εδώ  σιμά,  εϊν'  6  Ταρσός,  χώρα  αφιερωμένη, 

εκεΐσ  ας  πάμεν  το  Χοιπον  καϊ  φόβον  να,  μηδ'  εχης."  95 

ώ?  γοϋν  επήγαν  '<?  την  Ταρσον  καϊ  εμπαν  εις  την  χωράν, 

εκεί  άπαντα  ' ΆποΧΧώνιος  άνθρωπου  άπο  της  χώρας, 

γέροντα  εύγενεστατον,  ονόματι  'ΕΧλανΐκον. 

άΧΧηΧως  εχαιρέτησαν,  όνομαστόν  εκάλει. 

καΧόν  τον  ' ΆποΧΧώνιον  'ΕΧΧάνικος  ενόα.  100 

ό  δ'  ΆποΧΧώνιος  ποΧΧα  το  [πραγμα~\  έθαυμάσθη, 

καϊ  "  πώς  έπ'ιστασαι "  φησϊν  "  το  ονομά  μου,  πάτερ  ; 

6  δε  " γραφας  εδέχθημεν  ' Άντιόχου  βασιλέως• 

γράφει  καϊ  Χεγει,  σφαΧερώς  παρακαΧεΐ  τοιούτο  ■ 

όστις  τον  ΆποΧΧωνιον  ζωντανον  νά  τον  πάγη,  105 

νά  χη  πενήντα  χρυσινά  κι  άγάπην  Άντιόχου  • 

ει  δ'  άποκεφαΧίση  τον  κ  ύπα  του  τό  κεφάλιν, 

νά  χτ)  χρυσίνους  εκατόν  κι  άγάπην  εδικην  του. 

δια  του  παραγγεΧΧω  σοι  νά  βλέπης  την  ζωήν  σου. 

6  δ'  ΆποΧΧώνιος  χαράς  μεγάΧας  δίδει  εκείνον,  110 

καϊ  βάλΧει  είς  τάς  χείρας  του  καϊ  εκατόν  δουκάτα. 

εϊχεν  δε  φίΧον  γνώριμον,  Ονομα  ΧτραγκαΧεϊον. 

εκείνος  εϊχεν     *     *     *     όνομα  Διονυσ'ιαν 

εκεί  άπεστράφη  τό  Χοιπον  ό  πρίγκι^τ  ό  ΑποΧΧωνιος, 

άνηγγειλεν  την  συμφοράν,  τον  φίλον  του  [τόν~]  Χεγει         115 

"  αν  εναι  ό  τόπος  δυνατός,  ας  νά  μ'  \_εκεΐ^\  φυλάξουν  ■ 

ει  οε  ουκ  εναι  ουνατος 

" δια  τον  Χιμόν  τον  έχουν, 


88.  ζητησιν. — 89.  δ  δέ  απ.  ^ϊίΐιοιιΐ;  [μακραν~\.  —90.  να  ύπάγη. — 91.  ναύκλΐρον 
.  .  .  άπά/τη  ίοΐ  να.  πάγγ. — 92.  να.  εναι  (ϊχ]ΐ- — 93.  [τον]  οηα. — 95.  εκεΓ  ΐΐσύπάμεν. 
— 96.  επί  γαν  εΐϊ  τήν  τάρσον  καϊ  ήμπας  εις  τής  χώρας.  —  97.  οπολίίνιος. —  98. 
ευγενέστατε  ...  αλενηγον. — 100.  αλενίγων.  ΡθΛαρ»  "  καλώς  τον  Άπολλώνιον  " 
ΈλλανΊκος  (ογ  Ελλάνικος)  (βόα. — 1.  δ  δε.  [πράγμα]  οηι. — 2.  πατήρ.  —  3.  γραφής. 
—  4.  σφαλερος. —  5.  ΰπα  Μ8.  ίθΓ  πάγτ). —  6.  να.  εϊχει. —  7.  ηδη  αποκεφαλίσει 
τον  καϊ  ΰπάσι  του  το  κεφαλήν. — 8.  εχω  χρυσίνους  ρ'  καϊ.  —  10.  ό  δε'  .  .  .  τον 
άνθρωπον  εκείνον. — 11.  βάλλει  στ  ας  χείρας  του  κ  ερ'• — 13.  "ήχεν  αναγϊότης  όνομα 
οΊονησίον. — 14.  ό  απολωνίος  δ  πρίκιψ. —  15.  [τον]  οηι. —  16.  αϊ  να  με  φιλάζουν 
Λνίίΐιοιιί  [εκεί] :  ροι-ΐιηρβ  τνβ  δΐιοιιΐά  \ντϊΐθ  ως  να.  μ  εκ.  φυλ. — 17».  Τηβ  βηά  οί 
ΑροΗοηϊιΐδ'δ  τνοπίδ  18  ηιΐδδϊη£;  80  ϊδ  ίηβ  οο§ίηηίη£  (17*)  οί  8ίΓαη§ιύϊο'δ  αηδτνβΓ. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


67 


οτι  άπ'  της  πείνας  της  πολλής  6\οι  εναποθανουν. 

ευθύς  ό  '  Απολλώνιος  γοργόν  απολογείται" 
120  "  όλοι  άς  ■χαροΰσί  σήμερον  μικροί  τβ  και  μεγάλοι 

και  ενδοξάστε  τον  θεον  τον  άποστείλαντα  με. 

δότε  μοι  ορκον  άπαντες  καϊ  σΐτον  να  σας  δώσω. 

ευθύς  όλοι  συνάγονται  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι 

καϊ  δίδουν  ορκον  εις  θεον  οτι  να,  αποθάνουν 
125  όμοΰ  μετ  Απολλώνιου  εις  πειρασμον  όπου  χει, 

καϊ  Χέγει  ευθύς  δια  γοργού  "  εβγάΧετε  τον  σΐτον 

καϊ  δίδει  τους  καθ'  εκαστον  όσον  του  χορτασθήναι  • 

άνευ  αργυρίου  καϊ  τιμής  διένειμεν  τον  σΐτον. 

εκείνοι  [δε]  εδόξασι  θεον  τον  παντεποπτην 
130  καϊ  ΆποΧΧωνιον  ομού  εις  το  καλόν  το  έποικε. 

και  μετά  ' μέρας  [_γάρ~\  τινας  πάλιν  ευθύς  μανθάνουν, 

Οπως  άρμάδα  εποικεν  Άντίοχος  ό  άναξ 

[ώ<?]  ε£9  [τ?/ι>]  άναζήτησιν  πρίγκιπος  ΑποΧΧωνιου. 

εκείνοι  συμβουλεύονται  να  φύγη  άπο  τον  τόπον. 
135  ευθύς  εις  πλοΐον  εμπηκεν,  το  πέλαγος  επιασεν. 

γειμάζει  εις  το  πέλαγος  μέσα  εις  δύο  ' μέρας, 

το  πλοΐον  διεσκόρπισεν,  επνίγησαν  οι  πάντες  • 

μόνον  ό  Απολλώνιος  μέσ  εις  μικρόν  σανίδιν 
***** 

το  κΰμαν  τον  έπέρασε  '?  της  Τριπόλεως  τα  μέρη. 

140  εκεί  ' βρεν  άνθρωπον  πτωγόν,  πένητα  κ   εναι  ψάρης. 
εϊγεν  μικρόν  καλύβι  καϊ  έδέχετο  τους  ξένους. 
δίδει  αυτός  καϊ  ράκιον  καϊ  κάτσεν  αποκατω. 
ό  δ'  Απολλώνιος  \_αύτω]  τά  κατ   αυτού  άγγέλλει, 
λέγει  αυτόν  ό  αλιευς  •   "  ή  ΤριποΧις  κοντά  ναι, 

145  εγει  δε  δύο  μίλια  •  κόπιασε  [τε]  καϊ  άμε, 
ϋπαγε  δε  και  στόγασε  άνάπαυσιν  να  εΰρης. 
κι  αν  στρέψης  εις  τον  τόπον  σου  κ   ϊδης  τα  γονικά  σου, 
ιδού  καϊ  μνησθητι  εμού  εις  το  ψωμϊν  κ   εις  ταύΧαν ' 
ει  δε  καϊ  Χησμονήσης  μου,  ο  θεός  να  σού  πλήρωση, 

118.  α,πο  .  .  .  'όλην  ενναπηθάνουν. —  20.  'όλη$  χαιροΰσι. —  21.  «ΰδοξάσί. —  2-5. 
μ\ν  απολώνιον  .  .  .  όπου  «χίΐ• — 26.  ίνγάλλΐΐ. — 27.  τον  καθίκαστον. — 29.  [δί] 
οπι. —  31.  [γαρ]  οτη.  μα$  θάνουν. —  32.  [ώι]  αηά  [««$]  οιη.  πρικιψοϊ. —  35.  ίμ- 
πικΐν. —  36.  δύω  ημερών. — 37.  παν  της. —  38.  μόνον.  μέσα.  Αί'ίοΓ  ίΐΐϊδ  ΙΪΠϋ  Ι 
η;ινο  αδδΐιπκχΐ  α  £αρ.  —39.  '5  οπι.  Τριπό\ιο$. —  41.  εκεί  ηβρεν  .  .  .  καί  εναι 
ψαράρτ)5. — 43.  δ  δέ.  [αϋτφ]  οπι.  α.ναγγί\α. — 44.  τρίσπολις.— 44  αη(1  45  (|αοίϋ(1 
Ιιν  Ι)αοαη£β,  ρ.  705,  α.ν.  κοντά. — 45.  [τε]  οπι. — 49.  οΐδί. 


αηά  ίηβ  £βη- 

6Γ0118    ρΓΙΠΟΘ 

£ΐνβδ  ηίβ  οτνη 
ρΓονίίίοηβ  Ιο 
ΐηβ  οίΐϊζβηβ. 
Τηβ^  ρτο- 

Πΐίδβ  Ιο  ρΓΟ- 

ΙθοΙ  ηίηι 
&^αίιΐδΙ     Ιηβ 


οηΐ    οιι    Ιηο 
ηβννβ    οϊ     α 

1&Γ£6    ΗθθΙ 

ΐ>6ίη£  οη  ίίβ 
■νν&7  Ιο  ΤαΓ- 
8Π8,  αάνίκβ 
Αροΐΐοηίυδ 
ΙοΙβανβΙηβίΓ 
Ιο\νη.  Ηβ  18 
5αίρ\νΓεο1ΐ6ά 
αϊ  Τπροΐίδ. 


Α  ροοτ•  ββΐι- 

6ΓΠ13Ι1    1α1ί68 

ρίΙγ  οη  Ιιϊηι 
&ηά  ϋτεοΐδ 
ΐΐϊτη    ίο    Ιηβ 


68 


ΑΠ0ΛΛΠΝΙ02 


ΑΙ     Τπροΐίβ 
Αρο11οηίιΐ5 

3ΐΐΓ&0ΐ8     Ιΐΐθ 

ηοΐϊοθ  οί  Ιΐιβ 

βηάβ  &τοιιγ 
■νήίΐι  Μπι. 


Τΐιβ  1ώΐ£ 
ρΓβββηίδ  Ηπι 

βηά  ϊηνίΐθδ 
Ιιϊπι  Ιο  Ιιϊδ 
ίαΜβ. 


ΤΙιβ  δΐ£ΐι1;  οϊ 
τογβλ  βρίβη- 
άοιίΓ    πιαίίβδ 
Αροΐΐοηίιΐδ 
πιείαηϋΐιοί^. 


και  εις  την  θάλασσαν  να,  ^  μπης  πάλιν  να  ναυάγησες.  150 

€ΐ  ο  ου  χάρης  εν  [τη]  οοω  \_μηο  εχης  τι]  να  ζήσης, 

ελα  καϊ  στρέψαι  μετ  εμε,  και  6  θεός  μας  θρέψει. 

6  δ'  ' ΑποΧλώνιος  ευθύς  '<?  την  Τρίπόλιν  υπάγει, 

ευρίσκει  εν  τη  άγορα  κήρυκα  άνακράζων  ■ 

"  όστις  'βρεθη  την  σήμερον  την  άρπαν  δια  να,  παίζη  155 

καϊ  να  νικήση  απαντάς,  ευθύς  <γορ*γόν  να  ελθη, 

να  λούση  καϊ  τον  βασιλέα,  αντάμα  δια,  να,  φάγη. 

ακούει  ,  ΑποΧλώνιος,  'ς  το  θέατρον  εστάθην 

ηυμνός  και  άξιπολητος  με  το  πάλαιον  το  ράσον. 

παίζουν  την  άρπαν,  παίζει  την,  όλους  ενίκησεν  τους.  160 

υπάγει  εις  το  βαλανειον,  τον  βασιλέα,  ε\ουει, 

ην  δε  το  όνομα  αυτού  Άρχίστρατος  ο  μέηας. 

εθαύμασεν  ο  βασιλεύς  την  σύνεσιν  του  νέου 

και  την  'πιδεξοσύνην  του  καϊ  την  <γλυκυτητα  του. 

ως  <γούν  εις  τα  βασίλεια  ό  βασιλεύς  άπηει,  165 

εμεινεν  ' ΑποΧλώνιος  εξω  δια  του  φόρου. 

ευθύς  δε  ό  Άρχίστρατος  Απόλλωνα  εζήτει. 

ηλθον  εις  άναζητησιν,  ηύραν  τον  εν  τη  μέση, 

λέγουν  τον  "  ελα,  κράζει  σε  6  βασιλεύς  ο  με<γας, 

να  φας,  να,  πίης  μετ'  αυτού  καϊ  να  παραδιαβάσης."  170 

εκείνος  εφη  "  αϊσχύνομαι  δια  το  πάλαιον  το  ρασιον. 

στρεφουνται,  άνα/γγέλλουσι  ταύτα  τον  βασιλέα  ' 

κείνος  από  τά  ρούχα  τον  στέλλει  καϊ  δίδωσιν  τον. 

ηλθεν,  εκάθισεν  ομού  μετά,  τόν  βασιλέα, 

άντικρυς  κατά,  πρόσωπον  άπάνωθεν  των  όλων  1 1 5 

αρχόντων  των  ευγενικών  οπού  'σαν  καλεσμένοι. 

ώς  <γούν  την  ταύΧαν  εβλεπεν,  τά  πΧηθη  των  βρωματων, 

τον  άρηυρον  και  τόν  χρυσόν  καϊ  την  παράταζίν  του, 

εμνησθη  να  άπωΧεσεν  καϊ  την  αυτού   φεντιαν 

κι  ουκ  ηθεΧεν  Χοιπόν  \_κανέν^\  καθόλου  ν   άριστήση.  180 

ποΧλά  τόν  ελεγεν  ό  'ρηξ  ό  μέηας  δια  να  φάγη• 

εκείνος  κάτω  εβλεπεν  και  στέναζεν  μεγάλο. 


151.  οίδε  ου  χάρης  εδοδώσεΐϊ  να.  φάϊ  να  ζήσης :  ιηγ  βτηβτκΐίΐίίοιι  Ϊ5  ίΐηγίΜησ 
βΝί  οβΓίαϊη,  βιιΐ  ϋ  \να§  ηθθθ5$:ιι•γ  ίο  ραί  βοηιοίίπησ  ϊη  ίΐιβ  ίοχί;  τνίποΐι  δϊιοηΐά 
£Ϊνβ  δβηδο. —  52.  να  μά$  θρέψει. —  53.  εϊϊ  την. —  55.  ηύρηθη. —  58.  'ϊ  οπι.— 60. 
μάπαν.—  65.  α  ποίΐΐ. — 69.  κραζησταί. — 70.  πεΐ$. — 73.  ΐΚΐϊνος. —  76.  "όπου  ήσαν. 
— 79.  αντοΰ  αύθεντ'ιαν.  —  80.  [κανεν]  οπι.  ναριστήσει.  —  81.  ό  αρχίστρατος  ό 
μΐγας  5ϊαναψα. — 82.  ΐνθλΐβΐν. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


69 


€ΐχεν  δε  ο  Άρχίστρατος  κοράσιον  ώραΐον ' 
ην  δε  ή  κόρη  ευγενής,  έμορφη  πάρα  πάντας, 

185  νεανίδα  καϊ  καυ-χοδιάν  'ς  τά  μέρη  της  Χυρίας, 
ουδέν  ητον  ωσάν  αύτη  •  μάΧλον  εις  τα  άσμάτια 
κ  εις  την  κιθάραν  συγκροτεί  γλυκερά  πάρα  πάντας. 
ευθύς  8ε  ο  Άρχίστρατος  διά  να  παρηγόρηση 
τον  δυστυγον  'πολλώνιον  εκ  την  πικράν  την  εϊχεν, 

190  ευθύς  πέμπει  καϊ  φέρνει  την  αυτήν  την  θυγατέραν ' 
ην  δε  το  όνομα  αυτής  κυρά  ' Άργιστρατούσα  ■ 
παρακαλεί  καϊ  Χέγει  τη  "  κόρη,  να  με  κερδέσης 
καϊ  νά  'χης  την  εύχούλάν  μου,  να  την  γλυκοκερδέσης, 
είπε  τραγούδιν  εμορφον  καϊ  παίζε  την  κιθάραν, 

195  δίά  νά  παρηγορήσωμεν  τούτον  τον  νέον  τον  ξένον, 
οπού  ναυάγησεν  πολλά  μέσου  δια  πελαγίου." 
εκείνη  ευθύς  εκεΧευσεν,  φέρνουσι  την  κιθάραν, 
ώστε  οι  πάντες  έχαναν,  επέστησαν,  νά  βΧεπη 
καϊ  νά  γροικη  την  μελωδιάν  της  κόρης  της  ωραίας. 

200  ό  δ'  ΆποΧΧώνιος  ούκ  ην  εις  άνάβλεψιν  άνω 
αλλ'  ητον  κάτωθεν  κ   εντός  οΧοκατεστιγ μένος, 
ευθύς  δε  εθυμώθηκεν  ό  βασιλεύς  6  μέγας 
καϊ  λέγει  ΑποΧΧωνιον  ρήματα  τα  τοιαύτα 
"  θωρώ  'σαι  λιγοκάρδιος,  ομοιάζει  ή  καρδιά  σου. 

205  εγώ  διά  την  άγάπην  σου  καϊ  διά  την  δούλευσίν  σου 

την  έποικες  εις  το  Χουτρον 

εκάθισά  σ   άπάνωθεν  όλων  τών  μεγιστάνων, 
καϊ  άλλον  μεγαλητερον  τον  εχω  φώς  και  μάτια 

εξέβγαλα  τον  έμπροσθεν 

νά  τραγουδή,  νά  παίζη, 

210  ν'  άνοιξη  την  καρδίτζαν  σου  εκ  της  πολλής  τής  λύπης• 


Τΐιβ  ^ϊηβ'β 
ββααΙίίΊιΙ 

ΑιχίπδίΓα- 
ίιΐδ&,ρία^βοη 
Ιΐιβ  οϊΙΙιαΓα ; 


ΙηιΙ   Ιιίδ 
ϋΐθΐϊϋοΐιοΐγ 
Γθπιαίηδ  υη- 
αΙίΕΓβά. 


184.  Οιΐ£ΐιί  ϋ  ηοί  ΓίΐΐΙιβΓ  ίο  1)6  παρά  πάσας  ?  —  85.  Ι  άο  ηοί  1αιο\ν  τνΐιαί 
καυχοδιάν  Πίθίΐηδ.  ίίϊ. —  86.  άσματα. — 87.  κυντ]ραν  καϊ  σνγκυρίζτ)  ^Χυκερά  πάρα 
πάντας  ανθρώπους.  —  88.  δκΜΊχπαγορήσει. — 89.  άποΧώνιον. — 90.  θυ^ατεραν  του. — 
92.  τγ  κόρτ). —  93.  νάχης. —  94.  έμόρφην. —  95.  τοΰτε  τον. —  96.  μίσον.  —  200. 
ΡθΛαρδ  ου  κινεΐ. — 1.  κηντος. — 4.  Χικοκάροως  —  ομοιάζει  άθ68  ηοί  £Ϊνο  861186. 
6.  Τΐιβ  βηά  οί  ίΐιβ  Ιϊηβ  18  Ιοδί  ϊη  ίΐιο  Μ 8. — 7.  σε. — 9.  Ι  Βυο]οίη  α  δρεοϊηιβη  ίο 
8ΐιο\ν  \ν1ιαί  τηαγ  Ιια,νβ  οβθη  Λβ  οπ^ίηαΐ  οοηηεχϊοη  οί  ίΐιβ  τνΐιοΐο  ρα33&£β.  Τΐιο 
ν?0Γάβ  ϊη  οΓαΛοίδ  &γθ,  Ι  ηοοαΐ  1ΐίΐι•<11γ  8αγ,  ιηγ  ολνη  οοπιροδίίΐοη. 

έξε'^γαλα  τον  έμπροσθεν   [καθ'ισαντα  '$  τον  τόπον, 
καϊ  κόρην  μου  εκάΧεσα]   νά  τραγουδη,   νά  παίζ-ρ. 

Τηο  Μ8.  Γοαάδ    «ξειιγαλά    ττ)ν    έμπροσθεν    σου    να  τρα-γουδή  να  πεξη.  —  10.  να 
άνήξη. 


70 


απολλώνιος 


Αί  Αροΐ- 
Ιοηϊπδ'β  Γβ- 
ηιιβδί  Λθ 
οϊΙΙιαΓα  Ϊ8 
ϊαικίβά  Ιο 
Ιιίιη  ζηά  Ιιβ 
ΐιε{τίη8  ίο 
ρ1&7» 


ϋΐκΐ  βηΛαηΙδ 
Λθ   \ν1ιο1θ 
οοπιραηγ  Ιιγ 
Ιιίδ  ρβΓίοπη- 
&ηοβ,    ϋιιΐ 
&ΐ>ονβ  αΐΐ  Ιΐιβ 

ρΓΠΙΟβδδ. 


Αροΐΐοηΐαδ  ϊδ 

0Γ(1θΓΘ(1   Ιο 

Γβηι&ίη  ϊη  Ιΐιβ 
ραΐαοβ, 


220 


και  συ  βγένου  λυπηρός  καϊ  άμετρος  της  λύπης." 

τότβ  ό  Απολλώνιος  γοργόν  απολογείται, 

"  ευχαριστώ  σ  ,  αφέντη  μου,  ες  το  καλόν  τό  ποΐκες 

'<?  εμε  τον  ξένον  τον  πτωχόν  καϊ  δυστυχόν  του  κόσμου ' 

πλην  να  τό  ζεύρης,  βασιλεύς,  καϊ  να,  το  εγνωρίζης'  215 

η  ευγενής  αρχόντισσα,  της  βασιλείας  σου  κόρη, 

οΰτε  τό  πληκτρον  τό  καΧώς  επίσταται  καϊ  κρούει 

ούδε  τραγούδια  τεχνικά,  άπέσω  ες  την  τέχνην. 

ει  μεν  καϊ  βούΧη,  βασιλεύς,  καϊ  εναι  ορισμός  σου, 

όρισε  να,  μου  δώσουσι  έμεναν  την  κιθάραν, 

τότε  ν  ακούσης  εμνοστιάν  με  μελωδίας  καϊ  τέχνης, 

να  'δης  την  τέχνην  εμορφην,  την  μέλωδιάν  σαν  πρέπει. 

καϊ  λέγει,  ευθύς  και  δίδωσι  εκείνον  την  κιθάραν, 

καϊ  ηρξατο  να,  τραγωδη,  να  παίζη  την  κιθάραν, 

και  όσοι  τον  ηκούσασι,  την  ύμνωδιάν  την  εϊχεν,  225 

την  τέχνην  καϊ  τα  ρήματα  καϊ  την  γλυκύτητα  του, 

έλεγαν  νά  'ράι  άγγελος  απ  ουρανούς  απάνω, 

καϊ  παίζει  τον  παράδεισον  τον  εν  ΈΒεμ  πλασθεΐσα. 

τότε  παρίστατ ,  είδε  μεν  ή  Άρχιστρατηγοΰσα 

την  τέχνην  καϊ  την  μέλωδιάν  καϊ  την  γλυκύτητα  του•        230 

καϊ  βλέπει  [καϊ]  τό  κάλλος  του,  βλέπει  την  εμορφιάν  του, 

κι  εξέστηκε  να,  τον  θωρη,  νά  τον  καταστοχάζη. 

ως  γοΰν  η  νύξ  κατέλαβεν,  τελέσθηκεν  ο  δείπνος, 

όλοι  άναχωρησασι  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι, 

ύπα  καϊ  Απολλώνιος  εξω  μετά  τους  άλλους  •  235 

τότε  δρομαίως  τρέξασα  ή  Άρχιστρατηγοΰσα 

λέγει  προς  τον  πατέρα  της  ρήματα  τα  τοιαύτα 

"  παρακαλώ  σ ,  αφέντη  μου,  θέλω  νά  με  γροικησης. 

αυτόν  τον  νεόν  τον  ξενικόν  πού  ^ναι  πολλά  θλιμμένος, 

ώς  ξένος  καϊ  αγνώριστος  μη  έχει  πού  νά  μένη '  240 

όρισε  νά  τον  δώσουσιν  κραββάτιν  διά  νά  μένη. 

τότε  ευθύς  επένευσεν  τό  ζητημαν  της  κόρης 

213.  (ΰχαρίστω  σαι.  πήκης.  —  14.  είϊ  εμε.  —  Ιδ.  εξεύρηϊ.  —  17•  επίσταται 
καλώϊ  καϊ  το  κρούΐΐ. —  18.  τραγοκδί  άτεχνικα. —  21.  να,  ακούσης. —  22.  ωσάν. — 
23.  ΡβΛαρϊ  δ/δοι/ο-ι.—  24.  πίζΐ). —  25.  ασι  τον  εκούσασι.— 27'.  απο  του5. —  28. 
πίζη. — 29.  παράσταται  ϊ"δει  μεν :  Ι  Ιι&νβ  αίδο  ίΐιοτι^ΐιί  οί  ■παραστάσ'  τβΐΐ  (ογ  είδε) 
μεν. —  30.  καϊ  ει?  την  "γλυκύτιτάν  του. —  31.  βλέπει  εκείνη. —  33.  ευρωθηκεν  ΟΓ 
αρωθηκεν,  ΐΐιβ  Μ8. :  Ι  Ιιανβ  ρυί  τελεσθηκεν  ηΐ6Γθ1γ  ίο  ^ΐνβ  δβηδβ,  οιιΐ  Λθ  ρα,δδ3,§β 
Γβ^ιίΓΓβδ  ίτίΓίΙιβΓ  θΓηεηά&ίίοιι. —  34.  μικρητετε  καϊ  μεγάλη.  —  38.  παρακαλώ  σαι. 
Ύρυκίση$. — 39.  όπου  εναι. — 40.  ευγνώριστος. — 41.  κραβάτιν  (δθ  α1\να78)• 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


71 


και  λέγει,  καϊ  κράτησαν  τον  καϊ  ττοϊκάν  του  κραββατιν. 
6  έρωτας  εσέβηκεν  εις  καρδίαν  της  κόρης, 

245  κι  ολην  την  νύκταν  εμεινεν  άυπνη  διά  τον  νβον, 
καϊ  συν  αύηάς  προς  την  αυηην  εγέρθηκεν  ή  κόρη, 
ύπα  εκεΐ  πού  εμεινεν  αφέντης  6  πατήρ  της, 
εϊδέ  την  καϊ  εζητησεν  το  πώς  ταχύ  ηηερθην. 
σκύπτει,  φίλα  τους  πόδας  του  καϊ  τα  γλυκεία  του  χέρια, 

250  αναστενάζει  από  καρδίας,  από  ψυχής  δακρυει, 
καϊ  λέγει  τον  πάτερα  της  ρήματα  τα  τοιαύτα 
"  εγώ  πάντα  επίστευα  καϊ  πάντα  είχα  θάρρος 
εις  ύμνωδίαν  τραγουδιού  και  τέχνην  της  κιθάρας 
νά  'μαι  τεχνίτρια  σωστή  παρά  πάντας  ανθρώπους  • 

255   καϊ  χθες  είδα  καϊ  γνώρισα  μαθήτρια  ου  σώζω. 

κι  αν  εναι  θέλημα  το  συν  κι  [αν  εναι]  ορισμός  σου, 
ας  μένη  '  Απολλώνιος  ημέρας  προς  το  σπητι, 
ες  [τό]  νά  μάθω  άσματα,  νά  κρούω  την  κιθαραν, 
νά  παιδευθώ  την  μουσικην  καλώς  ώσαν  εκείνος. 

260  ύπέκλινε  '<?  το  θέλημα  της  κόρης  ό  πατήρ  [της~\ 

και  ' Άπόλλώνιον  ευθύς  κράζει,  κ'  ηλθεν  ομπρός  του. 
καϊ  λόγους  παρακλητικούς  ελεγεν  προς  εκείνον 
"  ιδού,  ώ  Απολλώνιε,  ή  Άρχιστρατηγούσα 
την  μουσικην  επιθυμεί  νά  μάθη  άχρι  τέλους, 

265  το  πλήκτρον,  το  δεκαχορδιόν,  όλον  νά  την  το  μάθης. 
καϊ  μεΐνε  '?  το  παλάτιν  μου  νά  χαίρεσαι  μ   έμενα, 
νά  φας,  νά  πίνης  μετ  εμού  καϊ  [να]  καβάλλικευης. 
ευθύς  ό  ' Απολλώνιος  κλίνει  την  κεφαλήν  του 
"'ς  τους  ορισμούς  σου"  ελεγεν  "αφέντη,  ως  κελεύεις. 

270  ώς  γούν  εποίησεν  καιρόν  καϊ  εκαμεν  ημέρας, 

καϊ  την  κιθάραν  έδειχνε  την  κόρην  καθ'  ημέρας, 

εμπεν  εις  την  άγάπην  του,  εσέβη  ες  τον  πόθον 

άπ'  την  πολλήν  της  φρόνησιν  ■  κανείς  ουκ  εξευρέν  το. 

244.  ϊρωτο. — 46.  ςγήρθηκΐν.  ΡβΛίΐρδ  ίΐιβ  Λνοπϊδ  προ!  τ^ν  αύγ^ν  ατβ  Ά.  £ΐθ33 
οη  συν  αύγάϊ,  αη(1  \>γ  £6ΐίίη£  ΐηίο  ίΐιο  Ιβχί  Ιιανβ  δΐιροΓδθ(1β<Ι  αηοί,ΗβΓ  οχρΓΟδϊϊοη. 
— 47.  δποΰ. — 48.  ΐζήτηκεν. — 49.  γλυκύα  του  χαίρια. — 60.  οακρύα  απο  ψυχής.— 
62.  -ηχα,  αίίβΓ  \ν1ιίο1ι  ίΐιενο  Γο11ο\ν8  ίΐη  αΙιΙΐΓβνίίΐίϊοη  λ\Ίιϊο1ι  ΐί  ϊδ  ΐιηροβθΜθ  ίο  ίιηϊ- 
ίαΐβ  ΐιι  ρήηί,  δοιηοίΐιίη^  1ί1ί.ο  θρ".  ΡοιΊιαρδ  ίΐιβ  εηοΐ  οί'  ίΐιβ  Ηιιο  οιι^Ηί  ίο  \>β  πάντ 
(Ίχα  θωρ-ηστ). — 54.  να  ήμε  Τίχν'ιτρια  σωστην. — 56.  [αν  ίναι]  13  ηοί  ίη  ίΐΐο  Μ8., 
ΙιιιΙ  ΙΙιβΓβ  ϊδ  ηο  (Ιοαίιί  ίΐκιΐ  ίΐιβδθ  νοπίβ  ηιιΐδί  οβ  τερεαίειί. — 58.  [το]  ϊδ  ηοί  ία  ίΐιβ 
Μ8.  :  Η  18  αίδο  ροδδίοΐο  ίο  οοηβοί  ίίστΐ.  να.  κυνηρίαν.  —  ΰΟ.  [της]  ϊδ  ηοί  ϊη  Ιΐιο 
Μ5. — 66.  μΐΐναι  ΐΐστο  μετ'  ίμου. — 67.  να  φάγτ?$.  [να]  ίδ  ηοί  ώ  ίΐιο  Μ8. — 69. 
έλί'γί*. — 72.  Ιηδίοαιΐ  οϊ  εσίβη,  ίΐιβ  Μ8.  Ιιαδ  σίν  οχ  σεύ. 


3.η&  Λιβ  ρηη- 

0β8δ     θ1)1<ΗΙ18 
Ί1ΐ8    Ιώΐ^'β 

ρεπηίβδίοη 
ίο  1ια•νβ  Ιππι 
ίοΓ  α  ΙιιΙογ  ίη 
πινίδίο. 


ΤΙιθ  ρήη- 
οβ88'8  Ιονβ 
ίοΓ  Αροΐ- 
1οηϊιΐ8  ϊη- 

0Γβί18β8      ά&7 

1>7  άα^• 


72 


ΑΠΟΛΛΩΝΙ02 


ΤΙΐΓββ 

ρήηοββ  ο3θγ 
ΙΙιβηίδθΙνΘδ 

08  δΙίίΙΟΓδ  ΪΟΓ 
ΑΓΟίΐίδίΓα- 

ίαβα'δ  1ιαη<1, 


αηά  Ιΐΐθ  1άη£ 

ϊΙΙΟΉ'δ  1)6Γ  Ιο 

οΐιοοββ  &β- 
ΐΛτεβη  Λβιη. 


81ιβ     ρΓβΓβΓδ 
Αροΐΐοηίιΐδ, 


τρία  άρχοντόπουλ'  ευγενή  καϊ  βασιλέων  παίδια 

εκάθουντα  κι  εκδέχονται  το  ποιος  την  θέλει  πάρη,  275 

είναι  κ   οι  τρεις  ερωτικοί,  είναι  καϊ  αντρειωμένοι, 

και  κατά  σάρκας  ευγενείς  να  'πής  'ς  εν  ετο  είναι. 

καθίζουν,  συμβουλεύονται,  γράφουν  ενα  πιττάκιν, 

στέλλουν  το  τον  πάτερα  της  οι  τρεις  ομοϋ  αντάμα. 

ετυχεν  ο  Αρχίστρατος,  ήτο  ες  τ6  κυνήγιον,  280 

ην  δε  και  Απολλώνιος  6  πρίηκιψ  μετ'  εκείνον. 

ως  γούν  ες  χείρας  ελαβεν  ο  βασιλεύς  το  γράμμα, 

είχεν  η  ψράσις  ούτω  δε  των  τριών  παίδων  εκείνων 

"  αύθεντη  μέγας,  βασιλεύς  Άρχίστρατε,  συγχαίρου, 

μετά  παντός  του  οίκου  σου,  με  την  βασίλειάν  σου'  285 

ήμεΐς,  γινώσκεις,  βασϊλεύ,  δια  σέναν  κρατοΰμεν 

οίον  θελήσεις  εκ  τους  τρεις  γαμβρον  δια  να,  πάρης." 

κείνος  μήνα  τους  κι  έρχονται,  μετ  αυτούς  συντυχαίνει. 

εκείνοι  λέγουν  προς  αυτόν  κ   οι  τρεις  ες  ενα  στόμα 

"  ουκ  ενι  άλλος  άξιος  ποτέ  της  βασιλείας  σου.  290 

έκλεξε  εν  από  τους  τρεις  γαμβρον  της  βασιλείας  σου, 

Ότε  καιρούς  ήδη  πολλούς  πλέον  ου  καρτερούμεν." 

τότε  φησϊν  6  βασιλεύς  καϊ  λέγει  προς  εκείνους 

"  καλώς  ήλθαν  οι  άρχοντες,  χίλια  καϊ  μύρια  ήλθαν, 

άληθειαν  ορίζετε,  γαμβρον  θέλω  να  πάρω.  295 

και  γράψε  γράμμαν  6  καθείς,  όνομα  και  την  τύχην, 

κ'  ή  κόρη  εναι  φρόνιμος,  να  στέλλω  τα  πιττάκια. 

κ  οίον  θελήσει  εκ  τους  τρεις,  εκείνος  να  την  πάρη^ 

και  ευθύς  γράφει  ό  καθείς  όκαθώς  έδιδάχθην, 

το  όνομα,  την  εύγενειάν,  τον  πλοΰτον  και  την  δόξαν.  300 

λαμβάνει  τοίνυν  την  γραφήν  ό  βασιλεύς  εις  χείρας, 

βουλλονει,  στέλλει  την  γραφήν  της  εαυτού  θυγάτηρ. 

ή  δέ  λαβοϋσα  τήν  γραφήν  καϊ  γνούς  το  τ   είχε  μέσα 

γέλασεν  και  τον  δάσκαλόν  της  λέγει  \_τά  τοιαύτα] 

"  εσέναν  θέλω,  κύρις  μου,  εσέναν  θέλω  άνδρα,  305 

εσεΐ'  θελ  ή  καρδία  μου  καϊ  συ  'σαι  ό  ποθητός  μου. 


εναι. — 
.  οΖτο. 


274.  αρχοντόπουλα  ευγενικά  βασιλέων. — 75.  θε'λει  την. — 76.  η"ναι  . 
77.  να.  π  ΐ'α  '4να  ετο  ή°ναι. — 78.  ίνας  πιτάκην. — 81.  πρίκιψ. — 83.  ήχεν 
— 85.  μετά  πας  το. — 87.  ΡβΛαρδ  ποίον. — 88.  κα\  ΐΚΐΐνο;  τους  μήνα.  καϊ  ίρχονται 
καϊ  οι  τρεΐς  μΐτ'  αυτούς  συντίνα. —  89.  εκείνον. —  91.  'ένα  .  .  .  βασιλείς.—  94. 
χήλια  καλώς  μύρια  ήλθαν. — 95.  ορίζεται.—  98.  ΡβΛαρδ  κα»  ποών  θελήσει. — 303. 
■γνουσ  το  τηχεμεισα.  —  4.  εγέλασεν  .  .  .  οΊδασκαλόν  της  λέγει  ^ιΛουί  [τα  τοι- 
αύτα],— 6.  θελη  ή  .  .  .  σοΰ  ε'σε ;  Ιπιί  εσε  ϊδ  ιιηοβί'ίαίη,  αδ  ίΐιβ  ρα£6  ϊδ  Ιογπ  ϊΙιθγθ. 


ο  ττριο2.  73 

ουκ  εγει  μέρος  μετ'  εμού  άλλος  τινάς  'ς  τον  κοσμον. 
τότε  6  Απολλώνιος  γοργός  [τήν]  άποκριθη 
"  ευχαριστώ  σε  καϊ 


310  το  θέλεις,  θέλω  καϊ  εγώ,  '9  τους  ορισμούς  σου  είμαι. 

στεΧλει  λοιπόν  άντίτγραμμα  τον  βασιλέα  η  κύρη  ■ 

ή  φράσις  ητον  σύντομος,  ελλόγιμα  γραμμένη 

"  συηηνώμην  θέλω,  δέσποτα,  συμπάθιον  άπο  σεναν, 

'γώ  άλλον  άνΒρ'  ούδεν  θέλω  ουδέ  άΧλον  \να  πάρω] 
315  ει  μη  οπού  ναυάγησε  [ε'?]  μέσον  του  πελάγου. 

κράζει  τους  τρεις,  αναρωτά  τις  είναι  6  τσακισμένος. 

ούδ'  εις  [το>]  άπεκρίνατ   ως  ναυάηησεν  είς  πλοϊον. 

οι  άλλοι  λέγουν  δε  "  άπο  την  άληθειάν  ου  λέγει, 

Βιά  θάλασσαν  ουδ'  εις  ποτέ  άπο  ημών  εσεβη. 
320  τότε  προς  ΆποΧλώνιον  την  ζητησιν  εποίει. 

"  ξεύρεις  ποιος  εναι  τον  ζητεί  ;  ποιος  εναι  6  τζακισ μένος ; 

ο  δε  γελάσας  ελεγει>  "  πολλά  καλά  τον  ζευρω. 

καϊ  <γνούς  τοίνυν  6  βασιλεύς  άλλος  τινάς  ούεΤ  εναι 

ει  μη  6  ' Απολλώνιος  όπου  'τον  τζακισμενος, 
325  στρέφεται,  λέγει  προς  τους  τρεις  με  ΐλαρον  τον  λόγον 

"  άμέτε,  άρχοντες,  καλώς,  κ  εγώ  θέλω  ζητησειν, 

να  μάθω  ποιος  εν  τον  ζήτα  καϊ  θέλω  σας  μηνύσει. 

στρέφεται  [δέ]  6  βασιλεύς  ες  το  παλάτιν  [εσω] 

τον  ΆποΧλώνιον  κοντά  είς  το  πλευρόν  του  [έ'χωι/]  ' 
330  εμπαίνουν  είς  τον  θάλαμον,  εύρίσκουσιν  την  κόρην. 

η  κόρη  ηερνεται  ηορηώς  μετά  σπουδην  μεγάλην, 

πίπτει  είς  τον  πάτερα  της,  παρακαλεί  καϊ  λέγει 

"  συγγνώμην  θέλω,  αφέντη  μου,  συμπάθιον  άπο  σένα. 
<γω  άλλον  άνδρ  ουδέν  θέλω  ει  μη  τον  δάσκάλον  μου, 
335  αύτον  ζητώ,  αυτόν  θέλω  νά  πάρω  [ως  σύζυγόν  μου"]."  $£ϊ£** 

επένευσεν  6  βασιλεύς  μετά  χαράς  μεγάλης 

308.  γοργον  αποκρίθηκαν  :  Ι  (Ικΐ  ηοΐ  Ιΐΐίβ  ίο  \νηίο  γοργον  αποκρίθηκαν. — 9.  σαϊ 
καϊ  εμεθυτϋζ  το,  οη  λνηϊοΐι  Μ.  Οίαΐβΐ  οΟδβΓνββ  '  Πθδοϊο  ηιιΜ  δϊί.' — 12.  νόστημικον 
το  λόγια  :  νογ  βιηβηοΐίΐίϊοη  £ΐνβδ  αί  Ιοίΐδί  δβηδθ. — 14.  4γώ  άλλο^  άνδρα.  ΙηδΐβαοΙ 
οί'Ιηβ  \νοπΐ8  [να.  πάρω],  Λβ  Μ8.,  Λνίποΐι  Ϊ8  πογο  αίπιοδί  ϋΐ6£Ϊθ1θ,  δοοηΐδ  ίο  η&νβ  8 
(Κοίο)  πνει. — 15.  [έϊ]  Οίη.  μέσου. —  10.  καϊ  κράζη.  —  17.  ουδέ  6Ϊϊ  απεκρίνατο 
'ότι. — 19.  ούδε  .  .  .  αφ.  ημών. — 21.  ηξεύρης.— 22.  εξεύρω. — 24.  ήτον. — 26.  ζητησιν. 
— 27.  πο7θ!  εναι.  —  28.  [δέ]  ΟΠΙ.  Ιί  ηιϊ^ΐιί  αίδο  1)6  καϊ  στρέφεται,  [εσω]  οπι. 
'  Λατία  άββδί  νοίιΐδίαίο  οοΓΓίιρία '  (Μ.  ΟκΜ). —  29.  [έχων]  οπι.;  δβο  ρΓβοοοϋη§ 
Ηηε. — 31.  -γένεται  γοργός.  —  34.  εγώ  άΚΚον  άνδρα  ...  δί  ...  δάσκαλόν  μου. — 
35.  [ώ$  σύζυγόν  μου]  οπι.,  ΰΐιί  ίΙιοΓβ  Ϊ8  ηο  £αρ  ϊπ  ίΐιο  Μ8.,  ηοΓ  ηαδ  ίηιτο  ενβΓ 
οοοη  ηιοΓο  ϊη  ΐηίδ  ρΐαοο  ίΐιαη  ϊδ  Ιο^ίΐίΐο  ηο^ν. 


οοηδβπΐ. 


74 


ΑΠΟΛΛΠΝΙ02 


ΤΙιθ  ηυριίαΐ5 
3ΓΘ  οβίβ- 
1)ΓαΙβά. 


8οπιβ  ΐϊπιβ 
αίΐθΐ•  ίΐιίβ, 
ΑροΙΙοηϊιΐΒ 
»η<1  Μ8  τνϊίε 

0ΐ)3βΓν6    3. 

εΐιίρ  ηβαΓ  ίΚθ 

δΙίΟΓΘ  ;    ίΓΟΙΠ 
ΐΐιο  8αί1θΓ8 
11ΐ67  Ιβαι-η 
ίϊιβ    ίαΐβ    οί 
1άη£    ΑηΙίο- 
οΐπΐδ,  αηάίΐΐθ 
ηθΏ'δ  Οιβ,Ι 
ΙΙΐθ  Μη^οπι 
οί  Αηΐίοοίι 
1ιεΐ5  άβνοίτθίΐ 
ιιροη    Αροΐ- 
Ιοηίιΐδ. 


σύρνει  την  κόρην  άπ  την  γήν,  πιάνει  καταφίλεΐ  την, 

μετά  χαράς  την  ελεγεία  "  το  θέλεις,  θέλω  ■  κάμε  ■ 

αυτός  εν  ι  ο  ανορας  σου,  άλλον  τίνα  ου  σελω. 

πέμπει  γοργόν  καϊ  φέρνουσιν  επίσκοπον  της  χώρας,  340 

καλοΰσιν  και  τους  άρχοντας  μικρούς  τε  καϊ  μεγάλους, 

καϊ  στεφανευλογησάν  τους  μετά  χαράς  μεγάλης. 

καϊ  κάμνει  τον  καϊ  κύριον  της  βασιλείας  του  όλης. 

καϊ  μετά  ' μέρας  \_καϊ  καιρόν  η\  κόρη  έγγαστρώθη. 

καϊ  παίρνει  την  κι  εξέβησαν  εξω  να  περπατήσουν,  345 

εις  περιβόλια  έμορφα  δια  να  παραδιαβάσουν. 

ό  δ'  Απολλώνιος  κρατεί  τάς  οχθας  της  θαλάσσης, 

στρέφεται,  βλέπει  \_κατεγγύς\  ξύλον  άρματωμένον 

πλησιάζει  και  αναρωτά  πόθεν  [οί  ναύται]  είναι  • 

οί  δε  φωνην  εβάλασιν,  [ε£]  Αντιοχείας  είναι,  350 

καϊ  θέλουν  καϊ  γυρευουσιν  Απόλλωνα  τον  πριγκηψ. 

ό  δε  "  και  τι  τον  θέλετε  ;  "  στέκετ  ,  αναρωτά  τους. 

λέγουσιν  "  ό  ^Αντίοχος,  ό  βασιλεύς  εκείνος, 

ό  τύραννος,  ό  άθλιος,  ό  εσβορβορωμένος, 

την  νύκταν  ώς  εύφραίνετο  μετά  της  θυγατρός  του,  355 

εξαίφνης  εκ  του  ουρανού  πυρ  πίπτει  παραχρήμα, 

καϊ  ηψατο  ό  οΐκός  του  κάκεΐνος  καϊ  ή  κόρη, 

καϊ  δίκην  ελαβεν  [αύτος~\  πυρός  τού  αιωνίου. 

οί  άρχοντες  καϊ  ό  λαός,  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι, 

έστειλαν  μας  εις  ερευναν  κυριού  Απολλώνιου  360 

δια  νά  τον  στέψουν  βασιλέα  καϊ  να  τον  προσκυνήσουν." 

ό  δ'  Απολλώνιος  ευθύς  γοργόν  απολογείται 

"  εγφμαι  τον  γυρεύετε  '  μετά  χαράς  νά  έλθω." 

ορίζει,  δίδουν  τους  ψωμίν  [τε]  καϊ  κρασϊν  καϊ  κρέας. 

άφήκάν  τους  καϊ  πήγασιν  νά  δώσουσιν  μαντάτον.  365 

καϊ  κείνος  εκυνήγησεν  κ  ηλθεν  εις  τ6  παλάτιν. 

ό  βασιλεύς,  ώς  τ  ηκουσεν,  χαράν  μεγάλην  είχεν 

καϊ  τον  θεον  εδόξαζεν  μετά  περιχαρείας 

ες  τον  γαμβρόν  τον  ελαβεν  άξιον  της  βασιλείας. 

337.  απο. — 44.  [κα\  καιρόν  η]  Ίοοιίδ  δπΜίΐΐιΐδ  νείυδίαίβ '  (Οτίάβΐ).  —45.  ενθυ- 
μίσουν, Μ.  Ο-ΐάβΙ  ϊη  1ιΐ8  οορ^,  ίΐιοιι^ΐι  \νϋ1ι  ίηβ  αάΛϋίοηαΙ  ο!)86ΐ•ν3.ί;ίοη  '  άιιΜιΐδ 
δοποο.'  περπατήσουν  ϊδ  ΓθφΐϊτθοΙ  1>γ  ίηβ  86Π88. — 48,  [κατεγγυϊ]  οπι. —  49.  [οι 
ναΰται]  οιη. — 50.  [εξ]  οπι. —  51.  άπόλωνα  τον  πρί-γκην. —  52.  θέλεται  στέκεται. 
— 55.  εφαίνετο  .  .  .  θυγατέρας. — 58.  πυρός  πυρός  ϊηδίθίκΐ  οί*  [αύτδί]  πυρός. — 59. 
μικρή  τε  καϊ  μεγάλη. — 60.  εστηλαμας. — 63.  εγώ  ήμε  τον  γυρεύεται. — 64.  ψωμήν. 
—67.  το. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


75 


370  αλλ'  άκουε  τι  συνέβηκεν  δυστύχημα  της  τύχης, 
εκείνος  εύτρεπίζει  τον  νά  ύπα  \  την  ' Άντιοχείαν 
κ  η  κόρη  ουδέν  τον  άφινεν  εκ  την  πολλήν  άγάπην, 
τον  άνδρα  της  εδέετο,  τον  κύριν  της  προσκυνά, 
μετά  κλαυθμοΰ  άνέκραζεν,  μετά  πίκρας  καρδίας 

375   "  άφες  μ ',  αφέντη  μ\  άφες  με,  να  υπάγω  μετ   εκείνον, 

να  υπάγω  με  τ  ομμάτια  μου  καϊ  με  το  φως  μου  [υπάγω]. 
επένευσεν  6  βασιλεύς,  δίδει  το  θέλημάν  της. 
εμπασιν  ς  τό  πλοιάριον  καϊ  αποχαιρέτησαν, 
επτά  ημέρας  κάμασιν,  την  θάλασσαν  περνούσιν  • 

380  καϊ  μετά  ταύτ   εγείρεται  6  νότος  ο  βίαιος 

καϊ  κάμνει  κλύδωνα  βαρύν  καϊ  ταραχήν  καϊ  σκοτο ' 
καϊ  πήρέν  τους  κ  ευρέθησαν  'ς  τον  κοΧφον  της  ΙταΧιας. 
εκεί  'κ  τον  φόβον  τον  ποΧΧον  έπιασαν  την  οι  πόνοι, 
γεννά  κοράσιον  παρευθύς  κ  εκείνη  αποθάνει  ■ 

385  τό  αΐμάν  της  γάρ  επηξεν  εκ  την  πολλήν  ψυχροτην. 
καϊ  τις  νά  γράψη  τον  κΧαυθμόν  τον  ωδύροντο  τόσον, 
καϊ  την  πικράν  της  συμφοράς  την  τότε  γεναμένην  ; 
φέρνουν  κιβούριν,  πιάνουν  την,  πισσονουν  εσω  κι  εζω, 
άλΧάσσουν  την  βασίΧισσαν  ολα  τά  νυμφικά  της, 

390  βάλΧουν  χρυσάφι  περισσόν,  βάλΧουν  μαργαριτάρι, 
λιθάρια  ποΧυτιμα  καϊ  κόσμια  της  κόρης 
καϊ  γράμμα  εις  τό  στήθος  [της~\,  πιττάκιν  γεγραμμενον, 
την  γένναν,  την  άναθροφην,  την  δυστυχιάν  του  πλοίου, 
κ  εϊτις  την  θάψ•η,  τ   ήμισα  νά  ηναι  εδικά  του' 

395  καϊ  τ   άλλα  πάλιν  έγραφε  νά  ηναι  διά  εξόδους, 

[να  ήναι  καϊ\  εις  ψυχικά  καϊ  \_ην~\  εις  μνημοσύνην. 

Ακούσατε,  θαυμάσατε  θεόν  μεγάΧης  δόξας, 
μιαν  ωραν  ήτον  της  αυγής  εως  νά  ξημερώση. 
ευρέθηκαν  'ς  τήν  "Εφεσον  εις  χάραγμαν  ηλίου. 

400  καϊ  εϊς  σοφός  διδάσκαλος  μετά  των  μαθητών  του 
εύρέθηκεν  εις  τον  γιαλόν,  θωρούσιν  τό  κιβώτιον, 

370.  "γαύρων.  —  71.  ΐύπρεπίζΐΐ. —  73.  £8ετο  τον  κύριν  της  ενροσκύνα. —  74. 
κΧαυθμόν.  —  75.  &φες  με.  —  76.  με  τά.  [ι';7τάγω]  οτη. —  77.  τήν  κόρην  δίδη  τό 
θεΚημάστο. — 79.  ντά  ήμερα!  (κάμασιν• —  80.  ("γήρεται. —  81.  βάρη.  —  82.  άταλίαί. 
— 83.  €«:...  νόλλον  .  .  .  οίνο  νοί  [βίο]. —  85.  τό  α'ίμασ. —  88.  νάνου  καΚαφατί- 
ζουν  νησώνουν  άνίσω  κα\  τα  εξω.  —  90.  χρυσαφή  νερισυμβά\λουν  μαρ-γαριτάρη. 
— 91.  Κιθάρια  αντιμα. — 92.  [τη?]  ΟΠ1.  νιτάκην  "γραμίνον. — 94.  καϊ  ήτα  .  .  .  τά 
%μισα  να  φ  48. —  95.  δ<ά  ΖζωοΌν. —  96.  Ϊ1ιΐ8  Ιϊηο  πιιΐδ  ϊη  ίΐιο  Μ8.  πιογοΊ^  «Ι» 
ψκχ<κ  καϊ  ίί$   μνημοσύνην. 


Αροΐΐοηίιΐδ 
&η<1  Ιιίδ  \νίίβ 
βπΛαΛ  ίοτ 
ΑηΙϊοοΙι ; 
Λ67  Ιιανβ  3. 
ίβαΐ'ίιιΐ  Ιειη- 
ρβδί, 


<3απη£  -πΊιίοΙι 

ΙΙΐΘ    ρΓΐη0688 

ίδ    άθϋνθΓβά 
οί  α  άαιι^ΐι- 

ίβΓ.      Τ&6 
ΠΙΟΐΙΐβΓ     18 

άθαά,αοοοΓά- 
ίϋ£  Ιο  &11  αρ- 
ρβαΓαηοβδ ; 
Λε^  ρπΐ  ΙιβΓ 
ϊηΐο  &  οΙιθβΙ, 
^νΐιίοΐι      Ιιακ 
ϊββη  δβοιιτθά 
α^αϊηδί,    ίΐιβ 
■νταΙβΓ,  αηά 
ί1ΐΓο\ν  ίΜδ 
ΐηΐο  Ιΐιβ  βεα. 


76 


ΑΠΟΛΛΠΝΙ02 


ΤΙΐΘ   Οΐΐβδί  18 

ίοιιικί   Ι)}»    α 
■\νΪ8θ    ρΐαγβϊ- 
οίαη  αϊ  Ερίιο- 
8Τ18,   \ν1ιο 
οήηεδ  ΐΐιβ 

ρΓΪΠΟΘδδ 

ΐ>αοΐ£  Ιο  Ιϋβ. 


σηκόνονν  το  οί  μαθηταϊ,  εις  το  σκοΧειόν  το  παίρνουν  ' 

ανοίγουν  το  καϊ  'βρίσκουσιν  την  κόρην  τεθνεώσαν, 

τα,  κόσμια  καϊ  τα,  χρήματα  καϊ  την  γραφήν  αντάμα. 

στίνουν  θρεμόν  κι  εκδύνουν  την  διά  να.  την  άποπΧυνουν '   405 

ευθύς  το  αϊμαν  εφθασεν,  κάμνει  μεγάΧην  γυσιν, 

τον  νουν  της  εσυνεφερεν,  όΧον  τον  Χογισμον  της, 


81ΐ6  εηΙθΓΒ  α 
ηιιηηθΓ^  αηά 
βεοοπιβδ  Ιΐΐθ 

3.1)1)685  Οί  ίί. 


Αροΐΐοηΐτΐδ 
βηΐηίδΐδ    1ιΪ8 
άαη^ΙιΙβΓ    Ιο 
δίΓΜί^ιιϋο  αί 

ΤαΓ8113,     3.11(1 
8ΐΐ6    18     1)3ρ- 

Ιϊζ6(1  Τ&Γδία. 


Αροΐΐοηίυβ 

Μπίδθΐί  βΟΘ8 

3£3Ϊη 

ζώτοαά. 


410 


415 


420 


καϊ  την  γραφήν  την  δίδωσιν,  πιάνει,  θεωρεί  την, 
καϊ  κράζει  τον  διδάσκαΧον  καϊ  ημισα  τον  δίδει 
κάκείνη  ταΧΧα  ημισα,  καϊ  πα  'ς  το  μοναστήριον  • 
κι  εκ  την  ποΧΧήν  της  άρετήν  γουμένισσαν  την  κάμουν, 
\_καϊ\  αιαν  την  εκράζασιν  και  κοσμικά,  εφορει. 
άΧΧ'  ώ?  τρογον  ας  στρέψωμεν  την  Ιστοριαν  οπίσω, 
βυζάστριαν  είγεν  παρευθυς  μέσα  εις  το  καράβι 
καϊ  το  παιδϊν  άίζανεν  καϊ  κόρην  την  εποΐκεν 
και  παραμάννα  γίνεται  αύτη  Λεωκαρδία 
αυτής  άπο  το  όνομα  της  γυναικός  εκείνης, 
τον  ναύκΧηρον  εκέΧευσεν,  εις  τον  Ταρσον  επήγεν, 
'κεΐ  φίλον  εΐχεν  ονομαν  κύριν  ^τραγκαΧιώνα  • 
είγεν  γυναίκα  καϊ  αυτός  κυράν  Διονυσιαν 
είγασιν  κόρην  καϊ  αυτοί,  βρέφος  εις  το  βαβαΧιον, 
ΖαμπέΧαν  την  εκράζασιν  την  κόρην  οπού  είχαν, 
'κεΐ  φέρνει  ΆποΧΧώνιος  την  κόρην  του,  τους  δίδει, 
καϊ  την  βυζάστριαν  μετ'  αυτής  καϊ  άπειρα  Χογαρια, 
βαπτίζει  την  'ς  το  Ονομα  της  ποΧεως  Ταρσιαν. 
ευθύς  παραΧαμβάνουσιν  την  κόρην  μετά  όρκους, 
καΧώς  νά  την  φυΧάξουσιν  καϊ  νά  την  άναγιωσουν. 
άλλ'  ούκ  εφυΧαξαν,  ιδού,  τους  όρκους  άχρι  τεΧους. 
ό  μεν  ό  ΆποΧΧώνιος  υπάγει  κατά  κόσμου 
καϊ  βασιΧείαν  καϊ  τιμήν  όΧα  ήρνηθηκεν  τα, 
ώς  έμπορος  πραματευτής  επΧεεν  'ς  το  καράβι. 

402.  εί$  το  κολίον. — 3.  τΐθνεουσαν. — 5.  στίνουν  (ογ  στίβουν)  θρεμόν,  ίηβ  Μ8., 
^ηΐοΐι  Ι  αιη  ππιΛΙθ  ίο  θπιθιηΙ.— 6.  α'ίμασ  ΐϋρασεν.—Ι.  ΤΙιβΓθ  Ϊ8  ηο  άοιΛί  ίηαί 
80Μβί1ιϊη§  18  ^αηίίη^  ΙιβΓβ. — 8.  ΡΐΌ^αόΙγ  λ^θ  κΐιοιιΐά.  Γβαά  πιάνει  [τ-ην]  θεωρεί 
την.— 11.  την  αΡίσττ)ν.—12.  [καϊ]  οπι.  Ιηδίβαά.  οί  αΐαν,  Μ.  ΟΐάβΙ  οοη]βθίΰΓβ8 
μαΓιαν.  κοσμικά,  οαη  ηαπίΐγ  1)6  ίΐιβ  ρΓορβΓ  τνοΓά. — 13.  α,στρέψωμεν  τον  πολλά, 
στα.  οπίσω  :  ροΛαρδ  νθ  δΐίοιιΐά.  Γθααΐ  τον  λόγον  'ϊ  τα  οπίσω.  —  15.  αηζανεν  18 
ηηΐίηο^η  ίο  ηιβ ;  ίηβ  δβηδβ  ίβ  οΙβαΓ,  αηά  ρβιΐΐίΐρδ  \νβ  ου^ΐιί  ίο  Γβαά.  εβύζανεν. — 
16.  εγίνεται  αυτή  λε$  καρδία.— 17.  Ι  άο  ηοί  ιιηάθΓδΙ&ηά  ίΐιβ  δβιΐδβ  οί  ίηϊδ  Ιϊηβ. — 
19.  ε'κεί.— 23.  εκεί.— 25.  ει*  το  6νομαστη$.—26.  6κου$ :  επιβικίεόΐ  \>γ  Μ.  Οϊάβΐ. 
— 27.  αναλώσουν :  Ι  άο  ηοί  Ιαιο^ν  τνηαί  ίηϊδ  ηιβαηδ. 


425 


430 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


77 


η  κόραι  άνεθρέφοντο  εις  μίαν  ηλικιαν ' 

άλλ'  ώ<?  περίλάμπ'  6  ήλιος  πλέον  πάρα  τα  αστρη, 

καϊ  Οσον  έχει  χωρισμόν  το  φως  άττο  το  σκότος, 

435  ούτω  ελάμπ  ή  Τάρσία  από  την  άλλην  κορην. 
εκείνοι  έφθονούσάν  την  Βία,  το  κάλλος  τ   είχεν 
καϊ  ραστα  φθόνος  επεσεν  εις  τάς  ψυχάς  των  δυο. 
ιδού,  *χρόνοι  ττβράσασιν  των  τέσσαρες  καϊ  δέκα, 
ή  παραμάννα  των  παιδιών  'ς  τα  έσχατα  ένεπνει. 

440  κράζει  την  κόρην,  \ε<γει  την  το  τίνος  κόρη  'εναι. 
"  ηζευρε,  κόρη,  θύγατηρ  υπάρχεις  Απολλώνιου 


ΤαΓβϊα'β 
ΐεααίγ  βοοη 
1)β^ϊηδ   ίο 
ειιτραδβ  ΛαΙ 
οί    δίΓαη^υ- 
Ηο'β   άαιι§1ι- 
ίθΓ,    &ηά 
^αίοιίδγ  Ϊ8 

Ιΐΐβ    0ΟΙ136- 

ςυβηοβ. 
λνΐίθη  Τ&Γ8ΪΕ 

18     ίθ11Γΐ6θη 
^Θ&Γ8  Οΐά,  ΙΐβΓ 
ΠΗΓ86,  Ου  1ΐ6Γ 

άεα11ι-1)βά, 

άίδΟίΟδβδ    ΙΟ 

ΙΐβΓ    Ιΐ6Γ    ρα- 
Γθηία^β. 


την  βασιλεύς  ε<^ε^όνει  της  Τρίπολης  αύθεντης  ■ 
ό  δε  πατήρ  σον  πρίγκιπας  Τύρου  αφέντης  ήτο. 
κ   [εις]  μηνυμαν  του  [βάνατου~\  Άντίοχου  να  πάηη, 

445  δια  να  τον  ποίσουν  βασιλέα  'ς  τον  τόπον  του  τυράννου, 
καϊ  την  κυράν  σου  ελαβεν  μέσα  ες  το  καράβι  • 
το  ονομάν  της  ελεηον  κυρά  Άρχιστρατοΰσα  ■ 
πόνοι  την  πιάνουν  δυνατοί,  'ς  την  σέλλαν  την  έκατσαν, 
καϊ  σένα  <γεννησεν,  ευθύς  κάκείνη  άποθαινει  ■ 

450  '?  κιβούριν  την  εβάλασιν  μετά  πολλών  χρημάτων, 
κάλαφατίζουν  καϊ  πισσουν,  '?  το  πελαηος  το  ρίπτουν, 
και  σεναν  ό  πατήρ  σου  έβηυΧεσε  άπο  το  πλοίον, 
φέρνει  και  παραδίδει  σε  τον  κύριον  Σίτραγκαλιώνα 
καϊ  την  γυναικά  του  ομού  μετά  πολΧών  χρημάτων, 

455  καϊ  κείνος  όρκον  ελαβεν,  άχρι  να  σε  παντρέψη, 
εις  <γήν  ποτέ  μηδέν  εβγί)  τα  ηένεια  του  να  σάσει 
άλλ'  ουδέ  τα  μαΧλία  του  μηδέν  τα  παρπαρεύση. 
άκόμι  ενθυμίζω  σε  και  έχεις  τα  \  τον  νουν  σου, 
άνέν  ποτέ  θελήσουσιν  τούτοι  να  σ  αδικήσουν, 

460  ββγη  \  τον  δήμον,  φώναζε  το  τίνος  κόρη  είσαι, 
όλοι  να  δράμουσι  ηορ^όν  έσέναν  να  βουθησουν, 


435.  ούτο  ΐλάμπει  η  Ύαρσία. —  36.  τη  ...  το  εΐχει/. — 37.  φθόνο. — 38.  παράστΐ 
κα\  οίκα.  —  40.  τίνο.  —  41.  ί)ξει>ρε  κόρη  οτι  θυγάτηρ  υπάρχεις  απολωνίου  τοΰ 
πρίγκυπο :  Ι  Ιιανο  πιαΛεά  α  £&ρ  αίίιτ  ΰώ  Ιίηβ. — 42.  ε'γεγώι/η :  ίΐιϊδ  ίβ  ηοί  γβί 
6ΐηβη<ΐ6(1. — 44.  καϊ  μύνημαν  τοΰ  μηνησ'ιαν  αντ'ιοχο  να  πά-γγ  :  \ν1ιαί  Ι  Ιιανο  ρηί  18 
αα  αίίβτηρΐ  ίο  £βί  δβηδϋ. — 45.  παποΰσου  ίη.•ί1ι;κ1  οί  τυράννου. —  47.  «λέγει:  ροΓ- 
Ιίαρδ  \νε  κΐιοιιΐιΐ  Γβ&ά  κυρ'  Αρχιστράτηγο ΰσα. — 49.  άποθίνη. — 51.  καϊ  πισώνουν. — 
52.  ό  πατέρας  σου  ε'βγάλεσ'  άπ'  το  πλοίον  δΐιουΐίΐ  ροΛαρδ  1)0  ΟΟΓΓΟοίοά  ϊη  οπΙογ  ίο 
οοίαίη  α  Οίϋδίΐτα. —  54.  γυναίκας. —  56.  σάσα  ίδ  οοιταρί.  —  57.  παρπαρΐύση  ίδ 
ϋΟΓΓίΐρί. — 58.  ενθυμίζω  σαι. — 00.  φώναξαι. 


78 


ΑΠ0ΛΛΛΝΙ02 


8ΐΓ3η§ιι1ίο'8 

νΐίϊβ    11Θ3Γ8 

ΐ-ΐιβ  Γβπιαι•1ί8 
οί   ίΐιβ    οίίί- 
ΖΘΠ8   Λοιιί 
ΤαΓβϊα'β 
ΐβϋΐιΐγ,  αηά 
Γβδοΐνββ  Ιο 

1ί.ΐ11  ΙΐθΓ. 


ΤΙιθ  ίαδίί  οί 
Μ11ίη£  ΤαΓ- 
δϊα  18  ΟΟΠ1- 
πιϊίίοιί  ίο  οηο 
οί  8ΐΓαη£ΐι- 
Ιϊο'β  βίανοκ. 


ότι  ό  πατήρ  σου  εις  καιρόν  [μακράν~\  διαβασμένον 
πολλά  καλά  εποΐκεν,  [ώ<?]  ισχυρός  λιμός  ύπήρχεν 
καϊ  ό  πατήρ  σου  φέρνει  [τους~]  σΐτον  καϊ  τους  \_τόν~]  δίδει 

καϊ  ζώσιν  τον  άνευ  αργυρίου 465 

ή  Λεωκάρδια  λέγουσα  αυτά  κι  άΧΧαγωγία, 
ευθύς  εψυχορέγησε  \  τά  γόνατα  της  κόρης, 
κλαϊ  την  ή  κόρη  θλιβερά  καϊ  πίκρ  αναστενάζει 
\  την  μοναξιάν  που  εμεινεν  καϊ  τι  θέλ!  άπογένη. 

Άλλ*  άκουε  τι  συνέβηκεν  πικρόν  μέγαν  της  κόρης.         470 
εν  μια  οΰν  των  ημερών,  κυριακήν  ήμέραν, 
Διονυσία  ξέβηκεν  μετά  καϊ  τήν  Ζαμπέλαν 
καϊ  ή  Ταρσία  μετ  αύταΐς  κι  άΧλαις  ποΧλαΐς  γυναίκαις, 
εκ  τήν  μέσην  έδιάβησαν  την  άγοράν  τοΰ  φόρου, 
στεκουνται  άνδρες,  βλέπουντες  τούτη  τον  λόγον  ειπον       475 
"  ευλογημένη  μάννα  σου  κι  ό  κύρις  σου,  Ταρσία, 
όπου  εποΐκεν  ήλων  εκλαμπρον  σάν  ήμερα 
καϊ  φέγγος  εξ  ανατολών  όΧόγυμνον,  σελήνη  • 
αυτήν  όπου  τήν  εσπειρεν,  κατάρας  ώρα  ήτο, 
χαλκού,  σιδήρου  μούζωμα,  κακόπΧαστον  άγκάλην."  480 

καϊ  ταύτα  γαρ  ώς  ήκουσεν  ή  μάννα  της  Ζαμπέλας, 
βουλήν  βουλεύεται  πικράν,  θάνατον  της  Ταρσίας. 
εστράφη  εις  τον  οικόν  της,  τον  άνδρα  της  ελάλει 
"  εάν  ου  σφάξης  την  Ταρσιαν,  κατάσφαζε  έμεναν  • 
ου  δύναμαι  νά  τήν  θωρώ  $  τό  σπήτι  μου  νά  στέκη.  485 

ή  παραμάνν    άπεθανεν,  ό  κύρις  της  επνίγη  • 
αυτή  νά  στέκη  ζωντανή  εϊς  ύβριν  της  Ζαμπέλας  ; 
τοσούτον  τον  ενάγχασεν  ήμερα  τήν  ήμερα, 
επένευσεν  τον  θάνατον  της  ορφανής  νά  γένη  ■ 
κράζουσιν  δούλον  εξ  αυτών  εξω  άπ  τό  χωρίον  490 

ονόματι  Θεόφιλον,  καϊ  δίδωσίν  του  ορκον 
νά  κρύψη  τό  μυστήριον  καϊ  νά  'χη  ελευθερίαν 


462.  πατηρά  σου.  [μακράν]  18  ηοί  ϊη  ίΐιβ  Μ8. —  63.  ττολλα  καλά  ειτήκει/, 
λιμο$  ΰπηρχεν  Ισχυροί  :  ρεί'ΐιαρδ  Ι  ου§1ιί  ίο  Ιΐίΐνβ  τντϊίΐβη  πολλά  καλά  €ΐτοίηκ(ν, 
λιμός  ύπηρχεν  μί^ας. — 64.  [τουϊ]  αικί  [τον]  οιη.  Τΐιβ  βη<1  οί'  ίΐιε  Ιΐηβ  ηιΪ£?1ιΐ;  αίδο 
1)8  σΐτον  κα\  δίδωσίν  τους.  —  65.  ζόσιν.  Μ.  ΟκΙθΙ  οβδβΐΎθβ  Ιιθγθ  '  οπήδδΐιπι  ββί 
φΐοά  δΐιρί'α  νίάίππίδ  &νΐυ  της  τιμης,'  ι•είεπ•ίιΐ£  ίο  ν.  127. — 66.  ϊλΐοκαρδία.  Λνΐΐίΐί 
αλλαΎογα  ίδ,  Ι  ά.0  ηοί  Ιπκτνν. — 68.  κλίτη.  —  69.  στον  μοναξίαν  οποΰ  ίμηνΐν. — 
75.  τοΰτί  .  .  .  ΐΊ-πουν. —  77.  ωσάν. —  78.  ολόγυμον  :  Ά  ββίίεΓ  επίθηάαίϊοη  ίΐι&η 
ηιΐηε  ίβ  ηοεοΐβά.  ίο  εοιτεοί  ίΐΐθ  ρΐαεε.  —  80.  κακόττλαστον  τους  οτ/κάλην.  —  82. 
βούλΐται. —  84.  κατίσφαξαι.  —  86.  -η  παραμάνα  αιτόθανΐν  .  .  .  επι/ήγε;/. —  87• 
£α•π•ε'λαϊ. —  88.  εί/άγγασε»». —  90.  δούλων- —  92.  ναχελΐυθΐρίαν. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


79 


κάί  χίλια  τάλαντα  χρνσά 

όνοι»  θέλει  να  πάγη  • 

εκεί  V  μνημείον  το  \οιπόν  εξω  \  το  άκρωτηριον, 
495  οπού  'ναι  παραμάννα  της,  ή  [βη~\  ΛεωκαρΒία. 

είχεν  συνηθειαν  ή  Ταρσιά  καϊ  πηγαινεν  '<?  τον  τάφον 
κ  εκλαιν  την  παραμάνναν  της  καϊ  στρέφετο  οπίσω, 
εκείτο  6  Θεόφιλος  κρυμμένος  εις  τον  τάφον  • 
εξαίφνης  εξεπήΒησεν  καϊ  Βράσσεται  την  κόρην, 
500  καϊ  το  σπαθϊν  εξέβάλεν  Βία  να,  την  άποκτάνη. 

εκείνη  κλαΐ  καϊ  Χέγει  τον  "  καϊ  τι  άμαρτιάν  έποικα  ;  " 
εκείνος  άπεκρίθηκεν  "  συ  άμαρτιάν  ουκ  έχεις  • 
6  κύριος  σου  την  εποικεν  την  άμαρτιάν  ταυτην. 
εις  χείρας  σε  παρέΒωκεν  ποΐ)  Βέν  έχεις  συμπάθιον. 
505  λοιπόν  ζητεί,  παρακαλεί,  εως  ες  μίαν  ωραν 

να  Βεηθη  καϊ  τον  Χριστον  καϊ  την  κυραν  του  κόσμου, 
να.  πέψη  άγγεΧον  καλόν  να  πάρη  την  ψυχην  της. 
επένευσεν,  εφήκέν  την,  κλίνει  τα  γόνατα  της 
καϊ  τον  θεόν  εΒέετο  άπ  όλης  της  ψυχής  της. 
510   ίΒού,  εξαίφνης  εϊΒασιν  ξύλον  άρματωμένον, 

της  Μιτυλήνης  άνθρωποι  ενέπλεον  κουρσάροι ' 
τρέχουσιν  εγγύς  ες  την  γην  καϊ  Βράσσουσιν  την  κορην. 
καϊ  6  Θεόφιλος  ευθύς  τρέχει  καϊ  πα  *?  τον  οίκον, 
λαλεί  πώς  την  εσκότωσεν,  ζήτα  ελευθερίαν, 
515  να  πάρη  καϊ  τα  ξένια  του,  να  πα  'ς  τα  γονικά  του. 
ώΒε  φωνην  τον  έβαλαν  και  φρίσσει  πο  τον  φοβον. 
"  όλως  ετόλμησας  εσύ  και  σκότωσας  την  κορην  ; 
είχες  καϊ  χέριν  κ  έβαλες  εις  βασιλέως  κορην  ; 
γοργά  άμε  καϊ  Βούλευε  σαν  ήσουν  μαθημένος, 
520  μηΒεν  τ  ακούσουν  άρχοντες  καϊ  θανατώσουσιν  σε.' 

στρέφεται  πάλιν  6  πτωχός  ες  την  σκλαβιάν,  Βουλευει. 
εκείνοι  κάμουσιν  ευθύς  κιβουριον  την  κορην 
καϊ  ξύλον  κλεινόν  εβάλαν  μέσα  ες  το  κιβουριν, 
Βιά  νά  'χη  βάρος  ώς  νεκρόν  να  πάσιν  να  το  θάψουν. 
525  αργά  προς  το  μεσάνυκτον  τρανην  φώτιν  εσύραν, 

τρέχουσιν  άρχοντες  πολλοί  κι  άρχόντισσαις  αντάμα 

493.  Τΐιβπ;  Ϊ5  ηο  £ηρ  ίη  Λθ  Μ8. — 94.  ίκεί  νί&ιοιιΐ  V. — 95.  τη$η  Ήλεωκαρδία. 
— 97.  και  κλΐν. —  98.  κριμένος. —  99.  δράσηται. — 501.  κλαεί. — 2.  4συ. — 5.  £$οσ 
ίθΓ  €0>$  4$. —  11.  αζάπΚΐον.  —  10.  δ  δι  φωνην  τ)]ν.  —  19.  γοργά  -γομαι. —  23. 
κλεινόν  :  1 1ιατ6  ηοί  δαοοεε<1υ(1  ϊη  οπιΐΊκϋιι^  ^ϊ3  ραβ^αςβ. — 25.  Ρβτΐιβρθ  φωνή». 


Ηβ  ΒΐΙθπιρίδ 
ίο  Μ11  Τατδία 
ηβαΓ  Ιιθγ 

ΠΙΙΓδθ'δίΟπΛ, 

1>υΙ,  πιονεά 

ΐ>Υ  1ΐ6Γ  ΙΘ3.Γ3, 

αΙΙο-η'Β  ΙιβΓ 
ΐίιαβ  Ιο  ρΓα^ ; 


Ιο!  ετιάάβη1γ 
ρϊΓαΙεδ  αρ- 
ρθδΓ,  αηά 
οαττγ  ΤαΓδϊα 
οίΓ  Ιο   Ιΐιβπ• 
δΐιϊρ. 


Τ1ΐ8  δίανβ 
Ιιιιιτίεδ  Ιιοιηε 
■νρίίΐι    Ιΐιβ 
η<3\?δ   ΙβαΙ 
ΤαΓδϊα  ίδ 
άεαά", 


αηά  α  πιοοίί 
ίιαηβΓαΙ  Ιαΐίεδ 
ρΐαοε. 


80 


ΑΠΟΛΛΠΝΙ02 


ΤαΓδϊα  Ϊ8  8θϋ 
αί  Μίΐχίβηβ 
ίοΜαι-Μοπίβ, 


Ληά  οη  τβ- 
Γυ8Ϊη£  ίο 
τνοΓδϊιϊρ    1ΐΪ8 
ϊάθ1,  18  ρΓ08- 

ΙίίαΙβά  ίη  α 
βι-οΐΐιβί. 


καϊ  βΧεπουν  το  αντρόγυνου  καϊ  κΧαίουν  την  Ταρσίαν, 

πώς  άφνου  <γάρ  άπέθανεν  η  παις  χωρίς  ασθένειας, 

καϊ  ην  6  θρήνος  φοβερός  καϊ  6  κΧαυθμός  μεγάΧος. 

κάμουν  άψίκιν  φοβερόν  καϊ  θάπτουσι  το  ζύΧον,  530 

κι  όλοι  μαυροφορησασιν  δια  την  ποΧΧην  άηάπην 

την  είχαν  ες  τον  κύριν  της  καϊ  την  καΧήν  του  ηνώμην. 

ΆΧΧ'  άκουε  τι  συνέβηκεν,  λέγω,  πάΧιν  'ς  την  κόρην. 
τον  θάνατον  άπεφευγεν  του  σώματος  εκείνη, 
καϊ  της  ψυχής  ό  οΧεθρος  πίπτει  την  παραχρήμα,  535 

άλλ'  ό  θεός  ην  βοηθός  καϊ  πάΧιν  μετ'  εκείνην. 
οι  ναΰται  την  επήρασιν  εσω  'ς  την  ΜιτυΧηνην, 
εβγάΧΧουν  την  'ς  την  άγοράν  με  άΧΧους  αΙχμαΧώτους, 
καϊ  ζεστησαν  το  κάΧΧος  της  πάντες  να  την  θωροΰσιν. 
ιδού,  Χοιπον  άνεβηκεν  εις  εκατόν  δουκάτα,  540 

Μαρκιόνης  την  εηόρασεν  σκυΧομαηαρισμενος. 
εϊχεν  κ  εϊδουΧον  εμορφον  με  Χίθους  τιμημένους, 
παίρνει  την  ες  το  σπήτι  του,  λεγβί  "προσκύνησε  τον." 
εκείνη  άπεκρίνατο  "χριστιανή  υπάρχω. 

όρίζ'  ευθύς  τον  δούΧόν  του,  όνομα  Πωκαρώπα,  545 

καϊ  Χεγει  "  Χάβε  την  αύτην,  επαρ'  την  'ς  το  πορνεΐον, 
και  γράψε  '<?  το  άνώφΧιον  δια  την  τιμήν  τής  κόρης 
'  6  πρώτος  δός  της  ήμισην  Χίτραν  χρυσήν  χρυσίου, 
6  δεύτερος  το  τέταρτον,  6  τρίτος  αΧΧον  τόσον, 
καϊ  οί  εξής  άς  δίδουσιν  άπ'  έν6ς  δηναρίου."  550 

εκείνη  ώς  το  ήκουσεν,  ή  Χάβρα  την  επήρεν 
καϊ  τρόμος  από  την  κορφην  άχρι  και  τών  ποδών  της, 
καϊ  ήρζατο  παρακαΧεΐν  και  κόπτεσθαι  μεγάΧως. 
ό  δε  Μαρκίωνός  φησιν  "  τους  Χόγους  μόνον  χάνεις  • 
άμε  καϊ  σύ  καϊ  κάθισε  αντάμα  με  ταΐς  αΧΧαις.  555 

άκων  καϊ  μη  βουΧόμενη 

πάντες  ό  Πωκαρωπας. 

•γράφει  καϊ  τίτΧον  παρευθύς  • 

***** 


530.  αψ'ικ-ην.—  40.  <£".— 41.  ΡβΛ&ρβ  ηγόρασιν.  Οί.  ϋΐΗΗΐη&β,  ρ.  839.-42. 
καί  δοΰλον.  Μ.  ΟκΙιΊ  βατν  Λαί  ίΐιϊδ  \ναβ  ηιεαπί;  Γογ  εϊδωλοι/.  —  47.  γράψαι. — 48. 
ήμισιν  Χήτρον  χρυσών. — 50.  απύ. — 51.  εκείνοϊ. —  52.  τύι>  ποδόν  τί)5. —  54.  μετ' 
&Αλαι$. — 56.  Τ1ιοι•6  ίδ  ηο  άοιΛί;  ΐΐιαΐ  βοηιβίΐιίη^  Ιιαβ  Βββη  Ιοδ*  ΙιβΓβ,  αΐίΐιοιι^ΐι  ίΚβ 
Μ8.  άοβδ  ηοί  ϊηάϊοβ,ΐβ  α  £<ιρ. — 57.  γράφηκε.  Ηβι•8  α^αίη  δοπι<3ί;ηΐιΐ£  ηβδ  οβεη  Ιοδί ; 
ίοΓ  ίη  Ιηβ  ηοχί  τνοπίδ  \νε  ιηιΐδΐ  δΐιρροδβ  ίηαί  ΑίΙιβηα^οΓαδ  ηαδ  οοπιβ  ίηίο  ΙιβΓ  οηαπιΙιεΓ. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


81 


*  *  *  *       τους  πόδας  του  εφιλει, 

μετά  κλαυθμού  πικρού  [_αύτω]  την  τύχην  της  ελαλει, 
την  εύγενειάν  της  μάννας  [της~\  όλων  \τε~\  των  γονέων, 
560  τον  θάνατον  της  μάννας  της  καϊ  την  σκλαβιάν  την  είχεν. 
ώς  δέ  εκείνος  ηκουσεν  την  εύγενειάν  της  κόρης, 
δίδει  της  το  χρυσάφιον  κ  εστράφη  μετά,  λύπης, 
και  τον  θεόν  εδέετον  να  εναι  βοηθός  της. 
λίτραν  χρυσάφιν  ελαβεν  ως  διά  την  ψυχήν  της. 
565  αλλο?  ευθύς  ύπάντησε  τον  άρχονταν  ετοϋτον 
καϊ  ρώτησε  τον  "  πώς  έχει  η  κόρη  η  Ταρσια  ; 
ό  δέ  "καλώς  έχει"  φησϊν,  κάκεΐνος  πάγει  μέσα. 
εκείνη  πάλιν  εγερθείς  πίπτει  '<?  αυτού  τους  πόδας, 
παρακαλεί  καϊ  τον  αυτόν,  τους  πρώτους  λογούς  λέγει, 
570  δακρύει,  καϊ  το  ψυχικόν  της  εδωκεν  ό  άρχος. 

ώς  εϊδεν  καϊ  ώς  ηκουσεν  την  παρθενιάν  την  είχεν, 
λυπάται,  κλαίει  καϊ  αυτό  διπλόν  χρυσόν  της  δίδει, 
καϊ  φεύγει  καϊ  άφίνει  την  μετά  λύπης  μεγάλης. 
ό  άλλος  άρχων  εστεκεν  εξω  κι  άνάμενέν  τον  ■ 
575  εστράφη  εξω  κ   εστεκεν,  λέγει  αυτόν  τον  λόγον 

"  μη,  κύρι,  νά  ^χες  το  πικρόν  παρού  την  λύπην  ποΰχω  ; 
ηλθεν  κι  ό  τρίτος  •  ώς  αυτούς  άπέπεψεν  κ  εκείνον, 
καϊ  τη  πρωϊ'  γαρ  ελαβεν  τα  χρήματα  τα  έχει 
καϊ  τον  Μαρκίον  τά  'δωκεν,  τον  ασεβή  εκείνον. 
580   "  λάβε  "  φησϊν  "  τά  χρήματα  τά  'χω,  παρθένος  μένω." 
εκείνος  δε  ό  άσεβης  ες  το  πορνειόν  την  στέλλει  • 
εκείνη  πάλιν  συνήθως  την  παρθενιάν  της  εϊχεν, 
καϊ  χρίσματα  την  εδιδον  πολλά  δια  την  ψυχήν  τους. 
εκείνος  δ'  6  Μαρκίωνας  ουκ  ήθελεν  γαρ  ούτω, 
585  τον  Πωκαρώπαν  ώρισεν  νά  πάγη  νά  την  φθείρη. 
εκείνος  δέ  άντίλεγεν  "  ου  δύναμαι  ποιήσαι. 
ώς  γούν  τον  έφοβέρισεν,  έγέρνεται  καϊ  πάγει, 
κάκείνη  εις  τους  πόδας  του  πίπτει,  παρακαλεί  τον 


81ΐβ  81100ββ<ΐ8 

ϊη   6χοίΙίη£ 
Αηίίηα^ο- 
ταβ'δ  οοπι- 

ρ3δ3Ϊ0η    ιιιιιΐ 

8ανίη$»  1ΐ6Γ 


\\ΊΗι  α 
Ββοοηάΐ  αηά 

ΐΜΐά  δΙίΘ  ΙίΕΙδ 

ΐΐιβ  εαιηε 

81100683. 


Μ&Γΐίίοη 

ΟΓά6Γ3  ΡΟ- 
1ΐ£ΙΓ0ρ£18  ΙΟ 
ΟΟΓΠίρΙ  ΙΐβΓ. 


658.  μετά  κλαυθμον  πικρον  τϊ)ν  τύχην  ττ)ϊ  ελάλεί. — 59.  [τη$]  αηά  [τε]  ΟΠ1. — 
60.  σκλαβιαν  την  ήχ?ν. —  61.  όδε  κ(7νο$ — 62.  καϊ  στράφη.—  64.  ψυχή^  του. — 
6ό.  έτοΰτο. — 70.  δεικνύει. — 71.  οΊκουσιν. — 74.  ανάμινίν  του!. —  75.  καϊ  στε'κεν. 
— 76.  μηκ  άρη  νάχε$  μου  το  π"  παροΰ  την  λύπην  υπου  εχω  —77.  καϊ  Κΐϊνον. 
—  78.  το  ετττ).—  80.  τά  ε'γώ  (' ίΐή  ρπα>>  1(•£ίΐιΐΓ  τά  πάγω  * — ΰίάβΐ,  ννΐιο  ΟΟ^βΟ- 
Ϊ11Γ68  κά-γώ)  παρθένο  μένω. — 83.   εδιδει. — 84.  ό  δε  (Κίΐνος. — 86.  άι/τίλεγει. 

6 


82 


ΑΠ0ΛΛΛΝΙ02 


Τατδία  οίϊβι•δ 
Ιο  £αϊη  πιο- 
ηβ^  1>7  ΙιβΓ 
ρΐαγίη^  αικί 
οΙΙιβΓ  αοοοπι- 
ρϋβΙιπίΘηΙδ. 


ΤΜβ   -νπδΐι 
βΐιβ   οβί,αίηβ 
3ηά  Ιΐιιΐδ  Γβ- 
πιαίηδ   ά 
νίτβίη. 


Αροΐΐοηηΐδ 
ΓβΙιιπίδ  Ιο 

Ταΐ'βυΒ  αηά 
18  ΙΙιβΓβ  Ιοίά 

Ιΐΐίΐΐ    1118 
ά311§1ΐΐ6Γ    18 


ΗΪ8  Ιααίθη- 
ΐΒΐίοηβ 


6  δε  φησιν  "ουκ  ημπορώ  τούτο  νά  το  ποιήσω." 

6  δε  "  καϊ  τ   βιναι  τόση  βιά  τήν  έχε*  ό  Μαρκίων,  590 

δια  αυτά  τα  στάμβνα  να,  βχη  και  το  κέρδος ; " 

κ'  η  κόρη  παρεκάλει  τον,  τούτον  τον  λόγον  λβγε^ 

"  αν  θβλη  στάμβνα  πολλά,  να  εχη  καϊ  το  κέρδος, 

εγω  επισταμαι  καλώς  κιθάραν  να  τήν  παίζω, 

να  τραγουδώ  πανέμνοστα,  αινίγματα  να,  λέγω  •  595 

εϋ<?  γάμους  και  εις  εορτάς  πάντοθβν  νά  πηγαίνω, 

να  του  συνάγω  στάμβνα  βίς  Οσον  να  χορτάνη." 

λοιπόν  παρακάλβΐ  αυτόν  άπαϊ  τούτους  τους  λόγους 

"  ελπίζω  ες  τον  κύριον  να  με  [το]  συμπαθήση." 

ό  δε  επένευσεν  ευθύς  καϊ  πα  και  λέγει  τούτο,  600 

καϊ  τήν  κιθάραν  εποικεν  καϊ  τήν  Ταρσιάν  τήν  δίδει, 

καϊ  κάμνει  διαλαλημόν  '<?  τήν  άγοράν  άπέσω 

"  τίς  θε  ν  άκούση  άσματα,  αινίγματα  και  λόγους 

καϊ  ύμνωδιάν  [/αιΐ]  τραγωδιάν,  εις  τήν  Ταρσιάν  ας  πάγη." 

καϊ  ούτως  γαρ  άπέφυγεν  τον  ολεθρον  τού  πλάνου  605 

καϊ  εσωσεν  από  θεού  τήν  παρθενιάν  τήν  είχεν. 

"Αλλά  εις  Άπολλώνιον  τον  λόγον  δια  νά  στρέψω, 
ως  γούν  εκατελάβασιν  καν  πέντε  δέκα  χρόνοι, 
υπάγει  "Απολλώνιος  ες  τον  Ταρσόν  άπέσω  ■ 
άναζητώντα  τήν  Ταρσιάν  θέλει  νά  τήν  παντρέψη.  610 

ηυρεν  τον  Χτραγκαλίωνα  μετά  της  γυναικός  του, 
τά  μαύρα  έφορούσασιν  τάχα  διά  την  κορην. 
ώς  εμαθεν  τον  θάνατον,   ς  το  μνήμάν  της  υπάγει, 
τάς  τρίχας  του  ένέσπασεν,  το  πρόσωπον  του  δέρνει, 
καϊ  τήν  Ταρσίαν  εκραζεν  καϊ  την  Αργιστρατούσαν.  615 

όλον  ο  ήλιος  εκλαυσεν,  αι  πετραι  ερραγήσαν, 
εκ  τών  πολλών  τον  κοπετόν  ανδρών  [τε]  καϊ  γυναικών 
ή  γή  επήγεν  κ   ερ-χετον  τά  νέφη,  σκοτείνιασαν, 
αυγή  νά  φεύγη  άπό  της  γης,  ες  το  καράβι  έσέβη. 


δ89.  τούτον. — 90.  ό  δε  καϊ  τίναι  το  σιβ'ια:  Μ.  Οϊάβΐ  αάάδ  τίναι  σοι  βία  ίη  ίΐΐθ 
πιαΓ^ίη  οί  Ιιίδ  οοργ. — 92.  παρακαΚΐν. — 94.  κιθάραν  να  του  πίζω. — 97.  είϊ  ωσάν 
να  κορτάνΐΐ. — 98.  παρακαλίΐστον  άπε  τοΰτο  τους  λόγους. — 99.  [τί>]  οηι. — 603. 
θΐν  νακούτ). — 4.  [καϊ]  οιη. — 6.  καϊ  σώσαν  .  .  .  παρθινίαν  της. — 9.  ΡθΓΐίαρδ  οπίσω. 
—  11.  τά  σταγκαλιώματα  αύτης  της  -γυναικός  του. —  16-18  ΆΤβ  Ίαα,τάΙγ  ϊηίβ11Ϊ£Ϊοΐ8 
ϊη  ΙηβΪΓ  ρΓβδοηί  ίοπη.  — 16.  ηπιστρ"  ίρράγ-ησαν.  α'ι  πίτραι  Ϊ8  Μ.  ΟΜβΓβ  επιβη.- 
άαϋοη. —  17.  [τε]  οιη. — 18.  έπηγΐ»  ιηεαηδ  ηβΓβ  Ίθ36  ιιρ.' — 19.  αυγινά  .  .  . 
στο  καράβην. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


83 


620  €19  την  κοιλιάν  τού  καραβιού  'ς  τον  βρώμον  εκατέβην, 
τον  ναύκληρον  παρακαλεί  καϊ  τον  γραμματικον  του 
νά  "'χουν  φροντίδαν,  μέριμναν  'όλην  του  καραβιού, 
κ  εκείνου  δε  το  σύνολον  μηδέν  τον  ομιλήσουν, 
κάμνουσιν  μήνας  τρεις  και  δυο  άπο  πολιν  ες  πάλιν, 

625  άπο  νησϊν  εως  νησιν,  ώς  την  μεγάλην  Πέμπτην, 
καϊ  το  πρωί  ευρέθησαν  έσω  ς  την  Μιτυληνην. 
'κει  όρισμον  του  ζήτησαν  νά  μπουν  ες  τον  λιμιώνα, 
κι  ορίζει  νά  εμποΰν  χωρίς  φλάμπουρον  και  σημάδιν. 
όλοι  μαυροφορούσαν 

630  ηύγαν  οι  ναύταις  εις  την  γήν,  ηύγαν  κ  οι  όφιτζιάλλοι. 
6  άρχων  τους  έρώτησεν  "  τίνες  καϊ  πόθεν  είσθε  ; 
καϊ  κείνοι  άπεκρίθησαν  "  αφέντης  εϊν  της  Τύρου." 
λοιπόν  αύθέντης  του  τόπου  στέλλει  τους  άρχοντας  του, 
νά  τον  παρακαλέσουνε  ■  νά  ,  βγή  8ιά  την  μέραν, 

635  νά  φαν  άντάμ'  οι  δυο  'φενταΐς  και  πάλιν  ας  μισεύση. 
πολλά  τον  εσυντύχασιν,  αύτος  δ'  ουκ  είπεν  λογούς ' 
άπόδειγμα  του  έφεραν  Ίωβ  του  πολυαθλίου, 
καϊ  μετά  ταύτα  τόν  θεον  καϊ  όλους  τους  άγιους, 
ουδέ  φωνην  ουκ  έδωκεν,  άκρόασις  ουκ  ήτον. 

640  καϊ  στρέφουνται  και  λέγουν  τον  αύθέντη  Άντιναγόραν. 
εκείνος  ώς  το  ηκουσεν  πολλά  θαύμ  ειχεν  μέγαν, 
και  την  μεγαλην  κυριακην  (φάσκουν  την  τού  ήλιου) 
τους  άρχοντας  του  επηρεν  και  εϊμπεν  εις  το  πλοΐον. 
έλεγεν  μη  καϊ  ελαθεν  καϊ  ξέβην  μετ  εκείνους. 

645  '<?  το  πλοΐον  έσω  σέβησαν  κ  ' Άντιναγόρας  λέγει 
"  χαίρε,  κυρε  πολλώνιε,  και  πάλιν  λέγω  χαίρε, 
ουκ  ενι  θλίψις  σήμερον,  άλλα  χαρά  μεγάλη, 
παγκόσμιος  άνάστασις  Χριστού  τού  ζωοδοτου, 
και  των  πιστών  όμήγυρις,  άνάστασις  τών  πάντων. 


Ηβ  είΐΒ  άοΉτη 
ίη  ΙΙιθ  ΙονβδΙ 

Ρ3ΓΙ     οί    Μ5 

εΐιίρ  αηά 
^τίενββ. 


Τΐιβ^  Ιαικί  αϊ 
Μίΐγίεηβ, 


ζηύ.  Λε 
ριίηεε   ίη- 
•νίΐβδ  Αροΐ- 
Ιοηίιΐδ  Ιο 
άϊηε   Λνϊίΐι 
Ιιϊπι,    βηΐ 
ΑροΠοηϊιΐΒ 

Γβίΐΐδββ. 


ΑηΙίηα^0Γ&8 
ρ37ρ   Αροΐ- 
ίοηηΐΒ  3.  νϊεϊΐ 
οη  ΙιοαΓά  Ιχϊβ 
δΐιίρ. 


620.  στ})!/.  —  22.  ναίχουν.  —  23.  καλ  κεϊνον. —  25.  ττίπτην. —  27.  ίκΐΖ — 28. 
χωρίς  σίμάΒην  φλάμπουρον  'ύλη  μαυροφορούσαν.  Οί'.  ϋιιοαη^θ,  ρ.  1682.  —  30. 
καϊ  οΙφπζιάΧΚοι  (υίϋοίαίί). — 31.  ί)σται. —  32.  ήν. —  33.  το  Χοιπον  .  .  .  στηΚΜι. 
—  34.  παρακαλέσουν  να  είίγεί  δια  την  α~γημ*ραν  [ϊ.θ.  την  ά•γίαν  ημέραν]  της 
αναστάσεως. —  3•5.  αντάμα  .  .  .  αφέντες  .  .  .  μισέψει. —  36.  άλλ'  αύτος  ουκ. — 
37.  ΰπίϋ(ΐ-γμα  .  .  .  πολυ&θΑου. —  40.  αντιΟα-γΑραν. —  41.  ττολλά  το  "ήχεν  μέ•γαν  : 
βπιεικίυι]  1>γ  Μ.  Οΐιΐβΐ.  —  42.  φασκούσης  τοΰ  ηλίου  :  Ι  (Ιο  ηοί  ίηδίδί  οη  Ιΐιο  αο- 
βοΐιιΐε  ίιιιίίι  οί  ναγ  οο^υοίατβ.  —  45.  αντινα^ώρας.  —  46.  κύρι  ποΚώνκ.  —  48. 
πα~/κόμιος. 


84 


ΑΠΟΛΛΠΝΙ02 


ΑροΙΙοηίιΐΒ 
ηβίΙΙιεΓ  Ιοοίίβ 
άΙ  πογ  6ρεαΐ£.5 

Ιο   1 11111. 
Τ&Γ81&  18  άβ- 

κραΐοΐιβάΐ  Ιο 
ρ1α?  &η<ΐ3Ϊη£ 
Ιο  ήίπι. 


81ιβ  ΐτϊββ  ίο 
οοιηίοΓΐ 
Αροΐΐοηϊιιβ, 
ίΐηαΐ   \νΐΐΘη 
βΙιθ  πιβηίίοηδ 
ΙιβΓ  ονηι 
ντβίοΐιβά- 

11688, 


Ιιβ  Ιατηβ  άπα 
?ρ(;ιι1ί5  ΐο 
ΙΐβΓ. 


Χοιπον  ανάστα,  εξεΧθε,  θεώ  μη  παροργίσης  •  650 

αύτος  γαρ  μέΧΧει  καϊ  νεκρούς  και  ζωντανούς  να  κρίνη 

εν  τη  δευτέρα,  τη  φρικτή,  οι  καθαροί  άΧΧ?]Χους 

να  ϊδωσι  και  να,  -χαρούν  εις  τάς  μονάς  κυρίου. 

Χοιπον  ανάστα,  εξεΧθε,  θεώ  μη  παρόξυνες." 

ουδέ  [τόν~\  Χόγον  εδωκεν  ούδ'  άπεκρίθη  οΧως.  655 

καϊ  την  Ταρσίαν  επεψεν,  και  φέραν  την  ομπρός  του, 

κράζει  καϊ  παραγγέλλει  την  να  πάρη  την  κιθάραν, 

να  πα  προς  ' ΑποΧΧώνιον  να  τον  παρηγόρηση, 

αν  εν  οτι  εβγαΧιστη  άπ  το  καράβι  μέσα 

"  άπεΧθε  νά  'σ  εΧενθερη,  κ  ε'γώ  ν  άποΧογούμαι  660 

τά  στάμενα  πού  εδωκεν  6  κύρος  Μαρκιόνης, 

ε'γώ  να  τά  πΧερόνω " 

ευθύς  γαρ  πάΧιν  η  Ταρσια  την  μουσικην  Χαμβάνει, 

εις  την  κοιΧιάν  του  καραβιού  άνεβηκεν  η  κόρη, 

τον  πρίτζην  επροσκύνησεν,  στέκει  καϊ  χαιρέτα  τον.  665 

παρηγοριάς  καϊ  ρήματα  ηρξατο  νά  τον  Χέγη 

"  ετούτα  είν  τά  Χυπηρά  τά  ^%ει,  αφέντη,  ο  κόσμος. 

καϊ  την  κιθάραν  εκρουεν  με  μέΧος  το  κηΧαδειν 

"  ουκ  έχει  ό  κόσμος  διάφορος  ουδέ  τά  πΧούτη  κέρδος  ■ 

οΧοι  γυμνοί  ^γεννηθι  μεν,  γυμνοί  πάΧιν  ύπάμεν.  670 

χίΧια  ετη  αν  ζήσωμεν,  ώς  μία  ώρα  είναι. 

πού  κείται  καϊ  ψυχορραγεί  κι  εβγαίνει  η  ψνχή  του, 

καϊ  τις  εγνω  μυστηριον  η  την  βουΧην  κυρίου, 

το  πώς  απέβη  ό  θάνατος,  πώς  άκατασχοΧαζει 

πάσας  πικρίας,  πάσας  χοΧας  καϊ  συμφοράς  τού  βίου  ;        675 

ναι,  ναϊ,  κάγώ  εΧεεινη  ας  είχα  αποθάνει, 

παρού  κ  έχω  ποΧΧαϊς  πικριαΐς  καϊ  δάκρυα  και  πόνους. 

τότε  ό  ΆποΧΧώνιος  στρέφεται  προς  έκείνην 

καϊ  Χέγεο  την  "  πόθεν  είσαι  καϊ  πόθεν  η  γενεά  σου  ; 

κ   ετόΧμησας  καϊ  συντυχεΐν  καϊ  έΧθεΐν  προς  εμέναν  ;         680 

δ/δεί?  μου  οχΧησιν  ποΧΧην  καϊ  ταραχην  μεγάΧην. 


653.  μονά.!  =  νηαηηοηβΒ  ϊη  ΒίΗίοαΙ  1αη£ΐι&£6. — 54.  θεώ:  ρβΛ&ρβ  ίί  βΐιοιιΐά 
1»β  θ(ον  1ΐ6Γθ  ϋηά  50. —  55.  [τον]  οιη.  ουδέ  απΐκρίθη. —  57.  παρα•γκίλη. —  59. 
*{τγάληστη.  —  60.  νάσελΐύτερη  [ϊ.θ.  να.  ήσαι  ε'λεύθερη]  καίγω  ναπο  λογουμε. 
62.  ΡβΛαρβ  ίΐΐθ  \νθΓ(1δ  εγώ  να  τά  πλερόνω  [πλερώνο,  Μ8.]  αΓΘ  οη1γ  3,  §1θ38  οη 
60  ν'  απολογούμαι.  —  65.  πρίτζην  ϊδ  Λθ  ΓιΓθβΙί  ίΓαηδΙιίβΓαΐΐοη  οί  ίΐιβ  Γτβηοΐι 
ρΗηα.  χαίρ^  τούτον.- — 67.  η~ν. — 68.  τά  κιλάδην. —  70.  ΐ^ΐνήθημΐν. — 76.  ΡβΓ- 
Ιίαρβ  τόσα!. — 76.  ήλιενη. — 80.   καϊ  τόλμησα!. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


85 


Ηε  Ιπε» 
ΙιβΓ  δΐίίΐΐ  ίη 
πύάΐεβ, 


βίάβ  Ιιβτ 
Ιεανε  ΙιίΒβ, 
8ηά  \νηεη 
βηε  Βΐα^β, 
1ιβ  βεαίδ  (ιεγ. 


Ιη  ηετ  1&- 
ηιεηΙ&Ιίοη 
Τατεϊα  (ϋϋ- 

θ1θΒ8Β    ΠΟΓ 

ΜδΙοΓ^. 


καϊ  ήρξατο,  'νιγματωδώς  πΧάττει  "  α9  μου  συντυχάνης. 

ώς  δε  διεΧυσεν  ευθύς  αινίγματα  ή  κόρη, 

εκαταινίγησαν,  Χαλούν  άΧΧήΧους  άχρι  κόρον ' 
685  καϊ  τότε  πάΧιν  ή  Ταρσιά  παρακαΧεϊ  τον  νάβγη 

"  καϊ  άκουσον,  ω  δέσποτα,  της  ταπεινής  σου  δούλης, 

καϊ  6 Χα  εξω  μεθ'  ημών  τήν  σήμερον  ήμέραν. 

αν  εβγης  σήμερον  εξω  άπεσω  απ  το  καράβι, 

"βγαίνω  κ  εγώ  απ"  τήν  σκΧαβιάν  κι  απο  τήν  δουΧοσύνην."  Μι  βη3ΐ,7 
690  καϊ  κείνος  άπεκρίθη  την,  τούτον  τον  Χόγον  είπεν 

"  εγώ  'πεδώ  ου  ξεβαίνω  [ειμή]  'ς  τήν  τεΧευτήν  μου  • 

ούχ  οψομαι  τον  ήΧιον '  άμε  καλώς,  ή  κόρη. 

ή  8ε  άπόρει  τά  ποΧΧά,  ουκ  είχεν  τι  ποιήσει. 

το  κράσπεδόν  του  εΧαβεν,  πάΧιν  παρακαΧεΐ  τον ' 
695  εκείνος  τήν  ερράπισεν  'ς  τήν  δεξιάν  αγκώνα, 

τούτο  δ'  εθΧίβετο  ποΧΧά,  απο  ψυχής  στενάζει, 

άνέκραζεν  καϊ  στέναζεν  το  τ  επαθεν  ή  κόρη 

"  αν  ήξευρες  το  γένος  μου  καϊ  τίνος  κόρη  είμαι, 

να  επασχας  καϊ  να  'κΧαιας  αντάμα  μετά  μένα. 
700  εγώ  'μαι  κόρη  πρίγκιπος,  εγγονός  βασιΧεως 

της  Τύρου  και  της  ΤρίποΧης  καϊ  της  '  Αντιοχείας. 

καϊ  δέσποινα  ή  μάννα  μου  μέσα  εις  το  καραβιν. 

εγεννησε  με  δύστυχος  κ   άπεθανεν  εκείνη  ' 

καϊ  μένα  6  πατέρας  μου  ες  τήν  Ταρσον  με  παίρνει 
705  καϊ  παραδίδει  με  εκεί  τον  κύριον  Ζτραγγάλιώνα. 

έχασα  παραμάνναν  μου  σαν  τήν  μάνναν  και  κυριν, 

Λεωκαρδιάν  τήν  έκραζαν,  παρηγοριάν  ψυχής  μου, 

κάκείνη  αφού  άπόθανεν,  ποΧΧα  κακά  με  ηύραν. 

είχεν  ή  Διονύσια,  κυρα  τού  οσπητιου, 
710  κόρην  μαύρην  καϊ  άσκημην,  ΖαπεΧαν  την  έκραζαν. 

καϊ  δια  τήν  μου  ομορφην  πάντα  εζήΧευσεν  μου. 

καϊ  μίαν  ούν  τών  ήμερων  πήγα  'ς  το  άκρωτηριν, 

να  κΧάψω  παραμάνναν  μου  'ς  το  μνήμάν  της  άπανω. 

682.  νιγματωδος  πλατιοί  μου  συν  τυχάνης. —  84.  λάλη. —  88.  απο  το  καθάβη. 
ΡεΛαρβ  ^νβ  κΐιουΐά  αΐκο  ΐταηβροββ  αν  εβ^τι$  εξω  σήμερον. —  89.  ευ^ενω  καϊ  4γω 
απο.  —  91.  απεοώ  ούξ  (βαίνω  <=ϊ  τνίίΐκηιί  [είμη~\.  —  92.  άμε  καλο$  :  Μ.  Οκίοΐ 
ϋοη]θθίατΡ8  αμήχανο",. — 9ό.  εράπησεν  .  .  .  άγώΐΌ. — 90.  τούτον  εθλίβη  το  πολλά. 
— 700.  ί'γω  7  :  Ι  Ηανβ  ^πίίοη  «γγοίΌ*.  Μ.  Οί(1ε1  ρΓοροδΟδ  εγω  είμαι. — 3.  καϊ 
κείνη  αποθάνειν. — 4.  μενας. —  6.  -ήχα  την  π.  μου  σαν  της  μάνας  κα\  κύραν. — 10. 
ασκημιν  .  .  .  ζαπεταν  ΟΓ  ζαπετταν.  — 11.  τίμουν  ύ  μορφή  ν  :  ροιΊίαρδ  διατί  %ν  ουκ 
ύμορψη. — 13.  την  παραμάναν. 


86  ΑΠ0ΛΛΠΝΙ02 

εκεί  'πεψαν  τον  δούλόν  τους  διά  νά  με  σκοτώση  • 
γυμνον  βαστάνα  το  σπαθϊν  να  μ  αποκεφάλιση,  715 

και  ζήτημαν  του  ζήτησα  άχρις  [ώ?]  μίαν  ώραν ' 
και  στάθηκα  να  προς  \_θεόν~\  εύχώ  δια  την  ψυχήν  μον 
ιδού,  εξαίφνης  ηλθασιν  άζάπιδες  κουρσάροι 
καϊ  παίρνουν  με  καϊ  φέρνουν  με  εδώ  'ς  την  Μιτυλήνην. 
και  εις  αισχρός  καϊ  βδελυρός  <γέρων  άπαϊ  την  -χωράν  720 

χρυσίνους  δίδει  εκατόν  και  παίρνει  με  δια  σκλάβα, 
ες  το  πορνεϊον  μ  εστειλεν  με  άΧλαις  οποΰ  είχεν, 
γράφει  καϊ  τίτλον  άνωθεν  \  τ  άνώφΧιον  της  πόρτας, 
όστις  την  πρώτην  νύκταν  \_να]  κοιμηθη  μετά  'μέναν, 
χρυσάφι  Χίτρα  ημιση  να  εναι  ή  τιμή  μου,  725 

6  δεύτερος  το  τέταρτον,  κι  6  τρίτος  άΧΧον  τόσον, 
και  μετά  ταύτα  οι  έξης  απ  ένος  δηναρίου. 
[ος~\  ηλθεν  εν  πρώτη  νυκτϊ,  αφέντης  ην  τού  τόπου, 
καϊ  σκύπτω  ες  τους  πόδας  του,  κλαίω  την  συμφοράν  μου, 
και  δέομαι,  άντιβόλώ,  δια  την  παρθενιάν  μου,  730 

ξηγούμαι  και  την  τύχην  μου,  την  ηένεσιν  την  είχα, 
κάκεϊνος  ελυπηθη  με  κ  εκλαυσεν  μετά  'μέναν, 
και  δίδει  με  το  -^τυχικον,  χρυσάφιν  Χ'ιτραν  μίαν. 
ομοίως  και  ό  δεύτερος,  ομοίως  και  6  τρίτος, 
κ   ε<γώ  πάΧιν  τά  χρήματα  δίδω  τα  τ  αύθεντού  μου.  735 

ίζλλ'  άτυχος  κι  ακόρεστος  ουκ  ητον  χορτασμένος ' 
ώς  είδεν  Οτι  εκ  θεού  τηρεΐτ'  η  παρθενιά  μου, 
και  δεν  εύρέθηκέν  τινας  ώς  δια  νά  με  βιάση, 
ειχεν  <γάρ  δούλον  άσεβην  όνομα  Πωκαρώπα, 
ορίζει  αφέντης,  τάηει  \τον\  νά  ελθη  νά  με  φθείρη.  740 

εκείνος  ηλθεν  το  Χοιπον  μετά  μεγάλης  βίας, 
και  πίπτω  ες  τους  πόδας  του,  κΧαίω,  παρακαλώ  τον, 
"ουδέν  τοΧμώμαι"  ελεγεν  "καϊ  ορισμένος  είμαι. 
βγω  οε  λέγω  προς  αυτόν     και  τι  ναι  ρια  τούτου  ; 

715.  γυμνών  ...  δια  να. — 16.  [ώϊ]  οω.  Ι  ταΐ§•1ιΐ;  αίδο  Ιιανθ  ίπδθΓίβά  €Γ. — 
16.  [βείυ/]  οιη.  Τΐιβ  Μ8.  Κ&8  ευχώε.  81ιου1<ϊ  ίί  βθ  κ'  έστάθην  να,  προσευχηθώ 
θεφ  δια  την  ψυχήν  μου  ?  —  20.  εσχορος  καϊ  βδελυρός  γαρ  [βπι.  1)γ  Μ.  Οϊάβΐ] 
άπεστην.  —  21.  ερ :  καϊ  πίρν-ημαι. — 24.  [να]  οτα.  ΡθΛαρβ  ίΐιβ  οπ^ϊηαΐ  Γβ&άίη^ 
οί  ίΐΐϊδ   Ιϊηβ  τνα8   'όστίί  [γαρ]  τρ   πρώτγ  νυκτϊ  κοιμηθ-ρ  μετ'0  έμεναν.  —  25.    1\μισ 

να  εναι. —  27.  ί)  εξη$απενος. —  28.  [?>$]  ΟΠ1.  η'Κθεν  δ  πρώτον  νυκτϊ.—  31.  την 
■γεναίαν. — 33.  δίδημαι  .  .  .  λύτραν  α  :  Μ.  Οΐάβΐ  σαιίθΌβ1γ  ρτοροδΡδ  έναν. —  35. 
καίγω. —  36.  &τιχο  ακόρεστο. —  37.  τηρεί.  —  40.  ορίζη  διάφεν  τάγγήλη  να  ε\θε 
να  με  ψθηρει :  βηίθικίεά  1)γ  Μ.  Οίίΐβΐ. — 42.  τολμώ  με  .  .  .  ορισμένο  ήμει. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


87 


745   "  6  αφέντης  μας  [τα]  στάμενα  ηαπά  να  [τα]  κερδαίνη, 


καϊ  δ 


ιά  τούτο  το  ποιεί  εϊτις 


τότε  παρακαλώ  αυτόν,  τούτον  τον  \ό<γον  λέγω 

"  είπε  εις  τον  άφέντην  μας  καϊ  ας  μου  συμπαθήση, 

καϊ  μιαν  κιθάραν  εμορφην  θέλω  διά  να  μου  ποίση, 

750  καϊ  να  την  κρούω  εις  χέρια  \_μου~]  λογάρι  να  σωρεύσω 

διπλούν  παρά  το  πόρνειον 

επένευσεν  6  άσεβης  κι  άφήκέν  με  ες  τούτο, 

καϊ  τώρα  6  Άντινατ/όρας  6  άρχοντας  τού  τόπου, 

οπού  με  ποϊκεν  το  καλόν  \_είσε\  την  πρωτην  νυκταν, 

755  ετάχθη  πάλιν  ες  τον  θεόν  ενατ/η  άπο  μένα 

τα,  στάμενά  μου  της  σκλαβιάς  εκείνω  να  τα  δώση, 
καϊ  να  μ    \άφηση\  ελεύθερη  Οπου  θέλω  να  πά<γω.' 
εκείνος  όσον  ηκουσεν  τα  λόγια  της  κόρης, 
θωρεί  καϊ  παρομοίαζεν  της  μάννας  της  τα  καΧΚη  ' 

760  τόση  ητον  η  μητηρ  της  όταν  την  εύλοηήθη. 

εϊδεν  καϊ  τα  σημάδια  της,  ευθύς  άηνώρισέν  την ' 
τρέχει  και  αγκαλιάζει  την,  σκύτττει,  καταφιλεΐ  την. 
"  εγώ  ' 'μαι  6  πατέρας  σου,  6  πρίγκιπας  τον  λέγεις  • 
ε'γώ  γιά  σέναν  κάθομαι  εις  την  κοιλιάν  τού  πλοίου, 

765  ως  έμαθα  ες  τον  Ταρσόν  οτι  εϊσ  άποθαμένη, 

και  είδα  και  τον  τάφον  σου  τριηΰρου  ιγεγραμμένον 
'  μνη μείον  κόρης  παντερπνης  Ταρσίας  της  παρθένου. ' 
ευθύς  το  πλοΐον  εμπηκα,  άπέσω  εις  την  κοιλιάν  του, 
και  ώμοσα  να  μηδ'  ε'/3γω  ώς  οπού  ν   αποθάνω. 

770  εχω  σε  [τώρ'],  ομμάτια  μου,  εχω  σε,  φως  και  δόξαν. 
ελα  καϊ  ας  ύπά^ωμεν  εξω  άπ*  το  καράβι, 
εξέρχονται  ομού  οι  δυο  και  εις  την  <γήν  ύπάσιν ' 
τα  βούκινα  επαίξασιν  μέσα  εις  τ6  καράβι, 
τα  φλάμπουρα  εστήσασιν,  κ  είχαν  χαράν  με<γαλην. 
άρχοντες  καϊ  άρχοντισσαις  ετρέχασιν  να  'δούσιν, 
κ  ητον  διπλή  ή  εορτή  ανάστασης  κυρίου, 
εις  τα  παλάτια  πηηασιν  τού  άρχοντος  τού  τόπου, 

745.  [το]  οιτι.  ϊη  ΐ>ο4ΐι  ρΐαοοβ. —  46.  καϊ  διά  τούτον  ποαΊ  ίπι.  —  47.  τον  Γογ 
αυτόν.  —  48.  ίΐπΐστον. — 49.  πίση. — 50.  τήν  κούρω  ί<5  χίριΌϊ  να  σαρΐύσω  :  Μ. 
Οΐάβΐ  ρτοροδ68  σ'  ςρΐύσω. —  53.  τάρα  &  αντίγορο. —  54.  πίκεν.  [εισί]  οηι. — 55. 
(να-γη  Ι  ο&ηηοί;  βπιβηά. —  56.  ίκΐίνο. —  57•  [αψ-ησ-ρ]  οηι. —  59.  παραμίαζϊν. — 60. 
ΑΛβΓ  ίύλογήθτ)  ίΐΐθ  Μ8.  3(1ά8  δ  πρίκηψ. —  62.  άγγαλ/^η. —  61.  στ^ν.  —  65.  οτι 
σ'  αποθ. — 66.  οϊδα. — 67.  μνί)ον  :  βπιοη(1θ(1  1)γ  Μ.  (ϊκΜ. — 69.  μή  5(ν  ίύγώ. — 70. 
[τώρ']  οηι.— 71.  άπιστο. — 77.  'ϊ  τά. 


775 


ΑροΙΙοηίιΐΒ 

ηο\ν  Γ600£- 
ηΐζββ  ΙιβΓ 

38    Ιΐίδ 

άαα^ΙιίβΓ. 
Ηθ  Ιβΐΐβ  Ιιθγ 
οί  ίΐιβ  άε- 
οθρίίοη 

ρΓ&0ΐί8θ(1 

υροη  Μπι 

αϊ    1ΐ6Γ   βυρ- 
ροδβά  1θδ8. 


ΟΓβαΙ  Γθίοίο- 
ϊη£5  ίοΐΐο^  ; 


88 


απολλώνιος 


3ηΑ  ΑηΙϊηι- 

50Γ28    ΠΐαΓ- 
ΓΪβ8  ΤθΓδί&. 


ΤΗβ  ρϊπιρ  Γθ- 

Οβίνβ8     1ΐΪ8 

(Ιιιβ  ρυηίβΐι- 
παβηί;. 


ΑροΗοηίιιβ  ίβ 
οοπιιηιηάβΛ 
ΐιγ  α  άΓΘ&ιη 
Ιο  ΐΓ&νθΙ  Ιο 

Ερ1ΐβ8118, 


3Χίά  ίη  ίΐιβ 
Ιβπιρίβ  οί  81. 
.Ιοίιη  ήηάΒ 
Μ8  βροιίδε 
■νρΐιοαι  Ιιβ 
βαρροδβά  Ιο 
1)ο   ιΐεαά. 


και  χαίρονται  κ  ευφραίνονται  μικροί  τε  κα\  μεγάλοι, 
εζητησεν  ο  άρχοντας,  αφέντης  γούν  της  χώρας, 
ζήτα  γυναίκα  νόμιμον  την  Ταρσίαν  νά  πάρη.  780 

επένευσεν  ο  κύρις  της  και  γίνετον  6  γάμος, 
η  δε  Ταρσία  ζήτησεν  τον  δυστυχην  τον  γέρον, 
πέμπει  και  κωλοσύρουν  τον,  κόπτουν  την  κεφαλήν  τον, 
ο  οίκος  του  εγίνετον  αρπαγμα  δημοσίου. 

και  μετά  ταύτα  πέρασαν  τριάκοντα  ήμεραις,  785 

βλέπει  ο  Απολλώνιος  εν  ονειρον  την  νΰκταν, 
Ότι  ηλθεν  άγγελος  θεού,  λέγει  αύτον  τοιαύτα 
"  γοργόν  άμε  '?  την  "Εφεσον,  θεού  κελεύοντας  σε, 
να  προσκύνησης  τους  ναούς,  Όλα  τα  μοναστήρια  ■ 
εις  [τά]  γυναικεία  άμε  δε  καϊ  Όλα  να  γυρεύσης,  790 

και  νά  δοξάσης  τον  θεον  καϊ  Όλους  τους  αγίους." 
εξυπνησεν,  εγέρθηκε,  λέγει  το  ονειρόν  του, 
και  τον  γαμβρόν  του  παίρνει  τον  ομού  με  την  Ταρσίαν ' 
ς  την '  Εφεσον  άπέπλενσεν  με  κάτεργα  μεγάλα, 
εις  τον  ναον  επήγασεν  τού  αποστόλου  Ιωάννου,  795 

επιστήθιου  φίλου  τού  Χριστού,  \_τού~\  θεολόγου, 
εμπαν  και  προσκυνήσασιν  άνδρια  και  γυναίκια. 
καϊ  εις  της  πρωτομάρτυρος  Θέκλας  εκεί  ένησαν 
πολλαΐς  άγίαις  καλογραιαΐς  και  κυρά  '  Αρχιστρατούσα, 
ή  συμβιος  τού  πρίγκιπος  Τύρου  Απολλώνιου.  800 

ώς  γούν  \_αύτος^\  εχείρησεν  νά  λέγη  τα  συμβάντα, 
[ώ<?]  ηλθεν  διά  της  θάλασσας,  λέγει  διά  την  γένναν, 
εκείνη  αναγνωρίζει  τον  καϊ  βράζει  η  καρδιά  της, 
άπο  τού  θρόνου  'γέρνεται  καϊ  πα,  καταφιλεΐ  τον 
"  εγω  μαι,  αφέντη,  εγώ  είμαι,  εγώ  'μαι  την  γυρεύεις,  805 

εγώ  μαι  πού  μ  έβάλετε  μέσα  ες  το  κιβώτιον  • 
άν  δεν  πιστεύης  κ  εϊμ'  εγώ,  ίδέ  καϊ  την  γραφην  σου, 
ίδε  καϊ  τΌ  πιττάκιν  σου  το  είχα  '<?  το  κιβώτιν." 
και  τότε  γίνεται  χαρά  ωσάν  καϊ  εστη  πρώτον 


778.  και  φαίνονται. —  82.  τον  Γόρον  (?) —  82  Άτια  83  ςιιοίβά  1>γ  Βυο3.η£β> 
ρ.  1493. — 84.  ΐγύνεο-τον. — 86.  4νονήρω  :  βαίθΐκΐβά  1>γ  Μ.  Οϊάεΐ. — 88.  κΐλεύοντά 
σαι.  —  89.  τους  σάπους. —  90.  [τα]  οηι. —  91.  δοξάσει  στον. —  95.  ΡθΐΊιαρΒ  ντβ 
ΒΐίΟΙίΙά  Γβαά  έπήγαινεν .  του  α-γ.  [ϊ.θ.  αγίου]  αποστόλου  ιώ'. — 96.  [του]  ΟΠ1. — 
97.  προσκυνησασι.  ΡβιΊιηρΒ  &νδρε$  τβ  καϊ  -γυνα7κΐ$.  —  98.  θίκλας  ΐΚΐΐ  ήσαν. 
— 99.  καί  ηγουμένησα  κυρα,  Άρχιστρατοΰσα. — 801.  [αύτοϊ]  0111.  ΑίίθΓ  ίΐιΐδ  Ηηβ 
Ιΐιβ  Μ8.  α(Μδ  δ  απολώνιον  τα.  του  έσυνίβησαν. — 2.  [ώ$]  οπι.  θα\άσσου. — 6.  που 
μ(  βάλίται. — 9.  χαρά.  μεγάλη  -γίνεται. 


Ο    ΤΤΡΙ02. 


89 


810  νεκρών  <γάρ  εξανάστασις  νεκρών  άπολωΧότων. 
καϊ  τις  18ων  να  μη  χαρή  καϊ  τον  θεόν  δοξάση ; 
κάθουνται,  συμβουλεύονται  ες  τον  Ταρσόν  να  πάσιν 

***** 

Διονυσίαν  καϊ  τον  ΧτραγγαΧιώνα. 

"  τον  τάφον  δείξε  μου  να  'δώ  [να]  κΧαύσω  την  Ταρσίαν  !  " 

815  ό  δε  επενευσεν  ευθύς  καϊ  πάσιν  εις  τον  τάφον. 
άνοίηουσιν  και  ' βρίσκουσιν  ξύλον  ες  το  κιβούριν, 
καϊ  τότε  βγάλΧουν  την  Ταρσίαν  καϊ  πάν  την  ες  το  μέσον, 
τους  άρχοντας  εκράξασιν,  εκδικησιν  ζητοΰσιν 
καϊ  παίρνουν  το  άντρόγυνον  ομού  με  την  Ζαπέλαν 

820  €?  το  μνημεΐον  της  Ταρσιάς,  εκεί  ΧιθοβοΧοΰν  τους. 
καϊ  επληρώθη  του  Δαβίδ  το  ψαλμωδού  εκείνου 
"  τον  Χάκκον  ώρυξαν  άκρον,  βόθρον  μέγαν  εποΐκαν, 
καϊ  εις  αυτόν  άνάπεσον  αύτοϊ  \_ο'Γ\  ερηάσαντό  τον." 
τον  βίον  τούτων  έπραξαν  οι  άρχοντες  της  πόλης. 

825  εκεί  πάλιν  εξέβησαν,  Άντιόχειαν  ύπάσιν  ■ 

ευθύς  τον  επροσδέκτησαν  μετά  χαράς  μεγάλης 

και  στέψασίν  τον  βασιλέα,  άφεντην  εις  τον  τόπον. 

καϊ  τον  γαμβρόν  καϊ  την  Ταρσιάν  'ς  τον  τόπον  τούτους  κάλει, 

και  φάνη  τους  άντίτυπους  σάν  παίδια  του  πού  ήσαν. 

830  κάκεΐνος  κ  η  βασίλισσα,  ή  Άρχιστρατιοΰσα, 
επήγαν  και  εξάβησαν,  εις  Τυρον  άπεσώνουν. 
εξαίφνης  ως  τον  εϊΒασιν  οΧοι  μικροί  μεγάλοι, 
εχαρησαν,  εσκίρτησαν,  είχαν  χαράν  μεγάλην. 
ορίζει  και  άφίνει  τους  το  τέλος  καϊ  το  χρεός  τους 

835   [εις]  όσους  χρόνους  εΧειπεν  καϊ  κεφαλήν  άφήκεν. 
κάκεΐνος  άποδιάβηκεν,  'ς  την  ΤρίποΧιν  επήγεν, 
κ  ή  δέσποινα  βασίλισσα  αντάμα  μετά  κεϊνον. 
εκεί  βρασιν  τον  βασϊλεά,  τον  γερον,  τον  πάτερα, 
πΧεκουν,  καταφιλοΰσίν  τον,  κείνος  πάΧιν  εκείνους. 

840  καϊ  ην  ίδεΐν  πάλιν,  ειπώ,  του  ψαλμωδού  το  ρήμα 


ΊΊιβγ  £0  Ιο 

Τ&Γ3118,    £111(1 

ΒίΓοη^ϋοη 
3,η<1  ϋ8  ία- 
πιίΐ^  πιεεί 
■ννίΐΐι   ίΙίΘΙΓ 
ραηϊδίπηβηΐ. 


ΑΙ  Αηίΐοείι, 
Αροΐΐοηίιΐδ 
Ϊ8  ΟΓΟ^νηεά 
1αη{»,    1>ιιΙ 
Ιεανεβ   Μδ 
<1ειυβ;1ιΙεΓ 
ειικί  δοη-ϊη- 

Ι&ΥΤ   £18  Γβ- 

£εηΙδ,  \νΜ1ε 
£β  Ιήπίδείί 

£068  ίΟ  Τ^Γβ, 

αηά  ίτονα 
ΛβΓβ  Ιο 
Τπροΐίβ. 


ΜεεΙίηί* 
■ννϊΐΐι  ΙΙιβ 

Γ3ίΙΐ8Γ  οί 

ίΐιβ  ο,αεεη. 


812.  Ταρσών  απάσιν.  ΤΙιογο  Ϊ5  ηο  ίικϋοηίίοη  οί  α  £ηρ  ϊη  ΐΐιο  Μ8. — 14.  δεΓξα»  μου. 
— 17.  -πάντιν.— 19.  ζαπίταν. — 21.  δαμν :  οιτκίηΙ)  (1  \)γ  Μ.  Οϊάβΐ.  ΑΛογ  ίΐιϊκ  ίΗο 
Μ8.  τοίκΐκ  ψαλμοδος  (κείνου—  22.  αχρον  :  ρηιοικίοά  β)'  Μ.  Οϊάοΐ. — 23.  [οί]  οπι. 
έργάσαντο  σε.  —  24.  τον  ίΟΓ  τούτων.  —  2.5.  πόλι^  .  .  .  ττασιν. —  28.  κά\λα. — 29. 
αντιτυπους  ωσ  σαν  παιδία  του%  ΰπου  1\σαν. — 30.  Γοιίιαρδ  Άρχι  στρατηγούσα. — 
31.  έπηραν.  ΡοΛαρβ  κι  (ξανάβησαν. —  35.  [ίϊί]  οιη. —  38.  πατερά  τουϊ. —  39. 
έκίίνο!. — 40.   «δώι/  .   .    .   ψαλμωδ6$. 


90 


ΑΠΟΛΛΠΝΙ02 


ΑΓΙβΓ    1ιΪ8 
ύβαίΐι  Αροΐ- 

10111118       8110- 

οβθάδ  Ιο  1&6 
ίΙίΓοηβ. 

ΜοΓαΙ : 
Οοά'8    ρΓΟ- 
νίάβηοβ    οαη 
ΐβ  (ΙίδοβΓηθά 
ϊη   &11  Ιΐιοδβ 
ενθηΐβ. 


"  πατέρα  εύφραινόμενη  τον  εαυτοί)  θυγάτηρ 

γίνεται  εκλαμπρος  χαρά,  μεγάλη  ευφροσύνη" 

όλοι  [γοργον~\  εδράμασιν  δια  να,  τους  ίδούσιν, 

εκεί  γαρ  άπεμεινασιν  αντάμα  με  τον  γέρον. 

καϊ  μετά  ταύτα  πεθανεν  6  βασιλεύς  6  γέρων. 

εγενοντο  διάδοχοι  ομού  οι  κληρονόμοι, 

και  τον  γαμβρον  του  εστειλεν  και  στέψαν  βασιλεαν. 

Και  ταύτα  εξηγήθημεν  δια  τα  μεγαλεία 
τα  άπειρα  τα  γίνονται  καθ^  εκάστην  ήμέραν 
πάρα  κυριού  παντοκράτορος  καϊ  ποιητή  των  πάντων, 
εις  δόξαν  καϊ  [εις  επ]αινον  τριάδος  αδιαίρετου, 
νύν  καϊ  αεί  \τε~\  και  είς  τους  αιώνας  των  αιώνων. 


845 


850 


αμήν. 


843.  Ι  Ιιανβ  τντίΐίβη  ^ορ-γον,  ΐΐιβ  Μ8.  Ιι&νϊη»•  μικροί  ΛνιΛουΐ  δβηδβ. — 47.  γαυρόν. 
50.  ποιητην  των  απάντων.  —  51.  καϊ  αϊνον  καϊ  χαραν  τρίαί  αδιαίρετου.  —  52. 
[τε]  οπι. 


ΕΤϋΌΕ 


81ΤΚ 


ΑΡΟΕΕΟΝΙϋδ   ϋΕ    ΤΥΚ. 


ΚΟΜΔΝ    ΕΟΕΙΤ    ΕΝ    6ΕΕ0    ΕΤ    ΕΝ    νΕΕ8     ΡΟΕΙΤίαϋΕδ, 
ΒΆΡΕΕ8    ϋΝΕ    ΥΕΕ8ΙΟΝ    ΕΑΤΙΝΕ. 


Ιί'ΗίδίοίΓΘ  (ΓΑροΙΙοηίιΐδ  άβ  ΤγΓ,  άβ  8β8  ανβηίιΐΓθδ  θί  άβ  868 
ιη&ΙΙΐθΐΐΓδ  α  ίοιιί  ρβηάαηΐ;  ΐοαΐ  1θ  πιογβη  α§•θ  <1θ  Ια  ρΐηδ  £Γαηάβ 
ρορηίαηίβ.  Οβ  δα]βί  α  (ϋβρπίβ  1'αΙίβηίϊοη  άοδ  ΙβοίβτίΓδ  αυχ 
Γοιηαηδ  1θ8  ρΐιΐδ  οοηηιΐδ  βί  αιιχ  Ιβ^βηεΙβδ  1θ8  ρ1\ΐ8  ίηίβΓθδδαηίβδ. 
8α  άθδίΐιΐθβ  η'α  ραδ  βίθ  ιηοίηδ  βίοηηαηίβ  (ριβ  8οη  1οη£  δηοοββ. 
"  Μ.  ί.  νίοίοΓ  Ιιβ  ΟΙθγο  οΓογαΐΐ  ΓβΐΐΌΐινβΓ  άαηβ  οβΐίβ  ηαιταίίοιι 
άιι  πιογβη  α^β  ηηβίςηθδ  άθβήδ  (Ιβδ  ηαιταίίοηδ  ίαβηίβηδβδ  άβ  Ια 
βθΐΐθ  αηίΐφΐίίθ  ^Γβοηιιβ  ;  "  ΓΐΠιΐδίΓβ  οιϊίΐηιιβ  ιηαης[παίί;  άβ  Ιιαΐ"- 
άίββδθ,  ϋ  αιίΓαϊΐ  ρα  άΐΓβ  ανββ  υη  βάϊίβιπ•  άβ  ΓΑροΙΙοηΐιΐδ, 
ΤνβΙδβΓ,  ηπβ  1'οπ^ίηαΐ  βίαίί  δαηβ  αποιιη  άουίβ  ηη  άβ  ββδ 
Γοηιαηδ  £Γββ8  οοηίβπιροΓαΐηδ  <ΓΗβΚο(1θΓ6  βΐ  άβ  Ιιοη^ιΐδ.  "  Όβ 
αιιβίονβ  νχχ  Ιιοο  8θίιιηι  088βηιηιΐ8,  φναζοβ  8σνιρ8Ϊ88β,  ηαηι  %ά  ιηιιΙΙΪ8 
8β  αρβνϊί  ίηάϊά%8,  ηηο  νηαχϊπιβ  <μιοά  Σαϋηηβ  ίηίβνρνββ  αίίφια 
ρνϊονΪ8  8βηηοηΪ8  νβνοα  τβίΐηηΐί,  ίτΐδοηαήηηι,  ρνο  νβ8ίβ  8ονάιάα, 
φίκε  ΟτωοΪΒ  τριβών  €8( ;  8αυαηηιη  ρνο  οαΐηβανί  ΙΊηίβο,  αροάιχίη 
ρνο  8ρβΰίηιϊηβ,  αροήαίηηι  ρνο  ίηνοαίο  άίχϋ. "  Σιβ  πιβιηβ  βοηναίη 
δαρροβαΐΐ  ηηβ  ΓβχθπιρΙαίΓθ  £Γβο  δβ  ΙΐΌΐιναίί  θποογθ  άβ  8οη 
ΐθΐηρδ,  1595,  άαηβ  Ια  ΒϊΙ)1ίοί1ΐ6(ραθ  άβ  Βγζαηοο:  "Ον&ΰΐίηι 
βχβτηρίαν  Βφζαηϋί  αάΐιιιο  &ηρβνβ88β  βχΊδϊιτηο."  Οη  ρβυί  Βίοη 
ογοϊγθ  φΐβ  ο'βίαίί  Ια  υηβ  ίΐΐιΐδΐοη  βηΐΓθίβηιιβ  ραΓ  Ιβδ  γθ^γθΙβ 
(Γιιη  θΓίκϋί  ότι  ραΓ  1θ8  πίθρπδβδ  <Γυη  δανοΐΓ  ΐηοοπιρίβΐ;. 
^ΥβΙδβΓ  βηΐβνβ  α  βοή  1επιοΐ§•ηα^Θ  ΐοαίβ  αρραι-οηοο  (Γαπίοπίβ* 
1θΓ8ΰ[η'ϊ1  8β  ηιβρΓθηά  8\ιγ  ΙΊιίβίοΪΓβ  (ΓΑροΙΙοηπιβ  ροβδβάββ  α 
ΟοηδίαηίίηορίΘ  ανβο  1β8  ΙίνΓβδ  άβ  Μαηιιβΐ  Ειι^θηΐοαδ.      Εη 


92  ΑΡΟυ,ΟΝΙϋδ    ΏΈ>    ΤΥΕ. 

βη°βί,  ίΐ  ηβ  δ'α»ΐί  ροΐηί  Ια  <1β  ηοίΓβ  ηβΓβδ,  ηιαίδ  οΐβη  άα  Τηαιι- 
ιηαίυι-^β  Αροΐΐοηΐυδ  άβ  Τναηβ.  ίιβ  βαίαΐο^αβ  άβ  Ια  Βΐοΐΐο- 
ίηβορβ  Ιιηρβπαΐβ  άβ  νΐβηηβ  ηβ  άβναίί  ραδ  ά"αναηία£β  ηοηβ 
ΓθΐκΐΓβ  εβί  οΓΪ^ΐηαΙ  ΐηίΓοηναοΙβ  ίιιβηιι'ΐβΐ,  ρηΐδ^ηβ  1β  ροβπιβ 
άβ  (χαΙ>ΓΪβ1  Οοηίΐαηιΐδ  η'βδί  ηιι'ηηβ  ίΓαάηβίΐοη  ^Γββςηβ  βη 
υθγ8  Γΐηΐ68  ίαΐίβ  βΐΐβ-πιβηιβ  (Γαρι-βδ  ηηβ  ίΓαάηβίΐοη  Ιαίΐηβ. 

ιΐηβαη'α  ρι-βδβηί  ηοηδ  θπ  δοπιιηβδ  άοηβ  Γβάηΐίδ  α  ίαΐΓβ  άβδ 
νωυχ  ροπΓ  Ια  άββοηνβΓίβ  άη  Γββΐί  ρηιηΐίΐί'.  Μαίβ  βί  ηουδ 
η'ανοηδ  ραδ  1'βδρβΓαηββ  άθ  1β  νοΪΓ  ]αιηαΐδ  ΓβραΓαίίΓβ,  ηο\ΐδ  ροη- 
νοηβ  άΐΓβ  ανββ  ηη  άβδ  άβπιίβΓδ  βάΐίβηΓβ  άβ  ββ  Κοηιαη,  ηηβ 
ίοηί  άαηδ  1θ  Ιαίίη  ΓββρίΓβ  1β  £Γββ,  Ιβδ  βοηδίηιβίΐοηδ  βί  Ιβδ 
ιηοίδ,  Ιβδ  ρβΓβοηηβδ  βί  Ιβδ  Ιίβηχ,  Ια  Γβΐί^ίοη  βί  Ιβδ  ηκβηΓδ, 
βί  δαι-ίοηί  1β8  ηοηΐδ  ρΓορΓβδ.  II  η'γ  α  ραδ  ^δφΐ'αιιχ  δοΐβείδίηβδ 
βπχ-ηιβηιβδ  φΐΐ  η'αίίβδίβηί  ββίίβ  οη^ΐηβ.1  Μ.  Ιιαραιιπιβ  α 
φή*  ηουδ  βιηρΓπηίοηδ  ββίίβ  οοδβΓναίίοη  ΐυά'ΐοίβηδβ,  βΓβΐί  άβνοΐΓ 
ίαΐΓβ  ΓβτηαπρβΓ  ηηβ  1β  ίΓαάΊιβίβιΐΓ  βίαίί  υη  βηΓβίίβη  άυ  χινβ 
δΐββίβ ;  ϋ  αιίΓαΐί  ρυ  άΐΓβ  βηβΟΓβ  ηηβ  1'αχιίβιΐΓ  αναΐί  βίβ  Ιηϊ  αυδδΐ 
υη  βηΓβίίβη.  Ι/'οη  βαίί  φΐβ  άβδ  ένβφίβδ  έοήνίΓβηΐ  άβδ  γο- 
ιηαηδ  ραϊβηδ  πιβηιβ  αυχ  ινθ  βί  νθ  δίβοΐβδ  άβ  ΓβΓβ  βηι-βίίβηηβ. 
II  ίαυί  δ'βχρΚηπβΓ  8πγ  ββίίβ  άαίβ  άη  χινθ  δΐββίβ.  Υοη(ΐΓαίΐ-ί1 
άοηηβΓ  ο,  βηίβηάΓβ  φΐβ  ίυδηυ'α  ββίίβ  βροηυβ  1β  Γβηιαη  ά'ΑροΙ- 
Ιοηΐιΐδ  ηβ  ίϊιί  Ια  φΐ'βη  Ιαη^υβ  ^Γββηυβ  ?  Ο'βδί  ίοΐ"ί  ΐηνΓαΐδβιυ- 
1)1&1)1β.  II  βοι•ίί  Ιυΐ-πιβηιβ  ηυ'αναηί  1β  νθ  δΐββίβ  ΐΐ  ηβ  δβ  Γβη- 
βοηΐΓβ  αυουηβ  νβΓδίοη  ά"Αρο11οηΐυδ  βη  αυουηβ  Ιαη^υβ,  ίαηάΐδ 
ηυβ  άβρυΐδ  νβΓδίοηβ  βη  ρΐΌδβ  βί  βη  νβΓδ  ηναΐΐδβηί  βηδβηιοΐβ. 
Ι/β  ηιαηηδβΓίί  Ιαίΐη  ςυβ  Μ.  Σιαραηηιβ  α  βάίίβ  ρβιιί  οΐβη  βίτβ 
άυ  χιν θ  δΐββίβ,  ηιαΐδ  ίΐ  η'βίαΐί  ββΓίβδ  ραδ  Ια  ρΓβηιΐβΓβ  βάΐίΐοη 
(1β  ββ  Γοηιαη  ηιιΐ  ραι-ύί  αΙοΓδ.  Οη  ίΓοηνβ  άαηδ  1β  Οβ8ία  Εο- 
τηαηοηιιη  ββίίβ  ηΐδίοπ-β  ηιβΓνβΐΙΙβυββ,  βί  ββ  Γββιιβΐΐ  η'α  ίαΐί  ηηβ 
ΓαδδβηιΜβΓ  δοιίδ  ηηβ  ίοΓηιβ  ρΐιΐδ  βοηΓίβ  βί  ρίνΐδ  βοηιηιοίΐβ  (Ιβδ 
δΐιΐβίδ  ρΐιΐδ  Ιοη^ιιβηιβηί  άβνβίορρέδ  ραΓ  Ιβδ  ροβίβδ.  II  βδΐ 
ββΓίαΐη  ^υβ  οΐβη  αναηί  1β  χινθ  βΐβοΐβ  Ιβδ  βηαηίβιΐΓδ  βί  Ιβδ 
ίοη^ΙβχΐΓδ  βοηηαΐδδαΐβηΐ  ΓανβηίηΓβ  άη  ΡΓΐηββ  άβ  ΤγΓ  βί  Ια 

1  V.  Εαραιιπιβ,  Ει-οίίοί  δοπρίοτεε  (ΟΓίεοί).  Γ.  ϋίάοί;.— Αηίίοοίιβ,  ΤγΓ,  Τηγβθ, 
Μΐίγίθηβ,  Ερίιοδθ — Αροΐΐοηΐιΐδ  (α\>  ΑροΠϊηθ),  1θ  Μβάβοίη  ΟβΓαηιοη,  Κ-ηραμνντη5 
αττοτρίτων  ΰλεθρον ;  1ε  1/θηο  Ι,οηοπηϊυδ ;  ΑηΙϊηησοΓαδ  Άντϊ  αφοράω,  Αηιί&ηΐυβ, 
ο'θδί  1β  £ίΐι•(1ίβη  άιι  Ι,ιιβίηιηι  (3β  Μϊί}1έηβ,  ρατ  ϊγοιιϊθ  α,  μιαίνω— οβίιιί  α  (}ΐιί  ΤαΓδία 
α  βίέ  οοηβύβ  8ίνοη§ιιΗο  στρογγυλίας  οιι  άνθρωπος  κοντόχοντρος,  ολοστρόγγυλος ; 
ϋίοη}•8Ϊ38,  Υϊηοδα  νοοίΐαΐυι• ;  Ηεΐΐαηϊοηδ,  Σγοοπδ,  ΡΜΙοίΙιειηϊα,  Ταΐ'δία,  ΤΙια- 
ΙΪΕΓοίίιΐδ,  Τΐιεορίιΐΐαδ,  είε.  βίο. 


ΑΡΟΙΧΟΝΙϋδ    ΏΕ    ΤΥΕ.  93 

ηΐθΐίαΐβηί  αη  ηοηιΟΓβ  άβδ  ηαΓΓαίΐοηδ  Γΐηιββδ  ηιιί  ροπναΐβηΐ 
βηαπηβΓ  Ια  ίοιιΐβ.  Απιαιιά  άβ  Ματβαη,  ππ  ροβίβ  (1θ  Ια  Ργο- 
νβηββ,  άΐβαΐΐ  άαηδ  δα  ρΐβββ  φή  ΰοηιίβ  : 

ά'ΑροΠοηΐιΐδ  άβ  Τγτ 
Βαροηαίζ  οοηίαΓ  β  άΐΓβ 
Οοπι  εΐ  ίοδ  ρβηΐη&ί,  βίο. 

ιιηθ  νίθΐΐΐθ  Γοπιαποθ  αΐΐτίοηβ  ββδ  νβΐ'δ  ά  Αίρηοηδβ  1β  δαναηί  : 

γ  δΐη  ^οβίβπιο  ηϊ  ]&Γθϊα 

πιθ  ροπιέ  ροΓ  αΐία  τααχ, 

φΐβ  &8Ϊ  βοίει•α  Αροΐοηίο 

γ  γο  ίαΐΌ  οϊγο  ααβ  Ιαΐ.1 
Ο,αοί  ηη'οη  αΐί  άΐ£  άβ  Ια  Ιαη^υβ  ^Γββηαβ  βΐ  άβ  δα  ρβΓδΐδίαηββ  βη 
Οββΐάβηί  α  ίΓανβΓδ  ίοηί;  1β  ηιονβη  α^β,  οη  η©  δααι-αΐΐ;  αναηββΓ 
ςηβ  Γηδα^β  (Ιβ  ββΐ  ΐάΐοηιβ  ίαί  αδδβζ  οοιηηιηη  ροαΓηυβ  Ιβδ  ανβη- 
ΐιΐΓβδ  άα  ρήηββ  άβ  ΤγΓ  βηδδβηί  βη  άβδ  ΙβοίβπΓδ  8ΐ  θΙΙθθ  θί&ίθΠΐ 
Γβδίββδ  βηίβπηββδ  άαηδ  Ιβ  ΐβχίβ  £Γββ  ηηβ  ηοηδ  δπρροβοηδ  ανοΐΓ 
βίέ  ΓοΓί^ίηαΙ.  Αιι  χινβ  δΐββίβ  Γοη  η'βη  αναΐΐ  ρΐαδ  ηιιβ  άβδ 
νβΓδΐοηδ.  Οη  ηθ  νοΐί  ραδ  οΐβη  δΐΐΓ  ηηοΐ  ββ  ίοηάβ  Μ.  Εάβίβ- 
δίαηά  ΏυηιβΓΪ1  ροιίΓ  αίηΓηιβΓ  ηα'ΐΐ  βχΐδίαΐί  βηβοΓβ  αα  χιθ 
βΐββίβ.  II  βδί  ρΐαδ  δα^β  άβ  άΐΓβ  ανββ  Εαοηβΐηδ  α_υβ  ββ  Γοπιαη 
ηβ  £αΐ  βοηηα  άβδ  1θ8  ίβιηρδ  Ιβδ  ρΐιΐδ  Γββαΐέδ  αηβ  δοιίδ  δα  ίοπηβ 
Ιαΐΐηβ  :  αηίβ  τηΐΙΙβ  αηηο$  βχ&ίαί  Ιαύηβ.  Οααηί;  α  Ια  οοη]6βίηΓβ 
άβ  <Γ.  ΜβυΓδίαδ  βί  άβ  ΟαβραΓά  ΒαΓίηίυδ  οριΐ  αίίηοαβηί;  Ια  ρΓβ- 
πιΐθΓθ  τταάηβΐΐοη  αη  ροβίβ  δνπιροδΐιΐδ,  βΐΐβ  η'βδί;  ηβη  ηιοίηβ 
ηαβ  οθΓίαίηβ.  II  ηθ  δνιηίΓαϋ;  ραδ  ροηΓ  ΓαρρηγβΓ  άθ  Ια  Γβδδβπα- 
οίαηοβ  άβ  ηιιβίηηβδ  βηΐ^ηιβδ  ηιιί,  άα  Γοηιαη,  αηΓαΐβηί  ραβδβ 
άαηδ  ηη  αηίΓβ  οανΓα^β  (Ια  ίΓαάαβίβιΐΓ ;  ββίίβ  ραΐ'ίΐβ  άβ  Γηΐδίοΐΐ'β 
ηιβΓνβΐΠβηδβ  ά'ΑροΙΙοηΐιΐδ  βίαίί  οβίίβ,  οη  Ιβδ  οηαηίβιΐΓδ  άβ  Ιοηδ 
Ιθδ  ραγδ  οηΐ  άη  δβ  άοηηβΓ  ρΐαδ  άβ  ΙΐοβΓίέ  αίαη  άβ  άίνβΓδίϋβΓ 
άαναηία^ο  Ιβ  δηϊβί  βί  ΓαοοοηιηιοάβΓ  αη  ^ούί  άβ8  αιιάΐίβηΓδ. 

Οη  ρβηί  νοίΓ  άαηδ  Γαοηοίιΐδ  Ια  ϋδίβ  βοηιρίβίβ  άβ  ββδ  άί£- 
ίβΓβηίββ  νβΓβίοηβ ;  ϋαβαη^β  άαηδ  βοη  ^ΙοδδαΐΓβ  άβ  Ια  Ιαη^ιιβ 
^Γβοα^ηβ  άοηηβ  Ια  Ηδίβ  άβ8  νβΓδΐοηδ  ηιαηυδβΓΐίβδ.  Ώβ  ίοηδ  βββ 
ββΓίίδ  ΐΐ  γ  βη  α  άβηχ  δΐΐΓίοαΙ;  ηηί  ηοιιβ  ΐηίβΓβδδβη!;,  ββ  δοηί 
άβηχ  ίΓαάαβίΐοηδ  βη  £Γββ  ηιοάβΓηβ  βί;  βη  νβΓδ  ροΐΐΐΐα^ιιοδ. 
Οβίίβ  άοηί  ηοαβ  ραΓίβΓοηβ  ά'αΙ)0Γά  βδί  βΐ^ηαΐόβ  ραΓ  Ρ.  Ιαπι- 

1  ΙηίΓοααοΙϊοη  αα  ροέηιβ  άβ  Γΐοΐτβ  εί  ΒΙαηοεποΓ,  ραΓ  Μ.  Εάοίοδίαηά  ϋααιέΓίΙ, 
ρ.  οχχ]. 


94  ΑΡΟίχοΝίυδ  ώε  τυε. 

οβοϊυδ  άαηδ  1β  νοίηηιβ  οίηηηίβιηβ  άα  βαίαΐο^ηβ  άβ  Ια  Βίοΐίο- 
ίηβηαβ  Ιηιρέπαΐβ  άβ  Υίβηηβ.  Υοίοί  1θ  ίΐίι-β  ψι'ϊΐ  Ιηχ  άοηηβ : 
"  (ταοπβΐΐδ  Οοηίίαηί  Ροβηια  Θτ8Βθο-Βαι•οαπιηι  (1β  Αροΐΐοηίο 
Τγπο,  οιι)ιΐ8  ΡΓΐηοίρΐπηι  :  μεδόξαν  του  Ίησοΰ  Χριστού  άπόΧ- 
Χοι  (δίο)  προσκυνούμε  <γιά  νά  μου  Βόσι  Ζύναμιν  Χόγον  καΧον 
να  πούμων  διήγησιν  ωραιότατη  που  μάΧθη  κανασύρω  διά  τον 
άποΧόνιον  άφέντην  εκ  την  τύρω.  Νοηαβη  βχδίαί  ίη  βηβ  ηοο 
ηιοάο :  ποίημα  €ν  απο  χερος  ΓαβριηΧ  Κοντιάνου  τιν  να  μβ 
μακαρίζουσιν,  άπήτις  αποθάνω."  *  Ώαοαη^β  οραί  οίΐβ  άαηδ  8011 
ρΙοεδατΪΗΜ  ΟτϋΒάΙαύδ,  οοη  ηοηΛι-β  άβ  νβι•δ  βιηρπιηίβδ  3,  ιιηβ 
ΗΪ8ΪΟΪΓΘ  ρηοΐΐββ  ά'ΑροΙΙοηίηδ  ΐ^ηοΓαίί  1θ  νβτίίαοΐβ  ηοπι  άθ  οβί 
αηίβηι•.  Οοΐ'αγ  Ιπϊ  αδδί^ηαΐί  ρΐιΐδ  ίοχά  Ια  Οτβίβ  ροπΓ  ραίιΐβ  βί 
βχαίί  α  1'αη  1500  Ια  οοηιροδϊΐιοη  άθ  8οη  οηνΓ᧕β.  Εη  1534 
ϊΐ  ραπιί  α  Υθηίδβ  80Π8  οβ  ίίίΓβ  "Διψ/ησις  ωραιότατη  'ΑποΧ- 
Χωνίου  του  £ν  Τύρω.  'Ριμάδα,  ϊη  νβηβ^ία,  ρβΓ  ΜβδδβΓ  δΐβίαηο 
άα  8αοΐο  αά  ϊηδίαηΐΐα  άϊ  Μ.  ϋ'Αηπαη  άϊ  8αηία  Μάπα  1534." 
Ιίβ  δβπΐ  άβίαϋ  άβ  Ια  τΐπιβ  ηηβ  1β  ίίίΓβ  ίαΐί  ΓβδδΟΓίίι•  βηΰΐδαίί  α 
άΐδίίη^ηβι•  οβ  ροβηιβ  άβ  οβίηΐ  άοηί  οη  άοηηβ  αιν)οιιι•άΊηυ' 
ηηβ  ρΓβηιΐβΓβ  βάΐίΐοη.  Εα  ΙβοίηΓβ  άβδ  ρΓβιηΐβΓδ  νβΓ8  βί  άβδ 
άθΓηίβΐ'δ  ηηβ  ]β  άοΐδ  α  ΙΌϋϋ^βαηοβ  άβ  Μ.  ΤΥα^ηβΓ  ηβ  πιβ  Ιαΐδδβ 
ρίπδ  αηοηη  άοηί  β.  Νοηδ  ανοηδ  άαηδ  οβίίβ  τβΓδίοη  βη  £Γβο 
ιιηβ  Ιαη^ηβ  βί  ηηβ  νβΐ'δίβοαίΐοη  ίοηίβ  άίββΓβηίβ  άβ  οβίΐβ  άβ 
ηοίΓβ  ηιαηηδοπί.  Εα  ΙιαΓΟαπβ  άιι  Ιαη^α^β,  Γαοοηάαηοβ  άβδ 
ΐοηΓηηΐ'βδ  βί  άβδ  πιοίδ  ίίαΐίβηδ  ηηί  δ'^"  Γβηοοηίΐ'βηί  ρβηνβηί 
αηίοηδβΓ  Ια  οήίΐηηβ  α  Γβ}3οηδδβΓ  ά'βηίΓβ  Ιβδ  (αΓβοδ  θαοηβΐ 
Κοηίίαηοβ.  Οη  ρβηί,  ανβο  Αηαδίαβίηδ  Μαοβάο,  οίΐβ  ραΓ  Μ.  Α. 
Ρ.  Ύτβίοδ,  αάιηβίίΓβ  ηηβ  οοιηηιβ  ^.  ΡβοοαίοΓ,  (*βθΓ£βδ  Ηηηιηηδ 
βί  ηηβΐηηβδ  αηίτβδ,  οβδ  βοπναίηδ  ηέδ  άαηδ  Ιβδ  ίΐβδ  άβ  ΓΑι-οηίρβΙ 
οιι  άβ  Ια  ΜβΓ  Ιοηΐβηηβ,  η'έίαΐβηί  Ογθο8  ηη'α  άβιηΐ,  βί  αη'ίΐδ 
θδδα^αίβηί,  ραΓ  άβδ  ίΓαναηχ  Ιιαίΐίδ  ίαίίδ  βη  υηβ  Ιαη^ηβ  ορι'ϊΐδ 
αρρΓβηαΐβηί  ραΓ  Ι'ηβα^β,  άβ  δ'αίίΐΓβΓ  ηηβ  Γβρηίαίίοη  αη'ίΐδ  ηβ 

1      Με  δόζαν  του  Ίησοΰ  Χρίστου  απόλλοι  (δϊο)  προσκυνοΰμΐν 
•για   να  μου   δώσ?;   δύναμιν,   \6•γον  καλόν  νά  ποΰμΐΡ 
διίτ/ησιν  ωραιότατη  -πού  βάλθηκα  νά  σύρω 
δία  τον  Άπολλώνιον  άφΐντην  (κ  την  Τύρο  κ.τ.λ. 

****** 
■ποίημα  ίν  απο  χαροί  Γαβριήλ  Κοντιάνω 
"για  να  με  μακαρίζουσιν  άφάντί!  αποθάνω. 

Οοτ.  "Ατακτα.   \Ό1.  II. — ΡΓοΙέ^οοιέηβδ.  —  νοΐι-  αιΐδδϊ  Α.  Ρ.  νΓθΙοδ.     Νεοελληνική 
φιλολογία,  βίο. 


ΑΡΟυ,ΟΝΙϋδ    ϋΕ    ΤΥΚ.  95 

ηιβηίαίβηί  £ΐιβΓβ.  Νουδ  αίοηίβΓοηδ,  8πγ  Ια  ίοΐ  άβ  Μ.  Εάβίβ- 
δίαηά  ϋιιηιβπΐ,  ^ηβ  ββίίβ  ίΓαάαβίίοη  ^Γβοηιιβ  α  βίβ  ίαίίβ  8ιιγ 
Ια  ΥβΓδΐοη  αΐΐβπιαηάβ  άβ  ιΓοηαηη  νοη  Νβπβηδΐαάί.  (ΙηΙτο- 
άηβίΐοη  αη  ροβηιβ  <1β  Ποϊγθ  βί  ΒΙαηββηοΓ  ον.  βΐ  οχχπ.) 

Εθ  ροβιηβ  ηη'οη  ριΛϋβ  ίοΐ  ροηι•  Ια  ρΓβιηϊθΓβ  ίοίδ  ηβ  γθβ- 
δβηιοΐβ  βη  Ηθη.  α  Ια  τίηιαάα  άβ  (ταοηβΐ  Κοηίΐαηοδ ;  ϋ  η'βδί 
ροίηί  νβΓβΐηθ,  1θ  δίγΐβ  ροι-ίβ  ρβη  άθ  ίι•&οβδ  άθ  Γίηηιιβηββ  έίταη- 
£βΓβ,  Ια  Ιαη^τιβ  ηηοίηηβ  άβ]α  αΙίβΓββ  ρβαί  βηοοΓβ  8β  άίι•β  άθ  Ια 
οοηηβ  βροηιιβ,  βί  Ια  ΐταάιιβίίοη  8β  άοηηβ  βοηιπιβ  ηηβ  Ιταηδ- 
Ιαίίοη  άιι  Ιαίίη  βη  £Γβο  :  μετατ/λώττισμα  άττο  λατινικής  €19 
'Ρωμαϊκην. 

Οθ  ροβιηβ  ςπβ  ϋηβαη^β  βΐίβ  ρΙιΐδίβηΓδ  ίοϊδ  άαηδ  βοη  ^1θ8- 
8&ΪΓβ  άβ  Ια  Ιαη^αβ  ^Γβοηηβ  βδί  οοηίβηη  άαηδ  1θ  ηιαηηδβηί 
§Γβο  άβ  Ια  Βΐοΐϊοΐηβηηβ  Ιηιρβπαΐβ  άθ  Ραπδ  οοίβ  βουδ  1β  Ν0- 
390.  Ο'βδί  υπ  νοίαηιβ  §Γαηά  ίη  18  άβ  173  ίβηίΐΐβδ.  II  βδί 
βη  ραρίβΓ,  άαηδ  ιιη  αδδβζ  οοη  βίαί;  άβ  οοηδβΓναίίοη  ιηαΙ^Γβ 
Ιουίβδ  Ιβδ  αρραΓβηββδ  βΐ  ραΓίοίδ  Ιβδ  ίηοοηνέηίβηίδ  άβ  Ια 
νβΐιΐδίβ  ;  ϋ  ηβ  ροΓίβ  αιιβπηβ  ΐηάίβαίίοη  άθ  άαίβ.  Σιβδ  απίβιΐΓδ 
άιι  βαίαΐο^ιιβ  αηβΐβη  Γαδδί^ηβηί  αιι  χνθ  δϊββίβ  :  "  Οοάβχ 
άβάηιο  φιίηίο  &<χαιΙο  βχαταίιΐ8  νιάβίκν."  II  ροΓίβ  8πγ  1β  άοδ 
ββ  ΐΐΐΐ'β  ίοΓί  ίηβχαβΐ;  β'αφτηβηία  άβ  Ιιίητρ'ια.  Ι/ΐηάΐβαίΐοη 
άβδ  ηιΟΓββαιιχ  ηα'ίΐ  Γβηίβπηβ  βδΐ  Ια  δΐιίναηίβ  :  "  Οοάβχ  Οηαι•- 
ίαββπδ,  οΐΐπι  ΟοΙοβΓίίηηδ  ηηο  βοηΐϊηβηίιΐΓ  :  1°  ΓΓα^ηιβηίαιιι 
ιιοΐ  άβ  δαβΓα  ΠίιΐΓ^ΐα  ;  2°  Ρΐ'βββδ  ηηίΒάαπι ;  3°  Αηοη ^πιιΐδ  άβ 
ηαίιίΓα  αηήηαΐΐιιηι ;  4°  Μοηαοηί  οιν]ιΐδάαηι  νβΓδπβ  ροΐϊίΐβϊ  άβ 
δίαΐιι  αηϊηΐ33  ιΐδ^ιιβ  αά  Γβδηιτβοίίοηβηι ;  5°  ΕχοβΓρία  άβ  8. 
Ιοαηηβ  ϋαιπαδοβηο ;  6°  Υίία  δαηβίί  Αΐβχϋ ;  7°  Ναιταίΐο  άβ 
Αροΐΐοηΐο  Τ^ιιο  β  Ιαίΐηα  Κη^αα  ΐη  Οταοβαηι  βοηνβΓδα.  Νοη- 
ηιιΐΐα  δη!)  ηηβπι  άβδΐάβι•αηίηι\" 

Οβίίβ  ίαοΐβ  άβδ  ηιαίίθΓβ8  βδί  ΐηοοπιρίβίβ  βί  ΐηβχ&βίβ.  Εβ 
νοίαπιβ  βδί  οη  ηβ  ρβιιί  ρΐυδ  ηιαΐ  άβδϊ^ηβ  βοιίδ  1β  ίΐίΐ'β  άβ  Ρνας/- 
Μβη(8  άβ  1>ϊίητ(/Ίβ.  Σιβδ  ρΓβηιίβΓββ  ρα^βδ  ΐΓαηδροδββδ  πιαία- 
άΓοΐίβπιβηί  ραι•  1β  ΓβϋβαΓ  αρραΓίΐβηηβηΐ  α  Ια  ηη  άα  ΗνΓβ,  βΐ 
ηοαδ  άοηηβηΐ,  βαηβ  ΓαβΙιβνβΓ,  Ια  οοηίίηιιαίϊοη  ά'ιιηο  Αροοα- 
1)φδβ  άβ  Ια  νίβΓ^β,  άοηί  ηουδ  ραΓίβΓβηδ  ρΐιΐδ  ΐαΓά.  Ιιβ  δββοηά 
ηιοΓοβαη  άοηί  1β  άβοαί  πιαη^ηβ  βδί  οΐβη  Ιοΐη  ά'ανοΐΓ  ανιοιιη 
ταρροΓί  ανβο  Ια  ΙϋιΐΓ^ϊβ  :  ο'βδί  Γβχρϋοαίΐοη  άβ  άΐχ-δβρί  δί^ηβδ 
ρη^8ΐς[ΐιβ8  ά'αρι-68  Ιβδ^ιιβίβ  οη  ρβαΐ  ρΓόάΐτβ  α  ιιη  ηοηιηΐθ  1β 


96  ΑΡΟΙΕΟΝΙϋδ    ΌΕ    ΤΥΕ. 

δΟΓί  ηαί  Γαίίβηά.  Σ/68  ηιιβδίΐοηβ  δοηί  1θ8  ιηβηιβδ :  αβ^αβιτα- 
ί-ίΊ  άβδ  οϊβηβ  ?  8θΓ&-ί-ϋ  ναίηηιιβηΓ  α  Ια  ^αβιτβ  ?  δβι•α-ί-ί1  ηια- 
Ιαάβ  βί  8β8  ιηαΐαάΐβδ,  δΊΊ  βη  ίαϊί,  δβΓοηί-βΠβδ  άαη^βΓβπδβδ  ?  . . . 
Ιθβ  Γβροηδβδ  ναήβηί  ανβο  Γίηδρββίίοη  άβδ  βί^ηβδ.  Υϊβηηβηί 
βηδίήίβ  (Ιβδ  ζ}ϋβ8(ϊο?ΐ8  8ΐΐΓ  νΕρΙϊ&β;  ιιη  άΐδβοιιι-δ  άβ  8αΐηί 
Αίΐιαηαδβ  βνβηιιβ  ά'ΑΙβχαηάηβ ;  1θ  άΐδβοΗΓβ  βί  ΓΑροβαΙγρδβ 
άτι  ΡΐΌρηβίβ  Εδάι-αιηαδ  (δϊο) ;  ιιηβ  ηοηιβίίβ  δΐΐΓ  1β  άΐιηαηοηβ, 
άθ  8ί.  ^αη  Οηι-νδΟδίοιηβ,  αΓβηβνβιριβ  άβ  Οοηδίαηίίηορίβ ; 
ΓανβηίαΓβ  (Ιιι  βα^β  νίβίΊ1αι•ά  ΜοηζοβΓβηιηοδ ;  ιιη  ρ1ινδΐο1θ£ΐΐδ, 
β'βδί-α-άίι-β  Ια  άβδβηρίΐοη  (Ιβδ  αηίηιαηχ  βί  Γαρρίΐβαίίοη  ιηοΓαΙβ 
(3.88  οοδβΓναίΐοηδ  αηχηιιβίΐβδ  1θπγ8  ηιοθΐΐΓδ  οηί  άοηηβ  Ηβη  3,  Ια 
οοηάαίίβ  άβδ  Ιιοηιπίθδ  ;  ιιη  άΐαΐο^ηβ  θπ  νβΓ8  ροΐίίίηιιβδ,  βηίΓβ 
ΓαπίΘ  βί  1β  οοΓρδ,  οπνΓα^β  (Γιιη  ηιοΐηθ  ;  ιιη  βχίι-αΐί  άβ  8ί.  ^αη 
ϋαιηαδββηβ,  δβ  ΐΐΌΐινβ  ίηίβΓβαΙβ  άαηδ  ββ  ροβπιβ  (ββ  η'βδί  ηη'ηηβ 
οίίαίίοη) ;  Ια  νίβ  άβ  8αίηί  Αΐβχΐδ  ;  ΓΙιίδίοίΓβ  ά'Αρο11οηπΐ8  άβ 
ΤνΓ,  α  Ιαηηβΐΐβ  ΐΐ  ηβ  πιαηηιιβ  ηβη,  βί  βηηη  ηηβ  Αροβαΐνρδβ 
άβ  Ια  Υϊθγ^θ,  ο'βδί-α-άπ-β,  ιιηθ  Γβνόΐαίΐοη  ορή  Ιηί  βδί  ίαΐίβ  άβδ 
ίοηπηβηίδ  ηη'βηάιπ-βηί  1β8  ρβοηβαΓδ  άαηδ  1β8  βηίβΓδ  ;  β'βδί 
8αίηί  Μίβηβΐ  Αι-βηαη^β  ηιπ  Ιιιΐ  8βι•ί  άβ  ^ιιίάβ  άαηδ  οβ  νογ- 
α^β  α  ίΓανβΓδ  1β  δ6]οιιι•  άβδ  δοιιίϊταηοβδ  έίβπιβίΐβδ. 

Ιιβ  ροβπιβ  ά'ΑροΙΙοηίιΐδ  να  άη  ίοΐΐο  149  αιι  ίοΐΐο  174  άοηί  ίΐ 
οβοαρβ  Ιβδ  ηιιαίΓββ  ρι-βππβτβδ  Ιΐ^ηβδ  άη  ΥβΓδΟ.  Ιιβδ  νβΓδ  86 
δΐιίνβηί  βοΐΊίδ  βοηιηιβ  άβ  Ια  ρΐΌδβ,  ηη  ροΐηί  Ιβδ  δβραΓβ  Ιβδ  ηηβ 
άβδ  αηίΓβδ  ;  ΓββπίιΐΓβ  οηαη^β  άβιιχ  οη  ίπήδ  ίοίδ  άβ  ηιαίη ;  1β8 
αοΓβνίαίΐοηδ  γ  δοηί  ίτβο^ιιβηίβδ,  άίίηβίΊβδ  βί  ατοΐίι•αΐΓβ8.  Ι/β 
βορίδίβ  ηβ  ραΐ'αίί  ραδ  ανοΐΓ  βιι  ηηβ  οίβη  ρΓοίΌηάβ  βοηηαΐδδαηββ 
άβ  Ια  Ιαη^ιιβ  ^Γββηιιβ,  ίΐ  βοιίί  βοιηηιβ  ίΐ  βηΐβηά  ρΐΌηοηββι•; 
ΓοΓίηο^Γαρηβ  γ  βδί  ραι-ίοαί  ίαηίίνβ  βί  Γοη  ρβιιί  δβ  ΓβηάΓβ 
βοπιρίβ  άβ  Γβίαί  ρήππίίί  άβ  ββ  ίβχίβ,  ραι•  Ιβδ  οοιτβοίίοηδ  άβ 
Μ.  ΛΥα^ηβι•  βί  ραΓ  ο^ηβίο^αβδ  ηηβδ  άβ  ββΐΐβδ  ς[ηβ  }'&[  ί&ίίββ  βη 
ίΓαηδβΓΪναηί  1β  ηααηηδβήί.  ΰβδ  οηιίδδίοηδ  γ  οηί  (^ιιβί^υβ- 
ίοΐδ  1β  νβΓβ  ίΓορ  οοηΓί,  άβ8  αάάίίίοηδ  ίηηίϊΐβδ  1β  Γβηάβηί 
ά'αηίΓβδ  ίοίδ  ίΓορ  Ιοη^,  βηβη  ηβη  ηβ  ηιαηφίβ  α  ββ  ηιαηιΐδοηί 
άβ  ίοηίβδ  1β8  άίίηβιιΐίθδ  ςιιί  βχβΓββηί  Ια  ραίίβηοβ  αηδδί  οίβη 
ηιιβ  1β  βανοΐΓ  βί  Ια  8α»αοίίβ  ά'ηη  βάΐίβηΓ. 

ϋ'αρΓβδ  ηαβίΐβ  βάΐίίοη  Ιαίϊηβ  ΓαιιίβιΐΓ  ^Γββ  α-ί-ϊΐ  ίαίί  8α 
ίΓαηδΙαίίοη  (μετωγλώττισμα)  ?  II  δβΓαΐί  ΐηίβΓβδδαηί  άβ  1β  βα- 
νοίτ ;  ηιαίδ  ^  ηβ  ογοΪ8  ραδ  ο^αβ  ηοιίδ  ριιϊδδΐοηδ  ίαηιαΐβ  γ  ραΓ- 


ΑΡΟΙΧΟΝΙϋδ    ΏΈ    ΤΥΕ.  97 

νβηΐΓ.  «Γαηιπηβ  (ριβ  οβ  η'βδί;  ά'αρι-βδ  αηοαηβ  άβ8  νβΓδίοηβ 
Ιαίίηβ,  ίταηςαίδβ,  αη^Ιαίδβ,  βδρα^ηοΐβ,  ηαβ  ]β  οοηηαίδδβ.  Νί 
Γβάΐίΐοη  άβ  ΛνβΙδβΓ,  ηΐ  οβΠβ  άβ  Μ.  Ι,αρααιηβ,  ηί  1β8  ηιαηα- 
δοηίδ  Ιαίϊηδ  βί;  ίταηοαίδ  άβ  Ια  Βίοΐΐοίηβφΐβ  Ιτηρέι-ίαΐβ  άβ  Ραηδ, 
ηΐ  (τοτνβΓ,  ηί  1β  Ε,οΐ  Ρβηοΐβδ  ηη'οη  ΐΓοηνβ  άαη8  1β8  οοηνΓββ  άβ 
δηαΙίβδρβαΓβ,  η'οηί;  δβΓνϊ  α  ηοίτβ  νβΓβϊηοαίβηΓ  Γοηιαϊο|α6.  II  ηβ 
β'βδί  ίαΐί  1'βδοΐανβ  ά'αηοαη  άβ8  ίβχίββ  ηηί  οοαΓαίβηί  α1θΓ8  1θ 
ιηοηάβ.  Οβ  η'βδί  ρα§  φΐ'ίΐ  αϊΐ  τίβη  οηαη§;β  ά'βδδβηίίβΐ  αη 
ίοηά  άβ  Ι'ηΐδίοίΓβ :  οθ  δβηί;  1β8  πιβπιβδ  ίαίίδ,  1β8  ηιβιηβδ  ρβΓβοη- 
η&£βδ,  1β8  ηιβηΐθδ  Ιΐβηχ ;  πιαίδ  ο'βδί  ιιη  ααίτβ  βδριΐί  (ραί  α  άίπ^β 
δα  ρΐαηιβ. 

8ί  1β  ρΓβπιΐβΓ  ΓοπιαηοίθΓ  (ραί  ίηια^ίηα  βί  Γαοοηία  1β8  ανβη- 
ΐαΓβδ  ά'ΑροΙΙοηίαδ  βίαίί  οηΓβίίβη,  οθ  ο[ΐιί  βδΐ  βαρροβαοΐβ,  οη  ηβ 
δ'βη  άοαίβΓαίΐ  ραδ  ά'αρΓβδ  8α  ηαιταίίοη.  Οοηιηιβ  Γβνβφΐβ  άβ 
Τηβδδαΐοηίφΐβ,  ϋ  α  ΓβροΓίβ  Ιοίη  βη  αιτίβΓβ  Ιβδ  ένβηβιηβηίδ  άβ 
88,  βοίίοη.  Νοηδ  δοπιηιβδ  βη  ρΐβϊη  ρα^αηϊδηιβ.  Σ/β8  άίβαχ 
άβ  1Ό1)τηιρβ  οηΐ  βηοοΓβ  1θπγ8  αάοΓαΐβαΓδ  βί  Ιθιιγ  οαΐίβ.  Οη  γ 
ρατίβ  άβδ  ίβίβδ  άβ  Νβρίαηβ,  άα  ίβιηρίβ  άβ  ϋίαηβ  βί  ηβη  ηβ 
ροαιταίί  ίαΐΓβ  ΟΓοίΐ'β  (ριβ  1β  οηηδίΐαηΐδηιβ  αίί  ραΓα  8πγ  Ια  ΐβιτβ. 
Ι/ίηίβηίΐοη  ηιοΓαΙβ  ηβ  δ'γ  ηιοηίτβ  ραβ  ά'αναηία^β,  Γβοπναίη 
η'α  ροίηί  βοηοΐ  άβ  ΓβάίΗοαΙίοη  άβ8  απιβδ  :  ίΐ  ταοοηίβ  1β8  ίαίίβ 
δαηδ  1β8  _]νι^βΓ,  ϋ  η'γ  ίαίΐ  ΓβηιαΓ^ηβΓ  αυοιιηβ  ίηίβΓνβηίίοη  άί- 
νίηβ.  Οη  η'}τ  νοίί  ηΐ  ΐηάΐο-ηαίίοη  ροιίΓ  Γίηοβδίβ  ά'ΑηίΐοοΙιιΐδ, 
ηί  ΟΓαίηίβ  ροιίΓ  Ια  ραΐ'βίό  άβ  8α  ηιαΙηβιΐΓβηδβ  βΐΐβ  βχροδόβ  α  Ια 
οηιίαΐΐίβ  άα  ρΓβηιΐβΓ  τβηη.  Οη  ηβ  ρβαί  ραδ  άΐΓβ  οραβ  οβ  βοίΐ 
Ια  υηβ  ίηάϊίΤβΓβηοβ  οοηραοΐβ  οιι  οοπηρίηοβ ;  ηοη.  Ο'βδί 
ΓαάΓβδδβ  ά'ηη  τοηιαηοίβΓ  νβίδβ  άαηδ  ΓαιΊ;  ίη^βηίβαχ  ά'βνΐίβΓ 
1β8  Ιΐβηχ-οοηιηιηηδ,  (ραΐ  οοηιρίβ  8ιιγ  Γίηΐθΐΐί^βηοβ  άβ  8β8 
ΙβοίβιΐΓδ  βί  η'α  ροϊηί  ά'αηίτβ  δοπιριιΐθ  θ[ηβ  ά'βνΐίβΓ  Γβηηιιί. 

Σι'βοηναίη  τοηιαϊηιιβ  βδί;  ρΐηβ  ρΓβοοοαρβ  άβ  Ια  δαηοίίΗοαίΐοη 
άβδ  αηιβδ.  II  ΟΓΟίΓαΐί,  οοηιηιβ  οβδ  ροβίβδ  ΐΐηιΐάβδ  άοηί  Βοϊΐβαη 
οΙαπιβΓα  1β8  0Γαίηΐβ8  ίίηιΟΓβββ,  ηιαη^ιιβΓ  α  8α  ΓβΗ^ίοη  βί  ^ΙίδδβΓ 
άαηδ  1β  ρα^αηίδηιβ  δΊΊ  ηβ  οηαη^βαϊΐ  άα  ρΓβηιΐβΓ  οοηρ  ίοιιίβ 
ηηο  ραΓίίβ  άβ  Ια  άόοοΓαίϊοη.  ϋαηδ  δα  ηαΓΓαΙϊοη  Π  η'γ  α  ρΐιιβ 
ποη  άβδ  αηοΐβηηβδ  βΓΓβιΐΓβ.  ΑηίϊοοΗηβ  βδί  ιιη  ρπηοβ  οηΓέΙΐοη, 
οϊβη  ΐηάί^ηβ  βαπβ  άοηίβ  άβ  ροΓίβΓ  οβ  ηοπα.  8οη  αοοηιίηαυίβ 
ραβδΐοη  ροιίΓ  βα  βΐΐβ  Ιηί  β8ί  ίηβρΐΓέβ  ραΓ  1'βηηοηαί  άα  ^βηΓβ 
ηαηιαϊη.     Οβί  αηιοαΓ  Βαίατύφιβ  βδί  ΓοοανΓβ  άα  άίαοΐβ.    ϋίβα 

7 


98  ΔΡΟΙΛΟΝΙϋβ    ΌΕ    ΤΥΚ. 

1θ  ρηηίί  οοηιπιβ  άαηδ  1β  ίβχίβ  ρηηιίΐΐί',  ηιαίδ  ιιη  ηιοί  πιαΓ^χιβ 
ΓΚοΓΓβιΐΓ  ηη'ϊηδρίΓβηί;  8Θ8  ΐοτΐοϋβ,  ο'βδί  ρβηάαηί  ηη'ϋ  ββΐ; 
ρίοη^β  άαηδ  1θ  οοηι-οΐβΓ  άβ  βοη  ίηίαηιίβ,  εσβορβορωμένος.  (Ξ^ιιΌη 
ηβ  ραιΊβ  ρΐαδ  άβ  Ια  Γβΐΐ^ΐοη  αηίΐαηβ,  ηοηδ  δοηαηιβδ  δοηδ  Ια  Ιοί 
<1θ  §ι•αοβ ;  Ια  ηΐΐβ  ά'ΑροΙΙοηΐηβ  Γβοοΐΐ  1β  οαρίβηιβ  βί  δα  ηιβΓβ 
αιταοηββ  α  Ια  ηιοιΊ;  ρατ  1θ8  δοίηδ  ά'ηη  ηιβάβοϊη  δβ  ΓβίΐΓβ  άαηδ 
ιιη  οοηνβηΐ  άοαΐ  βΐΐθ  άβνϊβηΐ;  Γαοοβδδβ.  (^ααηά  ΤαΓδΐα  βδΐ 
βηίβπηββ  άαηδ  Ια  ηιαίδοη  άβ  άβοαηοηβ,  ηηβ  Γβηβχίοη  ίοηίβ 
ΓθΚ^ίθνίδθ  ΐταίπί;  Ιβδ  ρΓβοοοιιραϋοηδ  (Ιιι  η&ΓΓαίβιΐΓ :  &οη  οοτρ8 
ύβηί  όϋ  έοΗαρρβν  ά  ία  ηιοτί,  τηαϊ&  8οη  άηιβ  β&ϊ.  βχρο&έβ  ά  ρβνΐν. 
Για  ίβίβ  άβ  Νβρίηηβ  α  ίαϊί  ρΐαοβ  α  οβίΐβ  άβ  Ραψιβδ.  Ο'βδί;  αη 
ηοηι  άβ  Ια  3010  ηηίνβΓδβΠβ  φΐθ  οβ  ]οπγ  Γοραηά  οηβζ  Ιβδ  οηΓβ- 
ΐΐβηδ  ομι'οη  ΐηνίίθ  Αρο11οηΐιΐ8  α  δβοοιιβΓ  βα  ίπδίβδδβ.  Ο'βδΐ  ιιη 
άίιηαηοηβ  ηηβ  Ώίοηγδία  δ'αρβΓςοΐΐ  άθ  ΓαάπιΪΓαϋοη  βχοΐίββ  ραΓ 
Ια  οβαηίβ  άβ  8α  ριιρΐΐΐβ  βΐ  ίοπηβ  1θ  άβδδβίη  άθ  Ια  ρβι-άΓβ.  Οβ 
ηοηι  ιηβηιβ  άβ  Ώίοη γβΐα  ^βϋβ  1β  ροβίβ  άαηδ  ηηβ  ρίβιΐδβ  θγγθπγ  ; 
αρΓβδ  ίοηί,  θΐΐβ  βίαϊΐ  οοηββηηβηΐβ  απ  δγδίβηιβ  δΐιΐνί  ραΓ  Ιυί. 
II  ηβ  νοίί  ραδ  Ια  ρΐΌνβηαηοβ  ραϊβηηβ  άβ  οβ  ηοηι  ρι-ορΓβ  ;  ίΐ 
η'ν  α  ρΐιΐδ  ηβη  Ια  ς[ΐαί  ταρρβίΐβ  Βαοοηηδ,  ο'βδί  αη  8αίηΐ  άη 
Ραταάΐδ  ηηβ  δοη  ίπια^ίηαίίοη  1β  ταρροτίβ.  Οβ  η'βδΐ  ρ&8  ηη 
ναίη  βοη»β  ηηί  βηνοίβ  Αροΐΐοηίιΐδ  α  Ερηβδβ  ού  Π  άοίί  ΓβΙΐΌηνβΓ 
δα  ίβηιηιβ  άαηδ  υη  οοανβηΐ,  ο'βδί  ηη  αη^β  άα  οΐβΐ  ηηί  Ιαί  ογ- 
άοηηο  ά'αΙΙβΓ  £αΐΓβ  ηη  ρόΐόηηα^β  βΐ  άβ  νίδϋβΓ  1β8  δαίηίδ,  άγ- 
ιους. Οη  ηβ  δ'βίοηηβΓα  ραδ  ηη'ανβο  οβίίβ  ρίβίβ  άοτηΐηαηίβ  1β 
ροβίβ  £Γβο  αίί  βνίίβ  άβ  δ'βίβηάΓβ  8πγ  άβδ  άβίαϋδ  ρΓορΓβδ  & 
οΙββδβΓ  Ιβδ  άηιβδ  βΐ  &  ίαΐΓβ  νβηΐΓ  άβ  οοιιραΙ)1βδ  ρβηβββδ.  Σιβδ 
ί,Γαάηοίϊοηδ  Ιαίίηβδ  βί  ίταηοαίδβδ  ηηβ  ί'αί  οοηδίιΐίββδ  ραΗβηί; 
ανβο  ηηβ  βοι-Ιβ  άβ  οοηιρίαΐδαηοβ  άβ  Γΐηοβδίβ  ά'ΑηίίοοΙιυδ,  βί 
1β8  ηαΓΓαίβιΐΓδ  η'οηί  §•αΓάβ  ά'οιίϋΙίθΓ  ηηβ  ^ουίίβ  άβ  δαη^ 
Ιοηΐϋββ  8ιιγ  1β  ρανβ,  ρΐ'βανβ  ΐΓΓοοηβαοΙβ  άη  οΐ'ΐπιβ.  Ε,ίβη  άβ 
δβηιοΐαοΐβ  οΐιβζ  ηοΐτβ  νβίδϊηοαίβιΐΓ  ;  ϋ  βηοηοο  1β  ΐο,ϋ  ανβο 
ρυάβιΐΓ  βί  δβ  Ιιαίβ  άβ  ραδδβΓ  οιιίτβ.  ^β  νβυχ  βηοοί'β  ίαΐΓβ 
ο1)8βι•νβΓ  ηπβ  άαηδ  1β  Γβοϊί  άβδ  νονα^βδ  άη  τοΐ  Π  1β  ΐα,ϋ  &ΓΓΐνβΓ 
ίηβο^η'αηχ  Ιΐηιίίβδ  άβ  ΓΙίαΚβ.1 

ΤβΠβδ  δοηί  Ιβδ  ρηηοίραΐβδ  ΐΓαηδίΌηηαϋοηδ  ηη'α  δηϋίβδ  άαηβ 

1  ϋαηδ  1β  ροεπιβ  θδρη^τιοί,  Σϋνε  ά'ΑροΙΙοηΐο  (8;ιηο1ΐθζ  ροβκϊίΐδ  ΟηδΙθΠηηαδ  αη- 
ίβποΓθδ  αϊ  δϊ^ΐο  XV.),  ηα'οη  αίίηΐιιΐθ  α  Ιιι  ρΓβηιϊβι-6  ιηοίΐίό  άη  χιιιβ  δϊβοΐβ  οβ  8οηΙ 
168  πΐϋηιβδ  ο1ιαη§6ΐιΐ6ηΐ5  ορέι-βδ  ρ&Γ  1β  πΐ6ΐιΐ6  εδρΓΪί  άβ  ρϊέΐέ,  νοΐοϊ  υη  εχοαιρίβ  <1β 


ΑΡΟΕΕΟΝΙϋδ    ϋΕ    ΤΥΚ.  99 

1β8  1113.1118  άα  ροβίβ  £Γβο  1θ  νίβυχ  ίοηάδ  Ιαίίη  Ιαηί  <1β  ίοίδ 
Γθΐηαηΐέ.  (^υαιιΐ  α  Γβροφίβ  ρι-βδηπιαοΐΘ  ού  οβ  ροβπΐθ  ίαΐ 
βοτϊϊ,  οη  ηβ  ρβιιΐ  ηβη  άΐΓβ  άβ  ρΓβοΐΒ.  II  βδί  οΙαίΓ  δβηίβηιβηί, 
ραι•  Γαοδβηββ  (1β  Ια  ηηιβ  φι'ΐΐ  ηβ  άοίί  ραδ  βίτβ  βοηίοηάιι  ανβο 
1θ8  οοιηροδίϋοηδ  άπ  ηιπηζΐβπιβ  δΐββίβ.  Ιιβ  οαταοίβΓβ  άβ  Ια 
Ιαη^ηβ  άοΐί  1β  ίαΐΓβ,  α  πιβδ  νβαχ,  οΙαδδβΓ  νθΓ8  1θ  χιιιθ  δίβοΐβ. 
Οη  η'ν  νοίΐ  αηοηηβ  ΐταοβ  άβ  Γίΐαΐίαηΐδίηβ  δί  ίτεηιιβηΐ  άβδ  1β 
χιν θ  δΐββίβ  άαηδ  οβδ  βοηιροδίίίοηδ  ρορηίαΐι-βδ.  II  ΐΐβηΐ  1β 
ηιίΐίβιι  βηίτβ  1'βροφΐβ  οά  Ια  Ιαη^ιιβ  ήβηήΐ;  βηβοΓβ  ανβο  υηβ 
βοιτββίϊοη  Γβίαίΐνθ,  βί  ββΐΐβ  ού  Γοιιοΐί  άβ  ΐοιιίββ  1β8  τβ^ΐβδ 
αιηβηβ  Ια  άβεαάβηββ.  8ΐ  ΐ'αΐ  θιι  βραβίηυβ  ταΐδοη  άβ  ρΙαοβΓ  Ιβδ 
ροβηιβδ  άβ  ΒθΙίηαηάΓΟδ  βί  άβ  ΙάονΒίΐΌβ,1  άαηδ  Ια  ρβηοάβ  ηαΐ 
β'οηνι-β  α  Ια  ριΐδβ  άβ  Οοηδίαηίΐηορίβ  ραι•  Ιβδ  Οοΐδέδ  βί  β'βίβηά 
3ΐΐ8<ια'ο,  Ια  βοηηηβίβ  άβηηΐίίνβ  άβ  Ια  ΜοΓββ,  )β  βι-οίδ  ρουνοίι* 
θη  ίαΐΓβ  αυίαηί  ροιίΓ  1β8  ανβηίιΐΓβδ  (ΓΑροΠοηΐιΐδ.  II  πιβ  δβηιοΐβ 
ηαβ  ]β  ρβαχ  βηοοΓθ  ίηνοο|ΐΐ6Γ  Ιθδ  ΐταϊίΒ  άβ  ΓβδδβηΛΙαηββ  ηιιί  1β 
ΓαρρΓοοηβηΐ  άβ  Ια  νβΓδΐοη  ββρα^ηοΐβ  ηηβ  δαηοηβζ  ηοιίδ  α  οοη- 
δθΓνββ  άαηδ  δβδ  ροβδίβΒ  ΟαδίίΗαηβδ  αηίβι-ϊβηι-βΒ  αα  χνβ  βίβοΐβ. 
Ο'βδί  1β  ηιβηιβ  Θδρήί;  άβ  ρίβίβ  βί  άβ  άβνοίίοη.  Ι/αιιίβυι•  βδρα^ηοΐ 
ηβ  ρβι-ά  αυοαηο  οοβαβΐοη  άβ  ηιΟΓαΙίδβι•.     Ιιβ  δβπηοη  Ιοί  νίβηί 

1*ειηοαπ•α8  αη'όρπηινε  1β  ηαιταίεηΓ  Γεηάη  οϊεη  ιηαηϊίεδίε  ραΓ  ΓεπΛαΓΓαδ  άεδ  νετβ  : 
ϋ  (ΙίΙ  βη  ραΓίαηί  άε  Ια  βΐΐε  ιΙΆηίΐοεηηδ : 

5.  Μηοοοδ  β]θδ  άε  Κεγεδ  Ια  νίηϊεΓοη  ρεάΪΓ, 
ιηαδ  ηοη  ρικίο  εη  εΐΐα  ηϊη^ιιηο  αοεηΪΓ ; 
ονο  εη  εβίε  εοπιείϋο  ΐαΐ  εοδα  ηα  εοηίΪΓ 
ςιιεδ  ραι•α  εη  εοηεε]ο  νεΓ£υεηζα  άβ  άεοΪΓ. 

6.  ΕΙ  ρεεαάο  αηε  ηυηεα  εη  ραδ  δηείε  δεγεΓ, 
ίαηΐο  ρικίο  εΐ  ηιαίο  νοΙνεΓ  έ  τενοΐνει•, 
ςηε  ηζο  Ιια  Αηίΐοείιο  εη  εΐΐα  εηΙεηάεΓ 
Ιαηίο  (^υε  δε  ααεπα  ροΓ  δη  απιΟΓ  ρει-άει•. 

Ο'εδί  άαηδ  ηη  εοηνεηΐ  ά'Ερηεδε  άβάίβ  α  ϋίαηβ  ςη'ϋ  τείΓοηνε  βα  ίεηιπιε ;  εΐΐε  τ 
εδί  αοοεδβε.    νοίεί  εε  ο,ηε  Γαη^ε  Ιηϊ  άΐί  : 

579.  Ώεπιαπύα  ροΓ  εΐ  ίεηιρίο  αηε  αΐοεη  άε  ϋίαπα, 
ίηεΓα  ρεε  (1ε  Ια  νϋΐα  εη  ηηα  οαεηα  ρΐαηα, 
ϋηεηναδ  πιοΓαη  ειι  εΐΐ  ςηε  νϊδίεη  ραηγοβ  άε  1αη&. 
Α  Ια  ηιεΐοΓ  άε  ίοααδ  άϊεεηίε  Ι,ηεΐαηα 

580.  (ϊιιαηάο  α.  Ια  ρηεΓία  ίηετεδ,  δί  νΐοΓεβ  ς^ηε  εδ  ηοΓα, 
βεΓε  εοη  εΐ  αΓπιεΙΙα  ε  βαΙάΓά  Ια  ΡποΓα ; 

δα))Γά  φιε  οηιε  εΓεδ,  έ  ϊγ&  ά  Ια  δεηγοΓα, 
βα1(1ι-αη  ά  Γεοεοίι-Ια  Ια  ^εηΐε  ςηε  άεηΐ™  πιοτά. 

581.  \Γοπιά  εΐΐ  Α1)ϋάεδα  καγ  ϋίοη  αεοιηραη^,-κία, 
Ιά  ίαζ  ίη  αοεηεηοϊα,  ςυα  (Ιιιεηγα  εδ  ηοηΓαάα, 
άεπιαικίαΐ  ψιο  Ιο  ηιηοδίι-ε  εΐ  ίΐτοα  οοηδα^Γαάα 

άο  γαεεη  Ιαβ  Γείϊο,ηίαδ  εη  δη  εοδα  οηαίΓαάα,  είε.  είο. 

'  Είηάεδ  δηΓ  Ια  ΕϊίίόΓαίηΓε  ^Γεεοηε  ηιοάοι-ηε.     Ραπδ,  1866.     12ωο.     ΟανΓα^ε 
ΟοηΓοηηέ  ραΓ  ΓΑεααεηιϊε  άοδ  ΙηκαίρΙίοηδ  θΐ  ΒεΙΙεδ-ΙεΙΙ,Γββ. 


100  ΑΡΟΕΕΟΝΙϋδ    ϋΕ    ΤΥΕ. 

ίαοιΊβπιβηί  αιιχ  ΙβνΓβδ,  θί  ΤαΓδίαηα,  8α  ίβυηβ  ηθΐΌΪηθ,  ραιίβ 
ανβο  ίαηί  ά'βίοφίθηοβ  ει  Ι^δίηιαςιιβ  άβ  βοη  δαίιιί  ηη'ίΊ  8β 
Ιαίδββ  8&η8  ρβΐηβ  ΐοηοηβι•  ραι*  βΐΐθ.  Για  ίβηιπιβ  ά'ΑροΙΙοηίιΐδ 
νίΐ  άαηδ  ιιη  οοηνβηί  άβ  Ώΐαηβ  άοηί  θΙΙθ  βδΐ  Ι'αοΙίβδδβ  ;  βί 
Γαη§β  Γβοοηιπιαηάβ  αιι  γοϊ  άβ  Τ^γ  άβ  νίδΐίβΓ  ΓαΓοηβ  ρΓβοίβιΐδβ 
ού  βοηί  θηίβΓπιβθδ  1β8  Γβΐϊηιιβδ  άβδ  δαίηίδ.  Ο'βδί  β^αΐβπιβιιί 
αιη  άβίαίΊ  (Ιβ  ηοίΓβ  ροβπιβ  £Γβο.  Ογ  οβ  ΙίΙτβ  α^ΑροΙίοηίο  αίίη- 
οιιβ  ραΓ  ΟαδίΓο  (Βΐοΐίοΐηβοα  Εβραίϊοΐα,  ί.  π,  ρ.  504)  ει  Ια  βη 
άιι  χιι θ  οτι  1)ίΘη  επί  οοιηιηβηοβπιβηΐ  άα  χιπθ  βδί  Γβοιιΐβ,  ανβο 
αδδβζ  άβ  ταίδοη  ρατ  Ρ.  ^.  Ριάαΐ  εια  ιηίΊΐβιι  άα  χιιιθ  δίβοΐβ.1 

II  θδί  οίβη  ει  Γβ^ΓβΐΐβΓ  ηιιβ  1θ  πιαηιιβοιϊί;  βδρα^ηοΐ  ηβ  άοηηβ 
αηοηηβ  ΐηάίοαίίοη  ρΓβοίδβ  δΐΐΓ  Γοη^ίηαΐ  άβ  Ια  νθΓδίοη  ηιιβ  1θ 
ροβίβ  οηταίί  α  δβδ  ΙβοίβιΐΓδ  ;  πιαίδ  ριπδηηβ  1θ  πιβιηβ  νοίιιιηβ 
ΓβηίβΓπΐθ  Ια  νΐβ  ά'ΑΙβχαηάΓβ  Ιβ  £ΐ•αηά,  ΐΐ  ηβ  δβι*αΐί  ραδ  ίΓορ 
ηαδαΓάβ  ά'αηϊΐΊηβΓ  οριβ  Γΐηβηβηοβ  άβδ  ΡΓαηςαίδ  δ'βδΐ  ίαίί  δβηίίι• 
δαΓ  οθ  ροίηί.  ^β  ηβ  δαιίΓαΐδ  ρΓβίβηάι-β  ηιιβ  Ιθδ  ανβηίιΐΓβδ 
ά'ΑροΙΙοηίιΐδ  αίβηί  βίβ  Γβνβίββδ  αιι  ροβίβ  £Γβο  ραΓ  ηηβ  νβΓδΐοη 
νβηηβ  άβ  ΡΓαηοβ ;  ηιαίδ  ]β  ηβ  δθΓαίδ  ραδ  βίοί^ηβ  (Ιβ  Ιβ  ογοιγθ. 
Οη  δαίΐ  οοπιηιβηί  ηοδ  άΐιΐβι-βηδ  ροβιηβδ  οηΐ  ίΓανβΓδβ  Ια  πιβΓ 
ηιέάιίβιταηββ  βί  δβ  δοηΐ  Γβραηάιΐδ  α,  Ια  δίπίβ  άβ  ηοδ  δοΐάαίδ 
άαηδ  ίοπίββ  Ιθδ  οοηΐΓββδ  άβ  ΓΟιίβηί  β£  άβ  Ια  θτβοβ.  Ο,υί 
ροηιταίΐ  ηίβΓ  οπιβ  1θ  ηαδαι•ά  αϊί  αρροι-ίό  οβ  ροβηιβ  οοππηβ 
οβαηοοιιρ  ά'αιιίτβδ  θη  άβδ  Ιΐβιιχ  ού  ηοΐτβ  νβΓδΐβοαίβιιΐ"  1'αιΐΓα 
οοηηη  ?  Ρβιιί-βίτβ  η'βδί-οβ  ραδ  1ά  ηηβ  δίιηρίβ  ηνροΐηβδβ.  Α 
Ια  βη  άη  ιηαηηδοπΐ  Ιαίΐη  <1θ  Ια  Βΐοΐΐοίηβηηβ  Ιιηρβηαΐβ  Ν0- 
2803,  ς[χιί  οοηΐΐβηΐ  ΓηίΒίοΪΓβ  αιι  ρτίηοβ  άβ  Τ  γι•,  ΐ'αΐ  άβοουνβΓί 
βιΐΓ  Ια  £αι•άβ,  Γϊηάΐοαίΐοη  ηιιί  δΐιΐί :  %&1β  ΙΐΙβτ  ΑροΙΙοηη  β&ί 
Όοιηϊηϊ  Αηίοηϊϊ  άβ  ΑοΙαηάΪ8  (δαΐί  υη  ίϋτβ  ^ιιβ  ]θ  η'αί  ριι  άέ- 
οηίητβΓ).  Μαφία  βΐ  ρτωβίαή  άοηάηϊ  άοηάπι  Οοτηϊύ&  ΒΙαηάναίβ 
ίη  ΑΙβχαηάήα,  βίβΐΐοηιτη  8ηοτηιη^  βάβΐϊδ /ταίηζ  /αβοόίβταίΗβ 
ρνωάίοαίοήΒ  ^Ιιαηηΐδ  ΡβΙη  Απώτο&ού  βταΙήΒ  άβ  ΉοΙαηάΐ8, 
βία  βΐ  ρΐαδ  οαδ  ^Ηαη?ιβ8  Μαύα  Ώηχ  ΜβάΐοΙαηΐ,  βίο.  Έαάηη8 
Οαηϊδ,  Οοτπ68  ΒΙαηάναίβ.  Αίηδΐ  νοϋα  τιηβ  άβ8  ηοηιΟΓθΐΐδθδ 
νθΓδίοηδ  ά'ΑροΙΙοηίιΐδ  ροΓίέβ  ίιΐ80[ΐΐθ  άαηδ  Αίοχαηάηβ  ραΓ  ιιη 

1  Α  βηβ8  άβΐ  8ΐ£ΐο  χιι  6  ρπηοίρϊθ3  άβΐ  χιπ  βθ  ριιεάβ  δρϋοατ  ο(;γο  Αηοηίπιο, 
ροβία  θδραήοΐ  ςυβ  θδθΓΪΙ)ϊό  βη  νβΓβο  Ια  νίάα  αεί  τβγ  Αροΐοηϊο  .  .  .  .— Εη  τηί  οοη- 
οβρίο  ρθΓίβηβοβ  α  Ια  πιϊίαά  άβΐ  8ί§Ίο  χιιι,  οοιηο  ύροαηα  άβ  ΑΙφαηάτο,  οοη  ςπϊβη 
ίΐβηβ  ηιαβ  άβ  υηα  αηαΐο^ϊα,  ηοη  Ιαη  βοΙο  βη  Ια  νβΓδϊηοαοϊοη  γ  εη  βΐ  1βη§;υα]Θ,  δϊηο 
ηαβία  εη  εΐ  ηιίδίηο  ίοηάο  άβ  Ια  εοπιροδίεϊοη.  .  .  . 


ΑΡου,ΟΝίυβ  ϋΕ  τυκ.  ιοί 

Οοηιΐθ  (1θ  ΕΙεικΙγθ.  Για  άαίβ  β8ί  ρΓβοΐδβ,  θΙΙθ  ίηάίηιΐθ  Γαηηέβ 
1280 ;  ^  η©  πιβϋταίδ  ^ιιβΓβ  ηί  αιι  άβΙα  ηΐ  θπ  άβοα  Ια  οοπιρο- 
βίίίοη  άιι  ροβηΐθ  £Γ6<3.  II  ββ*;  οιπίθιιχ  άυ.  Γθδίβ  άβ  νοίΓ  Γβρα- 
ταίίΓθ  άαηβ  βα  Ιαη^ιιβ  οτί^ίηαΐθ  βί  ρηιηϊΐίνβ  αρΓββ  υη  βί  1οη£ 
ΐηίθΓναΙΙβ  1β  τβοϋ  άβΒ  ΑνθηίιΐΓθδ  άιι  Ργϊιιοθ  άθ  Τγτ.  Ο'θβί  Μ 
ηη'ϊΐ  θδί  ΐιιβίθ  άθ  ΓβρβίθΓ  068  πιοίίβ  ίαηί  άβ  ίοίβ  οΐίέβ  ΗαΒεηΙ 
Βΐια/αΙα  ΙΐύβΙΙί. 

Ο.    θΐϋΕΙ,. 


ΑϋϋΕΝϋΑ    ΑΝϋ    ΟΟΙΙΕίαΕΝϋΑ 

ΙΝ   ΤΗΕ    ΡΟΕΜ   ΟΝ   ΑΡΟΙΧΟΝΙΙΙ8. 


Τΐιβ  τβηβ^βά  οοΐΐίΐϋοιι  οί  ίΐιβ  ρπηίβά  ίβχί  τήίΐι  ίΐιβ  Μ8.  αί  Ρατί8,  ^Μοίι 
Μ.  Οϊάβΐ  Ιι&β.  ίΐιβ  1ίίηώΐθ83  ίο  βχββιιίβ  Λνϋ;ΐι  ίΐιβ  ιιίπιοδί  βατβ  αηά  ΕΐβΟΝταβγ,  ίαπιίδΐιβδ 
τΐ8  τνϊίΐι  δβνβΓαΙ  Γβαάϊη^δ  αηά  βπΐ6ΐι<1α.ίίοη8  γτΐιίοΐι  Λνϋΐ,  ηο  άοιώί,  ΐ)β  αβββρίαΜβ  ίο 
ίΐιβ  οηίϊοαΐ  ΓβαάβΓ  οί  ίΐιβ  βαποιίδ  ροβπι  οη  Αροΐΐοηϊιΐδ  ντίιίοΐι  -ντβ  Ιιανβ  ραΜΐδΙιεά 
ίο  γ  ίΐιβ  βΓ8ί  ίίιηβ.  Οιιγ  '  Αάάβηάα. '  αΓβ,  1ιο\ν6νβΓ,  βοηβηβά  ίο  Λβ  βκί  ρατί  οί  ίΐιβ 
ροεπι,  άο-ννη  ίο  νβΓδβ  557,  3.8  ϊί  νίΕΐδ  ροδδϋιΐβ  ίο  ιΐδθ  ίΐιβ  Γβδίιΐίδ  οί  ίΐιβ  ηβ\ν  οοΐΐαϋοη 
πι  ίΓιβ  ίβχί  οί  ίΐιβ  Γβΐϋ&ϊηϊη^  ρατί  ϋβίοΓβ  ρπηίϊη»  ϊί  οίί. 

ΥβΓδβ  15.  σαντανικον  Μ8. 

16.  Μ.  Οϊάβΐ  ρΓοροδβΒ  ίο  Γβαά  τον  κΰριν  \τ-ηί\  ΐηβίβαά  οί  κΰριον. 

23.  ΤΗβ  Μ8. 1ια8  τουε  στενα-γμους,  άπα.  ίΜβ  βΐιοτιΐά  οί  βοιιτδβ  υβ  Ιίβρί. 

50.  έβασίλευεν  πολώνιος,  Μ  8.,  αηά  'πολλώνιος   δββιιΐδ  ίο   06   αη  αάπιΐδδϊοΐβ 
ίοΓπι ;  οί.  1)θ1οτ^,  νβΓδβ  646. 

51.  καΐ  κτημένο!  Μ8. 
61.  ττρήκίψ  Μδ. 

64.   παλλακίδα^. 

67.  νίος    Μ8. 

74.  Ιηδίβαά  οί  [εκείνο]  ίΐιβ  Μ8.  Ιιαδ  καΐ  /χε'σα,  αηά  80  ντβ  οιι^Ιιί  ίο  Γβαά. 

81.  σννεσκάρκον  Μ8. 

91.  να  πάση  Μ8. 

93.  [τον]  Ϊ8  ΐη  ίΐιβ  Μ8.  αηά  δΚοιιΙά,  ίΙιβΓβίοΓβ,  Ιιβ  νήίΐιοιιί  ΟΓαοΙίβίδ. 

95.  ε'κεΐ  ασύπάμεν  Μ8. 

98.  αλανη-γον  Μ8. 
100.  αλανι-γων    Μ8. 

103.  -γραφών  δΐιοιιΐά  ΐ>β  Γβίΐά  ^νϊίΐι  ίΐιβ  Μ8. 
109.  δίά  τοντο  Λνϊΐΐι  ίΐιβ  Μ8. 
113.  ξιονησίαν  Μ8. 

115.  τον  <\>Ιλον  τοντο  λέγει  \νϊί!ι  ίΐιβ  Μ8. 
125.  μΐτ'  Απολλώνιοι/  τνίίΐι  ίΐιβ  Μ8. 
131.  [γαρ]  ίβίηίΐιβ  Μ8. 


ΟΟΚΚΙΟΕΝϋΑ    ΙΝ    ΤΗΕ    ΡΟΕΜ    ΟΧ    ΑΡΟΕΙ,ΟΝΙϋδ.        103 

νβΓ8β  133.  [<5>$]  αηά  [την]  οιη.     πρίκψ  Μ  8. 

142.  αυτόν  νήϊ\ι  ίηβ  Μ8. 

145.  μίλα  Μ8. 

149.  σε,  ίηδίβαά  οί  σου,  Λτίίη  ίηβ  Μ8. 

151.  Μ.  Οκΐβΐ  ηοτν  Γβροι-ίδ  ίηαΐ  ίηβ  Μ8.  αείπιαϋγ  Γβαάδ  Ιν  ό5φ ;  ίη  Λθ  1)6£ίη- 
ηίη£  ίηβ  δαπιβ  ηαδ  ούχ  ει/ρε*  αηά  ίηβη  ασ  να.  φας.  Ηβηββ  Μ.  Οίάβΐ  αηά  πιγδβΐί, 
ίηβ  οηβ  ηηαϋη£  ίηίδ,  ίηβ  οίηβτ  ίηαί,  ηανβ  δυοβββάβά  ίη  τβοονβπη^  ίηβ  ΟΓΪ^ίηαΙ 
8ηαρβ  οί  ίηβ  Ιϊηβ,  νϊζ.  ει  δέ  ούχ  *υρτ)ί  εν  δδ£  ώστε  να  φας  [ίηΒίβίκ!  οί  φάη/ης] 
»>ά  ζήσης.      Ιηδίβίΐά  οί  ώστε  ^νβ  ηια^  αίδο  ρτοροδβ  δια. 

158.  'ϊ  ίβ  ηοί  ϊη  ίηβ  Μ8. 

166.  εσα>  Μ8. 

174.  ήκθεν  κ'  (κάθισΐν  &\\ο\Λά  οβ  ϊη  ίηβ  ίβχί.     Τηβ  Μ  8.  ηαδ  κα\. 

182.  ε/3λεπε</  (ηιγ  βτηβηίΐαΐίοη)  ίδ  οοτηβ  ουί  1>γ  ίηβ  Μ8. 

204.  Μ.  Οίάβΐ  ηαρρίΐν  βοηΐβοίηΓβδ  οΐμώζει  ίηδίβαά  οί  ομοιάζει. 

209.  π4ζη  Μ8. 

225.  Ισι  Μ8. 

226.  λε'γματα,  ίηδίβίκΐ  οί  βήματα,  Μ8. 
240.  αναγνώριστος  Μ  8. 

250.  Βακρύΐΐ. 

267.  ΤΙιβ  Ιββΐ  [να]  ίδ  ίη  ίηβ  Μ8.— ΑίίβΓ  ίηίδ  Ιϊηβ  ίηβ  Μ8.  αάάδ  αηοίηβτ  τρηΐοα 
ίδ  ηηίοτίηηαίβΐΥ  οπιίίΐβά  ϊη  ίηβ  ρήηίβά  ίβχί  :  νά  'χγτ  κραββάτιν  ίμορφον,  Βοΰλον 
να  σέ  οΌυΧΐίτ).      Τηβ  Μ8.  Γβαάβ  κρατής  ογ  κρατάν  ίηδίβαά.  οί  κραββάτιν. 

285.  Τηβ  Μ8.  αάάδ  κα\  οβίοτβ  με.  Τηίδ  βΐιοηΐά  1)6  αάάβά  ϊη  ίηβ  ίβχί  αηά 
βασιλΐΐάν  οβ  τβαά  ^ντίη  α  ίπδγ11αοίο  ρΓοηηηβίαίίοη.  Ιηδίβαά  οί  πάϊ  το  ίηβ  Μ 8. 
αβίαα11γ  Ιιαδ  παντός. 

286.  κρατήσουμεν  Μ8. 
295.  γαυρον  Μ8. 

309.  Αββοι-άίησ  ίο  Μ.  (ϊίάβΓδ  Γβηβτνβά  οοΐΐαϋοη  ίηίδ  Ιϊηβ  βηουΐά  οβ  τβαά  εΰχα- 
οιστώ  σε,  Χριστε'  [μου],  υ'ά  θ(οΰ  τοΰ  ζώντος. 
345.  εύθυμ'ισουν  Μ8. 
373.   εδε'ετο  Μ 8. 
385.   το  α'Ιμαν  Μ8. 
392.  [της]  ίδ  ίη  ίηβ  Μ8. 

405.  φέρνουν  θερμον  [80.  ίίδωρ]  ίδ  Μ.  ΟίάβΓδ  ίη^βηίοηδ  οοηΐβοίυνβ. 

406.  Τηβ  βαιηβ  δβηοΐαι-  Γβπιίηάδ  ηιβ  ίΐιαί  Ι  τναβ  ίοο  ηαδίχ  ίη  ρπηίίη»  αΐμαν 
ίφθασεν  ίηδίβαά  οί  ίΐιβ  Μ8.  Γβαάίη£  ϊβρασεν,  \νηίβ1ι  ηβ  ρ8ί1γ  ίιταηδίαΐββ 
'  οηοοίβά  υρ.' 

415.  Μ.  Οίάβΐ  ίηίοΓπιβ  ηιβ  ίηαί  ίηβ  Μ8.  οοηηι•πΐδ  ηιγ  βοη).  ΐβύζανΐν. 
425.  ονομαν  Μ8.  αηά  ίΐιίδ  ίοΓπι  βΐιοηΐά  οβ  αάηιίίίβά  ίηίο  ίΐιο  ίβχί. 
449.  καΐ  σέν  4γίννησ(ν  νί'ύ\ι  ίαβ  Μ8. 
455.  ίρον  Μ8. 
458.   (ύθνμίζω   σαι. 

465.  τρωσιν  Μ.  ΟϊάιΊ  0].  ίη»βηίοαδ1γ. 

466.  καΐ  άλλα  λόγια  Μ.   Οκΐβΐ  ο}.,  ηο  αοηοί,  π^αίΐν. 


104         ΟΟΒΒΙΟΕΝϋΑ  ΙΝ    ΤΗΕ    ΡΟΕΜ    ΟΝ    ΑΡΟΙΧΟΝΙϋδ 

478.  δ  Χέγομεν  ίοΓ  δχόγυμνον  Μ.  Οϊάβΐ  η. 

480.  Ιηδίεαά  οί  τουί  ά-γκάΧην  ίΐιβ  Μ8.  δββηΐδ  ίο  ΓβΒ,ά  τζουκάΧην. 

487.   ζαπίταί  Μ8. 

523.  Μ.  Οίάβΐ  ε&γβ  ίΐιαί  ίΐιβ  Μ8.  Ιιαδ  ΓαίΙιβΓ  κΧ&ον  ογ  κΧονον :  Ιιθ  Ιήπίδβΐί 
οοη].  κίν)>ν, 

525.  Ι  απι  £ΐ&ά  ίο  δθβ  ίΐιαί  Μ.  Οϊάβΐ  αίδο  ρΓοροββδ  φωνην.  Ιη  ίαοί,  Ι  οιι§1ιί  ίο 
Κ&Υβ  ρπηίβά  δο  ϊη  ίΐιβ  ίβχί. 

553.   παρακάΧΐί  Μ8. 

555.  μέ  τ€ϊ  Μ8. 

656.  Μ.  Οΐάβΐ  Ιιαδ,  Ι  οβίΐβνβ,  δΐιοοεβάβά  ίη  βπιβηαϋη£  ίΐιΐδ  Ιϊηβ  80  &δ  ίο  ΓβηάβΓ 
Λβ  αδδυιηρίίοη  οί  α  £αρ  ιιηηβοβδδαι-γ.  Αοοοπϋη^  ίο  Μω,  νβ  βΐιονιΐά.  Γβαά  &κων 
καϊ  μη  βουΧόμΐνη  πφ  την  &  ΤΙωκαρώπα! — άκων  αηά  βουΧόμενη  8ίαηάιη£  ϊη  ίΐΐβ 
ββηδβ  οί  αοοιίδαίϊνβδ,  3.  ίαοί  \ν1ιίο1ι  τνίΐΐ  ηοί  δΐίΓριΐδθ  Ά  Γβ&άβΓ  ίαπιΐΙϊίΐΓ  \νίί1ι  ίΐιβ 
ρΓοάαοίϊοηβ  ριΛΙϊδΙιβά  ίη  ίΐιε  ρΓβδβηί  νοίιιπιβ. 


ΘΡΗΝΟΙ     ΠΕΡΙ     ΤΑΜΤΡΛΑΓΓΟΥ. 

[Οοϋ.   Ιμρεκ.    Ρακι8.     2914.] 


Τηβ  ίΓ&σηιβηΐ  ο£  α  ροβιη  οη  Τατηβι-ΐαπ,  \νηίβη  ίδ  ηβΓβ 
ιηοΐίδηβά  £ογ  ίηβ  ίίΓδΙ;  ΐίιηβ,  ίδ  ίαΐίβη  ίι-οιη  ίηβ  Μ8.  2914 
)ί  ίηβ  Ιιηρβπαΐ  ΙλΙμέγ^  αί  Ραι-ίδ,  α  Μ8.  \νηίβη  αρρβαΓδ  Ιο 
)β  \ντίίίβη  ίη  ίηβ  γβατ  1443,  αββοΓάΐη^  ίο  ίηβ  δηοδβπρίίοη 
)ί  ίηβ  Γοπιαηοθ  ο£  Εηδίαίηίιΐδ  \νηίβη  ίιηιηβάίαίβΐ^  ρΓβββάβδ 
;ηβδβ  Ιΐηβδ.  Ιί  ΐβ  ροδδίοΐβ  ίηαί  ίηβ  ροβπι  άαίβδ  ίτοπι  ΐΐιβ 
ιαπιβ  ίίιηβ  αδ  ίηβ  Μ8.,  οηί  βνθη  πιογθ  ρι-οοαοΐβ  ίηαί  ίηβ  ροβιη 
β  οΙάβΓ  ίηαη  ίηβ  Μ8.  Τΐιβ  ροβιη  ΐβ  ίη  α  άίίϊβΓβηί  ηαηά\ντίίίη£ 
τόπι  ίηβ  ρΓβοβάΐη^  Γοηιαηοβ. 

Τηβ  η>δί  πιβηίίοη  οί  ίηίδ  ροβηι  οββαΓδ  ίη  ϋαβαη^β'δ  0Ηθ8- 
ί&Γ^,  ΑαΉ.  ρ.  150,  "  παπονντονν.  ΥβΓδίΐδ  Ροΐίίίβί  (3τΓ8Β00- 
)&ΓθαΓΐ  άθ  γίβίοηα  ΤβιηίΓΪδ  &  οαρίο  Βαίαζβίβ,  Μ88. 

"  Χννάπτα  πολ,εμον  ομού  μετά  τον  Πασιαζητη 
Αντίκα  ηρπαξεν  αντος  6  εγγύς•  τα  ΜνρΧάτγγοι, 
Καϊ  εκ  τον  πολωνός  αντον  πάτον  εις  τον  παπονντονν. 

ΚοΓαββ,  ίη  ίηβ  δβοοηά.  νοίηηιβ  οί"  ηΐ8  "Ατακτα,  (Ραήδ  1829), 
Π,ρόΧ.  εγ',  βρβαΐίδ  οί"  ίί  αδ  ΜΙομή  : 

"Πέμπτος  άνώννμος  ποιητής  είναι  6  στι-χονρηήσας  την  κατα- 
'ρόπωσιν  τον  ΧονΧτάνον  Βαϊαζίτον  τον  πρώτον  (έ'τ.  1402)  απο 
τον  περιβόητον  Ζορικτητορα,  Τιμονρ-Χε^,  όστις  ονομάζεται  άπο 
ιεν  τον  ποιητην  Ταμνρ~Κά<γγος,  σήμερον  δε  κοινώς  ΤαμερΧανος. 

Βθδΐ(1β8  ΚοΓαβδ,  Μ.  Οίαΐβΐ  ιηβηίίοηδ  ίηβ  ροβιη  αηά  ηαοίββ 
Ιηβ  ίίΓδί  δΐχ  1ίηβ8  ο£  ίί  ίη  ηίδ  βχββίίβηί  "  ΕΊικίβ  δΐΐΓ  Ια  Ιιίίίβ- 
ΓαίιΐΓΘ  ΟΓβο^αβ  ΜοάβΓηο,"  ρ.  367. 

Τηβ  Λνι•ίίπΐ£  οί"  ίΐιβ  Μ8.  ο£  ίηίδ  ροβηι  ΐδ  βχβββάίη^ΐγ  αΐίίη- 
;η1ί,  αηά  ίηβ  ίβχί  νβΓγ  οΟδβιΐΓβ  ίη  ηιαην  ρΐαοββ.  Τηβ  αηίηοΓ 
3θβηΐδ  Ιο  ηανβ  οββη  α  ιηαη  ο£  δοηιο  οίΐαοαίίοη,  αδ  ηίδ  δίγΐβ,  ίη 


106  0ΡΗΝΟ2    ΠΕΡΙ    ΤΑΜΤΡΛΑΓΓΟΤ. 

δβνθΓαΙ  ρ&38&£θ9,  απβοίδ  αιι  αηίίφΐθ  οοίοπηη^,  β. ρ.  τνΐιβη  Ιιβ 
υ§θ8  δέμας  (νβΓββ  4)  αηά  αγυιά  (νβΓ86  37).  Ιη  ίΐιίβ  8ηοΗ  ροθπι 
ίηβΓβ  18  δίίΠ  α  ΙαΓ^β  ηθΐά  £ογ  οι-ίίΐοαΐ  δίΐ^αοίί γ.  Ι  δΐιοηΐίΐ  αάά 
ίΚαί  ίη  ΐηΐβ  ροβιη  αίδο  Ι  αιη  οΙ)1ΐ£β(1  ίο  Μ.  0Η(1θ1  £ογ  α  γθ- 
ηβ\νβ(1  οοΐΐαίΐοη  οί  ΐΐιβ  Μ8. 

Πώς  να  ειπώ  την  άπαρχήν,  τυ  να  την  ονομάσω 

την  συμφοράν  την  άδικον  έκείνην  της   Εωας  ; 

καϊ  πώς  να  διηγήσωμαι,  δια  γραφής  μου  λέγω, 

την  εϊδασιν  οί  οφθαλμοί  καϊ  επαθον  'ς  το  δέμας 

πάρα  ^κυθών  \τών~\  -χαλεπών  ;  άπήραν  τον  πάτερου.  5 

απορεί  γάρ  μου  6  Χογισμος,  συγχέεται  κ  ο  νους  μου, 

όταν  είσΧάβω  κατά  νουν  έκείνην  την  ημεραν. 

δια  δε  του  θείου  θαύματος,  της  παναγίας  λέγω, 

κινούμαι  διηγήσασθαι  την  χάριν  της  παναγνου  • 

πώς  δι   αυτής  έρύσθημεν  της  ΘΧίψεως  εκείνης.  10 

του  ΜανοηΧ  κρατήσαντος  κυροΰ  ΠαΧαιολογου 

τα  τών  ' Ρωμαίων  δηλαδή  σκήπτρα  τής  βασιλείας, 

ΐσχυσεν  τότε  κατ  αύτον  απόγονος  τής  '  Αγαρ, 

Παγιαζίτης  τοΰνομα,  μεγάΧαυχος  εν  Χόγοις, 

καϊ  κατενέκλεισεν  αύτον  εντός  τής  νέας  ' Ρώμης  •  15 

τα  πέριξ  δε  τής  πόΧεως  χώρας  τε  τών   Ρωμαίων 

εκ  βάθρων  γαρ  έξέτϊλεν  καϊ  μετεκίνησέν  τας, 

φθεγγόμενος  Χογίστρια  εφώναζε  μεγαλως 

"  μετά  το  Χάβειν  τοιγαροΰν  εμεν  την  πόΧιν  τ  αυτήν , 

εξοΧοθρεύσω  πρότερον  τα  τείχη  τής  Στέρεας,  20 

καϊ  τον  ναον  εξέρψωμαι  [έω?]  εις  το  κοσμίδιν, 

καϊ  την  %οφίαν  αύθις  δε  μοσγίτιν  να  την  ποίσω' 

1.  τί  Μ8.  το  Οϊάβΐ,  ρ.  367.-2.  έκείνην  πιγ  οοργ,  Μ.  Οΐάβΐ  8ίΐγ8  ίηαί  ίηβ 
Μ8.  η38  εκείνης.  Τηβ  δαηιβ  δοΙιοΙίΐΓ,  ρ.  367,  τβαάδ  κώον,  -ννΐιίοΐι  Ιιβ  βχρίαίηδ 
Κωϊ/σταΐ'τΐί/οι/τΓόλβωϊ :  Ιιιιί  οί.  νεί'δβ  25. — 3.  ^  Μ8.  7ι"  βίβ,βΐ,  ρ.  367.  διηγη- 
σομε  —  4.  ίΐϊ  δέμα!  Οΐάβΐ,  ρ.  367,  ΐΐιβ  Μ8.  1ΐ£ΐ8  ίίϊ  το.— 5.  [τών]  οηι.  απόρων 
τον  -πατερά  μου  Οϊάβΐ,  ρ.  367  ;  1>ιιί  ίηβ  Μ8.  ηα3  αττηραν  τον  ττατ  ττϊίΐι  311  α1)1)Γβ- 
νϊαίίοη  \νηίοη  Ι  τναδ  αί  ίΐ  ίίηιβ  ϊηοΐΐηβά  ίο  βχρίίΐίη  πατριάρχ-ην  :  ΐη  ίΐιβ  ίβχί  Ι  ηανβ, 
ΙιοτρβΥβι•,  αάυρίβά  Μ.  ΟΐάβΓδ  δυ£§βδίϊοη  πατίραν. — 6.  μου  οηι.  ΟϊιΜ,  ρ.  367. — 
7.  "Η<Γ  λάβω.—  8.  δια  δε  τον  όθνίου. —  9.  Κηνουμε  διήγησασθε.  —  10.  εκύνη!.— 
13.  ΕΊσχυσεν.  απόγονον. —  Ιδ.  κατεπέκλεισεν. —  17.  μετεκητο  (ογ  μετεκοιτο) 
αύτα.5. — 18.  Ιηδίβαά  οί  εφώναξε  μεγάλω!  ίΐιβ  Μ8.  Ιιαδ  ήχραμε  μίνα!  μεγαλας. — 21. 
Καον  εξερψώμε  ε'ις  το  κοσμίον.  —  22.  μοσ-γύτιν  Μ8.  αοοονάϊη»  ίο  ηΐγ  Οοργ  αηά 
Μ.  Οάάβί;  ΚοΓαβ'8  (ριοίβδ  νβΓδβδ  20,  21,  22,  "Ατ.  2,  ρ.  239,  αηά  ηίδ  βηιβηάαίϊοη 
οί  νβΓδβ  21  Ι  ηανβ  αάορίθά.  Ηε  οοιηπίΘΐιΙδ  οη  ίηβηι  ίη  ίαβ  ίοΠο^ίη»  ίβΓηιβ^: 
"  λέγεται   Μασγίδίο^  καϊ  Μετσίτιον  (ηιοδ^τιέε)  ;    δύο  λεξεα  (σημειωμέναι  κα\  (Ιί 


ΘΡΗΝ02    ΠΕΡΙ    ΤΑΜΤΡΛΑΓΓΟΤ.  107 

την  νβόλαίαν  δέ  Χοιπον  τριάκοντα  τ€  κάτω 

ες  μίον  αύθις  θύσωμεν  Μωάμεθ  του  προφήτου  • 

25  ου  μόνον  δέ  της  Δύσεως,  άλλ'  αύθις  καϊ  Εωας. 
τους  δ'  άνω  των  τριάκοντα  θύσω  αυτούς  μάχαιρα, 
τους  έ'λεγον  >γάρ  προς  τον  θεον  η  τον  οποίον  έχουν 
προς  ον  αυτοί  ελπίζουσιν,  Χριστον  όμοΧοηούντες  • 
καϊ  άπαΧείψω  εκ  της  γ»}?  το  όνομα   Ρωμαίων. 

30  μετά  δέ  την  παρέλευσιν  τριών  ετών  καϊ  πΧεον 
άπέπΧευσεν  6  βασιλεύς  ανά  χορον  εκείθεν 
του  σκέψασθαι  περί  αυτού  πώς  και  τι  δει  να  πράξη, 
την  βασιλίδα  αύθις  δέ  άσφάλτωσεν  η  πιστις, 
άλλα  τη  πίστει  τοιηαρούν  ώς  ' Αβραάμ  εκείνος. 

35  εσωθεν  δέ  κατέλιπε  τον  άδεΧφώούν  βασιλεαν. 
ή  δέ  γε  βασιλεύουσα  κλαυθμού  επΧηρωτο  τε, 
ά<γυιαϊς  δ'  εκειντο  νεκροί  εκ  τού  Χιμού  ριφθεντες. 
αύτοϊ  γαρ  ήσαν  εαυτής  καϊ  νίκης  τε  και  τύμβοι. 
6  πανοικτίρμων  ούν  Θε6ς  6  βλέπων  πάντα  ταύτα, 

40  επέβλεψεν  εξ  ουρανού,  την  αμπελον  ώς  εΙΒεν, 
πέμπει  στρατιάρχην  γίγαντα,  το  όνομα  Τεμυρης, 
εκ  της  Περσίας  δέ  περσεύς,  άνδριος  εν  ποΧέμοις. 
εσύναπτεν  ούν  πόΧεμον  μετά  τού  Πασιαζητη. 
αύτίκα  ήρπαξεν  αύτον  6  εγγος  ΤαμυρΧάγγος, 

45  καϊ  εκ  τού  πώγωνος  αύτον  πα  τον  εις  τον  παππούν  του. 
σκορπίζει  το  φυσάτον  [του~\,  φεύγουν  και  οι  τον  πέντε. 

τον  Αουκάγγιον)  καϊ  πλασμεναι,  ώς  καϊ  το  Γαλλικά  ιηοδηιιβο,  απο  το  Άραβικον 
Μεσγέδ.  Με  τον  δεύτερον  στίχον  τον  κολοβον  τί  νοεΊ  δ  βάρβαρο!  ποιητή*  δέν 
είναι  ευκολονόητοι.  *Αν  εγράφετο  ο'ύτως,  καϊ  τον  ΝΑΟΝ  ΐξέρψωμαι  [έ'ωϊ]  ε/ϊ 
το  κοσμίδιν,  Ναί)5  ήθελ'  εϊσθαι  6  'Ναος  της  Άγιας  Σοφίας,  ώς  πιστουται  καϊ  απο 
τον  τελευταΊον  στίχον,  το  δέ  Έξερψομαι,  κατά,  συγκοπην  βάρβαρον,  αντί  τον 
Έξερείψομαι  (απο  το  Έξερείπω  οΙοιιιοΙΪγ).  Κοσμίδια  ώνόμαζαν  οί  ΓραικορωμαΊοι 
τα,  &νω  της  στέγης  εξέχοντα  μέρη,  τα,  άρχαιότερον  λεγόμενα  Γείσα.  —  Στεραιας 
(γρ.  2τερεαϊ  ή  δίά  τον  ρΌθμον,  Στέρεας).  Στερεάν  λέγομεν  ελλειπτικούς,  ώς  ο'ι 
παλαιοί  Έηρα,ν,  την  γην,  είς  διάκρισιν  της  θαλάσσης,  οΐυν  Στερεάς  (χυδ.  Στεριάς) 
ήλθες,  έδ-ίιΐ  νβιπι  ρ&Γ  ίβιτβΡ" — 24.  θΰσωμε. — 25.  της  'Έ,φας — 26.  θησω. — 27. 
Ιηδίοαά  οί"  δποΊον  έχουν  ίΐιο  Μ8.  Ιι&δ  εσαίαν  έχον,  \ν1ιΐιΊι  Ι  Ικινο  <ϋϋκΊΐ1ί7  ΐη 
€ηιοη<1ίη£  ίο  1117  δαίίδί'ίΐοϋοη.-  30.  καϊ  Χ  πλέον. —  32.  δ'  αϋθις  δέ  α$  φάλτοσεν 
οί  πίσγ :  ίΐιο  ϋηβ  Ϊ8  ηοί  νβί  οηιοικίοαί. — 37.  ίγυιαίς  δ'.— 38.  Α  ϋηβ  οί'  οββοιίΓβ 
ιηοίΐιιίης  ίΐη(1  (ΙίίΗϋΐιΙΙ  π:;κ1ιη£.  εαυτής  καϊ  ν'ικοις  (ογ  νίκης)  τε  καϊ  τ'ιμβοι. — 39. 
Ιηδίβαά  οί  ταύτα  ίΐιο  Μ8.  Εαδ  ωπα.—  40.  την  άμπελον  18  ηηίηίβΠΪ£ΐί)1θ  ίο  ιηβ. 
— 42.  περσευς  (ίϊοπι  περθω)  ίβ  α  \νοπ1  πιαοΐο  1>γ  οιιγ  αιιίΙιοΓ  ϊη  οπΙογ  ίο  πιαίίο  α 
ριιη. — 43-45  ατβ  φΐοίβίΐ  1»7  Βιιοαηςβ,  Α<Μ.  ρ.  150,  (δθο  ίώονβ)  αικί  44,  45  1>7 
ΚοΓαϋδ  "Ατ.  2,  ρ.  112.— 43.  δμοΰ  μετά  Μ8.— 44.  αυτός  Μ8.  "ΑΤΤΟΝ  έπρεπε 
να,  ήναι,  επειδή  νοεί,  'ότι  δ  Ύαμυρλάγγος  τον  ήρπαξεν  απο  τα,  γενεια,  καϊ  τον 
υπάγει  (πάτον)  είς  τον  πάππον  τον.  Σημείωσε  καϊ  το  Παποΰς  ΐ)  Πάππους  (ώς 
καϊ  σήμερον  ο'ι  χυδα7οι)  α,ντϊ  του  Πάππος."  Κοταέβ. —  45.  πάτον.  παπούντουν. 
— 46.  [του]  οτα.     τον  πέντε  πίφήΐΌδ  ίαΓίΙιΟΓ  οοιίδϊίΙΰΓίΐϋοη. 


108  ΘΡΗΝ02    ΠΕΡΙ    ΤΑΜΤΡΛΑΓΓΟΤ. 

ο  Ταμυρλάνης  ηπλωσεν  εις  όλον  του  τον  τόπον, 

καϊ  δη  λοιπόν  λεηλατεί,  σφάττβι  καϊ  θανατόνει. 

εξόχως  τους  μονάζοντας  καϊ  ιερομόναχους 

τους  μεν  εις  σούβλας  εβαλεν  καϊ  εκατέκαυσέν  τους,  50 

αϊ  δε  διαμπάξ  εκπεσαν  αί  κεφαλαϊ  γερόντων. 

όλοι  κατεδικάζοντο  άνθρακας  ες  γαστέρα, 

εις  δε  το  περιστέρνιον  μετ  ελαίων  ζεόντων, 

οι  μεν  δεθέντες  [όπισθεν]  καϊ  κεφαλήν  προς  πόδας, 

και,  κάτω  φερειν  κυΧικα  ηνάγκαζον  αυτίκα  55 

και  στακτην  εις  το  πρόσωπον  εθέτασιν  ζεοΰσαν. 

τας  μοναστρίας  δε  Χοιπόν  εμίαινεν  εξόχως, 

και  ως  παρθένας  δε  αύτας  εμίαινον  η  φόνευσαν, 

και  αμφοτερωθεν  αύτας  ανδρόγυνος  εχρώντο. 

ετών  εξήκοντα  Χοιπόν  υπάρχοντες  και  πΧεον  60 

και  τέκνα  ενιαύσια  δύο  μηνών  καϊ  τρ'ιων 

εξεβγαλον,  έχώριζον,  ρίχτον  αυτά  προς  γαΐαν, 

επεσφιγγον  αύτοχειρϊ  τάς  εν  γαστρϊ  έχουσας, 

το  εμβρυον  εφόνευον  καϊ  ετυπτον  άνημέρως, 

και  την  τεκούσαν  ετυπτον  οξύ  δραμεΐν  καϊ  τρέχειν.  65 

τους  άνδρας  δε  τους  θεΧοντας  άκοΧυτησαι  τάχα 

δια  το  ρήμα  του  θεού  έχοντες  σάρκα  καμμίαν 

άνιΧεως  τους  ετυπτον  μαχαίρα 

άλλον  δε  επενόησαν  αισχρόν  μεμιασμένον. 

τας  συζυγίας  τών  ανδρών  εμίαινον  ενώπιον,  70 

ου  μόνον  δε  τών  κοσμικών,  άΧΧα  καϊ  ιερέων  • 

τα  τέκνα  των  εμίαινον,  άρρενα  τε  καϊ  θήΧεα, 

αύτοϊ  δεμένοι  εκειντο  τάς  χέρας  καϊ  τους  πόδας, 

και  βΧεποντες  προ  οφθαλμών  την  συμφοράν  την  τόσην, 

εκ  του  συχνού  μιάσματος  εξέψυχον  αύτίκα.  75 

εως  γαρ  εδιέβαινεν  καϊ  ερχετον  ό  άλλος, 

όσοι  αν  επληρώθησαν  τριάκοντα  καϊ  πλέον 

48.  ί)  ληπον. —  50.  €«  ούβΚας.  —  52.  εν  γαστέρα. — 53.  €ΐ'  δέ.  μ-ηδιαλών. — 
54.  δκθίντεε.  [ΰπισθΐν]  οηι.  —  55.  κατοφερέ  κυλίπ  τε  :  βηι.  1)γ  Μ.  Οΐάεΐ. — 
66.  ίθίτασ-ην. — 58.  αύτον  ήμΐνίον  αδόνουντΐ  :  Ι  οίΐηηοΐ  βπΐθη<1  ίΐπδ.  —  59.  (χρόν- 
τω.  ΡβΛίΐρδ  \νβ  Βΐιοιιΐά  τεαιΐ  ανδρά-γυνουϊ.— 60.  αύτοϊ  &άά.  Μ8.  ββίοΓβ  υπάρχον- 
τα.—  61.  τρίον.  —  64.  ίτικτον  πιγ  οορν,  Ί>τχ1;  Ι  Ιιανβ  Ιίίΐΐβ  άοιιΒί  Λαί  Ιΐιϊδ  ϊδ 
ππδΓβαά  ί'οΓ  ετιπτον.  ανιμ4ρο5.—66.  ακολοθυσε. — 67  &ηά  68  εγθ  Ήτϊίίβη  ίη  οηβ 
Ιΐηβ  :  διατορήμα  του  θ(οΰ  ΐχοντα  σάρκα  καμίαν  άνιλίαα  του!  ϊτιπτον  μαχίρα. — 
69  αηά  70.  &\Χον  (πινοϊι  ϊνσαν  εσ  χρον  μεμιασ  μζνον  τασυζιτήασ  τών  άνδρ" 
ίμϊίνον  ϊνοττίον :  ίΐιβδβ  ί^νο  Ιϊπθβ  αΓβ  σίνεη  αβ  αη  ίηδίαηοβ  οί  ϋιβ  αβδίιπί  δρθίΐΐη^ 
οίίΙιβΜδ. — 74.  την  τόσην  συμφοράν. — 76.  #λοϊ. — 77.  'όσως  αν  ΐπΚυ^οθυσα. 


0ΡΗΝΟ2     ΠΕΡΙ    ΤΑΜΤΡΛΑΓΓΟΤ.  109 

τους  άρχοντας  επότιζον  κόνυν  τε  καϊ  κοπρίαν, 
εκρέμαζον  άνω  ποοϊ,  άχείρωτους  καπνίζουν. 

80  καϊ  τι  γαρ  Χέγω  τα  ποΧΧα  καϊ  τι  παραπΧατύνω 

της  συγγραφής  μου  τον  κορμον  καϊ  την  άκοΧουθίαν  ; 
δάκρυα  δε  εκ  συμφοράς  ποταμηΰον  εκρέουν, 
ρευματηδον  εξήρχοντο  εξ  οφθαΧμων  ανθρώπων ' 
οι  νέοι  χύνουν  προς  την  <γήν  ρεύματα  οι  καϊμένοι 

85  εις  άγγηκης  καϊ  πενιχροί  και  χειρϊ  κοπιμαία  • 
καϊ  άΧΧα  πΧεον  τοιγαροΰν  οι  άθεοι  εποίουν  ■ 
καϊ  ταΰτ'  άπέκει  εστωσαν  τα  παρ  αυτών  πραχθέντα, 
καϊ  του  μεγίστου  θαύματος  διηγεΐσθαι  είμ'  [_ετοΐμος~\, 
πώς  ειδον  προ  [τών~\  οφθαΧμων  τά  τέκνα  δέ  της  "Αγαρ 

90  αυτήν  την  όδηγητριαν  (κ   ητον  εντός  της  πόΧης), 
αύτο  το  σχήμαν  εβΧεπον  έμπροσθεν  του  αύθέντου, 
καϊ  κατειργάσατον  αύτον  εκείνου  του  ποΧέμου, 
καϊ  επαρέΒωκεν  αύτον  εις  χέρας  του  εχθρού  του, 
και  παντεΧώς  έζηΧωσεν  εχθρών  άΧωσιν  πάσαν. 

95  η  μαρτυρίαι  δέ  εχθρών  πιστότεραι  υπάρχουν, 
ως  εφησεν  άπόστοΧος  καϊ 

ΗβΓβ  ϋιβ/τα^πιεηί  οτβα1ι&  ο$. 

78.  ίτζοτυζον  κόνων  :  πιγ  βτηβηοΐίΐίΐοη  Ϊ8  ν6Γγ  άοιΛίίυ]. —  79.  &νοποοΌ\  άχη- 
ροντοΰ$. —  80.  παραττλετύνω  :  Μ.  Οίίΐβΐ  ρΐΌροδβδ  παραπΑεθύνω. —  81.  τήσιγρα- 
φίσμου  τον  κρ"μών.  —  83.  ρηματοσοτ  πιγ  βοργ,  ρήματα  δος  Μ.  Οϊάθΐ. —  84.  ΤΙΐβ 
βΓδί  ΛΓ6Θ  ττοΓάδ  3Γ6  νετγ  ιιηοοτίαίη,  &ηά  χύνουν  τι\Άγ  αΐηιοδί  \>β  ζαϊά  ίο  1)6  οη1γ 
πιγ  οοη]βοίιη•β :  ίΐιβ  Μ8.  Ϊ3  ΙιβΓβ,  ίο  πιε,  υηίηίβΐΐϊ&ίοΐβ,  πογ  Ιιαδ  Μ.  Οΐάβΐ  οββη 
αοΐβ  ίο  ιηαΐίβ  ϊί  οηί  οΐ6&τ1γ.  ΤΗβ  βοηβΐιΐδίοη  οί'  ίΐιβ  Ιίηβ  ϊη  ίΐιβ  Μ8.  ϊδ  ρήματα  καϊ 
καμένοι. — 85  Ϊ5  α  βοωρίβίβ  Ώΐγδίβι•γ  ίο  πιθ;  Ι  ΙιβΓβ  £Ϊνβ  ίΐαβ  βχαοί  Γβαάίιι^  οί  ίΐιβ 

Μ8.  ΐΐσαγγηκτισ  καϊ  μζνΤ1  καϊ  χε'ρο  κο  ττιμί5. — 86.  ττΑοΐον. — 87.  καϊ  ταύτα  ττί'ετο- 
σαν  λοιπόν  τα  παρ'  αύτον  πραχθέντα. —  88.  ήμΐ  Λνϊίΐιοτιί  [ετοίμο$]. —  89.  οΊδον 
προ  ο  φθα\μον. —  95.  ί)  πάρχουν. —  96.  καϊ  ιυρνιφίον  :  ίΐΐβ  Ιαδί  \νθΓά  Ι  βαηηοί 
πιαίίβ  οαί. 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΏΡΓΙΑΛΑ2. 


Τηβ  ίΙΐΓβο  ροβπΐδ  \νηίοη  ο,τβ  Ιιθγθ  ρηΜίδηθά  ιιγκΙθγ  Ιΐιβ  ηαπιβ 
οί  Εηιτηαηηβΐ  (χβοΓ^ίΠα,δ  αΓβ  : 

(1)  ίηβ  ροβιη  οη  ΒθϋδαπΛίδ  ; 

(2)  α  Ιαηιβηίαίίοη  (θρήνος)  οη  ίηβ  βαρίιΐΓβ  οί  Οοηδίαηίίηορίβ ; 

(3)  ίηβ  ροβιη  οη  ίηβ  Ρβδί  ο£  Ρηοάβδ,  1498. 
0£  ίΐιβδβ  οηΐγ  ίηβ  ίηίπΐ  ίδ  Ιιθγθ  ρηοΐίδΐιβά  ίηβ  βι*δί  ίίιηβ  ;  ουί 
αΐΐ  ίηΓββ  αΓβ  βοηίαίηβά  ίη  ίηβ  Μ8.  2909  ΐη  ΐΐιβ  Ιηιρβη&Ι 
ΕίθΓατ7  αί  Ραηδ,  \νηβΓβ  ίηβ  Θρήνος  Κωνσταντινουπόλεως  οβ- 
βαρίβδ  ίοΐ.  41-68,  ΐηβ  Θανατικον  τής  'ΡόΒου  69-90,  αηά.  ΐηβ 
Ββλισάριος  91-115. 

Τηβ  Θρήνος  τναδ  ίίΓδί  ρηοϋδΗθά  ο^  Ώτ.  Α.  ΕΠίδδθη  ίη  ίηβ 
ίηίκΐ  νοίηηιο  ο£  ηίδ  "Αηαΐβΐ^ίβη  άβΓ  ηιίίίβΐ-  ηηά  ηβη^ηβοηί- 
δοηβη  ΕίίβΓαίηΓ,"  Εβίρζί^,  1857,  \ν1ιβΓβ  ίηβ  \νοΐ'1ί,  ο\νΐη^  ίο  α 
όϋδβηΓδίνβ  ίηίΐ'οοίαοίΐοη,  ηοίβδ,  αηά  ηιβίπβαΐ  (χβπηαη  ίΓαηδ- 
Ιαίίοη,  βΐΐδ  320  ρα^βδ,  ίηοίβρβηοίβηίΐ^  ο£  ίηβ  βάΊίοΓ'δ  ρΓβίαββ 
τνηίοη  οββιιρίβδ  αηοίηβΓ  χχχϋ  ρα^βδ. 

ΤΙιθ  Ιστορική  βξήγησις  ιτβρί  Βελισαρίου  \ναδ  ρηηίβα!.  ίΥοπι 
ίηβ  Μ8.  αϊ  Ραήδ  ίη  α  νβΓγ  αβοηΓ&ΐβ  οορ^,  οηί  ^ίίηοηί  ίηβ 
δΐί^ηίβδί  αίίβηιρί  αί  ίβχίηαΐ  οΓίίίοίδίη,  ογ  ΐ>τ.  3.  ΑΠβη  (τίΐβδ, 
1843  (Οχ&Γά,  ΡαΛβΓ ;  Εοηάοη,  Ώ.  Νιιίί).  Οηΐγ  60  βορίβδ 
\νβΓβ  ρηηίβά  ο£  ίηίδ  βάίίίοη,  αηά  ίί  ίδ  ηο"ϊν  ηβχί  ίο  ίηιροδδίοΐβ 
ίο  οοίαίη  οηβ.  Ι  οορίβά  ίΐιβ  \νηο1β  ροβπι  αί  Γ)γ.  Οίΐθδ'δ  ηοηδβ 
αί  8ηίίοη  (διπτβγ),  αηά  οβ£  ηβΓβ  ίο  γθοογοΙ  ναγ  βίηοβΓβ  ίηαηΐίδ 
ίοΓ  ίηβ  ηοδρίΐαΐίίγ  ίηβη  δηο\νη  ίο  ηιβ,  αηοΐ  ίηβ  ΙπηοΙηβδδ  τνίίη 
τνηίβη  Ώτ.  Οίΐθδ  α£ίβΓ\ναΓάδ  οοηββηίβά  ίο  βοΐΐαίβ  ηι^  ίβχί  "ννίίη 
ηίδ  βάίίίοη.  Ότ.  Οΐΐβδ  βοηδίαΙβΓβοΙ  ίηβ  ροεηι  αδ  ίηβ  ^νοιίί  ο£ 
αη  αηοηγιηοαδ  \ντίίβΓ,  ίΐιοα^η  νβΓδβ  843  βΙβαΓίγ  νίηαΐίοαίβδ  ίί  | 
ίο  (3τ60ΐ•§ί11α8,  ίί"  ίηάββοί  \νβ  αΓβ  τί^ηί  ίη  αοββρίίη^  ίηβδβ  οοη 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ2.  111 

2ΐιΐ(ϋη£  Ιίηβδ  αδ  £βηυίηθ,  οη  \νηίο1ι  ροίηί  ιήογθ  \νί11  1>β  βακί 
ιηοη.  Βηί  ϋι\  Οίΐβδ  \ναδ  ηο  άοηοί  ίηίΐαβηοβοί  ίη  ηίδ  ορΐηίοη 
αβ  ίο  ΐΐιβ  αιιίηοΓδηίρ  οί  ίΐιβ  ροβπι  1)γ  ϋαοαη^β'β  δίαίβηίΘηί  ίη 
Ιιίδ  "  Ιηάβχ  Αιιοίοπιηι,"  ρ.  36,  \νηβΓβ  ίί  18  ηιβηίίοηβάΐ  ίη  ίηθ 
ίΌ11ο\νίη£  ίβηηδ  : 

Ηΐ8ίοϊ•ΐα  ΡαύιιΙοΒα  ΒβΚίατϋ,  νβΓδΐοιίδ  ροΚϋοίδ  θΓ3εοοοαΓΪ)αΐΊβ  οοηδοπρία,  βχ 
Εοά.  Μβηίβΐΐαηο,1  ηιιηο  Β,θ£Ϊο,  Ιιοο  Ιϊίτιΐο :  Ιστορική  εξήγησις  περϊ  Βελλισαρίου, 
ψ  η  τύχη  ύψωσε  κα>  τύφλανεν  ό  φθόνος,  επί  της  βασιλείας  δε  μεγάλου  βασι- 
\4ως•  Ιουστινιανός  ελε'γετο  καϊ  μεγαϊ  αυτοκράτωρ,  βίο.  Υίάβ  Ι,αιιΛβΟΠίπΐ  <1β 
Βϊοΐ.  02Β8αι•.     Ιίΐ).  5,  ρ.  -264. 

Τΐιβ  βΓδί  ίο  νίηάίοαίβ  ίηίδ  ροθηι  Ιο  ίίβ  αηίηοΓ  \ν&δ  ΚοΓαβδ, 
λνηο  δρβαΐίδ  ο£  ίΐ  ίη  ηίβ  "Ατακτα  II.  ΠρόΧ.  6,  α»  ίΌΠο\νδ  : 

Μεταβαίνω  εις  τρίτον  άλλο  του  [δ0.  του  Γεωργιλλα]  -ποίημα  επιγραφόμενον 
"Ιστορική  εξήγησις  περί  Βελισαρίου."  Τοΰτο,  αν  καϊ  δεν  φερη  τόνομα  του 
Γεωρ-γιλλα,  συμπεραίνεται  όμως  άπο  τους  ανωτέρω  (σελ.  γ')  σημειωθεντας  τεσ- 
σάρας στίχους,  γραμμένους  καϊ  εις  τοΰτο  απαραλλακτως  άντι  επίλογου,  ως  ε»5 
το  πρώτον  ποίημα  [ϊ.θ.  το  Θανατικον  τ.  'Ρ.],  'ότι  είναι  -γέννημα  του  αύτοΰ  ποιη- 
τοΰ,  καϊ  -γέννημα  πρωτότοκον,  επειδή  καϊ  το  πραγματικον  καϊ  το  λεκτικον  αυτοΰ 
μέρος  είναι  πολύ  των  άλλων  αηδέστερα,  καϊ  ή  στιχουρ-γία  του  δεν  έχει  το 
δμοιοτελευτον. 

Τηίδ  δίαίβτηβηί  ίδ  αίδο  ΓβρβαίβοΙ  αηά  ϊη  ίίδ  \ν1ιο1β  οβαηηο; 
δτιτηηΐθά  πρ  ο  γ  Μ.  Οιάβΐ  ίη  ηίδ  "  Ε'ίαά-Θ  βπγ  Ια  ΙάίίβΓαίηΓβ 
Θτβοςιιβ  Μοάβι-ηβ,"  ρ.  367 : 

ΟβοΓ^ίΙΙαδ  α  οοηιροδβ  Ιτοϊδ  ροεπιβδ  δ,  ίτοϊδ  έροηιιβδ  άϊίϊθΓοηίβδ  άβ  δα  νΐβ.  Α 
νΐη^ί  αηδ,  α  ρβυ  ρΓθδ,  δαϊναηΐ  Οογϊιϊ,  Π  έοπνϊί  δοη  ΒέΙι&αΐτβ.  0β  ρΓβιηίβΓ  οτινΓ&^β 
η'οίΓΓβ  ααοιπιβ  ίι•αοβ  άβ  Ια  ήπιο.  Σα  Ζωηβηίαϋοη  βμτ  Ια  ρτΪ8β  άβ  ΟοηβΐαηϋηορΙβ 
ο£Γγο  άοδ  ραδδα^βδ  οίι  Ια  ήιηβ  αρραι-αιί.  II  η'γ  α  Ια.  φΐβ  άβδ  ίβηίαίίνθδ  πτέ§ιι1ίέΓβδ, 
1β  ρΓβηιϊοΓ  εδδαί  (Ι'ιιη  3611  ηοιινβαιι.  8οη  ροβιηβ  βιιγ  Ια  Ρβ8ΐβ  άβ  ΒΑοάββ  βη  1498  οδί 
γϊπιθ  ;  (Ιο  1453  3  1498,  Ια  ππιβ  βδί  (Ιβνβηιιβ  ιιηβ  ηέοβδδίίβ  ροιιν  Ια  ροέδίθ. 

Βηί  Ιοανίη^  αί  ρΓβδβηί  ίηο  οριβδίίοη  ο£  ίΐιβ  αιιίηοΓδηΐρ  ο£ 

ίηο  ροβπι  οη  Ββΐΐδαηαδ  αηόΐ  οί  ίηβ  Θρήνος  ίη  ίίδ  ηηδβίίΙβΛ 

οοηάίίίοη,  ίί  δηουΐοΐ  οβ  οΟδθΓνεοΙ  ίΗαί  Ώγ.  Οίΐβδ  \ναδ  ηηοΙθΓ  ΐΚβ 

βΓΓοηβοηδ  ίηιρΓθδδίοη  ίηαί   ηίβ  βάϊίίοη  ο£  ίΐιβ  "  ΒβΙίδαΓπΐδ  '; 

\ναδ  ΐηο  ρΗηββρ8.     Ιί  ίδ  ΐπιβ,  ίηβ  ίίΓδί  βάίίίοη  δββηΐδ  ίο  οθ  δο 

ΒοαΓοβ  αηά  αΐηιοδί  ιιηΐνΐιοννη  ίηαί  ίί  οοιιΜ  βα,δίΐΥ  βδοαρβ  ίΐιβ 

ο,ίίβηίίοη  ο£  αη^  δοΙιοΙαΓ.     Ι  ίΓαηδοήοβ  ίίδ  ίίίΐβ  ί'Γοηι  ΡαραΛο- 

ρηίοδ  νΓθίοδ  ΝεοβΧληρικη  Φιλολογία  2,  ρ.  29  : 

Λιηγησις  εις  τάϊ  πράξεις  του  περιβόητου  στρατηγού  των  'Ρωμα'ιων,  μεγάλου 
Βελισσαρίου.  Ιη  νοηοΐΐα  ροΓ  ΡΓαιιοοδβο  ΚαηιραζζοΙΙο,  Γαηηο  άοΐ  δί^ηοΓΟ 
Μυι,ιν.     4ίο. 

1  Ιαοηιιοδ  Μβηίβΐ,  α  Γαταοΐιβ  αικί  ΙοατηοΛ  ρ1ιγδΐοίαη,  Λο  ροδδΟδδοτ  οί  α  ναΙηαΜο 
οοΙΙοοΗοη  ο('  οΐά  Μ  88.,  <]ΐοι1  λ. η.  167 1 ,  αικί  ώβ  Μ88.  -ννεπ;  ίΐιοη  ίι•αηδίΌπ•ο(1  ίο  Ιΐιο 
Κογαΐ  Ι,ίοι-αι-ν.  Οη  ΐΐκ;  Μ  8.  21)09,  βοο  αίδο  Α.  Μοίοί,  Οαίαΐο^ιΐδ  οο(1ίοιιπι  ηιαυιι- 
Βοήρίοηιιη  Ιηυΐίοίΐιοϋαί  τοβΐαι  (Γαπδ,  1740),  νοί.  2,  ρ.  568. 


112  ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ2. 

Μ.  θίάβΐ,  Ε'ΐικίθ,  βίο.,  ρ.  257,  δα^δ  οί  ίηίβ  ροβπι  ίηαί  ΐί  18 
"  ίΓβδ-βοηηη  άαηδ  Ια  θτβββ  βί  ηοηνβΐΐβπιβηί  ΐπιρΓΐπιβ,"  οιιί 
τνηβίηβΓ  ίΐιΐδ  πιβαηδ  ίηαί  ίηβ  ροβπι  Ιιείδ  Οββη  Γβββηίΐγ  ΓβρηηίβοΙ 
ίη  (τγθθοθ,  ογ  δηοαίά  οβ  ηηαΙβΓδίοοίΙ  αδ  απ  αΐΐηδΐοη  ίο  Ώγ. 
(τΐΐβδ'δ  βάΐίΐοη,  Ι  άο  ηοί  νβηίπΓβ  ίο  άβοΐάβ.  Αϊ  αΐΐ  βνβηίδ,  Ι 
ΙίηοΛν  ηοίηΐη^  οί  η,ηγ  Γβββηί  βάΐΐίΐοηδ. 

Βθδϊάθδ  ίΐιβ  Μ 8.  αί  Ραι-ίδ,  ίηβ  ροβπι  ίδ  αίδο  ίουηθ.  ίη  ίηβ 

Μ8.  297  οί  ίηβ  Ιπιρβηαΐ  ΙαΟΓαΓγ  αί  Υΐβηηα,  ίηβ  βαπιβ  Μ8. 

\νηΐβη  βοηίαΐηδ  ίηβ  ροβπι  οη  Ποηοδ  αηά  ΡΙαίζΐαίΙοΓα,  αηά 

λνηβΓβ  ΐί  ηΐΐβ  ίοΐ.  223#-245«.     Σιαπιοβοΐιΐδ  (ίο  \νηοπι  ϋηβαη^β 

ΓβίβΓδ)  άβδβηοβδ  ΐί  αδ  ίο11ο\νδ  : 

Αηοηγιηί  οιπιΐδάαπι  ηαπ-αϋο  ίαΐ>ιι1θ53,  ΟΓδεοο-ΒαΛαπι  <1β  Ββΐϊδαπϊ  εχοοεοαϋοηβ 
βί  πίθηάίοϊίπ,ίθ,  οιιίιΐδ  ΐίίαίιΐδ  βί  ρηηοϊρϊιιπι :  Αιήγησις  ώραωτάτη  του  θαυμαστού 
ανδρός  του  λεγομένου  Βελισαρίου  •  'Λ  θαυμαστον  παράδοξον,  &  συμφορά  με• 
γάλη,  βίο. 

Ενβη  ίι-οπι  ίηϊδ  βηοΓί  ηοίΐββ  ίί  \νΐ11  οβ  δββη  ίηαί  ίηβ  ίβχί  οί 
ίηβ  Υΐβηηα  Μ8.  άΐββΓδ  ίι•οπι  ίηβ  οηβ  ραοΐΐδίιβίΐ  ογ  ιΐδ.  Ιί  ϊβ 
πιηβΐι  ίο  1)6  Γ6£Γβίίβ(1  ίηαί  ΐί  \?αδ  ΐπιροδδΐοΐβ  ίο  οοίαΐη  α  βοΐ- 
Ιαίΐοη  ίοΓ  ίηβ  ριντροδβ  οί  ίηβ  ρΓβδβηί  βάΐίΐοη. 

ΚοΓαβδ'δ  βοηβΐηδΐοηδ  αδ  ίο  ίΐιβ  βοηιηιοη  αηίΙιοΓδΙιΐρ  οί  ίηβδβ 
ίΠΓββ  ροβπΐδ  αΓβ,  αδ  \νβ  ηανβ  αίΓβαα^  δββη,  αβββρίβόΐ  \)γ  Μ. 
(τΐάβΐ ;  ίΐιβγ  ατβ  αίδο  αάιηΐίίβά  ογ  Μ.  Κ.  Ν.  8αίηαδ  ΐη  ηΐδ  ΐηι- 
ροΐ'ίαηί  ^νοιΊί  ΝβοέλΧηνικη  Φιλολογία.  Βιογραφίαι  των  εν  τοις 
γράμμασι  διαλαμψάντων  ΈλΧηνων,  άπο  της  καταΧύσεως  της 
Βυζαντινής  Αυτοκρατορίας  μέχρι  της  ΈλΧηνικης  εθνεγερσίας, 
Αίΐιβηδ,  1868,  ρ.  101  βη.     Ι  ίΐ'αηδβΓίΟβ  Ιιΐδ  δίαΐβηιβηί : 

Εμμανουήλ  Τεωργιλάς. 
Έγεννηθη  εν  'Ρό'δω  •  νιος  έγραψε  διά  στίχων  Βίον  του  Βελισαρίου  •  ύστερον 
δ'  εθρηνησε  την  επισυμβάσαν  αλωσιν  της  Κωνσταντινουπόλεως,  προτρεπων  τοιις 
Χριστιανούς  ηγεμόνας  'ίνα  δμονοησαντες  συγκροτί)σωσι  νεαν  σταυροφορίαν  προς 
διωγμον  τοΰ  άσεβους  σκυλοτοΰρκου.  Μετά  παρελευσιν  αρκετού  χρόνου  δ  'Ρόδιοί 
στιχουργός  εθρηνησε  την  επισυμβάσαν  εν  ετει  1498  εϊς  την  -πατρίδα  του  συμ- 
φοραν  διά  την  έπισκηψασαν  πανώλη.  Πολλοί  των  οικείων  τοΰ  Γεωργιλά.  εγε- 
νοντο  θύματα  της  θεομηνίας  εκείνης,  καϊ  επί  ττ)  στερήσει  ιδίως  αυτών  δ  ποιητής 
άνακράζει  βαρυπενθών. 

Ι  λνοιιίαΐ  ίιπ-ίηβΓ  α<Μ  ίηαί  ίηβ  βπιΐηβηί  ΕΓβηβη  ββηοΙαΓ,  Μ. 
Ε^^βΓ,  ρι-οηοηηββδ  ΐη  ίανονίΓ  οί  ΚοΓαβδ'δ  ορΐηΐοη  ΐη  Ιιΐδ 
"  ϋΐδβοηΓδ  8ιιγ  Ια  Ιαη^ιιβ  βί  Ια  ηαίΐοηαΐΐίβ  ^Γββεριβ "  \νΐ1η 
\νηΐβ1ι  Ι  απι,  Ηο\νβνβΓ,  οη1γ  αβηπαΐηίβαΐ  ΐη  ίηβ  βτββίζ  ίΓαηδ- 
Ιαίΐοη  ογ  Δ.  Β.  (ρποΐΐδίιβά  αδ  απ  αρρβηάΐχ  ίο  ίηβ  Αίηβηΐαη 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ      ΓΕΏΡΓΙΛΛΑ2.  113 

ρβηοάίοαΐ  Ή  ΧρυσαΧλίς,  1865) :    8θθ  ίηβΓβ  ιπογθ  βδρββίαΐΐν 
ρ.  12  80[. 

Τηβ  α^Γββηιβηί  ΐΐιιιβ  ορβηΐγ  βχίδίίη^  υβίτνββη  ίηΓββ  δβηοΙαΓβ 
τνΐιο  αΐΐ  &γθ  αβηπαίηίβαΐ  τνίίη  αη<1  ηηοίβ  ϋι\  ΕΠίδδβη'δ  βάίίίοη 
οί  ίηβ  Θρήνος,  αηά  τνηο  πιάν,  οί  οοηΓδβ,  οβ  βχρββίβεΐ  ίο  ηανβ 
τβ&ά  ηίδ  αΓ§•ηπΐ6ηίδ  α^αίηδί  ΟβοΓ^ίΠαδ'δ  ανιΐΙιοΓδΙιίρ  οί  ίηβ 
Θρήνος,  ρ.  12-16, 18  οί  α  ββΓίαίη  ίπιροΓίαηββ.  Ηανίη^  ηιγδβΐί 
βοπιβ  ίο  ίηβ  δαηιβ  βοηοΐαδίοηδ  αδ  ΚοΓαβδ  αηά  ίηβ  δβΙιοΙαΓδ  "ΐνηο 
εκίορί  Ιιΐδ  ορϊηίοηδ,  Ι  ίββΐ  οοηηοΐ  ίο  ο£Ρθι•  α  ίβ^ν  οοββΓναίίοηδ 
■ννηίβη  πιάν,  ρβΛαρδ,  ΐ>β  ίοηηαΐ  ηδβίαΐ  ΐη  δβίίΐίησ•  ίΐιίδ  ηηβδίίοη. 

(1)  Τΐιβ  ροβηι  οη  Βελισάριος  αρρβαΓδ  ίο  1)θ  βοηιροδβοί  ύβ/Ότβ 
ίΐιβ  βαρίαΓβ  ο£  Οοηδίαηίίηορίβ  1>γ  ίΐιβ  ΤηΓΚ.8  (1453) :  8ββ 
νβΓδβ  841,  τήν  πολιν  που  'νβ  κβφάλΐν,  θελουσι  την  εττιάσειν 
(ίΐιβ  ΤπΓΐίδ  ίΙΐΓβαίβη  ίο  ίακβ  Οοηδίαηίίηορίβ).  Τηβ  ροβηι  τνα8 
ηοί  οοπιροδθίΐ  αδ  α  πιθγθ  ηαΓΓαίίνβ  οί  ίηβ  οίοβάδ  οί  ΒβΙίδαΓίηδ, 
1)ΐιί  \νίΐη  α  άίβίίηοί  ροΐίίίβαΐ  ΐβηάβηβγ  :  τνίίηβδδ  βδρβοίαΐΐγ  ίηβ 
ΐηίΐ'οοίποίίοη  (νβΓδθ  16  δηη.),  αηά.  ίηβ  οοηοΐιΐδίοη  (ν.  808  δηη.). 
Εγοπι  ίηβ  ραιί  αίίνΐΰηίβοί  ΐη  ίΐιίδ  ροβηι  ίο  ρβΓδοηδ  οβαπη^  ίΐιβ 
ηαπιβδ  οί  \νβ11-κηο\νη  θτββκ  ίαηιίΐίβδ,  ηαηιβδ  αίίβΓτναΓ(ΐ8  οοοπγ- 
ηη§  ίη  ίηβ  αββοιιηίδ  οί  ίηβ  βαρίηΓβ  οί  Οοηδίαηίίηορίβ  (βδρβ- 
βίαΐΐγ  νβΓδβδ  445-450),  ίί  δββηιβ  νβΓγ  ρι-οοαΜβ  ίηαί  ίηβ  αηίΙιοΓ 
\νβηί  δο  ί&Γ  αδ  ίο  ροίηί  Ιιΐδ  πιοι-αΐ  αί  ηιβη  ρΐαγίη»  ίηιροΓίαηί 
ραιίδ  ίη  ίηβ  1&δί  άανδ  οί  ίΐιβ  Βνζαηίίηβ  ΕιηρίΓβ. 

(2)  Τηβ  ροΐίίίοαΐ  ίβηαίβηον  αηά  ίηβ  ηιοΓαΙ  οί  ίΐιβ  Βελισάριος 
αΓβ  ίΐιβ  βαηιβ  αδ  ίηοδβ  οί  ίηβ  Θρήνος.  Ιί  δΐιδΊοβδ  ίο  ροίηί  ίο  α 
ίβ\ν  ΓβπιαΓκαοΙβ  ίηδίαηββδ  οί  βοίηοίαίβηοβ  ίη  ίΐιβ  ίτνο  \νοΓΚδ. 
Τη  β  ροβί  οί  ίΐιβ  Βελισάριος  δανδ,  νβΓδβ  822  80^.  : 

καΐ  τις  τδ   έπροζενησΐν  οί  Τούρκοι  ν1  αΰθΐντίσουν, 

κάί  την  'Ρωμαϊκην  φυ\ην  'ς  την  ζ(ΰ~γΧην  των  να.  θέσουν; 

ουούς  άλλοϊ  το  (ποικΐν  (ί  μη  ή  άμαρτιαΊς  μας, 

ζηλία,   φθόνος  κα)  κακία  κα\  ατυχία,  καϊ  (ρις. 

ΟοηιραΓβ  ίΐιβ  ίο11ο\νίη£  ραδδα^β  ίη  ίηβ  Θρήνος,  νβΓδβ  161  8η. : 

εχαθησαί'  οί  Χριστιανοί•     θίΐ,   πώς  τ'  απομίνας  ; 

οί  ΐδικαΓϊ  μας  άμαρτιαΐς  το  προξένησαν  τοΰτο  • 

σΰννους,  συστρίφων  κατά.  νουν,  ΚΑΙ   ΠΑΛΙΝ  οϋτως  λίγοι. 

Αηόΐ  α^αίη,  νβΓδβ  834  δηη.  : 

τρία  πρά-γματα  έχάλασιν  την  'Ρωμανίαν  'ύλην  • 
Ό  Φ0ΟΝΟ2,   ή  φιλαργυρία,   καϊ  ή  Κ(νη   ελπίδα, 
καϊ  τοΰτο  (νι  αληθινον,  κανύς  μή  τ'  απιστηστ). 


114  ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ2. 

Ιί  \νί11  1)β  8Θθη  ίΐιαί  ΐΐιβ  αηίηοΓ  οί  ίΐιβ  Θρήνος  αίίήοηίβδ  ίηβ 
βαιηβ  ίιηροΓίαηοβ  ίο  ίηβ  ίηίΐιιβηοβ  οί  Φθόνος  ίη  ίηβ  άοτνηίαΐΐ  οί 
ίηβ  Βνζαηίίηβ  ΕιηρίΓβ,  α8  \νβ  ηηά  80  ρο^βΓίαΙΙν  βηιρηαδίζβίΐ 
ίη  ίηβ  Βελισάριος. 

(3)  Ιη  ίηβ  ίηΓββ  ροβιηδ,  ηαίιΐΓβ  ίδ  βα11β(1  ηροη  ίο  βηαΓβ  ίη 
ίηβ  ροβί'δ  ογ  ίηβ  ηβΓο'δ  πιίδβΓν.  Τηιΐδ  ίη  ίηβ  Βελισάριος, 
νβΓδβ  475  8^.  : 

κλαΐ  τον  δ  ήλιος  αυτοί,   κλαΐ  τον  καί  ή  σελήνη, 
καΐ  τα,  στοιχεία  τ'  αψι/χα  συγκλαίουν,  συλλυποΰνται. 

Τηίδ  ίόίβα  Ϊ8  ίυΐΐν  τνοΛβά  οπί  ίη  ίηβ  Θρήνος,  νθΓ8β3  406-429, 
\νηβΓβ  ίηβ  Ιαδί  Ιίηβ  ίδ 

καϊ  τα.  στοιχεία  τ'  ουρανού  κλα'ιουν,  θρηνούν  την  πόλιν. 

Ιη  ίηβ  Θανατικον  τής  'ΡόΒον,  νβΓδβ  90  δα^.,  \νβ  ηανβ  ίηβ 
£ο11ο\νίη§  ραΓαΙΙβΙ  ραβδα^β : 

&  ουρανί  κατάστερε,  ήλιε  κα\  φεγγάρι, 

όρη,  βουνά,  καϊ  θάλασσα,  γη  τής  'Ρο'δον,  τα  δρη, 

κλαύσατε  καϊ  θρηνήσετε  ταΊ$  άτυχαις  ταΪ5  κόραα. 

(4)  Ι£  ίί  ίδ  ηο\ν  ρΓοο&ϋΙβ  ίηαί  ίηβ  Βελισάριος  αηαΐ  ίηβ  Θρήνος 
&Γβ  \νηίίβη  ον  ίηβ  δαηιβ  αηίηοΓ,  \νβ  βηά,  οη  ίηβ  οίηβΓ  ηαηά, 
8βνβΓα1  ροίηίδ  ίη  τνΐιίβΐι  ίΐιβ  Βελισάριος  α^Γββδ  νάίη  ίηβ  Θανα- 
τικον τής  'Ρόδου.  Τηιΐδ  "ννβ  ηανβ  ίηβ  ρβοιύίαΓ  ηδβ  οί  ίηβ  ρΓβ- 
ροδίίίοη  άφ  οβίοΓβ  ίηβ  ατίίβΐβ  ίη  ίΐιβ  Βελισάριος,  νβΓδβδ  696 
αηά  717,  α  ρββηΐίαηίγ  "ννηίβη  οββπΓδ  ιηοΓβ  ίηαη  οηββ  ίη  ίηβ 
Θανατικον,  αηά  α^αίη  ίηβ  ΛνοΜ  θνήσις,  τνηίβη  δίΓηοΙί  ΚοΓαβδ 
αδ  α  νβΓν  ηαρργ  βχρΓβδδίοη,  οββηΓδ  Βελισάριος  835  ;  δββ  ηοίβ 
οη  Θ  ανατ.  νβΓδβ  3. 

(5)  Ιί  ηιαν  οβ  αδδβΓίβά  ίΐιαί  ίηβ  βοηιροδίίίοη  αη<1  ίοηβ  οί 
ίηβ  Θανατικον  οβίΐΓ  α  δίπΐάη^  Γβδβηιοΐαηββ  ίο  ίηβ  δίγΐβ  οί*  ίηβ 
Θρήνος,  ίηοη^η  ίί  δηοηΜ  αίδο  οβ  αείηιίίίβά  ίΐιαί,  ίη  ροβίίβαΐ 
ναΐηβ,  ίηβ  ΙαίίβΓ  ίδ  δΐιρβηοΓ  ίο  ίΐιβ  Θανατικον.  (8ββ  ΕΠίδδβη, 
ρα§β  12.) 

(6)  Βοίη  ίηβ  αηίηοΓ  οί  ίαβ  Θρήνος  αηά  οί  ίηβ  Θανατικον, 
ηο  άοιιοί,  οβίοη^βά  ίο  ίΐιοδβ  βτββίνδ  ^νηο  ηα(1  ΓβίηΓηβοΙ  ίο  ίηβ 
οοδοιη  οί  ίΐιβ  Κοηιαη  Οαίΐιοΐίβ  ΟΙιηγοΙι  αη<1  βχρβοίβά  ίηβ  τβδίο- 
Γαίίοη  οί  (τΓββΙί:  ηαίίοηαΐίίγ  ίτοηι  ίηβ  ηαηάδ  οί  ίηβ  Ρορβ.  Τηίδ 
ίδ  ηηίίβ  ββΐ'ίαίη  ίτοηι  ίΐιβ  Γβδρββίίαΐ  ιηαηηβΓ  ίη  \ν1ιίο1ι  ίΐιβ  Ρορβ 
άτια  Ιιίδ  ΟαΓαΙίηαΙδ  αΓβ  δροΐίβη  οί  ίη  οοίη  ίΐιβδβ  ροβηΐδ,  ΐηοη^η 
Κοί'&βδ  ίήβδ  ίο  άίδ^ηίδβ  ίηίδ  ίαβί  αδ  ηιιιοη  αδ  ροδδίοΐβ. 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ2.  115 

(7)  Αδ  οοηοβΓΠδ  ίηβ  Γβαβοη  \νηγ  ίΐιβ  ροβί  ά\οβδ  ηοί  βηοοδβ 
ίο  αίηχ  ίΐιβ  δί^ηαίιΐΓβ  οί  ηΐ8  ηαηιβ  ίο  ΐΐιβ  Θρήνος,  ίηαί  ίδ  ρβΓ- 
ίββίΐν  υδβίβδδ  Γογ  118  ίο  ΐηηιιΐΓβ.  ΤΙιθ  ροβί  ηαδ  ηίδ  ο\νη  Γβαδοηδ  : 
τ  ονομά  μου,  ου  <γράφω  το  δια,  τίττοτις  που  ξεύρω.  Βιιί  ίηαί 
ΟθΟΓ^ΐΙΙαδ  ίβ  ίηβ  αιιίΙιοΓ,  ΐδ  ίο  πιν  ηιίηά  ςηΐίβ  βνίάβηί  ίτοπι 
ίηβ  ηιιιηβΓ0ΐΐ8  βοίηοίάβηοβδ  \νηίβη.  βχίδί  οβί\νββη  ίηίδ  ροθπι 
αη(1  Ιιΐδ  οίηβΓ  ρΓοοΙιιοίίοηδ. 

(8)  Ιί  πιί^ηί  βηίβΓ  ίηβ  πιίηά  οί  α  νβΓγ  ίηβΓβ(1η1οιΐδ  βΓΐίίβ  ίο 
(Ιοηοί  ίηβ  αηίηβηίίοίίγ  οί  ίηβ  βοηβΐιΐδίοη  οί  ίηβ  ροβπι  οη  Ββ- 
Ιίδαπηδ,  νθΓδθ  842  δο^.,  ογ  βνβη  812  δα^.  Βαί  δΐιρροδίη^ 
ΐηβδβ  Ιΐηβδ  ίο  ηανβ  Ίβββη  ο,άάβά  ον  αηοίΙιβΓ  Ιιαηά  ίηαη  ίηβ 
ροβί'δ,  τνβ  &γθ  άπνβη  ίο  ίΐιβ  αδδΐιπιρίίοη  ίηαί  ίηβ  ροβπι,  δποη 
αδ  \νβ  ηανβ  ίί,  ίβ  \νίί1ιοαί  ο,  δίπίαΜβ  βοηβΐιΐδίοη.  Ιί  18,  ηιΟΓβ- 
ονβΓ,  βχίΓβπιβΙγ  ίπιρΓοοαοΙβ  ίηαί  ίηβ  -ννηοΐβ  ραδδα§β  βοηι- 
πιβηοίη^  νβΓδβ  813  ίδ  δραποιίδ,  αδ  ίηβ  βοηηβχίοη  οβίτνββη  ίί 
αηά  ίηβ  ρΓβοθάίη^  Ηηβδ  ίδ  ηιιίίβ  ηαίιίΓαΙ  αηά  βαβγ.  Νογ  \ροη1<1 
ίί  οβ  αάνίδαβίβ  ίο  Ιβΐ  ίηβ  ροβπι  οτβαΐί  οίΓ  αί  νβΓδβ  842,  αδ  ίηβΓβ 
α§αίη  ίπβ  ίηίίπιαίβ  οοηηβχίοη  οβί^ββη  ίηβ  ί\νο  ρατίδ  ΓβηόΙβΓδ 
δηβη  απ  αίίβηχρί  νβΓ γ  πηΐϊΐίβΐν  αηά  α\ν1<;\ναΓα1.  Ιί  δποπίά  οβ 
ΟϋδβΓνβά  ίηαί  ίηβ  ητδί  ί\νο  Ηηβδ  Ηανβ  ίη  ίπβ  Βελισάριος  ηοί 
βχαοίΐν  ίηβ  δαπιβ  \νοΓ(ϋη^  αδ  ΐη  ίηβ  Θανατικού,  αηά  ατβ  βαΐ- 
βηίαίβά  ίο  ΓβηιίηοΙ  ίηβ  ΓβαοΙβΓ  οί  α  ρα§δ3§β  ΐη  ίηβ  Θρήνος, 
νβΓδβ  815  δη.  : 

τοΰτο  θαββώ  το  ίϊϊ  θεον  να.  μην  έξΐψυχησω 

καϊ  ού  μην  ίδω  θάνατον  έ'ωχ  ου  ϊδω  την  -πάΚιν  κ.τ.λ. 

Τΐιβδβ  αΓβ  βοπιβ  οί  ίΐιβ  Γβββοηδ  λνΐιϊοη  ηανβ  ΐηα!ηοβοΙ  πιβ  ΐη 
ίηίδ  ηιιβδίίοη  ίο  δίάβ  Λνίίη  ΚοΓαβδ  α^αίηδί  ΕΙΗβδβη.  Βηΐ  Ι 
ίββΐ  οοΐί^βοί  ίο  αάΐά  ίηαί  ίηβΓβ  δββπΐδ  ίο  πιβ  ίο  οβ  δΐιοη  ^Γβαί 
δΐπιίΐαηίγ  ΐη  ίηβ  οΐΐοίΐοη  άπα  δίγΐβ  οί  ίηβδβ  ίΙΐΓββ  ροβπΐδ  ίηαί 
ίηβν  πιΐ^ΐιί  ^νβΐΐ  αί  οηοβ  οβ  Γββο^ηΐζβ(1  αδ  ίηβ  ρΓοάηβίίοηβ  οί 
οηβ  αηά.  ίΗβ  βαπιβ  ααίΙιΟΓ ;  οιιί  ίί  βββπΐδ  ιιηηβββδδαΓν  ίο  ρπΓδπβ 
ίηίδ  ροίηί  ΗβΓβ  ΐη  άβίαϋ,  αδ  βαΓβίαΙ  ΓβαοΙβΓδ  πιάν  ηβΓβ  \νβΠ  1>β 
Ιβίί  ίο  ίΗβΐΓ  ο\^η  ΓβδουΓββδ  ΐη  ίι-αοίη^  αηοΐ  οίονβίορΐη»  α  ηϊηί 
\νηΐβη  ίί  δηπίοβδ  ίο  £•ίνο  ηβΓβ  ΐη  α  ^βηβΓαΙ  ίοΐ'πι. 


116 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ    ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


ΙΣΤΟΡΙΚΗ  ΕΈΗΓΗ2Ι2  ΠΕΡΙ  ΒΕΛΙΣΑΡΙΟΥ 

τον  όν  η  τύχη  ύψωσεν  καϊ  τύφλανεν  6  φθόνος• 
επί  της  βασιλείας  δε  μεγάλου  βασιλέως, 
Ιουστινιανός  ελέγετο  καϊ  μέγας  αυτοκράτωρ 
καϊ  της  μεγάλης  εκκλησιάς  άγιας  ψόφιας  δομητωρ. 


Ιη  Λβ  ΙΐπΐΘ 
οΓ  Ιΐιβ  Επι- 
Ρ6Γ0Γ  ,ΓιιβΙϊ- 
ιικιη,  Ββΐίβίΐ- 

ΓΪ113       8110 - 

οιιπιοβά      Ιο 

6Ι1Τ7  31ΐά  0ΕΙ- 

Ιυιιιιιν. 


Εηνχ  δίκΐ 
ιηυτάβΓ  αΓβ 
οίοββΐ^  αΠίβά 
Β.Ώ&    \νοΓΐι 

πιιιοΐι    αιίκ- 
οΐιίβί, 


'ίΐ  θαυμαστόν  μυστήριον,  ώ  συμφορά  μεγάλη ' 

λύπη  άπαραμύθητος,  οδύνη  καϊ  πικρία  • 

είς  τον  καιρόν  του  άνακτος  ^Ιουστινιανού  μεγάλου, 

μεγάλου  αύτοκράτορος,  μεγάλου  βασιλέως, 

(καϊ  κτίτωρ  της  άγιας  Σόφιας  μεγάλης  εκκλησίας)  10 

έφάνη  Βελισάριος,  άνηρ  σοφός  ανδρείος  • 

εν  τοις  πόλέμοις  τοιγαροΰν  καϊ  μηχανάς  καϊ  πράξεις 

να  είπες  κ  ητον  οφθαλμός  της  Κωνσταντινούπολης, 

κι  ό  φθόνος,  τ6  κακό  θηρών,  στέρησέν  του  τα  μάτια, 

και  έχασε  το  γλυκερόν  το  φως  του  κόσμου  τούτου.  15 

μέγα  κακόν,  μέγα  θηρών  ό  φθόνος  ενι,  φίλοι, 

σκορπίον  άπεικάζουν  το  με  μύρια  κεντρούνια. 

6  φθόνος,  το  κακό  θηρών,  εμπήκεν  εις  'Ρωμαίους, 

άπέσω  εις  καρδίας  των  ερρίζωσε  δι'  όλου  • 

φθόνος  ό  πρώτος  των  κακών  αμαρτιών  του  κόσμου  ■  20 

ωσπερ  εφάνην  άπ  άρχης  ς  τον  άθλιον  τον  Κάιν 

εφθόνησε  τον  άδελφόν  αυτού  πρώτα  τον  "Αβελ, 

και  τότε  τον  άπέκτεινε  δίχ   άφορμην  κακίας  • 

ό  φθόνος  ηκολουθησεν  εξοπισθε  τού  φόνου. 

εϊχεν  ό  πρώτος  γεννηθείν  εις  τον  παρόντα  κόσμον,  25 

το  μέγα  πρώτον  τών  κακών,  ό  μετά  ταύτα,  φόνος. 

καϊ  ποιος  ουκ  εδαγκάθηκεν  υπό  σκορπιού  φθόνου  ; 

χωρεί  καϊ  μπαίνει  πανταχού,  χωρεί  καϊ  πιάνει  παντας, 

και  βασιλείς  και  άρχοντας,  πένητας  καϊ  πλουσίους. 

χώρας  καϊ  κάστρη  χάλασαν  αϊ  γνώμαι  τών  ανθρώπων  '        30 

8.  μεγάλου  Εά.  Ο)". 
— 30.  κάστροι. 


—Η.  ύστέρησέΊ>.—16,  17.  ϋηο.  ρ.  635.—  25.  γεννηθεί!. 


Ι2Τ0ΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙΟΤ. 


117 


βασίλειαι  καϊ  αύθεντιαϊ  μεηάλαι  εχαθήκαν. 
είδα  σε,  φθόνε,  τις  ει  συ,  τις  ενι  ο  τεκών  σε, 
είδα  καϊ  εηνων  σε  καλώς  το  τι  ξεύρεις  να,  ποισης, 
είδα  καϊ  πώς  ετύφλωσες  τα  μάτια  των  '  Ρωμαίων ' 

35  κι  αυτόν  τον  ΒεΧισάριον  τον  φημιστόν  καϊ  μέγα, 
τον  ισχυρόν  καϊ  φρόνιμον  καϊ  ττρακτικον  εις  όλα. 
ώ  κρίμαν  όπου  <γίνετον  βαβαϊ  τις  μη  θρηνήσει, 
εις  τίτοιον  άνδρα  θαυμαστόν  τίτοιον  κακό  να  ηενη  ; 
οποΰ  καϊ  με  την  γνώσιν  [του]  καϊ  με  την  όρδινιάν  του, 

40  με  την  σοφιάν  του  την  ποΧλην  εκέρδησε  τον  κόσμον, 
καΧόν  μοιράδιν  έστησε  'ς  το  πΧά<γιν  τών   Ρωμαίων, 
ποΧΧην  τιμήν  εδώρησε  την  Κωνσταντίνου  πολιν, 
ΰψωσε  και  εδόξασε  Χριστιανούς  ' Ρωμαίους, 
καϊ  προσκυνούνται  ύπο  ποΧΧών  πιστών  τε  και  άπιστων. 

45        Καϊ  το  λοιπόν  από  του  νυν  εώ,  άφίνω  ταύτα  • 
ηρ&^ειν  είχα  καϊ  πλεότερα  να,  'πώ  δια,  τον  φθονον, 
άμμη  σχολάζω,  τα  ποΧλά  τα  πάντα  καταΧειπω. 

Λοιπόν  αρχίζω  την  άρχην  την  προς  τον  βασιλέα, 
τον  μεηαν  Ίουστινιανόν,  τον  μεηαν  αύτοκρατορ. 

50  ορίζει,  φέρνουν  παρευθύς  άβεΧισάριον  τε, 

Χε<γει  τοιάδε  προς  αυτόν  μετά  ποΧΧοΰ  του  πόθου ' 
"  ώ  Βελισάριε,  σήμερον  άκουσον  της  φωνής  μου, 
τον  όρισμόν  μου  ποΐσε  τον  καϊ  δουλευσον  εις  τούτο, 
επαρε  πλείστα  πέρπυρα,  δίδω  σε  και  μαϊστορους, 

55  παρεβγαλε  το  κτίσιμον,  το  τείχωμα  της  πόλης, 
όσον  να  δράμη  αλοηον  καλόν  άνδρειωμενον. 
εις  χρόνου  ενός  τέρμενον  να  ενι  καμωμενον  • 
καϊ  αν  ή  ηνώση  σου  φανη  κ   ϊδω  το  κτίσμα  κεϊνον, 
άρεστ)  [τβ]  καϊ  τους  εμούς  καϊ  πάντας  άρχοντας  μου, 

60  πίστευσον,  καταστήσω  σου  μεηα  του  παλατιού." 
ηκουσε  Βελισάριος  την  ύπόσχεσιν  ταυτην 
καϊ  τα  λαμπρά  τα  μεΧΧοντα  λαμβάνειν  εν  τω  τέλει, 
πάραυτα  πίπτει,  προσκυνεί  τον  βασιλέα  κεϊνον 
"  εγώ  υπάρχω  δούλος  σου  "  Χέ<γει  "  δεδουλωμένος, 

65  καϊ  το  κελεύεις  ορισον,  κάγώ  να  το  πΧηρόνω." 
επαίνεσεν  ό  βασιλεύς  καϊ  στάμενα  τον  δίδει. 

32.  "Ιδασ-ε.— 38.  Κογ.  ρ.  3.53.-39.  [του]  ομ.— 46.  γράψην.—  5δ.  Κογ.  ρ.  296. 
—57.  ϋιιο.  Αάά.  ρ.  183— Ίνα.     κακωμίνον.—59.  [τ(]  οτα. 


&η<1  ίΐιηδ  αίβο 

ΟΒΛΙδθΐΙ  Λβ 

άο\νηί;ι11  οί 
ΙΙιαΙ  ιηαη 

\ν!ΐ08θ  ΙΐβΓΟΪΟ 

άθθύβ  ιαίΐάβ 

ίΐΐβ  Οΐ'Ρθΐ£8 

Γβκρβοΐρά 
?ααά  ίβανβά 
ΛΓονι^ΙιοιιΙ 
Ιΐιβ  \νοι•1ά. 


ΙιιβΙϊηϊαη 
οπΙργκ  Ββΐί- 
βαπιΐδ   Ιο 
βιιίϋ  α  ΙαΓ^β 
\να11  ιοιιη(1 
Ιΐιβ  οϊΙγ. 


118 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


Βθΐί^αήιιβ 

ΓβΟθίνβδ 
£Γβ&1     ΡΓ&18Θ 

&η<ϊ      ΓίοΙιβΗ 

ίθΓ  Ιΐίδ  ^ΟΓΐί. 


Τΐίθη     ίΐαβ 
οουΓίίβΓβ  αο- 

01156    ΙΐϊΠΙ    Οί 

3ίΙβιηρΙίη§ 
Ιο  £3.ίη  Λθ 

ΙΙίΓΟηΘ    ίθΓ 

1ιϊπι$β1ί. 


ΒβΙίδΛΐίΐΙΕ  ίϋ 

ϊπιριίβοηείΐ 

ΪΟΓ     ΙΙΐΓββ 


κάκεϊνος  κτίζει  σύντομα,  ευθύς  καϊ  τεΧειόνει. 

ποΧλοϊ  γαρ  εθαυμάσασιν  επάνω  εις  τό  κτίσμα 

την  πράξιν  καϊ  την  όρδινιάν  οπού  ,ποικεν  εκείνος 

6  μέγα  Βελισάριος  εις  το  τειχών  της  πόλης.  70 

ό  βασιλεύς  και  δίδει  του  δόξα,  τιμήν  καϊ  πΧούτον, 

τοσούτον  ύψωσεν  δ'  αυτόν,  τις  άρα  διηγεΐσθαι ; 

οτι  τού  φθόνου  κάμινος  εξήψεν,  ύπερήψεν, 

φθονούσίν  τον  οί  άρχοντες,  πρώτοι  τού  παλατιού, 

έργα  τα  πόσα  κάμνουσιν  και  πόσα  κατάλεξαν  75 

έπλήρωσαν  τας  άκοας  τού  βασιλέως  εκείνοι     . 

"βλέπεις  τον  άνδραν"  εΧεγον  "ον  έποικες  μεγάλον, 

κατά,  μικρόν  το  κράτος  σου  θέλει  το  καταλύσει. 

καϊ  εις  από  τους  άρχοντας  εκ  τους  ΠάλαιοΧογους 

τον  βασιλέα  δικάζεται  μετά  ποΧλού  τού  θράσους,  80 

καϊ  τάχα  δε  ως  συγγενής  εΧάλειν  ούτως  λέγων 

"  ώ  δέσποτα  παντάνακτα,  δέσποτα  αύτοκράτορ, 

εγνώριζε  από  τού  νύν  οτι  η  βασιλεία 

η  ένδοξος,  η  θαυμαστή,  εις  άΧλον  μεταπέση, 

εις  άΧλον  μη  τού  κράτους  σου  μήτε  των  συγγενών  σου  ■       85 

αυτός  6  Βελισάριος  όν  έποικες  μεγάλον, 

αυτός  σκοτόνει,  παίρνει  σου  βασίλειαν  και  στέμμα. 

ό  βασιλεύς  ετρόμαξεν  άκούων  τίτοια  Χογια, 

εκ  το  θρονϊν  έπήδησεν  ώς  άγριον  θηριον, 

ώς  βούς  γαρ  εμυκήσατο  καϊ  προς  εκείνον  Χέγει  90 

"  έχεις,  είπε  μοι,  μάρτυρας  ό  Χέγεις  να  προστήσης, 

τον  δόλον,  τήν  επιβουΧήν  τού  πράγματος,  τό  δράμα  ;" 

τότε  προσφέρει  μάρτυρας  πλαστούς  κατά  της  ώρας  • 

ευρέθη  Καντακουζηνός,  'ΡάΧΧης,  ΠαΧαιοΧογος, 

*Ασάνης  και  ό  Λάσκαρις  καϊ  Κάνος  καϊ  ό  Δούκας  ■  95 

καϊ  μαρτυρούσιν  άδικα  κατά  Βελισάριου. 

αι  κρίμαν  οπού  γίνετον  ου  συστενάζεις,  δίκη  ; 

εδε  κακόν,  εδε  πικρόν.     και  τις  να  μη  θρηνήση, 

την  εις  τον  άνδρα  τον  καΧον  να  ποιση  τιτοια  κρισις  ; 

ορίζει  καϊ  σεβάζουν  τον  'ς  τού  άνεμου  τον  πύργον,  100 

βουΧΧόνουσι  τα  μάτια  του  με  τό  χρυσόν  μανδήλι, 

βουΧλόνουν  οί  μεσάζοντες  κι  ό  βασιλεύς  ο  μέγας 

τρεις  χρόνους  τού  να  κάθεται  άπέσω  εις  τον  πύργον ' 

69.  όπου  7τοι  κενεκεΐσθαι. — 81.  συγγενείς. — 88.  Ώηο.  Α(1ά.  ρ.  188. 


Ι2Τ0ΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙ0Τ. 


119 


να  ύστερήται  καϊ  το  φώς  καϊ  της  υβροτραπέζης, 

105  νά  'χΐ}  ψωμίν  καμπανιστόν  καϊ  ύδωρ  με  το  μετρος. 
άλλ'  όμως  ουκ  ηρκέσθησαν  οι  καταμυτωτάδες ' 
θάνατον  εφωνάξασιν  ως  οι  ' Εβραίοι  πάλαι, 
το  "  άρον  άρον  σταύρωσαν  "  εις  τον  καιρόν  του  πάθους 
τ  οι)  γλυκύτατου  Ιησού  Χριστού  τού  ζωοδότου, 

110  ούτω  «'  αύτοϊ  εκραύγαζον  περί  Βελισαρίου. 

άλλ'  οφθαλμός  6  άυπνος  οπού  ποτ'  ου  κοιμάται 
προσέσχεν,  εϊδεν,  εβλεψεν  •  άκουε  τί  έσυνέβη. 
μαντατοφόροι  φθάνουσιν  εις  ώρα  μεσονύκτου, 
οτι  τίνες  αλλογενείς  τάς  χωράς  του  κουρσεύουν, 

115  άπηρασιν  κι  ανθρώπους  του  καϊ  λάφυρα  καϊ  σκύλα, 
πολλούς  αίχμαλωτίσασιν,  άπέδειραν  καν  πόσους, 
πολύν  εποίκασι  κακόν  επι  την  'Ρωμανιαν. 
6  βασιλεύς  ως  ηκουσεν  εκείνα  τα  μανδάτα, 
ετρόμαξεν,  εξέστηκεν,  εφύρθην,  επαγώθην, 

120  καϊ  τρεις  ημέρας  έποικε  σωστάς  πεπληρωμενας, 
μήτε  φαγιού  καϊ  ποτού  μήτε  ύπνου  προσ^αυσειν. 
καϊ  κάτεργα  6  βασιλεύς  εβγαλεν  εβδομήντα, 
εξοπλισμένα,  θαυμαστά,  καλά  ηρματωμενα, 
και  έτερα  τριάκοντα  άπο  Θεσσαλονίκης 

125  γαλιόταις  καϊ  πλοιάρια,  άμετρους  ρατζηβούδαις' 
άνδρες  καλούς  πολεμιστάς,  γεννάδας  καϊ  όλκιμους 
καϊ  ναύταις,  όντως  νά  είπτ)ς  φάλκωνες  και  πετριταις  • 
τζάγκρας  καϊ  μπαλαιστρέριδες,  τόξα  και  τοξατορους, 
σκεύη  καϊ  πουμπαρδιεριδες,  τομφάκια,  συρπεντ'ιναις 

130  ενέμπλησε  τα  κάτεργα  καϊ  ναύς  τάς  μαγικάς  του' 
άνδρας  εκατεσφάλισεν,  εφραξεν  εξ  αρμάτων, 
ν   άστράπτουσι  τα  άρματα,  νά  'κπέμπουσιν  ακτίνας, 
καϊ  τις  ου  περιθαύμασεν  εμβλέπων  τα  τοιαύτα  ; 
άλλ'  όμως  ουκ  εγίνωσκε  μικρός  ητε  καϊ  μέγας 

135  ή  και  κατεργοκύριοι  ητε  όφφικιάλοι 

10ό.  Ώπο.  ρ.  566;  Κογ.  ρ.  177.— 106.  ϋαο.  ρ.  610.  — 111.  ποτ\  — 113.  Ώυο. 
ρ.  862.— 116.  κανπόσου$.—  117.  πολλην.—  119.  Κογ.  ρρ.  130,  358.— 120.  Βιιο. 
Α(1(1.  ρ.  181;  Κογ.  ρ.  342.— 120,  21.  ϋιιο.  ρ.  1516.— 121.  ϋηο.  ρ.  1654.  προ- 
σψαίσον.— 122.  ϋιιο.  ρ.  444.  ίύβομήκοντα.— 124,  25,  26.  1)ιιο.  ρ.  1285  :  καϊ 
'ίτΐρα  τριάκοντα  άπο  Θεσσαλονίκης  γαλιότΐς,  Καϊ  πλοιάρια  πολλά  καϊ  άμετρους 
Ρατζιβοΰδες,  Άνδρας  κάλους,  κάλους  πολΐμιστάς,  "γεννάδας  καϊ  άλκ'ιμους. — 127, 
28.  ϋνιο.  ρ.  1662.— 128.  1)\ιο.  ρρ.  968  αη<1  1583.— 128,  29.  Καθ.  ρ.  1386.— 129. 
ϋιιο.  ρρ.  220,  1493,  αηά  1593.—  130.  ΐνίμπλοισΐ  —  132.  έκπίμπουσιν.—  135. 
φφικιάλιοι. 


ΕηβηϊεΒ  ϊη- 
ν&άθ  ίΐιβ 


ΙΙιθ  ΕηιροΓΟΓ 

ρΓθρίΓβδ  α 

βθβΐ; 


120 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ      ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


1θΒ8  \ν•]ΐΟΠ1  ίΟ 

βρροίηΐ  Ιο 
ίΐιβ  ΙβαάβΓ- 
βΜρ. 


Ηβ&38βπΛ1β3 

Ιΐιβ  ρβορίβ 
βηά  (ϊβιιιαικίβ 
ίΙΐθΪΓ  αόΐνίοβ. 


Τίβγ    ρΓαγ 
ίΐιβ  ΕιηρεΓΟΓ 
Ιο   «ρροϊηΐ 
Ββ1ί8αΓΪιΐ8. 


ποιος  να  ενι  αρχηγός,  να  ενι  καπιτανος. 

ορίζει  δε  ό  βασιλεύς  να  συναχθούν  οι  πάντες, 

μικροί,  μεγάλοι,  γέροντες,  αύτόχθονοι  και  ξένοι, 

επάνω  εις  παλάτια  εκεΐσε  να,  'βρεθώσιν. 

οι  πάντες  εσυνάχθησαν  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι,  140 

κάκεΐ  κι  6  μέγας  βασιλεύς  ηρξατο  τούτους  λέγειν 

"  υμάς  ώδε  εσύναξα  ίνα  με  αύκρισθήτε 

καϊ  να,  με  δώσετε  βουλην  εις  το  ζητώ  καϊ  θέλω. 

ιδού  γάρ  εκατόρθωσα  ετούτην  την  άρμάδαν 

εξοπλισμένην  εΰμορφα,  καθώς  καϊ  θεωρείτε,  145 

καϊ  κύριον  ουκ  έποικα  καπιτανον  εις  αύτην. 

λοιπόν  ουκ  οϊδα  τις  εστίν  άξιος  εις  ετούτο  ■ 

νά  'νεν  εις  ολα  πρακτικός,  άριστος  καϊ  ανδρείος, 

καϊ  νά  γεννά  βουλεύματα  καΧα  της  άριστειας. 

είπατε,  δότε  μοι  βουλην,  άρχοντες  μου,  εις  τούτο,  150 

μη  θέλοντες  αίρεσχελεΐν  μηδέ  κακεϊν  ενταύθα  • 

άλλ'  επί  φόβον  του  θεού  νά  'γκλέξετε  τον  κάλλιον," 

οι  άρχοντες  εσίγησαν  •  κανείς  λόγον  ου  δίδει  • 

άΧλ'  εις  τον  άλλον  εβλεπον,  ο'ι  άρχοντες  εκείνοι  • 

λοξώς  φολξώς  άλωπεκώς  καϊ  ώσπερ  την  αρκούδα  155 

καϊ  πάλιν  εξεφώνησεν  6  μέδων  εκ  δευτέρου  • 

πολλά  ελυγοτρώθησαν  ο'ι  μεγιστάνοι  τότε. 

βλέποντα  ούτως  έκραξε  το  πόπολον  της  χώρας, 

φωνάς  τρανάς  έφώναξαν  οι  πάντες  εν  τω  άμα 

"  δέσποτα  πάντων,  βασιλεύς,  τών  αύθεντών  αύθέντα,        160 

ανατολής  καϊ  δύσεως  κύριε  αύτοκράτορ 

καϊ  τών  '  Ρωμαίων  6  φρουρός,  Χριστιανών  το  φούμος• 

πρώτον  πιστεύομεν  θεόν  τ ρισυποστατον  ενα, 

κι  όλοι  θαρρούμεν  εις  αυτόν  ίνα  μας  δώση  νίκην, 

νά  καταβολή  τους  εχθρούς  καϊ  νά  τους  άφανίση.  165 

τό  δεύτερον  πιστεύομεν  'ς  μεγάλην  βασίλειάν  σου, 

τρίτον  εις  Βέλισάριον  όν  έχεις  τυφλωμένον. 

αν  θελης,  μέγα  βασιλεύ,  νικήσειν  τους  εχθρούς  σου, 

βάλε  τον  Βέλισάριον  αύθέντην  καπετάνον 

επάνω  'ς  την  άρμάδα  σου,  εις  Ολον  σου  τον  στολον.  170 

139.  ΐΚΐΊσθαι  να  εύρεθώσει/.— 142.  Κογ.  ρ.  72  Γθαάδ  με  αυκρισθητε,  Ώτ.  Οίΐβδ 
μέ  ανκριθητΐ,  ίΐιβ  Ειΐ.  ίΌπηεί'Ιγ  οοη].  μ'  αποκριθητε. — 143.  δόσΐται. —  144,45. 
ϋιιο.  ρ.  121.— 152.  Κογ.  ρ.  168.— 158.  ϋαο.  ρ.  1204.—  161,  62.  ϋυο.  ρ.  1695. 
—169,  70.  Ώιιο.  ρ.  121. 


Ι2ΤΟΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ     ΒΕΛΙ2ΑΡΙ0Τ. 


121 


καϊ  συ  μεν  οΰν,  ω  βασιλεΰ,  εϊδας  τον  άνδρα  τούτον, 
εις  νίκας  τε  άνδραγαθιάς,  μεγάλας  τ  άριστειας. 
εις  Πέρσας  καΐ  Σαρακηνούς  άλλα  κ  Ίσμαϊλήτας 
καϊ  πανταχού  εγίνετο  νικητής  τροπαιούχος  • 

175  εΰτυχος  καϊ  καλότυχος  καϊ  μέγας  ριζικάρης, 

πιστός  καϊ  πρακτικώτατος,  εύτολμος,  ρωμαλέος. 
6  βασιλεύς  ώς  ηκουσε  τ6  πόποΧον,  το  πΧήθος, 
τό  πώς  ζητούν  καϊ  θέλουσιν  άβεΧισάριον  τε, 
καϊ  οτι  εγνω  κατ   αύτοΰ  το  άδοΧον  της  γνώμης, 

180  πώς  δια  φθόνου  έγκλειστος  εγίνηκε  του  πύργου, 
ώς  άλαος  να,  κάθεται  τρεις  χρόνους  τυφλωμένος, 
καϊ  οτι  άναιτίατος  ενι  είς  το  καθόλου, 
άδολος  καϊ  ακέραιος  χωρίς  επιβουΧιας  • 
ορίζει,  φέρουν  τον  αυτόν  έμπροσθεν  εις  τους  πάντας' 

185  κατέναντι  εστάθηκεν  εκεί  του  βασιλέως, 

με  τό  μανδήλιν  τό  χρυσόν  τα,  μάτια  τυφλωμένος  • 
καϊ  τό  Ιδεΐν  ο  βασιλεύς  μετά  χαράς  τον  Χέγει 
"  ω  Βελισάριε  "  Χέγει  τον  "  εύχου  τό  πΧηθος,  λέγω, 
καϊ  τους  εχθρούς  σου  ενίκησας  τους  καταμυτωτάδες  • 

190  ε'γώ  τοίνυν  ευχαριστώ  θεόν  τον  παντεπόπτην, 

όπου  σε  βλέπει  [καϊ]  καλώς  έχεις  τό  φώς  καϊ  βλέπεις  • 
ό  φθόνος  Οντως  ήθελεν  οτι  να  σε  τυφλάνη 
μετά  ανθρώπων  τέ  τίνων  πλαστών  τε  κακότροπων, 
εγώ  δ'  άπάρτι  λύσω  σου  τα  δεσμά  καϊ  ταΐς  βούΧλαις  • 

195  την  παρρησίαν  τετραπλοΰν  ην  είχες  τότε  πρώην, 
καϊ  δόξαν  τε  καϊ  αύθεντιάν  πάλιν  σε  κατεστησω, 
καϊ  καπετάνον  ποίσω  σε  εφ'  οΧην  την  άρμάδαν. 
άνταπεκρίθη  πάραυτα  ό  Βελισάριος  τε 
καϊ  προς  τον  ανακτά  γοργόν  άπηΧογεΐται,  Χεγει 

200  "  άναξ  άνάκτων  κάλλιστε,  δέσποτα  στεφηφόρε 
και  τών  ' Ρωμαίων  αρχηγέ  άνατοΧής  καϊ  δύσης, 
εγώ  την  βασϊλείαν  σου  ποτέ  ουκ  επταισά  την  • 
μα  την  χρυσην  σου  κεφαΧην  καϊ  μα  την  βασϊλείαν  σου 
εξω  ουδέν  εξέβηκα  εκ  του  θελήματος  σου, 

205  καϊ  Χόγον  ουκ  ενήργησα  δημηγερσίας  έργον 

δόλος  ουδέν  εύρέθηκεν  άπέσω  '<?  την  καρδιάν  μου, 


Βθ1ϊ8&Γίυ5 
Ϊ8  1)Γθυ^1ι(; 
βοίοΓβ   11ΐ6 
ΕπιρβΓΟΓ  αηά 
Γβϊη9ΐα11ε(1 

ΪΠ  Ϊ1Ϊ5  ίΟΓΠΙΘΓ 

Γαηΐί. 


175.  ϋυο.  ρ.  1298;  Κογ.  ρ.  138.— 189.  ϋυο.  ρ.  610.— 191.  βλεπησε  (τνΐίΐιοιιί 
καϊ).— 197.  ϋαο.   ρ.  586.  — 198.  αβεΧ\ισάρι05  τε.  —  203.  ττ\ν  σου  βασϊλείαν. 


122 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΏΡΓΙΛΛΑ 


ΒβΠβαπιΐΒ  Ϊ8 

νίθΙθΓΪΟΐ18. 


ΗΪ8  βχροάί- 
Ιϊοη  Ιο  Εη£- 

1;ιιιι1. 


ουδέ  ψνχή  μου  ήγειρε  κατά  σου  άνταρσίαν  • 

ουκ  εγενόμην,  βασιλεΰ,  αντάρτης  εις  εσένα, 

πώς  οΰτως  με  συνέφερεν  6  φθόνος,  πως  εκλωσθη, 

καθώς  εϊπας,  ώ  βασιλεΰ,  να  χάσω  την  ζωην  μου  210 

καϊ  την  άζιάν  καϊ  την  τιμήν  καϊ  φώς  τών  ομματίων  μου  • 

επεϊ  δ'  6  φθόνος  πώποτε  ου  θνησκει  εις  αιώνας, 

ούτε  δ'  εγώ  ένδέχομαι  εϊς  το  να  δευτερώσω, 

κι  6  φθόνος  πάλιν  το  θηρών  να,  με  δευτεροδακάση. 

άρχοντας  έχεις,  βασιλεΰ,  θαυμαστούς  καϊ  ανδρείους"  215 

ορισον,  άς  ύπάγουσιν,  ας  ποίσουν  δούλευσίν  σου, 

κάμε  δε  άφες  ως  με  δει  του  νά  ' 'μαι  τυφλωμένος, 

μη  τι  συνέβη  με  δεινών  εκ  τών  απροσδόκητων." 

άκουσας  ταΰτα  παρευθύς  ο  βασιλεύς  αντεφη 

"  τον  όρισμόν  μου  ποΐσέ  τον,  εγώ  σέ  συμβουλεύω  •  220 

το  θέλημα  μου  πλήρωσον  καϊ  άπειθης  μη  γίνου. 

πάραυτα  Βελισάριος  έκλινε  το  κεφαλιν, 

πίπτει  εις  γήν  καϊ  προσκυνά  τον  μέγα  βασιλέα, 

πρώτα  φιλεΐ  τα,  χώματα,  έπειτα  το  τζαγκίν  του, 

καϊ  τότε  μετά  χεϊράς  του  έλυσε  το  μανδήλιν  •  225 

οπού  ό  Βελισάριος  εκείθεν  ετυφλώθην, 

εκεΐ  πάλιν  της  τ   ελυσεν  ό  βασιλεύς  ό  μέγας. 

καϊ  λέγει  τον  "  άπο  του  νυν  δίδω  σου  την  άζίαν 

του  νά  'σαι  καπετάνιος  εφ'  Όλην  την  άρμάδα, 

καϊ  ώς  κέλευσης  ποίησον,  έχεις  την  εξουσίαν,  230 

αύθέντην  σέ  κατέστησα  καϊ  πράττε  ώσπερ  θέλεις." 

λαβών  ό  Βελισάριος  τοιαύτην  εξουσίαν, 

άργηταν  ου  μεν  οΰν  αυτός  νά  πολέμα  καμμίαν  • 

εΰμορφον  είχε  τον  καιρόν,  εμίσευσεν,  εδιέβη, 

κάστρη  πολλά  παρέλαβε,  μετέτρεψε  καϊ  χώρας,  235 

καϊ  πάλιν  άπεδίδοντο  'Ρωμαίοις  τα  ' Ρωμαίων. 

το  δε  νησιν  όπου  ρίψε  ζυγόν  το  τών  '  Ρωμαίων, 

όποιον  εδιαυθέντευεν  ό  'ρηξ  της  Έγκλητέρας. 

ό  άποπτησας  χάΧινόν  της  Κωνσταντίνου  πόλης, 

πάραυτα  ώρμησεν  κάκεΐ  στόλος  ό  τών  ' Ρωμαίων.  240 

όταν  έπ\ησιάσασιν  εις  γήν  της  ^Εγκλητέρας, 

209.  ϋαο.  ρ.  669.  — 214.  Κογ.  ρ.  102.  —  216.  ποιούν.  —  222,  23,  24.  Ώηο.  ρ. 
1774,  Β.ν.  χώμα.  κεφάλη.  τζάγγιν  του.  —  224.  ί)ιιθ.  ρ.  1557 ;  Κογ.  ρρ.  349, 
392.-233.  ΡοΛαρδ  &ργηται>  ουκ  (Ίχν>  αύτο$.—  23ό.  κάστ  ρο  ι. —  2Ί1,  42.  ϋιιο. 
ρ.  1379 ;  Κογ.  ρ.  317. 


Ι2Τ0ΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙΟΤ. 


123 


245 


250 


255 


200 


265 


270 


275 


ερράξαν,  εξεσκάλωσαν,  εβγήκαν  οί  ' Ρωμαίοι. 

εβγήκε  Βελισάριος  ό  μέγας  καπιτάνος 

ουδέ  καλά  επάτησε  την  γήν  της  ^Εγκλητερας, 

επεδοκλώθην,  επεσεν,είς  γαϊαν  εξαπΧωθην. 

ίδόντες  τούτο  το  συμβάν  πολλοί  εδειλανδρήσαν  • 

οι  άρχοντες  ετρόμαξαν,  έσεισαν  κεφάλας  των. 

γνωρίσας  Βελισάριος  την  άτυγιαν  τουτην, 

διάλάλημόν  εποίησε,  λόγους  τοιούτους  είπεν, 

να,  σύρουσιν  τα  κάτεργα  εις  γήν  ομοίως  καϊ  τάλλα, 

μικρά  μεγάλα  πάραυτα,  καϊ  να,  τα  ξερματωσουν  • 

κουπιά  τε  καϊ  άρμενα  καϊ  άρματα  παντοία, 

ολα  να  τα,  ξεβάλλουσιν  καϊ  να  τα  εύκαιρέσουν, 

καϊ  όταν  οΰτως  γένηται,  κενωσουσι  τα  ξύλα, 

τότε  να  βάλλουσι  φωτιά  καϊ  ολα  να  τα  καυσουν. 

εγίνηκε  το  πρόσταγμα,  εκαυσαν  τα  καράβια, 

εκαυσε  καϊ  τα  κάτεργα,  άφήκε  μονά  τρία, 

να  τά  \η  δί'  επιστολην,  να  τά  'γτ)  διά  μανδάτα. 

τότε  6  καπετάνιος  δημηγορεί  καϊ  λέγει 

"  να  ξεύρετε,  οί  άρχοντες,  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι, 

εγώ  ποτέ  ουκ  εκαυγα  τά  κάτεργα,  τα  ξύλα, 

εάν  εσείς  τυχαίνετε  είς  μιαν  καρδίαν  όλοι, 

εις  μιαν  ψυχην  εις  ορεξιν  όλοι  νά  πολεμούμεν. 

βλέπων  εγώ  το  δίψυγον  και  τό  δικάρδιόν  σας, 

καϊ  πώς  εδειλανδρ7]σετε  δια  τό  πέσιμον  μόνον, 

έκρινα  ότι  νά  καγοΰν  τά  κάτεργα  καϊ  ζυλα, 

περοΰ  \αός  ό  τών  Γραικών  ένωθη  με  τους  Φράγκους, 

νά  πόλεμίζουν  δυνατά,  νά  μη  εγουν  πόθεν  φυγείν, 

μετ  αυτούς  νά  κατακοπούν  είς  συμπλοκας  πολέμου, 

και  πάς  Τραικός  νά  μη  γνοιαστη  νά  φυγή  να  γλυτωση, 

νά  μη  εχτ)  πίσω  μέριμνα  καϊ  πού  πλοΐον  να  φυγή. 

τούτο  δε  πάσι  προφωνώ  καϊ  πάσι  παραγγέλλω, 

ει  τις  δειλιάση  καϊ  στραφτ),  τά  πίσω  του  γυρίση, 

αν  ηνε  υιός  τού  άνακτος,  εγω  να  τον  φονεύσω. 

ει  δε  τις  είς  τον  πόλεμον  σταθΐι  καϊ  πολεμηση, 

ανδρειωμένα,  πρόθυμα,  καλώς  ανδραγάθησα, 


Οη  Ιαηίϋη^ 
Ιιβ   εΙιιπΛΙεδ 
αηά    ίαΐΐδ, 
τνηίοη  13  % 
Βοπίθ   οοη- 
δϊίΙθΓεά.  α  βαά 
οαίθία; 


οη  αοοοιιηί 
οί  Ιηε  βηδα- 
ιη£  ναηΐ  οί 
οοητα^ε, 
Βεΐΐδίπιΐδ 
1)υι•η5  αΐΐ  αίδ 
εηϊρβ  βχοερί 

ΙΙΐΓβθ, 


αικί  «ο  οιιίδ 

ο<Γ  Ιΐιε  ρο3- 

δίοϊΐίΐ^  οί 
ηί£ΐιΙ. 


245.  ϋυο.  ρ.  1139;  Κογ.  ρ.  290.  — 246.  ®(ΐΧανΙρΐ"ισαν.  —  246,  47.  Κογ. 
ρ.  103.— 252,  53.  ϋιιο.  ρρ.  445  αηά  734.-254,  55.  Κυ,ο.  ρ.  1722.— 266,  67,  68. 
Κογ.  ρ.  295.  —268.  <ρΰγη.—  270.  ϋαο.  Δάά.  ρ.  50.— 276.  ιτρόθερα. 


124 


ΕΜΜΑΝΟΥΉΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


Α  ηοΜθπιαη, 
■ννΐιο  ρΓβ- 

ΒΙ1Π168    ίΟ 

εβηβιΐΓβ  Βθ- 

ΙίδΙΓΙΙΙδ,  18 

βθηίθηοθά  Ιο 


Τΐβ  ΟΓΘθΙίΒ 

ναΐίαηίΐγ 
οοηα,αβΓ   ίϊβ 
Εη£ΐίδ1ι. 


να  τον  πλουτήσω,  περισσά  χρήματα  να  του  δώσω, 

νά  'χη  καϊ  δόξαις  καϊ  τιμαϊς  άπο  τον  βασιλέα. 

καϊ  το  λοιπόν  ας  δράμωμεν  ώς  γύπες  ε*ϊ  το  βρώμα, 

ανδρειωμένα,  εύτολμα,  μετά  καλής  καρδίας,  280 

τους  Φράγκους  νά  νικήσωμεν  αυτούς  τους  Έγκλιτιάνους. 

ελπίζωμεν  εις  τον  θεόν  νά  ενι  εις  μας  το  νΐκος. 

θαρρώ  καϊ  νά  δουλώσωμεν  ολην  την  Έγκλητέραν, 

και  μετά  δόξης  καϊ  τιμής  'ς  την  πόλιν  νά  στραφοΰμεν, 

σκΰΧα  καϊ  Χάφυρα  πολλά  ποΧίταις  νά  κερδήσουν,  285 

καϊ  πλούτον  ύπεράπειρον  νά  πάρουν  τών  Λατίνων. 

κα\  διά  τούτο  εκαυσα  τά  ξύλα  καϊ  τά  πλοία 

δι  αύταΐς  ταϊς  δύο  άφορμαΐς  αΐς  θέλετε  γροικήσει, 

η  νά  κερδήσωμεν  ημείς,  νά  πάρωμεν  τον  τόπον, 

η  νά  χαθούμε  παντελώς  ρωθούνι  μη  γλυτώση."  290 

και  εις  άπο  τους  άρχοντας  τον  ΒεΧισάριον  λέγει, 

πΧούσιός  τε  καϊ  ευγενής  κι  εκ  τών  ενδόξων  μέγας, 

εκ  την  γενεάν  του  ύψηλήν  θαρρών  άπηλογήθην 

"  ουκ  επραξας  στρατιωτικά  τά  κάτεργα  νά  καύσης." 

τούτον  καϊ  μόνον  είρηκεν  τον  λόγον  ό  γεννάδας  ■  295 

άκουσας  Βελισάριος  ευθύς  κατά  της  ώρας 

τον  άρχοντα  κατέκαυσε  καϊ  εθανάτωσέν  τον, 

τον  θαυμαστόν  καϊ  ενδοξον  καϊ  μέγα  πολιούχον. 

άπαντες  γάρ  έφρίξασιν  έμβλέποντες  τό  δράμα  ■ 

τρέμουσίν  τον  οι  άρχοντες  κ'  αύτοϊ  οι  μεγιστάνοι  • 

πάσα  ψυχή,  μικρός,  μέγας,  εφύρθην,  επαγώθην, 

φόβος  αγάπη  σύμμικτος  νά  ενι  εις  εκείνον. 

καϊ  εκ  τον  φόβου  του  πολλού  καϊ  εξ  αυτού  τού  δέους 

επολεμίζαν  Ισχυρώς  μετά  καϊ  τους  Άγκλέζους  • 

τόσ'  έπραξαν,  τόσ'  εποικαν,  τόσα  επολεμίζαν,  305 

ποσώς  ούκ  επαυόντησαν  διά  νυκτός  κ  ημέρας. 

επέσαν  δε  και  άρχοντες  πολλοί  εκ  τους  ' Ρωμαίους• 

τό  πλεόν  εγίνετο  κακό  επάνω  εις  τους  ,Αγκλέζους, 

μέγα  εγίνη  φονικόν  '?  την  γήν  της  Έγκλητέρας. 

289,  90.  Ώΐκ:.  Α<Μ.  ρ.  165.  Άεν  εγλύτωσε  ρ~ωθούνι,  λεγομεν  σήμερον,  σημαί- 
νοντα τελειον  ύλεθρον  [ΐΐιοη  ίΌΙΙοΛτ  ±1ιβ  ΐ\νο  Ηηβδ  ίτοπι  ίΐπδ  ροεπι],  όταν  ό  λόγος 
ΐΐναι  μάλιστα  περί  πολέμου,  'όπου  δεν  έμεινε  κάνεΊς  άπο  τους  νικηθεντας.  Έπειδη 
τά  βωθώνια  (ηαιϊηβδ)  είναι  της  αναπνοής  καϊ  ακολούθως  της  ζωής  όργανα,  η  φράσις 
ερμηνεύει  'ότι,  τίποτε  άπ'  'ό,τι  αναπνέει,  ^  ζγ,  δεν  έφυγε  τον  θάνατον."  Κοί'.  ρ.  321. 
— 291.  τά«τ  άρχοντας. — 293.  τον  την. — 296.  κατά  τά  της. — 298.  ενδειξον. — 305. 
τόσα  Ιννΐοε. 


300 


Ι2ΤΟΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙ0Τ. 


125 


310  καϊ  τέλος  ήνδραγάθησαν  οι  ΚωνσταντινοποΧΐται 

καϊ  παίρνουν  κάστρη  καϊ  Χαόν  καϊ  τύ  νησίν  τε  Ό\ον, 
καϊ  πΧούτον  ύπεράπειρον,  παίδια,  άνδρα,  γυναίκες, 
οΧον  το  κατακέρδησεν  ή  σπάθη  των  ' Ρωμαίων. 
το  κάστρον  δε  τ  εξαίρετον  το  καθοΧικόν  εκείνο, 

315  εν  ω  ο  ρήξ  εύρίσκετον,  δεν  ημπορούν  να,  πάρουν 
καϊ  ποΧεμίζουν  δι  αυτό  έκατονταπΧασίως  • 
πόσα  εποΧεμίζασι  νύκτας  καϊ  τάς  ημέρας, 
σκάλας  εποΐκαν  ξύΧινας,  εγκρύφευσαν  τά  τείχη  ■ 
ευθέως  ενηπήδησαν  άπεσω  οί'Ρωμαϊοΐ' 

320  κάμνουσι  πόΧεμον  φρικτόν  αμφότερα  τά  μέρη  • 

κρεοκοπούνται,  κόπτουνται,  τά  αίματα  των  χέουν. 
τις  έχει  διηγήσασθαι  τον  πόΧεμον  εκείνον, 
ον  εποικαν  αμφότεροι  'Ρωμαΐοι  και  Λατίνοι, 
πόσα  άνήγερτα  κορμιά  κείτονται  των  ενδόξων ; 

325  τέΧος  τό  μέρος  των  Γραικών  εκέρδησε  τό  κάστρον. 
ό  πρώτος  όπου  σέβηκεν  άπέσω  εις  τό  κάστρον 
καϊ  στήσασιν  τά  φΧάμπουρα  'ς  τον  τοϊχον,  δύο  ήσαν 
αύτάδεΧφοι  ετύγχανον,  'ΑΧέξις  καϊ  ΠετροΧηφας, 
πατρός,  μητρός  ως  εξ  ενός,  άνδρες  αιμάτων  ήσαν  • 

330  υπήρχαν  καϊ  δημότυχοι  και  κάτω  από  γένος, 
ώς  οΰν  ό  καπετάνιος  ό  μέγας  τροπαιούχος 
τους  Φράγκους  εκατέβαΧεν  κι  αυτήν  την  ΈγκΧητεραν, 
καϊ  πήρεν  όλον  τό  νησίν  καϊ  κατεδούΧωσεν  το, 
και  ό  ανυπότακτος  ρήξ  μή  θέΧων  υπεταγη, 

335  τά  πάντα  καϊ  εκέρδησεν  (άΧΧα  καϊ  πώς  εξειπω;), 
ορίζει  τους  όμα'ιμονας  ους  προείπομεν  δύο, 
δημότυχοι  ^ΑΧέζιος  ετι  καϊ  ΙΙετροΧηφας, 
οι  ποιοι  ήνδραγάθησαν  καϊ  πήδησαν  και  πήραν 
τό  κάστρον  και  εστήσασι  φΧάμπουρα  βασιΧεως, 

340  μεγάΧως  καϊ  ετίμησαν,  έδόξασαν  '  Ρωμαίους, 

ΙήθέΧησεν  αυτός  τους  δυο  να  τους  άντιδοξάση. 
εκάτσεν  τους  εις  δυο  φαριά  θαυμαστά  καϊ  ωραία 
με  σέΧΧαις  χρυσοπΧούμισταις,  με  χρυσά  πτερνιστηρια, 
καϊ  τον  καθέναν  έζωσε  χρυσόν  σπαθιν  \  την  μέσην, 
345  καβαΧΧαριούς  τους  εκαμεν  προσκυνητούς  αύθέντας, 


ΊΊιβ  νβΙοιίΓ 
αηά  Γβ\τ&Γ<1 
οί    ίνο 

θΓ6θ]£8  ΛνΙΐΟ 

άΐ8ΐίη£χιΪ5ΐι- 
εά  Λεπι- 
εβίνθδ  ίη  ΙΙΐΟ 
8ίβ£β  οί  αη 
Εη^ϋβΐι 
ίοΠΓβδβ. 


Τ11Ρ7  ΓΟΟΘΪνβ 

Ιΐιο  ΙιοηοιίΓ 
οί  ΙίηίβΊιΙ- 
Ιιοοςί. 


311.  κάστροι.  —  314.  β'κίΐ.—  333.  κατ(5ούλωσίν  τον.  —  337,  38.  Κογ.  ρ.  307. 
—342,  43.  Ώιιο.  ρρ.  1184  αη(1  1349;  Κογ.  ρ.  315.— 314,  45.  ϋιιο.  ρ.  527. 


126 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ. 


Ββ1Ϊ8&Γίΐ18  ' 

α  ηβντ  ΙΙθθΙ, 


1πΐ)£  αικί  ΐΐαβ 
ηοΜεδ  οΓ 
Εηρ;1αηά 
τ^ϊΛ  Μπι, 


χρυσόζωνονς  καϊ  βύσσινα  ρούχα  καταξαμύτου 

να  βγουν  καϊ  την  κεφαλήν  γύρωθε  χρυσωμένην. 

καϊ  πάλληκάρια  καλά  διαλεκτά  τους  δ/δε* 

καϊ  να  τους  εψηκεύουσιν,  ως  ίθος,  κατ'  άξίαν  • 

φημίζει  καϊ  άζιόνει  τους  βίς  Ολον  τον  \αόν  του,  350 

δ/δε*.  των  στάμβνα  ποΧλα  κι  άμβτρητον  λογάριν. 

ταύτα  Ό  Βελισάριος  έποίησεν  εις  αυτούς, 

εις  πάντας  κατενώπιον  οντες  εν  '  Ε<γκλητέρα  • 

δτε  δε  πάλιν  ηλθασιν  εν  Κωνσταντινουπόλει, 

6  μέγας  Ιουστινιανός  ετίμησε  κάκεΐνος  355 

Αλέξη  ΠετροΧήφαν  τε  •  ρούχα  τέτοια  τους  δίδει, 

ενδύματα  παράξενα  πολλά  παρηλλαγ μένα, 

επάνωθε  της  τραχηλιάς,  κάτω  εϊς  τάς  ποδέας, 

καϊ  κάτω  'ς  τα  μανίκια  τα  πάντα  χρυσωμένα 

με  λιθομαργαρίταρα  πολύτιμα  ωραία  •  360 

τιμά  καϊ  άξιόνει  τους  κι  όφφίκια  τους  εδώκβ. 

Λοιπόν  πάλιν  ας  στρέψωμεν  τον  λογον  εζοπισω. 
ωρισε  Βελισάριος  εις  όλα  τα  καστέλια 
εις  Οσα  είχε  το  νησϊν  κείνο  της  Έγκλητέρας, 
καϊ  τεκτονησαν  εκατόν  καράβια  καϊ  τριήρεις.  365 

υπό  παντού  εσύναξε  τέκτονας  πελεκάνους, 
μέσα  εις  μήνας  τεσσάρας  επληρωσαν  τα  πλοία, 
καϊ  ρΐψ-άν  τα  εις  θάλασσαν  κ   ηρμάτωσεν  τα  όλα. 
εχάρηκεν,  έσκίρτησεν  άπέσω  η  ψυχή  του, 
καϊ  βάλλει  καϊ  ηεμόζει  τα  λάφυρα  τε  και  σκύλα  •  370 

άπήρε  κέρδος,  άπηρεν  άσήμιν  καϊ  χρυσάφιν, 
καϊ  λιθομαργαρίταρα,  στολάς  7]<γλαισμένας  • 
καϊ  πήρε  καϊ  τους  άρχοντας  πασών  τών  καστελιων 
καϊ  κεφαλάδας  οΰς  εϊχεν  Ολη  η  Εγκλητερα, 
τον  ρήγα  τον  εξάκουστον,  τους  πρώτους  αύθεντάδας,  375 

Χιτούς  καϊ  ανυπόδητους,  γυμνούς  έντροπιασ μένους  • 
σιδηρά  εις  τους  πόδας  των,  εξάγκωνα  δεμένους 
με  το  σχοινϊν  'ς  τον  τράχηλον  ώς  καταδικασμένους, 
τότε  ο  Βελισάριος  άπ'  όλον  το  φουσάτον, 

346.  "βύσσινα,  'ρονχα  καταξαμύτου'  Ώτιο.  ρ.  1309.  —  348,  49.  ϋα<5.  ρ.  1073; 
Κογ.  ρ.  394.— 351.  Βαο.  ρ.  819  αηά.  1427.— 359,  360.  'καί  τα  πάντα  χρυσομίνα 
με  λιθομαρ-γαρίταρα  1)ικ:.  ρ.  813. —366.  Ώιιο.  ρ.  1144.— 372.  ϋυο.  ρ.  813, 
πολλά*  ίοΓ  στολάϊ.  — 373,  74.  ϋαο.  ρ.  642.-377.  Ώαο.  Αάά.  ρ.  69.-377,  78, 
Κογ.  ρ.  127. 


Ι2Τ0ΡΙΚΗ     ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ3ΑΡΙ0Τ.  127 

ρ 80  άπ'  Ολους  τους  ανθρώπους  τον  την  εκλογην  εποΐκεν  • 
άνδρες  ' Ρωμαίους  καϊ  κάλους  έστησε  κεφάλάΰας, 
να  προμηθεύωνται  καλώς,  νά  βλέπουσι  τον  τόπον, 
της  Έγκλητέρας  το  νησϊν  μετά  ποΧλοΰ  νά  βλέπουν 
καϊ  νά  κρατούν  το  δίκαιον,  τινάς  μη  άδικήται. 

β        >  ι      /ι  \     (■•,     /  ο.  \  /  ϋηά  83ί1δ   ίΟΓ 

385  Όταν  οϋν  εσυνοροωσεν  και  οιεταξε  τα  πάντα,  Οοηϋί&ηΐί- 

,,  ,  ,        ν  «       ιη  ,0         \       <λ/  ηορίβ. 

ώρμησεν,  ήμπεν  εις  τας  ναυς,  εϋιερη  την  οοον  του  • 

εμίσευσαν  καϊ  κάτεργα  καϊ  όλος  του  6  στόλος. 

και  παίρνουν  πλοϋτον  άπειρον,  τ  ου  δύναμ  άφηγεΐσθαι. 

καϊ  τψ  ύγράν  ετρέχασι  μετά  χαράς  μεγάλης. 
390  εις  εν  νησϊν  εφθάσασιν  ο  λέγουν  Μιτυλήνη, 

ερραξαν,  ενεπαύθησαν  άχρι  τρεις  τε  ημέρας  • 

καϊ  πάλιν  εσηκώθησαν  καϊ  την  όδόν  έπιασαν, 

κάκεΐ  προς  το  μεσάνυκτον  έφθασαν  προς  την  πόλιν. 

εις  είκοσι  εφθάσασι  μηνός  του  Χεπτεβρίου 
395  κ   εις  τον  Χιμένα  ερραξε  εκεί  'ς  το  κοντοσκάλι, 

άκτύπητα,  ανόητα,  μέχρι  του  περιόρθρον. 

καϊ  το  πρωί  πριχού  ξεβη  ή  Χάμψις  του  ηλίου, 

παίζουν  τρουμπέταις,  όργανα,  τουμπάκι ,  άνακαράδες, 

σύρνουν  πουμπάρδαις  περισσαΐς,  γύρονται  πάντες,  τρέχουν 
400  νά  'δονν  εκείνην  την  χαράν,  νά  μάθουν  καϊ  μαντάτα. 

σηκόνουσι  τά  φλάμπουρα  του  βασιλέως  τότε, 

καταξαμύτου  ταύτα  δε  μετά  των  κουδουνιών  ' 

κάμνουν  χαράν  άνεκφραστον,  τίς  δύνατ'  άφηγεΐσθαι ; 

των  σκουταριών  φωταυγαϊ  καϊ  των  αρμάτων  πάντων 
405  τον  ηλιον  άντηύγαζον  κι  αυτήν  την  ^Αφροδίτην, 

των  νέων  τάς  παραταγάς  καϊ  τάς  κραυγάς  εκείνων 

ποίαν  ουκ  ηγειραν  ψνχην  έπϊ  την  ενφροσύνην ; 

δοκώ  καϊ  φύσις  άψυχος  εσκίρτησεν,  ηύφράνθη, 

Ορη,  βουνά,  καϊ  θάλασσα,  νάπαι  άντιδονούσαν. 
410  6  βασιλεύς  Ιουστινιανός  καταμαθών  τά  πάντα  Τ1ιβ  Ειηρ0_ 

α  ηνδραγάθησεν  αυτός  6  καπετάνιος  τον,  ϊεοόρίΓοη^ί 

καϊ  πώς  εκατεδούΧωσεν  όλην  την  Έγκλητέραν,  ^  ^°ταϊ. 

έφερε  δε  γε  καϊ  τον  ρηξ  ποδοσιδηρωμένον  , 


383.  ΡοΛαρδ  μετά  πόνου.— 388.  το  ου  δόνα/χα».— 390,  91.  Κογ.  ρ.  317.— 395. 
Ώαο.  ρ.  1379  1ια«  καϊ  τον  Λνϋΐιοπΐ  «ϊϊ.  Κογ.  ρ.  317  Ηα5  κει*. — 397.  πρωιχοΰ. — 
398.  1)11(1.  ρρ.  1590  αη<1  1619.  Ιη  ρ.  1088  Ιιο  ιηοΓθ1γ  φιοίο^  τρουμπέτα,  όργανα, 
τουβάκια,ανακαράΒ($.-Ζ90.  ϋηο.  ρ.  220.— 400,  401.  Ώαο.  ρ.  1682.— 403.  δύναται. 


128 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


Ββΐίδαηυβ 
Ϊ8  ηοτν  Ιΐΐθ 

ΕωρΘΓΟΓ'8 

πιοδί  ϊηίί- 
ηιαίθ  Μβηά ; 


ΙπιΙακαϊηΙΙιβ 

3θ&1θ1187     οί 
Ιϊε  00111ΊΪ6Γ8 
ΤνΟΐΊίΒ    Πΐίδ- 

οΙιίοίίοΓίιίιη. 


εχάρην  η  ψνχονΧά  του,  εσκίρτησε  μεγάλως, 

είπεν  ευθέως,  ώρισε  πευκιά  καϊ  χαμουχάδες  415 

να  τα  ξαπλώσουν  εις  την  γην  και  'πάνω  να  πατηση, 

6  μέγα  καπετάνιος  να  πάγη  εις  πάλάτιν  • 

ένθα  γάρ  ωκει  βασιλεύς,  ένθα  προσεκαρτέρει. 

τρισχιλια  τον  άκλουθούν  άρχοντες  των  κάτεργων, 

εις  μέσον  Βελισάριος  μετά  μεγάλο  ψήκι,  420 

καϊ  μετά  δόξης  της  πολλής  εκλαμπροφορεμένος. 

ώς  οΰν  6  μέγας  εφθασεν,  εσέβην  εις  πάλάτιν, 

έπεσε,  προσεκύνησεν,  εφίλει  γόνατα  του 

του  βασιλέως  του  άνακτος  καϊ  μετ  αιδούς  μεγάλης. 

εχάρηκεν  ό  βασιλεύς  μετά  καϊ  της  συγκλήτου  •  425 

παρήν  καϊ  χειροδέσμιος  ό  ρηξ  τΡ]ς  Έγκλητέρας. 

ίδών  ο  μέγας  βασιλεύς  το  πλήθος  του  χρυσίου, 

το  λιθομαργαρίταρον  όν  έφερε  καϊ  πλοΰτον, 

ρούχα,  ενδύματα  πολλά  καϊ  πράγματα  μεγάλα, 

εξέστη  καϊ  εθαύμασεν,  έφριξε  θεωρών  τα  •  430 

χαράν  γαρ  είχε  ποταπην,  χαράν  πολλην  μεγάλην  • 

μετά  τον  Βελισάριον  ησθιε,  συνετρυφα  • 

ώρα  ουκ  εδιέβαινε  να  μη  ' βρεθούν  εντάμα  • 

ή  κλίνη  τους  εχώριζεν,  η  κοίτη  δε  καϊ  μόνον. 

τί  δε  συνέβη  καϊ  κακό  ανάμεσα  τών  δύο  ;  435 

6  φθόνος,  το  κακό  θηριον,  πάλιν  άντεσηκώθην, 

άντεξανέστη  τοιγαρούν  κατά  Βελισαρίου  ■ 

καϊ  πάλιν  κείνοι  άρχοντες  οπού  τον  εφθονούσαν 

βάλλουν  διπλούν  ζιζάνια  εις  ώτα  βασιλέως, 

παίρνουν  χολοκοκκα  πίκρα,  πλήρη,  φαρμακωμένα.  440 

συκοφαντείται  δε  αυτός  υπό  τών  μεγιστάνων 

ώς  δημηγέρτης  καϊ  δεινός  αντάρτης  βασιλέως  ' 

ούκ  είχαν  μάτια  να  θωρούν  την  παρρησίαν  τούτου. 

καϊ  τότες  ούν  οί  άρχοντες  οί  καταμυτωτάδες 

προσέρχονται  τω  βασιλεΐ  και  ταύτα  καταγγέλλουν,  445 

Άσάνης  τε  καϊ  Λάσκαρις  και  Καντακουζηνός  τε, 

Δούκας,  Άστράς  καϊ  ό  Κανάς  καϊ  ό  Διπλό  βατατζής, 


415,  16.  '  είπεν  ευθέως  όρισε  πεύκια  καϊ  χαμουχάΒες  Να  τά  ξάπλωσιν  ε'ις  την 
γί}ν  βίο.'  Ώπο.  ρ.  565. —  436.  κατ  άβελλισαρίον. —  438,  39,  40.  ϋπο.ρ.  1754. — 
440.  πλήρης.  —  444,  45.  '  καϊ  τότε$  ούν  οι  άρχοντα,  οι  καταμιτοτάδες,  ΥΙροσερ- 
χονται  τφ  βασιλεΊ.'  ϋιιε.  ρ.  610. 


Ι2Τ0ΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙ0Τ. 


129 


Παλαιολόγος  Πρίγκηπας,  Φρανζής  ό  Λεοντάρις, 
'  Ράλλης  Παλαιολόγος  τε  άμα  καϊ  Πριμμηκύρις, 

450  ό  Κοντοστέφανος  συνών  κα\  αυτός  μβτ'  εκείνους. 

"βλέπεις  τον  άνδρα"  λέγουσιν  "  δέσποτα  γης  ' Ρωμαίων, 
θωρείς  τον  Βέλισάριον,  όν  έχεις  καπετάνον, 
αυτός  την  βασίλείαν  σου  ταχέως  θέλει  πάρη. 
να  μη  περάση  τρίμερον  και  να  σε  την  σήκωση  ■ 

455  όλον  το  πλήθος  του  λαού  θέλουν  τον,  αγαπούν  τον, 
κ  εις  το  πτερόν  του  όμνέουσιν  μικροί  τε  και  μεγάλοι, 
και  πεθυμούν  και  θέλουσιν  να  γένη  βασιλέας  • 
κ  εις  τούτο  το  εξωρθωσεν,  εις  έπαρσιαν  εσεβην, 
κ  οία  σίδηρος  μάγνησι  έσυρε  τον  λαον  σου, 

460  κι  αν  ουκ  έχώσης  τον  εις  γήν  καϊ  να,  τον  θανάτωσης, 
τον  ίδικόν  σου  θάνατον  ταχέως  θέλεις  ϊδη. 
ώς  ηκουσεν  ό  βασιλεύς  τους  λόγους  των  αρχόντων, 
έμετελλάγην  Οψη  του,  ηλθεν  εις  άηδειαν, 
καϊ  μίσος  η  καρδία  του  έτρεφε  κατ  εκείνον. 

465   εξ  άπαντος  ουκ  ήθελεν  εμπρός  του  να  τον  βλέπη ' 
άντϊ  τιμής  ης  έμελλε  να  δώση  πλεωτέρας, 
επεϊ  πολλά  ετίμησε  το  γένος  των  ' Ρωμαίων, 
τυφλωσιν  εμελέτησε  κατά  Βελισαρίου  • 
βουλην  βουλεύεται  σκαιάν  πάμπαν  νά  τον  τύφλωση. 

470  τοιαύτα  [εΖι/']  τά  παίγνια  τα  πολεμάς,  ω  φθόνε  ! 
ορίζει,  φέρνουν  τον  κάκεΐ  προς  τα  τού  βασιλέως, 
και  δένουσι  τάς  χείρας  του,  έζαγκωνίζουσίν  τον ' 
άκτυπητ ,  άνε<γνώριστα  ετύφλωσαν  τον  ηρών, 
να  μη  το  μάθουν  οι  πολλοί  κ   εμποδιστή  το  δράμα. 

475  κλαΐ  τον  ό  ήλιος  αυτός,  κλαΐ  τον  και  η  σελήνη, 

και  τα  στοιχεία  τ  άψυχα  συγκλαίουν,  συλλυπούνται. 
εμάθασίν  το  οι  πολλοί,  το  πόπολον  της  πόλης, 
μικροί  μεγάλοι  έδράμασι  νά  πάν  νά  τον  ίδούσιν. 
ώς  εϊδασι  τον  ήρωα,  πηρός,  τυφλός  νά  ενι, 

480  οι  μεν  εκλαύσασι  πολλά,  έθρήνησαν  βαρέως, 
οι  δε  και  εταράχθησαν,  εξέλουν  ταΐς  μαχαίραις  • 
ζητούν  τον  Βέλισάριον  μετά  μεγάλου  θράσους, 
εκεί  ευρίσκουν  τον  τυφλόν  εις  της  Χρυσιάς  την  πόρταν, 

454.  ΐσικόσα.— 470.   [«ϊι^]  οπι.— 472.  Ώαο.  Αάά.  ρ.  09. —  473.  ϊρον :  οΓ.  550, 
561,  768  αηιΐ  788.-476.  το  άψυχο. 


ΊΤίθγ    &00118Θ 

ΙππιοίΌοιίΓΐ- 
ϊιΐ£    ροριιΙαΓ 
ίίΐνοαΓ  ίη 
ογοΙογ  Ιο  8αρ- 
ρΐαηΐ  ΙΙιβ 
ΕπιρεΓΟΓ. 


,1ιΐδ1;ϊιπ3η 
ογΛθγβ   Βεΐί- 

Ε&Π118'     6^68 

ίοοθρυΐοιιΐ. 


ΤΜβ  18 

οαιτίβά  οιιΐ ; 


&Π  ΙιηδΙοη  Ιο 
1>ο1ιο1(1  αη<1 
ρίΐν  Ιΐιβ 
1)1ίιιι1  ΙιείΌ. 


130 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


ΒεΚδαηιΐδ 
ΜΐΙειΊγ  οοπι- 
ρΐαίηβ  οί  Ιηε 
επιεί  ΐΓβαΙ- 
Πίεηΐ,  ηιαίη- 
Ιαίηβ  1ιί8  ίη- 
ηοοβηοβ, 


αικί  ϊητοΐίεδ 
Ιΐιο  \νΓ&Ια  ο£ 
Ηεανεη 

&£&ίηδΙ  ΠΪΒ 

εηειηίεδ. 


Ηε  Γείίι-εδ 
ϊηΐο  α  εοη- 
νεηΐ. 


Τηε  Ρει-βίαηΒ 
βε^ίη  »  \ναΓ 
α^απίδΐ,  Ιηε 
ΟΓεβΙίδ,  Άηά 
Ιηε  ΕπιροΓΟΓ 
ρΓεραΓεδ  απ 


485 


490 


49δ 


500 


άλαός  του  νά  κάθεται,  να  κλαΐ  το  ριζικον  του ' 

όλοι  λυπούνται,  κλαίουσι  μικροί  τε  κάί  μεγάλοι. 

διαβάζει  χρόνους  ικανούς,  βοών,  άναστενάζων 

"  που  μοι  το  φώς  το  αίσθητόν,  ή  δόξα  μοι  και  κλέος, 

ή  παρρησία  ή  πολλή,  πού  γάρ  μοι  και  το  κράτος ; 

ήρθησαν  πάντα,  χάθησαν,  εφυγον,  επετάσαν ' 

όλα  τα  εστερεύθηκα,  ομοίως  και  τό  φώς  μου. 

ούαϊ  ούαί  μοι  το  λοιπόν  !   τωρ  ας  χαρούν  εχθροί  μου  ! 

ώ  της  πίκρας  μου  συμφοράς  και  δολερής  μου  τύχης ! 

εγνων  σε,  κόσμε,  εγνων  σε,  τρόχ  άσύστατε  βίου, 

και  τα  πικρά  χολόκοκκα,  τα  δίδεις  καθ'  ήμεραν, 

σκορπιέ,  φθόνε  δολερέ,  με  μύρια  κεντρούνια. 

πλήρη  νά  'νε  τα  κέντρα  σου,  γεμάτα  τό  φαρμακιν. 

κάμε  και  εδακάσασιν  απαντά  μου  τα  μέλη  • 

και  του  φαρμάκου  ό  θυμός  ενέδραμεν  κάί  κάθει 

μέσα  '?  τα  δυο  τα  μάτια  μου  και  τύφλανε  το  φώς  μου. 

αν  ην  κάί  'γώ  'πραξά  ποτέ  δόλον,  δημηγερσια ' 

αν  ετραϊτουρεύθηκα  τον  μέγα  βασιλέα, 

δίκιον  εύλογον  έπαθα,  κανείς  μη  με  λυπάτω. 

ει  δε  κάγώ  αναίτιος  υπάρχω  άπερ  εφην, 

νά  μη  τ   άφήση  ό  θεός  άκριτον  είς  τον  κοσμον. 

τό  σώμα  του  γη  μη  δεχθη,  τ  οστά  του  ρίψ"(]  εξω, 

νά  'δ»7  κι  ό  μέγας  βασιλεύς,  τό  κρίμα  να  γνωριστ). 

ταΰτά  λεγεν  ό  τληπαθης  μετά.  πολλών  δακρύων. 

εκεί  γάρ  ύπεστρέφετο  είς  ενα  μοναστηριν, 

πολλά  γάρ  ενδοξότατο,  βασΐλικόν  κάί  μέγα  • 

τό  λέγουν  Παντοκράτορα  •  εγγιστά  που  κ   εις  άλλον 

ώραΐον  μοναστήριον  άγιων  αποστολών. 

κάκεΐ  ό  Βελισάριος  εμόνασε  κάί  κάτσε, 

ν  άναστενάζη  από  ψυχής,  νά  κλαΐ  άπό  καρδίας. 

καϊ  με  καιρού  διάστημα  παίρνοντα  χρόνος  ένας, 

μανδάτα  επεσώθησαν  εν  Κωνσταντινουπολει  • 

οί  Πέρσαι  έγυρόντισαν  κατά  τού  βασιλέως, 

λεηλατούν,  κουρσεύουσιν  ταϊς  χώραις  τών  ' Ρωμαίων. 

ώρισε  γούν  ό  βασιλεύς  ν   αρματωθούν  φωσατα, 

νά  μαδευτούν,  νά  συνακτούν,  κατά  Περσών  να  πασιν 

494,  95.  Ώυο.  ρ.  635.-494.  Ώαο.  ρ.  1754.— 497.  Κογ.  ρ.  101.— 500,  1.  Ώηο. 
1595.— 505,  γη*,     τά  στε'α.— 517.  ϋαο.  ρ.  741. —518,  19.  Κογ.  ρ.  229. 


505 


510 


515 


Ι2Τ0ΡΙΚΗ     ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙΟΤ. 


131 


520  καβαΧΧαρέοι  καϊ  πεζοί  τριακόσιαι  χιΧιάδες 
Ευρώπης  καϊ  Άσίης  τε,  *  Ανατολής  καϊ  Δύσης, 
άφ'  ου  δε  εσυνώρθωσεν  όλα  του  τα  φωσατα, 
καϊ  την  ύγράν  επλήρωσε  κάτεργα  και  καράβια, 
της  πεζής  δε  δια  ξηράς  άνδρες  αιμάτων  πάντες ' 

525  τούτο  καϊ  μόνον  έλειπε  το  ποιον  να  ποίση  αύθέντην, 
ποίον  να  ποίση  στρατηγον,  να  ποιση  καπετανον. 
πολλά  ελιγοτρώθησαν  οι  άρχοντες  οι  πρώτοι, 
οι  μεν  εκείνον  εθεΧον,  οι  δ'    άΧΧοι  παΧιν  άΧΧον  • 
το  πΧηθος  ουκ  ηρκεσθηκεν  να  καρτερη,  ν  άκουη, 

530  καϊ  την  βουΧην  ην  εποικαν  οι  άρχοντες  σχοΧάζουν ' 
φωνάζουν  ΒεΧισάριον  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι, 
κάκεΐνος  ώς  τα  γροίκησε  τα  λόγια  του  ποπουλον, 
ελεεινώς  εφώναζεν,  ελεγεν,  οΰτως  είπεν 
"  άφητέ  με  τον  άΧαον  καϊ  τον  άπεΧπισμενον, 

535  εμένα  τον  εχηλωσεν  6  τροχός  καϊ  ό  χρόνος, 

καϊ  πάΧιν  τον  εγκρέμνισεν  η  ερις  και  ό  φθόνος, 
καϊ  παΧιν  έστησε  βουΧην,  τις  κρείττων  ενι  πάντων, 
να  γένη  μέγας  στρατηγός  καϊ  μέγας  καπετανος. 
καϊ  εις  από  τους  άρχοντας  ευγενικός  καϊ  μέγας, 

540  άξιος,  φρονιμώτατος,  μάΧΧον  καϊ  ανδρειωμένος, 
ώς  έχων  αϊμαν  ύψηΧον  κι  άπο  γενεάς  μεγάΧης, 
τον  βασιΧεά  δικάζεται,  θαρρώντα  Χέγει  οΰτως 
"  ω  αύτοκράτορ  βασιΧεύ,  άνακτα  τών  άνάκτων, 
Ανατολής  καϊ  Δύσεως,  πάσης  της  οικουμένης, 

545  όλοι  την  βασιΧείαν  σου,  Ολοι  την  άγαπούσιν 

Ομως  6  φθόνος  έποικε  την  βασιΧειάν  σου  ταύτην, 
καϊ  άπετύφΧωσε  Χοιπόν  τον  όφθαΧμόν  της  πόλης, 
τον  μέγα  ΒεΧισάριον,  τον  Οντως  άνδρειωμένον. 
και  μετά  πάντων  ηκουσας  τάς  βουΧάς  τών  αρχόντων, 

550  δια  τον  φθόνον  τον  ποΧύν  'όν  είχαν  εις  τον  ηρών. 
αΧΧα  τοΧμών  παρακαΧω  το  κράτος  σου  το  μέγα, 
και  άκουσον,  ώ  δέσποτα,  του  δούΧου  σου  τους  Χογους. 
έχει  ό  ΒεΧισάριος  υ'ιόν  άνδρειωμένον  ■ 
σωστός  ενι  εις  το  κορμϊν,  όμοιος  του  πατρός  του  • 
555  καϊ  δώρησε  και  χάρισε  άντϊ  πατρός  εκείνον 

520.  καπΐζοϊ. — 527.  ΐΚογοτρώδισαν. —  533.  πί  ίηϋΐο'αά  οι  (Ίττΐ. — 550. 
Α(1ά.  ρ.  85.     ϊρον. — 551.  παρακαΚων. 


ήεεί  ι§αϊη8ί 


Λ  ο  ρβορίβ 
άεπίίΐηά  ΙΙιαΙ 

Ιΐΐβ  0ΟΠ1- 
ιη  ;ι  ι  ιι  1  Β&ΟΙίΙά 
1>β  §ίνεη  Ιο 
ΒβύδαΓίιι»  ; 

Ιιε,  ΙιοτνβνθΓ, 
<1εε1ίηβ3. 


Α  οοιίΓα^θ- 
οιιβ  ηουΐε- 
πιαη  ίαχβδ 
Ιΐιβ  ΕηαρεΓΟΓ 
\*ά11ι  1Π8 
Γοπτιθγ  ϊη- 
.(ΐΐδΐίοθ  Ιο 
Βεΐϊδαήΐΐδ, 


ϋυε. 


αη<1  Γοοοιη- 
ΐηβηάβ  Ιΐιο 
αρρυίηΐηιυηΐ 
οί  ΙΙιο  οΐά 
ΒβηεΓαΙ'β  βοη 
Ιο  ΙΙιο  εοιη- 

ιιι;ιιι.1. 


132 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΏΡΓΙΛΛΑ 


Τηβ  Εηα- 

ρβΓΟΓ   0Γ(1θΓ5 

7011115   Ββϋ- 

Β3Π113   ΙΟ    ββ 

ϋΓοιι^ηί 
1)βίθΓβ  ηϊπι. 


ΡαΰιβΓ  3.11(1 
εοη  &Γ6 
βτεαίΐγ  ίβιτί• 
ΜβΛ  &η(1  αη- 
ΙΐοϊραΙβ  ηε^ν 
οπιβίΐχ, 


1>α(;  ίΐιβ  Ειη- 

ρβΓΟΓ    Γβ- 

ϋβϊνββ  γουη£ 
ΒβΙϊδαΓίυβ  ίη 
ανβΓγηοηοι•- 
αοίε  πιαηιΐϋΐ•, 


Μ1<1  Μδ 
Γ&ΙΙΐθΓ  3881818 

ηϊηι    ίη    Ιηο 

άΐΐΐίβδ  Οί  Μδ 

οοιιιηκιηιΐ. 


τού  νά  'νε  καπετάνιος  επάνω  εις  τον  στολον, 

νά  'νεν  αύθέντης  στρατηγός,  στρατάρχης  καϊ  κρατάρχης. 

ει  όντως  ποίσεις,  βασιλεύς,  εξαλαφώσειν  έχεις 

τους  πόνους  του  πτωχού  τυφλού  αβελισαριού  σου, 

καϊ  θεραπεύσεις  καν  Βαμϊν  εκ  το  κακό  το  είδε  • 

πολλά  γαρ  σε  έΒούλευσε,  ποΧΧά  'πραξεν  6  ηρως  • 

πόΧΧα  γαρ  ηνδραγάθησεν,  πολύν  πΧοΰτον  σε  Βώκεν, 

την  ^Αφρικην  εσκύλευσε  καϊ  εκατάλυσέν  την, 

τους  Ούανδάλους  επεισεν  εις  ζυγον  Βουλοσύνης 

καϊ  τον  Γελίμερ  εβαλεν  ύποκάτω  ποδών  σου." 

ταύτα  καϊ  άΧΧα  πΧειότερα  εφθέγξατο  6  άρχων 

προς  Ίονστινιάνιον  τον  ανακτά  της  ποΧης. 

6  βασιλεύς  ώς  ηκουσε  του  άρχοντος  τους  λόγους, 

επηνεσε  τον  άνθρωπον  της  φιλαδίκου  γνώμης, 

επείσθηκεν  εις  την  βουλην,  επενευσεν  αύτίκα, 

ορίζει,  λέγει  "  φέρετε  υίον  Βελισαρίου." 

μαθών  ό  τληπαθέστατος  έσέβησάν  τον  πόνοι, 

ετρεμεν  η  καρΒοΰλά  του,  μη  τι  Βεινον  συμφέρη 

κακό  πικρον  ο  άστατος  του  κόσμου  το  τροχηλι. 

ό  νέος  εσυντρόμαξεν  άπο  το  άλλο  μέρος, 

μη  ποίσουσι  κι  αύτον  τυφλόν  ώς  τον  αυτού  πατέρα, 

καϊ  εκ  τού  φόβου  τού  πολλού  την  όψιν  του  έχάσεν. 

τούτον  ΙΒών  ό  βασιλεύς,  πιάνει  τον  εκ  το  χέριν, 

καθίζει  τον  εις  εν  θρονϊν  ο  είχεν  ό  πατήρ  του, 

τίμα  καϊ  άξιόνει  τον,  πλούτον  πολύν  τον  ΒίΒει, 

καϊ  στρατηγόν  τον  εκαμεν  εις  όλον  το  φωσατον. 

το  πλήθος  όλον  τού  λαού  θέλουν  τον,  αγαπούν  τον, 

τιμψ  καϊ  Βόξαν  ΒίΒουσι  τον  νέον  καπετάνον 

εκ  τψ  άγάπην  την  πολλην  ην  είχαν  εκ  πατρός  του. 

καϊ  ό  πατήρ  ηρμήνευσεν  πολλά  τα  της  στρατείας, 

πώς  νά  ξορτώση,  πώς  νά  'μπη,  νά  'βγτ}  καϊ  νά  νικήση, 

καϊ  όλον  εξεπαίδευσεν,  ώς  Βεϊ  καϊ  ώς  τυχαίνει. 

τότε  καϊ  6  Αλέξιος  ό  στρατηγός  ό  μέγας 

Βένει  τά  χέρια  του  σφικτά,  ώς  επρεπεν,  άξίως, 

φιλεΐ  τά  Ιχνη  των  ποδών  τού  τε  Βελισαρίου, 

ήγουν  πατέρα  τον  αυτού  ομοίως  και  μητέρα, 


560 


565 


570 


575 


580 


585 


590 


657.  Ώιιο.  ρ.  1457-— 558,  59,  60.  Κογ.  ρ.  102.— 561.  ϊροα.— 562.  νολλ^ν.    8ο 
α^αΐην.  580.— 573.  ϋιιο.  ρ.  593. 


Ι2ΤΟΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙΟΥ. 


133 


καϊ  μετά  πΧείστην  την  χαράν  υπάγουν  κατά  Πέρσας" 
καϊ  τα  φουσάτα  εΧαμπον  ως  ήΧιος  την  ήμέραν, 
άντέΧαμπεν  6  στρατηγός  '9  την  μέσην  του  φουσάτου. 

595  σαράντα  εξεπΧήρωσαν  να,  σώσουσιν  ημέρας, 

καϊ  το  Χοιπον  έφθάσασιν  καϊ  μίχθησαν  όμάδιν, 
Πέρσαι  γε  και>  Χαρακενοϊ,  άκμϊ  και  άΧΧα  γένη. 
μετά  Γραικών  έμ'ιχθησαν  βαβαϊ,  καϊ  τι  έγίνη  ; 
ή  εμπροστέΧΧα  των  Περσών  σαράντα  χιΧιάδες, 

600  των  δε  'Ρωμαίων  ή  στρατιά  υπήρχε  δυο  μυριάδες, 
και  οι  '  Ρωμαίοι  τρέχουσιν  ως  γύπες  εις  το  βρώμα• 
δρομαίως  καταπάνω  τους  κάμνουν  θνήσιν  μεγάΧην, 
σφάττουν,  τιτρώσκουν,  θανατοΰν,  νικούν  τους  κατά  κράτος, 
καϊ  άΧΧους  μεν  εδούΧωσαν  και  αΧΧους — πώς  εξείπω ; 

605  ούτε  να  φύγουν  ημπορούν  ούτε  να  ποΧεμήσουν, 

και  εκ  του  φόβου  του  ποΧΧοΰ  έρριψαν  τ   άρματα  των. 
τους  πΧε ιστούς  εκατέκσψεν  ή  των  'Ρωμαίων  σπάθη, 
τους  δ'  άΧΧους  κατεσκΧάβωσαν  μετ  εντ ροπής  μεγάΧης. 
ως  ήκουσεν  6  βασιΧεύς,  αύθέντης  τής  Περσίας, 

610  τό  πώς  έχασε  παντεΧώς  το  άνθος  του  φουσάτου 
καϊ  όσους  έσκΧαβώσασιν  καϊ  όσους  εσκοτώσαν, 
ουκ  ειχεν  ο,  τι  δράσειε,  τι  πράξαι,  τι  ποιήσειν  ' 
το  πρώτον  εκΧαυσε  πικρώς,  έθρήνησε  βαρέως  • 
δεύτερον  πέμπει  χρήματα,  άμέτρητον  Χογάριν  ' 

615  τίτοιον  κανίσχιν  επεμψεν  μέγα  και  θαυμαστόν  τε 
καϊ  πΧοΰτον  ύπεράπειρον  καϊ  ύπερβοΧικόν  τε. 
τριακόσια  άΧογά  'στειΧε  μετά  τών  κιβουρίων, 
πΧήρεις  χρυσάφιν  άμετρον  ετι  καϊ  χαμουχάδες, 
με  'ποκρισιάριους  έκΧεκτούς  πάνυ  ώραιωμένους, 

620  δεινούς,  κάλους,  φρόνιμους  τε  εις  ερωταποκρίσεις, 

συνθηκας  ποίσουν  κ   ίσασμον  και  φόρον  να  τον  δίδουν, 

τον  βασιΧεά,  τον  άνακτα  τής  ΚωνσταντινουπόΧης, 

χρυσάφιν  όΧοκάθαρον  Χίτρας  τριάντα  κατ  έτος, 

τον  νέον  ΒεΧισάριον,  τον  στρατηγον  'Ρωμαίων, 

596.  Κογ.  ρ.  331.— 597,  98.  Κογ.  ρ.  23.-599,601.  ΚοΓ.  ρ.  121.— 'δέ»  είναι 
σαφές,  αν  Έμπροστελλαν  νοη  κυρίως  το  μετωπον  τής  παρατάξεως,  τήν  πρώτην 
άρίδαν  (Ια  ρΓβππϋΓΟ  Ιί^ηο),  ή  ίξαιρέτως  το  Ίππικόν  (Ια  οαναίοπο),  συνεκοΌχικώς, 
ή  μάλλον  καταχρηστικώς,  άπυ  τον  στηθιστήρα  (ροίίΓαίΙ)  τών  Ίππων,  τύν  δποΊον 
'όμως  συνηθεστερον  ώνόμαζαν  Άντελήναν  κα\  Έμπροσθελήναν.' — 615.  Όαο.  ρ.  575. 
— 617,  18,  19.  "Τριάκοντα  &λο~γα  στείλε  μετά  κοντουρων  πλήρεις,  χρυσαφιού 
"Αμ-ητρον  «τι  κα)  χαμουχάδες  με  άποκρισιαρίους  εκλεκτους.'  ϋιΐο.  ρ.  565. — 619,  20. 
ϋιιο.  ρ.  437.— 621.  φόνον  Οϋς8  ρεΛαρβ  ιηάδΓθα(ϋιι^  Ιΐιβ  Μ8. 


Τΐιβ     ΟΓθβΙι 
απηγ  ίβ  νίο- 

ΙΟΠ0118 
Ρ6Γ8Ϊ3Π8. 


Τΐιβ  ΡβΓΒΪαη 
^ίηβ•  8(.'Π<18 
αη  βπιϋαεβ^ 
\τΐ11ι  τίοΐι 
ρΓ68βηΐ8  αηά 
οίΓβΓβ  Ιο  ρα^ 
•ιη  ίΐηηυαΐ 
Ιηβϋίε. 


134 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ    ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 


ΤΙιε  απΛαβ- 
εαάοΓβ  ίο11ο\ν 
γοι»ΐ£  Βεϋ- 
βαπαδ  Ιο  ΙΙιβ 


ίΐηά    ΙΙιβΓβ 
Ιιθ&γ  οΓ   ΙΙιβ 
οπιβΐ  ΗΙβ  οί 
ΙΙιβ  οΐά  £βηθ- 
ταΐ. 


ΑηΐΙ>3.8δ&- 

άοι•8  Ιϊοπι  αΐΐ 
ΙιοδΙϋβ  δίαίθβ 
βιτίνββΙΟοη- 
δίαηίίηορίβ, 


811(1  ΙΙιβ  Επί- 

ρβΓΟΓ  ρΓΟ- 

ρ»ι•βεα^ταηά 
ΓθββρΙίοη  ίοΓ 
Ιΐιβηι. 


να  παύση  πάμπαν  τον  θυμον,  να  ποίσουσιν  είρήνην ' 

να  γένη  τρέβ'  εληθινη  μετά  τον  βασιλέαν. 

παρακαλούν  καϊ  Χέζουν  τον  του  να  στραφώ  μετά  τους, 

επήκουσεν  6  ήρωας  εκείνους  τους  μεσίτας, 

έστράφηκεν,  εγύρισεν,  υπάγουν  εις  την  πόΧιν, 

καϊ  κέρδος  έδωκε  κι  αύτος  τον  μέγα  βασιλέα. 

καΧώς  τον  υποδέχθηκε  μετά  τιμής  δεούσης  • 

επεσεν  εις  τον  τράχηΧον,  εκατεφίλησέν  τον, 

παΧιν  ο  καπετάνιος  εφίλησε  τζαγκίν  του. 

τους  δε  μεσίτας  εκ  παντός  ετίμησεν  ενδόξως. 

Χαβων  τα  δωρ',  εχάρηκεν  άπέσω  η  ψυχή  του. 

πΧατυνω  την  άφήγησιν,  ποΧΧα  την  παρασύρνω  ■ 

αΧΧ  επι  το  προκείμενον  ας  στρέψωμεν  τον  Χόγο  ν. 

εμάθασιν  οί  άρχοντες,  ηκούστη  πανταχόθεν, 

το  πώς  τον  ΒεΧισάριον,  τον  μέγα  τροπαιουχον, 

τον  νικητην  τε  και  στερρον,  τον  όντως  άνδρειωμενον, 

τον  φρονιμον  και  πρακτικού,  την  δόξαν  των  '  Ρωμαίων, 

ο  βασιλεύς  ετυφΧωσεν,  αλαον  τον  εποΐκεν. 

όσοι  ήσαν  μαχεσόμενοι  μετά  τον  βασιλέα 

και  όσοι  εφοβοντησαν  την  Κωνσταντίνου  πόΧιν, 

άποκρισιάριους  έστειλαν,  κανίσχια  καϊ  δώρα, 

και  άρχοντας  απέστειλαν  σοφούς  άνδρας  μεσίτας, 

να  προσκυνήσουν  τον  Χαμπρον  Ίουστινιανόν  τε, 

να  'δουν  καϊ  ΒεΧισάριον,  ει  ενι  τυφλωμένος. 

ηλθασιν,  επεσώσασιν  εις  Κωνσταντίνου  πόΧιν  • 

έφθασαν  εις  παλάτια  να  'δουν  τον  βασιλέα. 

6  βασιλεύς  εξέβηκε,  μεγάΧως  τους  εδέχθην, 

ευγενικά,  τιμητικά,  ώς  πρέπει  κατ  άξίαν. 

ώρισε  γουν  ο  βασιλεύς  οΧους  τους  μεγιστάνους 

να  έλθουν  εις  παλάτιον,  Όλοι  των  να  καθίσουν, 

τιμητικά  ευγενικά  εκΧαμπροφορεμένοι 

ν  αποδεχθούν  τους  άρχοντας,  τους  άποκρισιαρίους, 

νά  δώσουν  Χόγους  πρακτικούς  κι  άντϊλογιάς  νά  πάρουν. 

ο  βασιλεύς  εστόΧισεν  όλα  του  τα  παλάτια, 

πανιά  χρυσούφαντα  εκρέμασαν  εις  τοίχους, 

ύπεύκια  κατέστρωσε  ποΧΧα  εν  τω  εδάφει  • 

625.  πάμπα—  645.  Ώιιο.  ρ.  575.-648.  ίδοΰν.—  651,  52.  ϋυο.  ρ.  445.- 
59,  60.  Ώηο.  ρ.  419.— 658,  59.  '  ό  βασιλεύς  έστόμησε  "όλα  τα.  παλάτια 
χρυσούφαντα.     ΕχίΓδίιπι  ΠανΙα  χρυσούφαντα  εκρίμασεν  «ϊϊ  τΐίχη.'    ϋυο.  ρ. 


625 


630 


635 


640 


645 


650 


655 


660 

-658, 
ΪΙανΙα 
1092. 


Ι2Τ0ΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙ0Τ. 


135 


τον  θρόνον  δε  του  άνακτος  και  τίς  νά  τ'  άφηηηται  ; 
€<γκοπτος  οΧος  πλουμιστός  και  παραχρυσω  μένος  • 
ως  επηρμένος  βασιλεύς  εκάθετον  επάνω, 
εκ  δεξιών  κι  αριστερών  να,  στέκουν  δύο  παίδες, 

665  του  βασιλέως  παιδόπουΧα  ως  είκοστόν  το  έτος, 
το  ένδυμα  χρυσαφωτόν  καϊ  χρυσοκεφαΧάδες, 
ετιμησαν  τους  άρχοντας  εντόπιοι  τους  ξένους. 
άΧλά  να  στρέψω  βούλομαι  νά  'πώ  προς  τους  μεσίτας, 
πόσον  κανίσκιν  εφερον  αυτοί  τον  βασϊλέαν. 

670  τριάκοντα  κρατούσασι  Χεκάναις  χρυσωμέναις, 

και  άλΧαις  πάλιν  δώδεκα,  μεγάλαις  νά  'νε  τούταις, 
νά  ταΐς  κρατοΰσι  δώδεκα  ό  καθαεις  την  μίαν, 
>γομάταις  νά  'νε  τα  φλουριά  τα  κοκκινοχρυσέα, 
σχάδια  χρυσοτζάπωτα  ποΧλά  ώραιωμένα, 

675  Χιθάρια  ατίμητα,  τρανά  μαργαριτάρια. 

ταύτα  οι  πρέσβεις  εφερον  τον  βασιλέα  κανίσχια. 
ο  βασιλεύς  έΒεχθην  τα  μετά  χαράς  μεγάΧης. 
ορίζει  καϊ  καθίζουσιν  εις  θρόνους  επηρμένους. 
Χόλους  ποΧΧούς  εξέφηναν  της  φρονησεως  όλης, 

680  καϊ  μετά  πάντων  ηλθασιν  περί  ΒεΧισαρίου  • 
Χόγους  εσυνετύχασιν  οι  ξένοι  εντοπίους 
πού  εστίν,  που  εστίν  αυτός  ό  ΒεΧισάριός  τε  ; 
β<-?  ποιον  σκάμνον  καθέζεται  πΧεόν  ενδοξον  άντ  άΧΧα ; 
καϊ  δείξετε  μας  τον  αυτόν  νά  'δοϋμεν  την  μορφην  του, 

685  τον  μέηα  και  εξάκουστον,  την  δόξαν  τών  ' Ρωμαίων, 
πάραυτα  Βελισάριος  άφτάς  γωνιάς  όπου  \ον, 
εν  ταπεινω  τω  σχήματι,  με  στεναγμούς  καϊ  θρήνον, 
σεβαίνει  εις  το  μέσον  των,  εκείνων  τών  αρχόντων  • 
το  'να  του  χέριν  νά  κρατεί  καυχϊν  ελεημοσύνης, 

690  καϊ  τ'  άΧΧον  χέριν  νά  κρατεί  ξυΧένο  δεκανίκιν. 
τους  άρχοντας  έγύρευε,  τριγύρου  τριγυρίζει, 
καϊ  το  καυχϊν  εδείκνυε  και  ούτως  τους  εΧάλει, 
καϊ  Χόγους  καρδιοφΧογ ιστούς  Χέγων  μετά  δακρύων 
'  Βότε  τον  Βελισάριον  όβοΧόν  \  το  καυχϊν  του, 

695  τον  όν  η  τύχη  ύψωσε  και  τύφΧωσεν  ό  φθόνος  • 

661,  62.  ϋυο.  ρ.  1184.— 663,  64,  65.  ϋυο.  ρ.  1767.— 673,  74,  75.  Ουο.  ρ.  1740. 
7«μάτ6ϊ.  χρυσσιζάπωτα. —  674.  Όιιο.  ρ.  1564. — 675.  ϋαο.  ρ.  877. — 676.  κανίσ 
[νάίϊιονίί  χια  ογ  /(ία].  — 683.  και  ϊηβίβαα  οί  (1$,  ροΛαρβ  ντβ  δΙιοιιΜ  Λνπίο  κ'  ί1$. — 
686.  αύτάϊ  γοι/ί'αϊ.— 688,  689.  ΏϋΟ.  ρ.  625.— 691.  ϋαο.  ρ.  270.  τρί-γύρου  -γύρου 
γνρίζα. 


ΤΙιεϊπιρθη&1 

ερΙβηάοιίΓ 

άεδοποβά. 


Τΐΐθ  ρτβδβηίδ 
ο£  1&6  &πι- 
οαβδ&άοΓδ 

άθ80ΓΪΐ3θ(1. 


Τΐΐθ    3ΐη1)33- 
εαάοΓδ  βχ- 

ρΓβδδ   α  ΛνϊβΗ 
ΙΟ  δββ  1116 

\νοΓΐά- 
Γεηο\νηο(1 

ΒβΙίδαΠΙΧδ  : 


ϊβΐιοΐά!   ίΐιβ 
Μίικί  Ιιογο 
ειποΓ^βδ 
ίϊοιη  α  οοπίθΓ 
αηςί  πΐΗίνθδ 
ίΐΐθ  γοιιιι^  οί 
Ιΐιο  1ι;ι11,  αβίί- 
ίη£  Γογ  3Λ 
.ίΙιιι.-. 


136 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΏΡΓΙΛΛΑ 


\νΐιβη    Βθϋ- 

8ΜΊ118  1>Ϊ<Ϊ8 

ΙΙιβ  οβΙιοΙάθΓβ 

ΟΘ^&Γβ  Οί 

^αίοιιβ^  αηά 
ΙϋίΓθά,  ΐΐαβ 

0&118Θ3  Οί  1115 

(Ιοτπιίαΐΐ, 


α  ΟΟΙΙΓίϊβΓ 

νβηίιΐΓθϊ  Ιο 
Μαπιβ  ίΐιβ 

ΙΐβΓΟ  ίθΓ  ίΐίδ 

ίτββ  Βρεβοΐι, 


βλέπετε  Βελισάριον,  άρχοντες,  βλέπετε  τον, 

δότε  τον  πάντες  όβολόν  και  διακονήσετε  τον, 

τον  ον  η  τύχη  εκάθισεν  εις  θρόνον  επηρμένον, 

κι  6  φθόνος  τον  εκρήμνισεν  κ  έχει  το  φώς  χαϊμένον." 

βλέπουν,  θωρούν,  στοχάζουνται  οί  άρχοντες  οί  ξένοι,  700 

πώς  τον  έχασαν  άδικα  καϊ  πως  τον  έτυφλώσαν. 

καϊ  πάλιν  Βελισάριος  εκίνησε  τον  γύρον, 

τριγύρωθε  τους  άρχοντας  αιτών  ελεημοσύνην 

δυο  καϊ  τρεις  το  εποικεν  κατενώπιον  πάντων, 

καϊ  τοΰτο  επόλέμαν  το  εις  ΰβριν  βασιλέως,  705 

όπως  υπό  τους  άρχοντας  λάβοι  την  άτιμίαν, 

όμοιώς  καϊ  άφτούς  άρχοντας  τον  •ψόγον  ουκ  ολίγον. 

καϊ  πάλιν  ετριγύριζε  μετά  καυχϊν  λάλώντα 

"  δοτέ  μοι  πάλιν  ψυχικόν,  άρχοντες,  όβολόν  τε," 

με  βρυχημούς  καϊ  στεναγμούς  ελάλειν  "εις  το  χέριν  710 

δότε  μοι  ελεον,  δότε  μοι,  οί  άρχοντες,  να  ζήτε, 

και  βλέπετε  οί  άρχοντες  να  κάμνετε  τ6  δίκιον, 

να  βλέπετε  τους  φθονερούς,  μήπως  άδικηθήτε  • 

ώσπερ  το  έπαθα  κάγώ  καϊ  χάσαν  με  το  φώς  μου." 

ταύτα  'λεγεν  ό  δυστυχής  μετά  κλαυθμοΰ  μεγάλου.  715 

καϊ  εις  από  τους  άρχοντας  τους  εντοπίους  εφη, 

εις  αύτον  με  την  μάνητα  αυστηρώς  όνειδίζων 

"  παΰσον,  ω  Βελισάριε,  μη  ζητης  ώσπερ  πένης  ' 

ου  γαρ  υπάρχεις  ενδεής  ώς  ξένος  κάί  ζητιάρης, 

άνθρωπος  είσαι  τοπικός  πολύολβος,  σπητάτος,  720 

με  πράγματα  καϊ  με  καλά,  μετά  πολλών  χρημάτων. 

καϊ  σύ  ουδέν  αίσχύνεσαι  ούδ'  εντροπη  το  έχεις 

να  τριγυρίζης  να  ζητάς  ωσάν  διακονιάρης' 

ημάς  δε  κάμνεις  εντροπην  και  πλέον  εις  εσέναν, 

όταν  εδώ  '?  την  μέση  μας  ήλθες  κατονειδίζων.  725 

ει  γάρ  καϊ  γέγονας  τυφλός,  άλλ'  έχεις  εξ  οικείων, 

πραγμάτων  τών  καμάτων  σου  καϊ  πολλών  συνθεμάτων  ' 

υπάγε  εις  τον  οίκον  σου  καϊ  τρέφου  εξ  εκείνων, 

καϊ  μη  ζητάς  μετά  καυχιν  καϊ  κλαίης  ώς  μη  έχων 

κι  ενι  μεγάλη  σου  '  ντροπή  καϊ  έντροπιάζεις  κι  άλλους.       730 

707.  αντουί— 709.  ϋυο.  ρ.  1785.— 710.  ίνα  χίριν.— 715.  ΗβΓβ  ΐΐιβ  Μ8.  Εκϊάδ 
ϊη  Γβά  ίηΐί  "Ορο,  ϊη  ίΐιβ  ιηα镧ίη.— 716,  17,  18.  ϋιια  ρ.  870.— 719.  Ώηο.  ρ.  464. 
ού  οπι.  ατιά  άοί5  ϊη  ίΐιβ  Μ8. — 722,  23.  ϋιιο.  ρ.  293  ΓβαςΙδ,  ώϊ  'ίνας  ΰιακονάρην 
α^αϊηδί  ίΐιβ  Μ  8. 


Ι2ΤΟΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ     ΒΕΛΙ2ΑΡΙΟΤ.  137 

καϊ  νά  καϊ  τούτο  το  φΧουρΙν  καϊ  μη  μας  εντροπιάζης, 

και  διάβαινε  την  στράτα  σου,  πάγαινε  την  όδόν  σου.' 

ταύτα  ελάλησεν  κάκεΐ  6  αργών  της  κακίας, 

όποιος  ητον  αφορμή  κ?  έβαλε  καϊ  τους  άΧλους, 
735  να  δώσουν  μαριυριάν  •ψευδην  περί  Βελισαρίου. 

πάραυτα  Βελισάριος  αυτόν  απολογείται  τΛχιίβά^Χγ 

"  άλήθειαν  Χέγεις,  αδελφέ  και  άρχοντα  μου  'ΡάΧλη, 

εχω  κάγώ  '<?  το  σπήτι  μου  πλούτον,  φαγό,  ποτεία' 

άλλα  στερούμενος  το  φως  το  γλυκερόν  τού  κόσμου, 
740  τι  μ   ωφελούν  τα  ύπέρπυρα,  τί  με  'φελα  ό  πλούτος, 

να  μη  θωρώ  τα  σύμπαντα  καϊ  τα  τερπνά  τού  βίου  ; 

Χέγεις  πώς  ουκ  αίσχύνομαι  να  λέγω  το  κακό  σας, 

το  όσον  με  εβάρυνεν  ό  φθόνος  ιδικός  σας, 

κ  εις  όσον  με  συνέφερεν  καϊ  έχασα  το  φώς  μου. 
745  βλέπεις  με  πώς  εΐμ  'είς  αυτό,  ζητώ  σαν  διακονιάρης. 

νά  'χα  το  φώς  μου,  νά  'βλεπα  κι  ας  ήμουν  'ς  Ολα  χρειάρης  ! 

περού  καϊ  γίνου  μου  τυφλός  καϊ  συ  είσαι  φλαμπουριάρης. 

όμως  ου  καταδέχομαι  νά  λάβω  το  φλουρίν  σου ' 

στρέφε  το  'ς  το  σακκούλίν  σου  και  σφίξε  το  λουρίν  σου. 
750  επεϊ  με  ποίκετε  τυφλόν  καϊ  χρήζω  μίαν  φολην, 

τί  σας  βαρούν  οι  λό'Ίοι  μου  καϊ  σφάζουν  την  καρδιάν  σας  ;   Οοά  ^η  ηο 

*},/•>  «   Α%        ,     ~  ν       ν  &   /  ίΙοαΜρηηϊβΙι 

παιοευσιν  όωσει  σας  ο  σεος,  εσάς  και  τα  παώια  σας  •  Λβ  αυΛοΓδ 

66?  όσον  κάμετε  κακόν  ο  θεός  να  σας  πλήρωση.  π»ϊείοΓί\ιηβ 

ταύτα  \εγεν  ό  δυστυχής  με  πόνους  καϊ  με  δάκρυα,  ττΐοΐίεάηεΒβ. 

755  καϊ  εκ  τού  πόνου  της  καρδιάς  έξέβαινεν  εντάρα, 

καϊ  κύκλω  περιέτρεχεν  '$  τους  άρχοντας  τους  ξένους  • 
καϊ  θόλανε  τα  μάτια  των  και  'κλαιον  και  βρυχώντο,  ^  ρ^1^ 

και  συχνον  εστεναζασιν  ομού  μετά  τον  ηρών.  ήόικΙθγ  &ι 

κατηγορούν  καϊ  μέμφονται  τον  μέγαν  βασιλέαν,  ΓΟγ>8  Λοη- 

/οϋ       €19  τον  ακουση  φσονερους  να  χάση  τιτοιον  άρμα,  ϊηπιιχίίίαιίηδ 

τον  εφοβήθησαν  πολλοί  βασιλείς  καϊ  'ρηγάδες  •  νπαποη 

Γελίμερ  δορυάλωτον  εφερεν  εις  την  πόλιν, 
Ούίττιγο  τους  βασιλείς  ηγαγεν  εις  την  Βίζαν 
καϊ  τούτους  ως  άνδράποδα  τραχηλοδεσμωμένους. 

765  ώ  άναξ,  μέγα  βασιλεύ,  φίλε  Βελισαρίου, 

734.  καϊ  βάλλε.— 740.  Ώιιο.  ρ.  1639;  Κογ.  ρ.  296.-745.  ϋυο.  ρ.  293,  ήμαι.— 
746.  ϋιιο.  ρ.  1759.— 749.  ϋυο.  ρ.  829.-754,  55.  ϋαο.  ρ.  389;  Κογ.  ρ.  125  — 
758.  ϊρον, — 764.  τραχηλοδίσμίνους. 


138 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ     ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 


ΤΙίθΕηιρθΓΟΓ 

άθρ1θΓβ8    Μ8 
6ΓΓ0Γ. 


Τΐιβ  ακΛδΒ- 
εαάοΓβ  άβρΜΐ 
αηά  ΐηίοΓπι 

ΙΙΐθΪΓ 

οουηίΓγιηθη 
1ιο\ν  νίΓίαε 
αηά  ναΙοιίΓ 

&Γβ  ΓΘ^ΜάθΐΙ 

&1  ΟοηβΙαηΙί- 
ηορίβ. 


τον  όν  ηγάπας  εκ  πολλού,  όν  ΰψωσας  εκ  πόθου, 

κ  εις  τον  εκάθησας  θρονϊν  ύπέρτερον  καϊ  μέγα, 

καϊ  ποΐκές  τον  καϊ  στρατηγόν  ' Ανατολής  καϊ  Δύσης, 

τον  είχες  άρμα  καϊ  σπαθϊν  καϊ  φόβησες  τους  πάντας, 

καϊ  σκύλα  τε  καϊ  λάφυρα  ένέπλησε  την  πάλιν,  770 

καϊ  τίμησε  καϊ  δόξασε  καλώς  την  βασιλειάν  σου, 

καϊ  συ  δε  άντιδόξασες  με  ολην  την  καρδιάν  σου, 

ος  τ  ονομά  του  έγραψες  εις  τα  νομίσματα  σου, 

εϊς  μίαν  εγχάραξες  μεριαν  κορμϊν  της  βασιλείας  σου, 

καϊ  εις  την  ετερην  μεριαν  άβελισάριόν  τε,  775 

ενοπλον,  μέγα  στρατηγόν,  γράφοντα  καϊ  τοιάδε 

['οΰτος  ο]  Βελισάριος,  ή  δόξα  των  'Ρωμαίων'. 

τι  σοϊ  το  έποικες  κακόν  καϊ  τύφλανες  τον  ηρών, 

και  σκοτασες  τους  οφθαλμούς  της  Κωνσταντινούπολης  ] 

καϊ  από  τότε  κ?  έκτοτε  πόλις  έταπεινώθην.  780 

φράσον  μοι  τοίνυν  τάχιστα,  λέξον  μοι  δια  τάχους." 

ευθύς  του  άπεκρίθηκεν  ο  βασιλεύς  καϊ  λέγει 

"  εφης  μοι  πώς  έτίμησα  καϊ  πώς  εδόξασά  τον, 

κ  εϊς  το  έμό  το  νόμισμα  εκεί  εγχάραξά  τον, 

#'  επίγραμμα  βασιλικόν  ενοπλον  εγραψά  τον,  785 

καϊ  μέγα  Βελισάριον  ϊσον  μοι  φημισάτον. 

πώς  ούν  μοι  λέγεις  το  λοιπόν  ότι  ετύφλωσά  τον ; 

6  ' Ράλλης  με  το  εποικεν  μετά  και  τους  ετέρους, 

καϊ  μετ  αυτούς  καϊ  σύν  αυτούς  ό  κάκιστος  ό  φθόνος. 

καϊ  μη  μοι  μέμφεσθε  λοιπόν  οι  άρχοντες  εμένα."  790 

ταύτα  ειπών  εσίγησεν  ό  βασιλεύς  κ  οι  πάντες. 

ήλθε  καιρός,  έμίσευσαν  οι  άρχοντες  εκείνοι  • 

ετίμησέν  τους  εΰμορφα,  επαρεξέβαλέν  τους 

ό  μέγας  Ιουστινιανός,  επεριδόξασέν  τους. 

άπήγαν  Οθεν  ηλθοσαν,  άπήγγειλαν  τα  πάντα,  .     795 

πώς  εϊδασι  τον  βασιλέα  καϊ  πώς  τους  ύποδέχθην, 

τα  πλούτη  καϊ  την  αύθεντιάν  καϊ  καθεξής  καϊ  τάλλα  • 

εϊδοσαν  Βελισάριον  τυφλόν  διακονιάρην 

μετά  καυχϊν,  μετά  ραβδϊν,  όν  ετρεμον  οι  πάντες 

καϊ  βασιλείς  καϊ  άρχοντες  Ασίας  και  Ευρώπης,  800 

Πέρσαι  καϊ  Μήδοι,  "Αραβες  καϊ  ούριοι  καϊ  Τούρκοι  • 


777.  [ούτος  ό]  οιη.  ίΙΐθΓβ  Ϊ8  α  £αρ  ΙιοΓβ  ϊη  ίΐιβ  Μ8. — 784.  κακεΊ  ΐχάραγζα. — 
793,  94,  95.  Κογ.  ρ.  285.-797.  πλούτοι. 


Ι2Τ0ΡΙΚΗ    ΕΞΗΓΗ2Ι2    ΠΕΡΙ    ΒΕΛΙ2ΑΡΙ0Τ. 


139 


πάσα  φυλην  ύπέταξεν  ή  σπάθη  τών'  Ρωμαίων, 
καϊ  τώρα  βλέπω  καϊ  θωρώ  το  εναντίον  όλον, 
καϊ  6  πεττός  καϊ  γύρισε  της  τύχης  το  τροχήλι 

805  καϊ  τους  'Ρωμαίους  βασιλείς  όλους  εγκρέμνισέν  τους, 
τους  Τούρκους  δε  καϊ  ασεβείς  οντάς  καϊ  ϋψωσέν  τους. 
καϊ  τι  να  λέγω  ουκ  ημπορώ,  καϊ  τι  να  γράφω  ουκ  οϊδα, 
εξαπορεΐ  μου  λογισμός,  ή  γλώττα  καϊ  ή  χείρα, 
τούτο  τ6  Τουρκικό  σπαθϊν,  Χριστβ,  και  εως  ποτέ 

810  να  κατακόπττ)  σώματα  Χριστιανών  βαπτισμένων, 
καϊ  γένος  το  '  Ρωμαϊκόν  να  ενι  δουλωμενον ; 
και  τίς  το  επροξένησεν  οι  Τούρκοι  ν'  αύθεντεσουν, 
καϊ  την  'Ρωμαϊκψ  φυλην  'ς  την  ζεύγλην  των  να  θέσουν  ; 
ουδείς  άλλος  το  εποικεν  ει  μη  η  άμαρτιαϊς  μας, 

815   ζηλία,  φθόνος  καϊ  κακιά  καϊ  ατυχία  καϊ  ερις, 

πορνείαις,  χρειαϊς,  άνδρομανιαΐς,  κλεψιαΐς,  άνδροκτασιαις- 
ταύτα  καϊ  άλλα  πλείονα  εχουσιν  οί  ' Ρωμαίοι. 
δί'  ου  κι  ώργίσθην  Ό  θεός  το  γένος  τών  ' Ρωμαίων  •      , 
τού  'Ισμαηλ  έσηκωσεν  καϊ  ενεπτερωσεν  τον, 

820  καϊ  ενι  τού  θεού  ραβδϊν  δια  να  μάς  παώεύη, 

κ  ημείς  ουδέν  πειθόμεθα  τού  να  σωφρονισθώμεν, 
καϊ  τα  κακά  νά  φύγωμεν  κ  είς  τά  καλά  νά  ' 'μπούμεν, 
να  ^χουν  άηάπην  εϊς  θεον  καϊ  εις  επϊ  τού  άλλου, 
όσοι  λογούνται  έμπιστοι  Χριστιανοϊ  και  θαλλουν. 

825  τον  τρισυπόστατον  θεον  ύμνούσίν  τον  καϊ  ψάλλουν 
ολοί  με  την  καλην  καρδιάν,  με  την  ταπεινοσύνην 
καϊ  με  τον  φόβον  τού  θεού  καϊ  την  δικαιοσύνην. 
νά  γέντ\  καϊ  ομόνοια  εφ'  ολην  οίκουμενην, 
οπού  οικούν  Χριστιανοϊ  πιστοϊ  βεβαπτισμενοι, 

830  καϊ  νά  σηκώσουν  τον  σταυρόν  καϊ  κατ   εχθρών  νά  πάσι, 
την  πόλιν  πού  'νε  κεφαλϊν  θέλουσι  την  έπιάσειν. 
άγια  τριάς,  βοηθησον  νά  γένη,  σώσον,  γράφω, 
νά  'δώ  καϊ  'γώ  παρηγοριά  πριχού  εμπω  'ς  τον  τάφον. 
θεέ  μου,  παντοκράτορα,  οπού  κρατείς  τα  πάντα, 

835  Χριστέ  μου  πού  πουλήθηκες  δι'  αργύρια  τριάντα, 
καϊ  πνεύμα  το  πανάγιον,  αχώριστος  τριάδα, 


Τΐιβ  ροβί'β 
ΙαπιβηΙαΙίοηΒ 
αβουΐ    Ιΐιο 
άεο&Υ  οί  11ΐ6 
ΟΓβοΙί  Εηι- 
ρίΓβ  αικί  ΐΐιο 
άαϋχ  ίη- 

0Γ63.3Ϊη£ 

άαη§;οι•  οί 
Ιΐΐθ  ΤαΛδ. 


ΤΙιθ  οαιίδββ 
οίίΐιβάοοίίηο 
οί  Λβ  ΟΙη-ίδ- 
Ιίαη  ρο\νει•. 


ΑΠ  κοοά 
ΟΙιπδΙίαηδ 
βΓΟ  Γοςιιβείβθ 

Ιο    ρΓ8γ     ίθΓ 

Ιΐιβ  οδίαβ- 
Ηδΐιπίθηΐ  οί 
οοηοοΓά 
αιηοηρ  Ιΐιβ 
ηαΐίοηδ,  δο 
ίϊαί  ίΐιο^ 
πια^  ηηΐΐο 
α(?αίηδί  ίΐιο 
ίϊΐΓθϋΙβηΐη^ 
εηοηι^. 


Ιη  οοηοΐα• 
είοη  Ιΐιο  ροοΐ 
οοπιπιβηοΐδ 
1ιίηι«ο1ί  Ιο 
άίνίηο 
ιηιτοχ. 


814.  μου  ϊηκίοαά  οί  μας.  Ο/,  θρην.  162.— 827.  όβον.  —  832.  Τΐιβ  εατηε  Ιίηββ, 
χνΐΐΐι  δοιηε  δΐΐ^ΐιί  ναήαΐίοηδ,  γοοογ  αί  ίΐιο  οοηοΐιΐδϊοιι  οί  ΟοοΓ^ίΙΙαδ'δ  Ιαβί  ροεπι,  ίΐιο 
θανατικον  της  "Ρόδου,  ^νΙΐθΓΟ  806. 


140  ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ    ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 

μύριαις  μυριάδων  κρίματα  μέ  αλΧην  μιαν  χίλίάδα 

νά  'γτ}  6  νιος  τον  ΓβωργιΧΧά,  συμπάθησα  τον  τώρα, 

ώς  τον  ττιστον  σου  τον  Χτ/στον  ττον  σώθηκβν  €ΐς  ωρα. 

άμην,  άμην,  και  γένοιτο  γένοιτο  γένοιτο  μοι.  840 

Βιιοαη^β  φΐοίβδ  ίτοπι  ΐΤιΐβ  ροβτη  ίϊνβ  Ηηθ8  -ννΐιϊοΐι  <1ο  ηοΐ  οοοιιτ  ΐη  ίΚβ  αβονθ  Ιεχί : 
Ρα^β  31.  δ  ζαριστης  καϊ  τάβλαις  παίζίΐ  όμάδην. 

Ρ&§6  178.        δ  κόμης  βάρκαν  Ζρριψεν  τρανην  κατά  θαλάσσης. 
Ρα^β  269.       χώρας  ττολλάί  έγύρησΐ  καϊ  τοπαρχίας  καϊ  κάστρη. 
ΙΗά.  τά  μέρη  της  Ανατολής  •γυρϊύΐΐ  καϊ  Τουρκίας. 

(Τΐιβδβ  ίτννο  Ιϊηοδ  ιηϊ^ΐιί  δίαηιϊ  αίίβΓ  ν.  230.) 
Ρ&£6  1682.     έρδαζα  το  καράκη,  €στ€(Γαί'  φλάμμουρα  πολλά. 


0ΡΗΝΟ2  ΤΗ2  ΚΠΝ2ΤΑΝΤΙΝ0ΤΠ0ΛΕΛ2. 


141 


ΘΡΗΝΟΖ   ΤΗΣ   ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ. 


Ήιχμαλωτ'ισθη  δέ  ΰπο  των  Τούρκων  ετει  α'  υ"  νγ'  μηνϊ  μαίω  κθ',  ήμερα 
τρίτη,  'άραπράτη  της  ήαερας.  λόγος  θρηνητικος  καϊ  θλιβερός  καϊ  πολλά  πονετικοί 
καϊ  αναστενατγμενος  περί  της  Κωνσταντινουπόλεως  •  καϊ  εϊς  τον  βασιλιά  καϊ  περί  το 
αοναστηρια  καϊ  των  αγίων  λειψάνων,  Ρητόρων,  ψαλτών,  ύμνοποιών,  διδασκάλων  καϊ 
αρχόντων,  καϊ  περί  της  συμφοράς  καϊ  αίχμαλωσίας,  όπου  εσυνεβη  της  ταπεινοί  της 
πόλης  ■  καί  περί  των  αύθεντων  της  Φραγγίας  καϊ  'όλα  τα  κουμουνια  •  αρχομένου  άπο  τ6 
παρόν,  Φραζζεζους,  Άγκλεζους,  Πορτουγαλεζους,  Ίσπανιακατελάνους,  Ίταλιάνους, 
Άλαμάννους,  Ούγγάρους,  'Ρωμάνους,  Βενετικούς,  Τενουβεσους,  σέρβους,  Βλάχους, 
Βουλγάρους,  καϊ  τα  έξης,  τα  δποΊα  ρήματα  γράφουνται  δια  στίχου. 


Διήγησις  πάνυ  ΘΧιβερή,  πονετική  καϊ  πΧήρη 

βαβαϊ  παπαί  της  συμφοράς  της  ΚωνσταντινουπόΧης. 


Να  τό  'θεΧεν  6  ποιητής,  6  πΧάστης  των  απάντων, 
άπόστοΧοι  οι  δώδεκα  μετά  την  Θεοτόκον, 
τέσσαρες  εύαγγεΧισταΙ,  των  Χριστιανών  η  πίστις, 
και  να  με  '  δω  καν  Χογισμον  καϊ  γνώσιν  εις  ετούτο, 
δ  νά  'γραψα  τίποτε  μικρόν  θΧιβερόν  τε  διά  την  ποΧιν 
διατϊ  δεν  εχω  φρόνησιν  και  συΧΧογήν  εις  τοΰτο, 
νά  γράψω  την  ΰπόθεσιν  ώς  χρή  καϊ  ως  τυχαίνει, 
καϊ  6  θεός  6  δυνατός,  όπου  'δωκε  την  γνώσιν, 
νά  με  φώτιση  καϊ  εμε  εις  τάς  πΧοκάς  του  στίχου, 

10  καϊ  νά  ποιήσω  καϊ  εγώ  ποίημα  τι  τοιούτον, 

νά  μη  το  βαρεθή  τινάς,  άμμή  όΧωνών  ν  άρέση, 
τον  νουν  μου  καϊ  την  γνώσιν  μου  νά  τήν  επιστηΧώση. 
όμως  θαρρώ  το  εις  θεον,  ποΧΧά  νά  το  ποθιόσουν, 
όπου  ν   άρέση  τους  ποΧΧούς  καϊ  νά  τό  μεταγράψουν, 

15  πόΧΧά  νά  τό  τιμήσουσι  καϊ  νά  τό  αγαπήσουν, 

νά  χύσουν  δάκρυα  περισσά  διά  τήν  πτωχήν  την  πόΧιν, 
καρδιοαναστενάγ ματ  α  καϊ  κοπετούς  νά  χύσουν, 
καϊ  τό  Χοιπυν,  οι  άρχοντες,  ακούσατε  μου  Χόγον  • 
μικρόν  το  Χέγει  ό  πρόΧογος,  άμμή  ενι  τόσα  μέγας, 

καϊ  περί  των  αυθ. — κουμουνια.     Ώ\10.  ρ.  731. 


Τΐβ  ροβΐ 
ίηνοέεβ 
άΐνϊηε  &5- 
είβίαηοβ 


αηά  βοδροαΙίΒ 
Ιΐιο  ίανοιίΓ  οί 


142 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΑ    ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 


Τΐΐε^  3X6  Γθ- 

ηυβΒίβιΙ  Ιο 
Γβοθϊνβ  τνϊΐΐι 
εαί  αηά  8βπ- 
οιΐδ  ηιίηάδ 
Ιΐιβ  ίαΐβ  οί 
ίΐιβ  ίαΐάηκ  οί 
ΟοηβΙαηΙί- 
ηορίβ. 


Τΐιβυηΐιηρρ^ 
ίαΙβοίίΙΐΘ 
ΕηαρβΓΟΓ 
ϋοηδίαηϋηε. 


20 


ΗΪ3  ππβίαΐίε 
\νϊ11ι  Γθ^αΓά 
ίο  01&Γ6η(,ζ&. 


'ότι  εν  τον  κόσμου  χαλασμός  ώς  '<?  τον  καιρόν  τοΰ  Νώε. 

καϊ  όσοι  άναηινώσκετε  την  σύνθεσιν  του  λόγου, 

παρακαλώ  σας  το  πολλά  να  μη  το  βαρεθήτε, 

6\ον  το  διαβάζετε,  τεΧειόνετε  τον  Χόγον  • 

καϊ  άνεϊ  σφάΧΧω  πούβετις,  μη  με  κατηγορείτε. 

οΧοι  παρακαλέσατε  να.  'δώ  την  σωτηριάν  μου,  25 

με  την  τιμήν  μου  δι,ά  να,  ζώ,  καϊ  'δω  καϊ  την  ΰηειάν  μου. 

Έδά  Χοιπον  ακούσετε  την  σύνθεσιν  τοΰ  λόγου, 
άκρουασθήτε  τήν  αρχήν  και  το  τέλος  τοΰ  λόγου, 
δια  ν  ακουστέ  θλιβερόν  καϊ  πονεμένον  λόγοι»  • 
ΟΧοι,  θαρρώ,  να  γράψετε,  πολλά  να,  Χυπηθήτε.  30 

όπώ  'χει  καϊ  πολλήν  χαράν,  κρατώ  να,  το  λυπάται  • 
τώρα  να,  το  ηροικήσετε  διά  τήν  άηιάν  τήν  πόλιν, 
άρχοντες  πλούσιοι  καϊ  πτωχοί,  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι, 
όλοι  ψυχοπονέσετε,  κΧαύσατε  λυπημένα, 
τήν  πόΧιν  άηιαν  τήν  είπε  πάΧιν  ΰπεραηίαν,  35 

εάν  <γάρ  καί  μήν  έπεσε  '?  τών  ασεβών  τα,  χέρια, 
ότ/ιαν,  άγιαν  την  είπε,  ώ  Κωνσταντίνου  πόΧις, 
ή  πίστις  τών  χριστιανών,  ή  δόξα  καϊ  το  κάΧΧος  • 
εάν  γαρ  νά  μή  έμεινε  πέτρα  προς  αΧΧην  πέτραν, 
τον  τόπον  άηιον  τον  είπε  της  Κωνσταντινούπολης .  40 

<γράψην  είχα.  καϊ  πΧειότερον  '?  τοΰ  πρόλογου  τον  Χό<γον, 
άμμη  σχολάζω,  άφίνω  το,  διατϊ  εχω  μέγαν  φόβον, 
οτι  φοβοΰμαι  ταπεινός  μή  άνασπασθή  ή  ψυχή  μου. 
Χοιπόν  αρχίζω  τήν  αρχήν  τήν  προς  τον  βασιλέα, 
κυρ  Κωνσταντΐνον  Αράγαζην,  τον  άρχηγόν  ' Ρωμαίων.  45 

Ώ,  Κωνσταντίνε  βασίΧεΰ,  κακόν  ριζικόν  όπου  '%€?, 
καϊ  τύχην  πάνυ  βΧαβερήν,  μοΐραν  άτυχεστάτην, 
καϊ  σκοτεινήν  καϊ  δοΧερήν,  άστραποκαΐμένην. 
νά  'χεν  άστράψην  ουρανός,  νά  'χεν  καήν  ή  ώρα, 
όταν  εσύ  ' βασίλευσας  έκείνην  τήν  ήμεραν.  50 

άπο  αρχής  εφάνηκεν  ή  δοΧερή  σου  τύχη. 
εχάΧασες,  βαρομοιρε,  τυ  κάστρον  της  ΚΧαρέντζας  ■ 
τους  πύργους,  τά  θεμέλια  του,  ολ'  έζερίζωσές  τα  • 


20.  ίνι.  Κογ.  ρ.  123.— 24.  &νη  Μ8. ;  άνί>  Ε11.  ;  ϋυα  ρ.  1210  ;  Κογ.  ρ.  309.— 
29.  ακούσετε.  30.  νά  το  γράψετε. — 31.  όπίίχεί — λυπατε. —  35.  άγίαν  (80  &£ίΐίη 
37).— 41.  προλόγου.— 43.  Κογ.  ρ.  44.-49,  Κογ.  ρ.  256,  868  αίδο  ν.  94,  114, 117. 
Ι  Γιανβ  αβδυιηοά  ίΐιαί  ΚοΓαεβ'δ  ςυοίαίΐοη  ΓβρΓθίοηίΒ  ίΐιβ  Γβαάϊη^  οί  ίΐιβ  Μ8. ; 
Ε11.  ΙβαΔΒν&χεν  άστράψρ  ό  ούρανο$,  νάχεν  καρ  ή  ώρα. — 53.  θεμέλια  του  "όλα. 


ΘΡΗΝ02    ΤΗ2    ΚΩΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΩ2. 


143 


αϊ  εκκλησία!  'χαλάσασιν,  οί  καλογήροι  έκλαιγαν. 

55  οί  άρχοντες  με  τους  πτωχούς  μεγάλην  λυπην  είχαν ' 
τα  σπήτια  των  έχάλασες,  εκείνοι  εξορισθήκαν, 
γυναίκες  και  παιδία  των  δλ'  εξολοθ  ρευθηκαν, 
όλοι  έξορισθηκασιν,  μεγάλον  κριμαν  ητον. 
τις  ητον  όπου  σ  εδωκεν  την  συμβουλην  εκείνην ; 

60  κακή  βουλή  ητον  εις  εσε,  ως  έδειξε  το  τέλος  • 
και  από  τότε  εδειξεν  η  άτυχος  σου  μοίρα  • 
έ'δε  κριμαν  οπού  'ποικες  εκείνην  την  ήμέραν. 
ω  Κωνσταντίνε  βασιλεύ,  κακόν  'ριζικον  οπού  χες. 
δεσπότης  ονομάσθηκες  \  τον  Μιζηθραν  άπεσω  • 

65  να  τό  'χεν  θέλειν  ό  θεός  ό  ποιητής  καϊ  πλάστης, 

καϊ  νά  'χες  εΐσθαι  '<?  τον  Μωρεάν  αύθέντης  και  δεσπότης• 
καϊ  τ'  έξαμίλιον  έκτισες  τό  θαυμαστόν  εκείνον, 
δια  τριάντα  ημέραις  τό  'κτισες  μετά  πολλού  του  πόθου, 
καϊ  κόπον  ηβαλες  πολύν,  άμμη  ητον  όλως  λύπη, 

70  Χυπην  μεγάλην  καϊ  φρικτην  εις  τους  αύθέντας  λέγω, 

'?  όλους  τους  μεγιστάνους  σου,  αρίστους  τους  '  Ρωμαίους, 
εις  άρχοντας  καϊ  εις  πτωχούς  θρήνον  πολύν  και  Χυπην. 
ω  ' Ρωμαίοι  ευγενικοί,  που  είν  η  παρρησία  σας  ; 
που  είν  τό  κράτος ;  πάλιν  δε,  που  είν  η  αυθεντία  σας, 

75  ή  κοσμοκρατορία  σας  και  ή  μεγάλη  δόξα  ; 

που  η  γνώσίς  σας  η  άμετρος,  φρόνησις  η  μεγάλη, 
η  υπερέχουσα  παντός  καϊ  των  άλλων  ανθρώπων  ; 
ω  Κόρινθος  πολύθλιβος,  πολύ  κακόν  το  είδες, 
τότες  Οταν  εχάλασαν  οι  Τούρκοι  το  εξαμιλι  • 

80  Ολος  ό  κάμπος  εγεμεν  άρματα  καϊ  δοξάρια, 

σαγίταις  χρυσοπτερυγαις,  σπαθιά  κοσμημένα  • 
κεφάλαι,  χέρια,  σώματα  \  τον  κάμπον  απλωμένα, 
ώ  Κόρινθυς  κακότυχος,  πολύ  κακόν  οπού  'δες, 
και  σύ,  ανδρειωμένε  βασιλεύ,  κακόν  'ριζικον  οπού  χες. 

85  την  ΤΙάτραν  την  πανεύμορφον  είχες  παρηηοριάν  σου 
κ   οί  Τούρκοι  την  εκόψασιν  την  ταπεινην  την  ΤΙάτραν, 
και  από  τότ   έχάλασεν  όλον  τό  ριζικον  σου ' 


Γτοηι  ίϊΐΑί 
Ιϊιηο  οοπι- 
πίθηοθδ  Οοη- 
δίαηΐϊηβ'δ 
βνϋ  ίοΓίιιηθ. 


ΟοηδΙαηΙίηβ, 
38  ρι-ίηοβ  οί 
Μίδίΐΐιι-α. 


βυϊΐάδ  Ιΐιβ 
Ηοχαπιίΐίοη, 
αηΛ  ΙΙιοΓβογ 
03υ8θ5  πιιαοΐι 

8011Όϊ¥ΐθ11ΐ6 


ββρβοίαΐΐ^  ίο 
ΟοιϊηΙΙι, 

■ννΐΐίοΐΐ  νΤ38 
άβδίΓΟ^θά  0^ 

Ιΐιβ  ΤυΓ^δ 
χνΐιεη  Ιΐΐθγ 
Ιοοίί  Ιΐιο 
Ηοχαιηίΐίοη. 


ΡαΐΓ,ΐδ  ηίδο 

δΙίίΙΐΓΟά 

ίϊοιη  [Ιιο 


54.  4χαλάσα.σίΐ'--(κλαί'γαν.  —  57.  'όλα — 62.  δποΰποικα.  —  64.  Μυζηθραν  ΛνουΜ 
1)6  ΐΐΐθ  ϊ»οίΙθΓ  δροΐΐίη^  :  κοο  Ι,.  Κοββ,  '  Οιϊβοΐΐίβοΐΐθ  Κδηί^βΓβίββη,'  2,  ρ.  203, 
ηοίθ  4.-66.  ΐ,σθαι.— 69.  Κογ.  ρ.  150,  \νπίθ8  ολοϊ.— 73,  4.  Κογ.  ρ.  147.  ΕΠ• 
αικί  Κογ.  Ιιανο  ΙιοΓβ  ήν  ίιΐδίϋαιΐ  οί'  <ίϊν\ — 80.  Ώιιο.  ρ.  323.-82.  κεφαλαΙ. 


144 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ    ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


Τΐιβ  τιηΓοΓ- 
Ιιιη&Ιε  άβ&ίΐι 
οί  Ιΐιβ  Επι- 
ρβΓΟΓ  Καΐο- 
ϊοαηηβδ, 


ηηά.  Ιΐιβ  81ΐΤ>- 
βθφίβηΐ   οο- 
ΐΌη&Ιάοη  οί 
ΟοηδίΒΐιΙΐηε. 


90 


95 


100 


105 


αυτήν  την  Πάτραν  την  πτωχην  είχες  παρηηοριάν  σου, 

πούγκιν  σου  καϊ  σακκονλιν  σου  εις  ολαις  ταΐς  δονλείαις, 

εις  ολαις  σου  ταϊς  ορεξες  κ  εις  τα  θελήματα  σου ' 

καΐ  απ  αρχής  σου  εδειζεν  όλον  το  ριζικόν  σου  ■ 

κακά  σον  ετελειώθηκαν  εμπρός  των  ομματίων  σου. 

ω  βασιΧεΰ  παμφρόνιμε,  κακόν  ριζικόν  όπου  'χες  • 

νά  'χεν  άστράψην  ουρανός,  νά  'χε  καήν  η  ώρα, 

τότες  όταν  άπέθανεν  ό  άγιος  αδελφός  σου, 

ό  βασιλεύς  ό  φρόνιμος,  σοφός  ό  Καλο'ιωάννης, 

η  ρίζα  των  φρονήσεων,  ή  δόξα  των  '  Ρωμαίων, 

κλέος  και  καΧΧος  καϊ  τιμή,  δεύτερος  ΠτοΧεμαΐος, 

της  όρθοδόζον  πίστεως  σπαθϊν  άκονισμένον, 

ρίζα  καϊ  φώς  των  ευσεβών,  Χριστιανών  ' Ρωμαίων. 

ω  Καλοϊωάννη  βασίΧεν,  ποΧΧα  κακόν  το  ποΐκες, 

τότες  όταν  απέθανες  εκείνην  την  ημεραν  ■ 

η  ώρα  τον  θάνατον  σον  ητον  ο  χαλασμός  μας, 

της  πόΧης  τα  θεμεΧια  τότ'  εξεριζωθήκαν. 

ω  Κωνσταντίνε  βασιλεν,  τις  σον  ή  δόλια  τύχη  ! 

εσεναν  εθελησασιν  να  στέψονν  βασιΧεα  • 

νά  'χβ  χαθην  ο  ήλιος,  τ  αστρη  καϊ  το  φεγγάρι, 

όταν  εσύ  βονληθηκες  νά  ^  βγης  εκ  τον  Μωρέαν 

'<?  την  ποΧιν,  νά  σε  στεψονσιν  βασιΧεα  ' Ρωμαίων 

εις  την  Κωνσταντινονπολιν,  την  θλιβερην  την  πόΧιν, 

Βιά  την  τνχην  την  κακήν,  ην  είχες  εις  τον  κόσμον. 

ώ  Κωνσταντίνε  βασιΧεΰ,  ποΧυ  κακόν  το  ποΐκες, 

όταν  εσύ  βονΧηθηκες  νά  γένης  βασιλέας  ■ 

νά  ,χεν  άστράψη  ο  ουρανός,  νά  χε  καγη  η  ώρα, 

όταν  εδόθην  ή  βονΧη  \  της  πόλης  το  παΧάτι, 

καϊ  βασιλέαν  σ  έστεψαν  εις  την  άγιάν  ^οφίαν. 

νά  'χεν  άστράψη  ό  ουρανός,  νά  'χε  καγ?ι  ή  ώρα  • 

ήλιος,  σελήνη  μηδαμον  νά  μ  είχαν  άνατείλη, 

καϊ  τέτοια  ημέρα  μελάνη  νά  μη  είχε  ξημερώσ-η, 

εις  τον  μαίον  του  μηνός  '<?  τας  είκοσι  εννέα, 

τρίτην  ημέραν  δολερην  που  αύθέντευεν  ό  "Αρης. 

εκείνη  η  ώρα  ή  βαρειά,  η  στιγμή  του  πλανητου, 

89.  πούγκ-ην  ίΐηά  σακκούλι  Ε11.  ϋιαο.  ρ.  1211  Ιιαβ  σακούλιν. — 90.  ορεξαις. — 
91.  ϋυο.  ρ.  1297.— 92.  ΐΤϊΧαώθ-ηκεν.— 107.  ναχεν  χαθί)  ΕΙΗβδβη,  1>ηΐ  Βυο. 
ρ.  1669  Ιΐίΐδ  νάχε  χαθην.  — τ'  άστρη  Ώμο.  τ'  άστρα.  ΕΠ. -109.  "Ρωμαίων  βασιΚία 
\νοϋ1ά  1)β  1)οίίει•  ί'οι•  ηιοίιϊοαΐ  τεαδοηδ. 


110 


115 


120 


0ΡΗΝΟ2  ΤΗ2  ΚΛΝ2ΤΑΝΤΙΝ0ΤΠ0ΛΕΩ2. 


145 


η  φύσκωσις  Ανατολής  έπήρασι  την  πολιν, 

οί  Τούρκοι  σκύλοι  ασεβείς•  ω  συμφορά  μεγάλη. 

125   οποίος  ενε  Χριστιανός,  την  πόλιν  ας  την  κλαυση. 
λέγουν  "οι  Τούρκοι  εσέβησαν  εις  την  άγίαν  πόλιν, 
καϊ  τρέχουν  καϊ  κουρσεύουν  την  ττβζοϊ  και  καβαλλάροι, 
την  πόλιν  την  θεόκτιστον,  καϊ  τις  να  το  πιστεύστ)  ; 
εγώ  άπιστώ  το,  φίλε  μου,  το  δολερον  μανδάτον." 

130  ενι  τού  κόσμου  ■χαλασμός  καϊ  συντέλεια  μεγάλη, 

συντελεσμός  των  Χριστιανών  των  ταπεινών  ' Ρωμαίων 
όμως  άς  το  ΘΧιβούν  πολλά  καϊ  τα  γένη  Λατίνων 
δια  τούτο  πού  συνέβηκεν  βασϊλειαν  Ρωμαίων, 
διατ'  ητον  σπητιον  όλωνών,  '  Ρωμαίων  καϊ  Λατίνων, 

135  ή  πόΧις  η  κακότυχος  κι  6  βασιλεύς  όμάδιν. 

πού  ν€  λοιπόν  τα  λείψανα,  πού  αι  άγιαί  εικόνες  ; 
η  οδηγήτρια  η  κυρα,  ή  δέσποινα  τού  κόσμου ; 
λέγουσιν,  άναλήφθησαν  \  τον  ούρανον  απάνω 
τα  λείψανα  τα  άγια  καϊ  τού  Χριστού  τά  πάθη, 

140  ο'ι  άγγελοι  τά  πήρασιν  εμπρός  εις  τον  δεσπότην. 
καϊ  τούτο  ενι  άΧηθινον,  ως  δούλοι  τού  δεσπότου 
εικόνες  τε  καϊ  λείψανα  δλα  αναλήφθηκαν 
εις  ουρανούς  εις  τον  Χριστόν,  τον  κύριον  της  δόξης, 
πού  ειν  τά  μοναστήρια,  πού  η  ορθοδοξία ; 

145  άφήκες,  έξαπόλυκες,  πανύμνητε,  τον  κόσμον ; 

οι  ύμνοι  πού  ναι  το  λοιπόν  κα\  πού  αϊ  ψάλμωδίαι ; 
και  πού  ειν   οι  δομέστικοι,  η  μελωδία  αγγέλων, 
ο  ύμνος  της  άγιας  ψόφιας,  αϊ  μυρωδιαϊ,  θυσίαις ; 
τι  έγίνετο  ή  ψαλτική,  αί  καλαΐς  προσωδίαις  ; 

150  πού  ενεν  οι  φιλόσοφοι  ρητορικοί  ' Ρωμαίοι  ; 

πού  αί  νηστειαΐς  ' Ρωμαίων  τε,  παπάδων,  ηγουμένων, 
νέων,  γερόντων  αληθώς,  ομού  δε  καϊ  Λατίνων  ; 
τά  τρίμερα  των  Χριστιανών,  θεέ  μου,  δεν  τά  θέλεις, 
να  σε  δοξάζουν  ασεβείς  'ς  το  άγιόν  σου  σπήτιν, 

155  άπέσω  'ς  την  άγιάν  Χοφιάν,  'ς  τά  άγια  των  αγίων  ; 

τις  εϊδεν  η  τίς  ηκουσέ  ποτέ  του  τέτοιον  πράγμα, 

123.  φούσκωσα,  Ε11.  ;  φύσκωσα  (\νϊ11ιοιιί  η),  Όιιο.  ρ.  1699  ;  8αί1ΐίΐ8, 
Τουρκοκρ.  Έλλ.  ρ.  1,  ρΓ0ρο568  φούσταις  ττ)$  Ανατολή*. — 125.  ενε,  Κογ. 
ρ.  123;  ϊνι,  Ε11.  — 127.  ϋηο.  ρ.  741.— 132.  δμώτ,  Ε11.— 135.  &μάδην,  Ε11.— 136-40. 
Ώαο.  '  Οοηδίίΐηίίηορο1ί8  (_!1ιπ8ΐιαηα '  (ΡαΓ.  1682),  1.  ϊν.  ρ.  91.— 144.  Κογ.  ρ.  148, 
ιτοΰήν;  Ε11.  ]ι.Ί8  ιτούναι. — 147.  ποΐ>  ^ν,  Κογ.  ρ."148;  Ε11.  Ιίΐίο  144.  — 150.  Κογ. 
ρ.  123.— 153.  θί\ν$,  Ε11. 

10 


Τΐιβ  ηβντβ  οΓ 

ΐΓΙβ      ΟδρίΐΙΓβ 

οί  ΟοηβΙ^η- 
ηορίβ  1>7  ΙΙιβ 
ΤυΓΐΐ86Ϊίονι1(1 
β&άάβη  ΙΙιβ 
Ιΐβ&ΓΐΒ  οί  ΙΙιβ 
ηαΐίοηβ  οί 
ΙΙιβ  ΑίνββΙ. 


1,3πΐθηί3ΐΐοη 
οί  ιΐιβ  1θ8ΐ 
βρΙβηάουΓ  οί 

Ιίηβ  βπιρίΓΟ. 


146 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ   ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


ΒπΙ  Λβ  Επι- 

Ρ6Γ0Γ  δΐΐοΐΐΐίΐ 

ηοί  1)6 
1>1:ιπιε(1  Γογ 

ΐΜδ     11113- 

ίοΓίιιηβ. 


Τΐιβ  Οι•ββ^5 
νβι•β    άε- 
οβίνβςΐ  αηά 
<1ο$βΓΐβά  1>7 
ίΐιοδβ  \ν1ιο 
ου^ΐιΐ  Ιο 

Ιΐδνβ  1)6611 

Ιΐιβϊΐ'  ηδίιΐΓ&Ι 
&11ΪΘ8  α^ίΐϊηδΐ 
Ιΐιβ  ΤιΐΓίω. 


οί  ασεβείς  να  πάρουσι  το  σπητι  τών  άγιων, 

να  σε  δοξάζουν,  κύριε,  οι  Τούρκοι  σοδομίταις  ; 

θεέ  μου,  πώς  απέμεινες  την  τοσην  άνομίαν, 

καϊ  πώς  το  κατεδέχθηκες,  δύναμις  των  αγγέλων  ;  160 

εχάθησαν  οι  Χριστιανοί,  θεέ,  πώς  το  απομένεις  ; 

αϊ  ίδικαΐς  μας  άμαρτιαΐς  το  προξένησαν  τούτο  • 

σύννους,  συστρεφων  κατά  νουν  καϊ  πάλιν  ούτως  λέγω. 

ω  βασιλεύ  παμφρόνιμε,  ανδρειωμένε  Κωνσταντίνε, 

δεν  πρέπει  άνθρωπος  τινας  να  σε  κατηγορήστ],  165 

μικρός  η  μέγας  Βοά  να  'πτ},  δια  να  σε  όνειδίσγ, 

λόγον  ποτέ  εις  γέλοιον  καϊ  νά  άναγελάση, 

να  εϊπη  πώς  καϊ  δια  σε  εχαθηκεν  η  πολις, 

και  πώς  την  επερίλαβαν  οί  ασεβείς  την  πολιν  • 

μηδέ  κατηγορήσετε  τον  βασιΧεά  αύθέντην  170 

ουδέ  τους  άρχοντας  αυτού  ουδέ  τους  στρατιώτας, 

μικρούς,  μεγάλους  η  πτωχούς,  πλουσίους,  ανδρειωμένους. 

το  θάρρος  οπού  ήλπιζαν  οί  Χριστιανοί  '<?  την  πόΧιν 

ήτον  '?  τον  άγιώτατον  τον  πάπαν  τε  της   Ρώμης 

κ   εις  τους  καρδινάλιους  του,  νά  δώσουσι  βοήθειαν  •  175 

εις  τους  ρηγάδες  της  Φραγκιάς  τών  αύθεντών  τών  όλων, 

δουκάδες,  κούντοι,  πρίγκιπες  καϊ  τα  κουμουνια  Όλα, 

μετά  τού  βασιλέως  τε  τού  της  Άλαμανίας  • 

Σέρβους  και  ' Ρώσους,  Βλάχους  τε  ομοίως  καϊ  Ούγγάρους, 

τους  Παίονας  τους  φημιστούς,  τού  Πιάγκω  τα  φωσάτα,    180 

κάτεργ'  από  την  Βενετιάν  την  πολυχρυσωμένην, 

καράβι*  άπο  την  Τένοβαν,  τριήρεις  καϊ  λιβιέρα, 

κι  άπο  την  Κατελλώνιαν  κι  άφ  ολην  την  Ίτάλιαν, 

νά  δράμουν  νά  βοηθήσουσι  την  ταπεινήν  την  πολιν, 

την  πολιν  την  πανάτυχον,  το  μέλος  το  οίκεϊον,  185 

τον  βασιλέα  τον  πτωχον,  τον  άθλιον  Κωνσταντΐνον, 

οπού  'χε  πάντα  καϊ  άεϊ  'ς  αυτούς,  νά  τον  βοηθήσουν, 

τον  πόθον  καϊ  την  πίστιν  του  καϊ  Όλον  του  το  θάρρος, 

καϊ  εγελάσθην  6  πτωχός  κ   έχασε  την  ζωήν  του, 

κι  άπέθανεν,  ώς  λέγουσιν,  επάνω  'ς  το  σπαθί  του.  190 

το  θάρρος  οπού  ήλπιζεν  εύρέθην  γελασμένος, 

καϊ  εκομπώθην  εις  αυτούς  κ   εγίνην  χαλασμένος, 

159.  '$  τ-ν,  Ε11. — 161.  ίπομίντα,  ΕΠ.— 162.  Ιδικαΐί  μου,  Ε11.  αηάΚοΓ.ρ.  159. — 
164.  ΡεΛαρδ  ανδρείε— 168.  να  ί/πρ,  Ε11— 191,  2.  Κογ.  ρ.  195.— 192.  εκομπόθην 
αηά  κ'  εγίνη,  Ε11  ;  καϊ  γίνειν,  Κογ.' 


0ΡΗΝΟ2    ΤΗ2    ΚηΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΩ2.  147 

κι  έχάθησαν  οι  Χριστιανοί  '  Ρωμαίοι  και  Λατίνοι. 

εκείν   ή  ' μέρα  σκοτεινή,  άστραποκαϊμένη  Ίη*^*^ 

195  της  τρίτης  της  άσβολερής,  της  μαυρογελασμένης,  °°  Λοαρΐα°β 

της  θεοκαρβουνόκαυτης,  πουμπαρΒοχαλασμένης,  Μεΐ^16   Ιη~ 

έχασε  μάννα  το  παιΒΪ  και  το  παιΒίν  την  μάνναν, 

καϊ  των  κυρούΒων  τα  παίδια  ύπάν  άσβολωμενα, 

Βεμέν  άπο  τον  σφόνΒυλα  ολ'  άλυσσοΒεμενα, 
200  Βεμέν   άπο  τον  τράχηλον  καϊ  το  ούαϊ  φωνάζουν, 

με  την  τρομάραν  την  πολλην,  με  θρηνισμον  καρΒιας. 

τρέμουν  ως  φυΧΧοκάλαμον  έζετ ραχηλισ  μένα, 

γυμνά,  χωρίς  'πουκάμισον,  έξάγκωνα  Βεμένα, 

βλέπουν  εμπρός  κι  οπίσω  των,  μη  να  'Βούν  τους  γονείς  των, 
205  καϊ  βλέπουν  τους  πατέρας  των  έξάγκωνα  Βεμένους  • 

6  κύρις  βΧέπει  το  παιΒιν  καϊ  το  παιΒΙ  τον  κυριν, 

άφωνοι  Βίχως  όμιλιάν  Βιαβαίνουν  το  μαγκούριν* 

α'ι  μάνναις  αϊ  ταΧαίπωραις  ΰπάν  ξεγυμνωμέναις, 

της  πόλης  αϊ  ποΧίτισσαις  εξανασκεπασμεναις, 
210  πΧουσιαΐς,  πτωχαΐς  ανάκατα,  με  το  σχοινί  Βεμεναις, 

της  πόΧης  αϊ  εύγενικαϊς,  αι  άστραποκαϊμεναις  - 

ο  άΒεΧφος  τον  άΒελφόν  βΧέπει  σιΒηρωμένον* 

θωρούν  και  τον  πατέρα  των  με  αΧυσσον  Βεμενον, 

καϊ  Βύ  άΒεΧφάΒες  εΰμορφαις,  ποΧΧά  ωραιωμέναις, 
215  έντροπίασμένα  επάγαιναν  με  το  σχοινί  Βεμέναις, 

εστράφησαν  οπίσω  ταις,  βΧέπουν  τους  άΒεΧφους  των 

ομάΒιν  με  τον  κυριν  των  νά  κλαίγουν,  να  θρηνούνται. 

το  Βάκρυον  τ  άστάλακτον,  ο  βοησμος  κλαματου, 

εφαίνετο,  εβύθιζεν  η  σφαίρωσις  του  Κρόνου, 
220  νά  κΧαίη  η  μάννα  το  παιΒι  καϊ  το  παιΒϊ  την  μάνναν, 

τα  κλάματα  νά  λούνουνται,  ο  φίλος  με  τον  φιλον, 

6  σύντεκνος  την  σύντεκνον,  ο  γείτων  πάλιν  γειτων, 

νά  κλαίουν,  νά  θρηνίζωνται,  νά  μεγαλοφωνάζουν  • 

εκ  την  μεγάλην  συμφοράν  πίκρας  αιχμαλωσίας 
225  ετούτα  ήλπιζ'  ελεεινός  νά  γράψω  Βιά  την  πόλιν, 

194-6.  ϋυο.  ρ.  220  ;  ίιπίντι  μΐγα,  ϋιιο.— 197.  ϋιιο.  ρ.  861  ;  Κογ.  ρ.  381 ; 
τταιδί,  Ε11. ;  τταιδίι/,  ΙΟυο.  Κογ.— 200.  φωνάζον,  Ε11.— 201.  ϋιιο.  ρ.  1616  ;  Θρ4)νη<ην, 
Ε11. ;  θρ-ηνισμον,  Ώαο.— 202,  3.  Κογ.  ρ.  378.— 203.  ϋυο.  ρ.  564  ;  -γυμνοί  αηά 
δΐμίνοι,  Όηο—  206,  7.  Κογ.  ρ.  228;  παιδ)ι>,  Κογ.;  παιδί,  Ε11.— 210.  Κογ.  ρ. 
228,  τνΗο  Ηα3  σκ-ην)}.— 214.  δύο,  ΕΠ. — 216,  17.  Κογ.  ρ.  272.— 217.  όμάδι,  Ε11. ; 
δμάδιν,  Κογ.— 22ό.  ήΚπιζα,  Ε11. 


148 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ    ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 


Τΐιβ   ρΓΪηοβί 
οί  ΐΐΐθ  "ννεβΐ 
ου^ΐιΐ  Ιο 
οοπιοίηβ 

οοπιπιοη 
βηβπι^  οί  &11 

Οιι-ϊίίΊίαη». 


240 


νά  γράψω  λόγια  θλιβερά  εξ  Ολης  της  ψυχής  μου  • 

καϊ  πώς  από  τό  σώμα  μου  ουδέν  εξανασπάται, 

να  την  επάρη  ό  άγγελος  άπ  την  πολλήν  μου  λυπην, 

όμως  ετούτα  τα  πολλά  κι  ο  χαλασμός  της  πόλης, 

αϊ  εδικαΐς  μας  άμαρτιαΐς,  ούαϊ,  τα  έπροξενησαν.  230 

λοιπόν  μη  όνειδίζετε  τον  βασιλέα,  αύθένταις, 

διατϊ  όλον  το  ττταίσιμον  ήτον  εις  τους  ρηγάδες 

κ  εις  τους  αύθεντας  της  Φραγκιάς,  όπου  ^παν  να  βοηθήσουν 

την  πόλιν  την  θεόκτιστον,  να.  την  άποκρατήσουν, 

άμμ'  όλοι  να  βοηθήσουσι,  να  την  άποκερδήσουν,  235 

διατ  ήτον  σπήτιον  ολωνών,  "Ρωμαίων  καϊ  Λατίνων, 

καϊ  δόξα  τών  πατριαρχών  καϊ  τών  μητροπολιτών, 

του  πρωτοκλήτου  το  σκαμνϊν  Ανδρέου  αποστόλου, 

καϊ  θρόνος  οικουμενικός  •  ούαί  σοι  πάλιν,  πολις. 

που  'ναι  τα  μοναστήρια  σου,  που  *  ναι  οι  καΧογηροι, 

παπάδες,  ψάλταις,  ιερείς  καϊ  κοσμικοί  όμοΰ  τε, 

καϊ  φιλόσοφοι,  ρήτορες  της  επτασόφου  τέχνης  ; 

θεέ  μου,  πώς  απέμεινες  την  άνομίαν  τ  αυτήν  ; 

καϊ  πώς  το  κατεδέχθηκες,  δύναμις  τών  αγγέλων  ; 

αϊ  ψευδελπίδες  δολεραϊς  το  προξένησαν  τούτο. 

ω  Κωνσταντίνε  βασιλεΰ,  κακόν  ριζικόν  όπου  χες. 

*Ας  έλθω  'ς  τό  προκείμενον  του  πονεμένου  θρήνου, 
να  μη  πλαντάξω  άτυχος  εκ  τό  πικρόν  τό  τόσον, 
αύθένταις  ευγενέστατοι,  της  Δύσης  μεγιστάνες, 
εδώ  ας  φανή  ή  δόξα  σας,  Ολη  ή  δύναμίς  σας,  250 

όλοι  να  όμονοιάσετε,  να  ποίσετε  αγαπην. 
χρείαν  σάς  κάμνει  καϊ  πολλήν  να  'βγάλλετε  τά  έθνη 
από  την  γειτονίαν  σας  συμά  κ  εκ  τό  πλευρον  σας, 
να  μη  άγριεύσουν  τά  θηριά  καϊ  φάσι  τά  παιδιά  σας, 
μήπου  κ   εξολοθρεύσουν  σας  από  τά  γονικά  σας,  255 

ωσάν  τό  'ποΐκαν  καϊ  πολλών  κ  εξολοθρευσασιν  τους, 
κυρούδες,  μάνναις  καϊ  παιδιά  από  τά  γονικά  των, 
καϊ  σκλάβοι  διεσπάρτησαν  'ς  όλην  την  οικουμένην, 
καϊ  κλαιν  κ  άναστενάζουσιν  μετά  πολλών  δακρύων, 
όλος  ό  κόσμος  τού  Χριστού,  όλοι  να  μαδευτούσι,  260 

την  πόλιν  νά  επάρετε  'κ  τών  άσεβων  τάς  χείρας  • 

227.  4ξανασπάσταί,  ΕΠ. — 227.  8.  Κογ.  ρ.  278.-247,  8.  Κογ.  ρ.  302 ;  ϋιιο. 
ρ.  1178.— 260.  Κογ.  ρ.  229. 


245 


0ΡΗΝΟ2    ΤΗ2    ΚΛΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΠ2.  149 


και  μή  αργείτε  τίποτες  του  χρόνου  ή  των  χρονών, 

να  μή  το  μετανοήσετε,  εις  την  ύφήν  καϊ  τέλος  • 

η  μετανόησις  η  ύστερινή  ποΧλά  ν  μετανοημένη. 
265  λοιπόν  μη  αναμένετε,  πλέον  μη  καρτερείτε, 

όλοι  σας  συγκροτήσετε,  πλέον  μή  άκαρτερεΐτε, 

περϊ  τα,  πάντ'  από  ψυχής  όλοι  άγαπηθήτε, 

να  πάτε  όλοι  κατ   εχθρών,  κατά,  των  Μουσουλμάνων, 

καϊ  δεύτε  είς  εκδίκησιν,  τρέχετε,  μή  σταθήτε, 
270  τον  Μαχουμετην  σφάξετε,  μηδέν  άναμέλεΐτε, 

τήν  πίστιν  των  τήν  σκυλικήν  να,  τήν  λακτοπατήτε  • 

' μέρα  καϊ  νύκτα  με  σπουδήν  '?  τά  έθνη  Βία  να  πάτε  • 

σηκώσατε  καϊ  τον  σταυρόν  οποΰ  ναι,  θείον  άρμα, 

ωσάν  το  'σήκωσέ  ποτέ  6  μέγας  Κωνσταντίνος 
275  καϊ  τους  εχθρούς  ενίκησε  καϊ  εκατέβαλέν  τους. 

ω  Κωνσταντίνε  Λράγαζη,  κακήν  τύχην  όπου  \ες. 

καϊ  τι  να  λέγω,  ουκ  ημπορώ,  καί  τι  να  γράφω,  ουκ  οιδα. 

σκοτίζει,  μου  τον  λογισμόν  ό  χαλασμός  της  πόλης, 

καϊ  το  πολύ  της  το  κακόν  πώς  να  εβγή  ς  τον  κόσμον. 
280  εδέ  μανδάτον  θλιβερόν  πού  θέλει  'πα  '<?  τον  πάπαν, 

τήν  κορυφήν  τών  Χριστιανών,  μέσα  'ς  τον  άγιον  Πετρον, 

καρδιναλίους  δώδεκα  καϊ  άλλους  εβδομήντα. 

πώς  να  το  πιάση  ή  εκκλησιά,  ή  συμβουλή  τής  Ρώμης, 

καϊ  πώς  να  τό  συλλογισθούν  τής  Λύσης  οι  αύθενταις, 
285  ρηγάδες,  κοντοί,  πρίγκιπες,  δουκάδες,  καβάλλάροι, 

πώς  νά  τό  συμμετρήσετε,  να  το  συλλογισθήτε, 

το  δολερον  καϊ  σκοτεινον  τής  πόλης  το  μανδάτον ; 

ήλθε  καιρός  τών  Χριστιανών,  Λατίνων  καϊ  ' Ρωμαίων, 

' Ρώσων  καϊ  Βλάχων  καϊ  Ούγκρών,  Σέρβων  καϊ  'Λλαμάνων, 
290  όλοι  νά  όμονοιάσουσιν ,  να  γενουσι  τό  ενα, 

καϊ  νά  όμοφωνησουσιν  οι  Χριστιανοί  τε  όλοι, 

καϊ  νά  σηκώσουν  τον  σταυρόν,  τού  Χριστού  τό  σημάδι, 

με  λιτανείαις,  δέησες,  προσευχαΐς  καϊ  δακρύων, 

καϊ  νά  παρακαλέσουσιν  εξόχως  τήν  κυρίαν, 
295  νά  δεηθή  προς  κύριον  τού  νά  μας  δώση  νΐκος. 

'/2  Βενετία  φουμιστή,  μυριοχαριτωμένη,  τΐιονβηίΐϊβη 

262,  3.  Κογ.  ρ.  367.-267.  πάντα,  Ε11.— 270,  1.  Κογ.  ρ.  224;  ϋιιο.  Αάά. 
ρ.  122.— 272.  ϋαο.  ρ.  906.— 275.  ΐκατίβαΚλΐν,  Ε11.— 277.  Κογ.  ρ.  147.  -  296. 
Κογ.  ρ.  334. 


150 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ    ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 


ΓπιρΙοΓβά  Ιο 
ΓβιηβιηΙΐθΓ  ϊΐ8 

0\νη  1θ88β8 

&ηά  &γπι 
3^;ιϊηίί  ΙΙιβ 
Τνιτίιβ. 


Τΐΐθ  Οβηοβδθ 
1θ8ΐ  βνβη 
πιοΓβ :  ττίΠ 
Ιΐιε^  Ιηΐίθ  ηο 
τεη^β&ηοβ  ? 


Τΐιβ  ροεί 
ίιίΓηβ  ίοΓ 
Ιιβίρ  ίο  ΙΙιβ 
Κϊη{*  οί 
ΡΓ&ηοβ, 


300 


305 


310 


315 


αύθένταις  ευγενέστατοι,  Χάθος  μεγάλον  ητον, 

είς  τήν  Κωνσταντινούπόλιν  μεγάλον  κρίμα  ητον. 

πού  ητον  η  βοήθεια  σας,  αύθένταις  Βενιτζιάνοι ; 

το  δοΧερόν  καϊ  σκοτεινόν  της  πόλης  το  μανδατον — 

λέγουν  ■  οί  Τούρκοι  επήρασι  την  Κωνσταντίνου  ποΧιν  ' 

να,  'ποΰν  •  εχάθη  καϊ  αύτη  ωσάν  τήν  ΊΪ,αΧονίκην. 

τι  εγίνετον  6  μπάιΧος  ;  πού  οί  πραγματευτάδες  ; 

πού  το  Χογάρι  τ   άμετρο  καϊ  πού  αϊ  πραγματειαις, 

λίθο  μαργαριτάρια,  ασήμι  και  -χρυσάφι, 

καϊ  στοΧησιαΐς  καϊ  φορεσιαΐς  οπού  'χετε  9  την  ποΧιν  ; 

εδε  φωνήν  τήν  έσυρε  κοράσιον  εκ  την  ποΧιν  • 

"θεέ  μου,  πώς  απέμεινες  τήν  τόσην  άνομίαν, 

οί  Τούρκοι  νά  κερδήσουσι  τήν  ποΧιν  τήν  όλβίαν, 

νά  κενωθούν  τών  Χριστιανών  τα.  αίματα  ως  ύδωρ  ; 

νί2  Γενοβέσοι  φρόνιμοι,  πού  'τον  6  λογισμός  σας, 

καϊ  πού  ή  δόξα  κ   ή  τιμή  καϊ  πού  ή  συμβουλή  σας  ; 

πού  'ναι  τ  άργοντολόγια  σας,  πού  'ναι  ή  παρρησία  σας  ; 

πού  'ναι  τ  άσημοχρύσαφον  καϊ  το  ποΧυ  Χογαρι, 

οπού  'χετε  '<?  τήν  Ταλατάν  είς  τά  σκηνώματα  σας  ; 

καϊ  πού  'ναι  αϊ  εύγενικαϊς  καϊ  αϊ  άργοντοπουλαις, 

τού  κάστρου  αϊ  ΤαΧατιαναϊς,  αϊ  Τενοβεσοπουλαις  ; 

οί  Τούρκοι  τάς  επήρασιν,  άπεκερδήσασιν  ταις. 

ω  Γενοβέσοι  φρόνιμοι,  μή  το  καταπατείτε  • 

τήν  δύναμίν  σας  βάλλετε  ώστε  νά  'κδικηθήτε 

τά  έθνη  τά  αλλόπιστα  'ς  τήν  βρομερήν  των  πίστιν. 

μήν  τους  αφήσετε  "λοιπόν  'ς  τήν  πόλιν  να  σταθούσιν, 

μηδέ  ριζώσουσιν  εκεί  ή  νά  πόλυσταθούσιν 

καϊ  κάμουν  ρίζαις  δυναταΐς  άνανασπάστους  διόλου 

είς  τήν  Κωνσταντινούπολιν,  καϊ  τις  νά  ταΐς  ανάσπαση  ;    325 

άμμή  ό  παντοδύναμος  θεός  ό  παντεπόπτης 

καϊ  ή  μητέρα  τού  Χριστού,  ή  τού  θεού  και  λογού, 

οί  άγιοι  απόστολοι  και  μετά  τών  προφητών. 

ώ  Κωνσταντίνε  βασιλεύ,  τύχην  βαρειάν  οπού  χες. 

θέλω  νά  δώσω  ενθύμησιν  '<?  τών  αύθεντών  της  Δύσης 

ρήγαν  τον  έκλαμπρότατον  τού  Παρισιού,  τον  πρώτον 

πρωτόαρχον  των  αύθεντών,  τών  τοπαργών  της  Δύσης. 

303.  ϋυο.  ρ.  169.—  313.  Κογ.  ρ.  68.-322.  Κογ.  ρ.  246. 


320 


330 


0ΡΗΝΟ2    ΤΗ2    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ.  151 

ώ  Φράτζα  τιμιώτατη  καϊ  πολυφουμισμένη, 

Φρατζόρσιδες  πόλεμισταϊ,  άνδρες  μου  στρατιώται, 
335  ήξεύρετε  πληροφοριάν  '   εχάθηκεν  ή  πόλις. 

τώρ   ας  φανή  ή  δύναμις  ομού  και  ή  στρατιά  σας, 

να  δράμετε  άπόκοτα  με  φρόνησιν  και  πράξιν, 

εκδίκησιν  να,  ποίσετε  της  ταπεινής  της  πόλης. 

διατί  καϊ  το  βασιλέων  από  την  Φράτζαν  ήτον, 
340  ενι  καϊ  δίκαιον  λοιπόν  του  γένους  να,  βοηθήτε, 

και  μη  άρρητε,  καν  ποσώς  πάραυτα  ε<γερθήτε  ■ 

να,  πάτε  με  βοήθειαν  θεού  παντοδυνάμου, 

να,  πολεμήσετε  καΧώς  μετά  Μάγου μετιάνους  • 

θέλημα  ενι  του  θεού  '<?  τα  έθνη  να  ύπατε. 
345  Λοιπόν  κοντεύηω  τα  ποΧλά,  στρέφομαι  προς  Ά<γκλέζους.      *° ι ^ 

ώ  Ά<γκλέζοι  φρονιμώτατοι,  τίμιοι  των  αρμάτων, 

ουοεν  ηξευρω  τι  να   πω  ουοε  το  τι  να  λέξω. 

οι  Χριστιανοί  με  Χριστιανούς  νά  ναι  τόση  κατάρα, 

να  σφάζουνται  αλλήλους  των  καϊ  να  μηδέν  λυπούνται, 
350  νά  χύνουσι  τα  αίματα  ομού  ένας  καϊ  άλλος, 

καϊ  νά  το  δέχεται  ή  <γή  καθήμερα  νά  πίνη  ■ 

ω  μέ<γα  κρίμα  κι  άδικον,  καϊ  μαυρισμένη  μοίρα. 

θεέ  μου,  διά  την  δοζαν  σου  βάλλε  τους  εις  άγάπην, 

Φραζζέζους  καϊ  ^Αγκλέζιδες,  Σπανιόλους,  ' Αλαμανούς, 
355  πάσ  αυθεντία,  7τασ'  αργή,  της  Δύσεως  τά  μέρη, 

νά  όμονοιάζουν  έμπιστα,  να  πάν  κατά  τά  έθνη, 

την  πάλιν  των  Χριστιανών,  Λατίνων  και  ' Ρωμαίων, 

νά  πάρουν  άφτά  χέρια  των,  νά  κόψουν  επαρσίν  των. 

ου  δύναμαι  νά  γράψω  πλέον,  αύθενταις  μεγιστάνοι, 
360  μή  ξεψυχήσω  6  άτυχος  κρατωντα  το  κονδύλι, 

μή  ξεψυχήσω  ο  ταπεινός  εκ  την  πολλι^ν  μου  θλίψιν ' 

Ομως  εδά  καϊ  πάντοτε  μετά  ψυχής  κραυγάζω 

θεόν  τον  παντοδύναμον  του  νά  σας  ειρήνευση, 

την  πολιν  νά  έπάρετε  '*;  τών  ασεβών  τάς  χείρας. 
365        Τώρα  αναθυμήθηκα  τον  αύθέντη,  τον  Αού  καν,  Λβ  ϋϋΗβ  οΓ 

κύριον  της  Μπουργούνιας,  τον  μέηαν  στρατιώτην. 

ω  Μπουργουνέζοι  αληθινοί,  άνδρες  άνδρικωτάτοι, 

333,  4.  βυο.  ρ.  1702.— 337,  8.— Κογ.  ρ.  60.— 345.  ϋαο.  ρ.  709  ;  Κογ.  ρ.  196. 
354.  ϋιιο.  ρ.  1702.  — 356.  Κογ.  ρ.  181.— 357,  8.  Κογ.  ρ.  202;  Ε11.  Ιιαδ  άπ'  τά, 
1)ΐιΙ  αοοοπϋη^  ίο  Κογ.,  Ιΐιβ  Μ8.  Γ6&ά&  αυτά. 


152  ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 

οπού  'χετε  πολλήν  φίλιάν  πάντα  '<>  την  βασιλείαν, 
εις  άρχοντας  καϊ  εις  πτωχούς  κ  εις  την  άγιάν  ΊΖοφίαν, 
που  ^ναι  ο  φίλος  σας  λοιπόν,  βασιλεύς  Κάλοιωάννης,         370 
και  Κωνσταντίνος  Αράγαζης,  6  αδελφός  ό  τούτου, 
όπου  χαν  πόθον  εις  εσε  κ  εσύ  πάλιν  εις  αυτούς  ; 
καϊ  πού  ^ναι  η  άγια  %οφια  μετά  την  οδηγήτριαν, 
όπου  'χες  '?  την  άγάπην  σου,  δούκα  μου  της  Μπουργουνιας  ; 
η  πόλις  ή  αγάπη  σου,  επήραν  την  οι  Τούρκοι  •  375 

η  όδηγήτρι'  ού  φαίνεται,  ή  άγια  %οφιά  εχάθην, 
6  φίλος  σου  6  βασιλεύς  ούδε  ποσώς  εύρεθην  • 
τους  άρχοντας  εκόψασι  τα  Τουρκικά  μαχαίρια, 
καϊ  οι  πτωχοί  οι  ταπεινοί  όλοι  ηχμάλωτισθήκαν. 
λοιπόν  πανυψηλότατε,  εκλαμπρότατε  δούκα,  380 

κύριε  της  Μπουργούνιας,  αύθεντη  και  δεσπότη, 
σήκωσε  το  σταντέλι  σου  μετά  πολλής  ισχύος  • 
νά  'ν&>  κι  ό  φόβος  τον  θεού  εμπρός  κατ   οφθαλμούς  σου, 
καϊ  δράμε  εις  εκδίκησιν  της  Κωνσταντινούπολης  ■ 
ομού  με  άλλους  Χριστιανούς  δράμετε,  μη  αργείτε,  385 

τον  Τούρκον  μη  αφήσετε,  όλοι  άρματωθήτε, 
τους  Τούρκους  εξαλείψατε,  εξανασπάσετέ  τους. 
μην  άμεΧήσης  το  λοιπόν,  δούκα  μου  στρατιώτα, 
άμε,  δράμε  '<?  εκδίκησιν  τού  βασιλέως,  τής  πόλης, 
της  οδηγήτριας  της  κυράς  καϊ  τής  άγιας  Σοφίας,  390 

ώς  φίλος  γνησιωτατος  όπου  'σουν  των   Ρωμαίων, 
με  την  ψυχήν  δια  νά  ' μβής  ωσάν  τον  Πτολεμαΐον, 
την  πόλιν  νά  επάρετε  καϊ  μην  άκαρτερειτε, 
καϊ  νά  τον  ακοντίσετε  με  την  καρδιάν  τον  σκυλον, 
οτι  εκενοδόξησεν  άπό  τής  ευτυχίας  του  ■  395 

να  μή  μετανοήσετε  κ  ύστερου  νά  θλιβήτε, 
καϊ  τό  '%ετ€  νά  κάμετε,  μηδέν  το  αμελείτε. 
Λβ  ΡΓονβη-  Αφίνω  τον  τον  εύ<γενήν  τον  δούκαν  τής  Μπουργουνιας, 

αηά  Ροηα-        κ  εις  την  Προβέντζα  στρέφομαι  και  συνθρηνώ  μετά  τους. 

ω  Προβεντζάλοι  ευγενικοί,  στρατιώται  τού  πολέμου,  400 

μετά  τών  Ίσπανιόλων  τε  καϊ  τών  Πορτουγαλέζων, 
ήξεύρετε  αληθινά  •  εχάθηκεν  ή  πόλις, 
επήραν  την  οι  ασεβείς  καϊ  ηχμάλώτευσάν  την. 

374.  'ϊ  Ϊ3  ηοί  ία  ίΐιβ  Μ8.  πογ  ϊη  Ε11.— 394.  ΡεΛαρδ  ϊί  ου^ΐιΐ;  ίο  1»θ  μία*  τ^ν 
καρϊιάν.— 396.  Κογ.  ρ.  367.-399.  Κογ.  ρ.  244. 


δΐιεδβ. 


ΘΡΗΝ02  ΤΗ2  ΚΩΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΩ2. 


153 


άπο  ελπίδας  δολεράς  ή  καϊ  φιλαργυρίας 

405  εχάθηκεν  ή  ταπεινή  ή  Κωνσταντίνου  πολις. 

Πλανήται,  μή  ανατείλετε,  τον  κόσμον  να  φωτήτε' 
'?  της  πόλης  τα,  περίγυρα  μη  λάμψετε,  μη  σταθήτε, 
μη  ' ματωθούν  η  ακτίνες  σας  5  το  αίμα  των  Ρωμαίων, 
ήλιε,  πλανητα  τούρανοΰ,  ποσώς  μη  άνατειλης, 

410  της  πόλης  τα,  θεμέλια  πρόσεχε  να.  μη  κλίνης, 

μη  ' ματωθούν  η  ακτίνες  σου  'ς  το  αίμα  των  Λατίνων, 
των  Τενοβέσων  συν  αύτοϊς  καϊ  των  Φράγκων  των  άλΧων. 
Κρόνε,  πλανητα  τούρανοΰ,  πρόσεχε  μη  άνατείλης 
'ς  την  πόρταν  της  βασιλικής  της  Κωνσταντινούπολης, 

415  μη  ' ματωθούν  η  ακτίνες  σου  'ς  το  αίμα  των  Λατίνων, 
Σπανιόλων,  Προβεντζαλων  τε  καϊ  ΜοιροκατεΧάνων. 
ω  Ζεύ,  πλανητα  τούρανού,  βλέπε  μή  άνατειλης 
εκεί  'ς  τον  άγιον  'Ρωμανόν,  'ς  τό  τείχωμα  της  πόλης, 
μη  ' ματωθούν  η  ακτίνες  σου  'ς  το  αίμα  των  παρθένων. 

420  "Λρης  επαιρνοδιάβαινε  την  τρίτην  βουρκωμένος, 
άπο  τον  άγιον  'Ρωμανον,  όλως  αϊ  ματωμένος, 
ς  το  αίμα  των  Χριστιανών  αιματοκυλισμένος, 
η  Αφροδίτη  έστεκε  τα,  δάκρυα  γεμισμένη, 
να  κλαίη  νέους  εΰμορφους,  κοράσια  ώραιωμενα. 

425  καϊ  6  Έρμης  τάχα  θρήνων  παρήγορων  έκείνην ' 
"  τι  έχεις,  'Λφροδίτη  μου,  καϊ  είσαι  χολιασμένη  ; 
καϊ  ή  Σελήνη  άπο  μακρά,  στέκει  κι  ουδέν  συμονει, 
καϊ  βλέπει  καϊ  θαυμάζεται,  και  τρέμει  άπο  τον  φοβον. 
και  τα,  στοιχεία  τούρανού  κλαίουν,  θρηνούν  την  πολιν. 

430        Σχολάζω  τού  να  πάγω  εμπρός,  ν  αφηγηθώ  και  τάλλα, 
διατι  ή  ψυχή  μου  βλέπω  την  καϊ  θέλει  να  μ  άφηση, 
νά  'βγη  'κ  τάς  αρμονίας  μου  καϊ  εκ  τα  σωτικά  μου  • 
μή  σκάσω  6  κακότυχος,  γράφοντα  μή  πΧαντάξω, 
μήπως  καϊ  παραΧογισθώ,  θεέ,  βοήθησε  μου. 

435  στρέφομαι  εις  βοήθειαν  νά  'πώ  όπως  νά  δώσουν, 
κι  άντιβοΧώ,  παρακαλώ  εις  πάσαναν  αύθέντην, 
Σπανιόλους,  Π ροβεντζιάλους  τε  με  τών  ΊΊορτουγάλεων  ■ 
μόνον  νά  όμονοιάσουσι,  αν  θέλουσι  καϊ  μόνον, 
τον  Τούρκον  έξερίζονουν  σύρριζον  εκ  τήν  Δυσιν, 

440  καϊ  μετ'  αυτούς  ό  ευγενής  ό  ρήγας  της  Γρανάτας. 

420.  ϋαο.  ρ.  222.— 430.  το,  Ε11.— 433,  4.  ϋαο.  ρ.  1178;  Κογ.  ρ.  302. 


Αάάτβββ  ίο 
Ιΐιβ     ρΐ&ηβΐβ 
ίο  1)θ\ν3.ί1  Ιΐιβ 
άο\νηΓαΠ     οϊ 
Ιΐιε  ΕιηρίΓβ. 


154 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ    ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


ϋβίαγ   1>θίηί» 
άβη^βΓοηβ, 
ΐΐιβ    ΤΐΐΛδ 
εΐιουΐά   ηοΐ 

Ιϊπιθ  Ιο  οοη- 
βοΐίάαΐβ  Ιΐιβϊτ 
επιρΪΓβ  αί 
ΟοηεΙαηΙί- 
ηορίβ. 


άμμή  κι  αυτόν  αφήσετε  τον  άσεβήν  τον  σκύλον, 

κι  ούδεν  τον  ξεριζώσετε  πάραυτα  διαχρήμα. 

σιηοπατώ  κι  άφίνω  το  κ  εσείς  να  το  εύρήτε  • 

οτι  βλέπω  κ   επήδησε  κ  εκάτσε  εις  την  Δυσιν, 

ώς  πάρδος  Χεοντόπαρδος,  ώς  Χεων  πεινασμένος, 

καϊ  τρώγει  σας  την  σάρκα  σας,  καϊ  πίνει  σας  το  αίμα, 

ώσαν  γΧυκύ  μαγείρευμα  καϊ  δίχα  θεΧημα  σας. 

κ   εδε  κρίμα  το  κάμνετε  κι  ως  πότε  νά  \εν  ούτως, 

να  κάθεται  'ς  τον  τόπον  σας,  νά  τρώ  τα  σωτικα  σας  ; 

όμως  6  θεός  ό  δυνατός  νά  σας  εγκαρδιώση, 

νά  ποίσετε  όμόνοιαν  εις  μιαν  καρδιαν  οι  όΧοι, 

καϊ  νά  τον  ξεριζώσετε  παντάπαν  άπ  τον  κοσμον. 

εις  τοΰτο  δε  παρακαΧώ,  αύθένταις  καϊ  ρηγάδες, 

αν  έγραψα  παράξενα,  νά  μη  με  βαρεθήτε, 

άμμη  νά  μ  απομείνετε  διά  τον  θεόν,  αύθενταις. 

9 Ω,  Κωνσταντίνε  βασιΧεύ,  τύχην  κακήν  την  είχες, 
ας  εΧθω  'ς  το  προκείμενον  της  ταπεινής  της  πόλης, 
τον  Τοΰρκον  τον  παράνομον  εβγάΧΧετε  '  κ  την  Δυσιν. 
τινάς  άηάπην  μετ'  αυτόν  μη  βουΧηθη  νά  ποιση, 
με  την  άηάπην  έφαγε  τον  κόσμον  οπού  ορίζει. 
Χοιπόν  αν  τον  αφήσετε  μόνον  καϊ  δύο  χρόνους 
εις  την  ΚωνσταντινούποΧιν  νά  περιανασανη, 
ομνύω  σας  εις  τον  θεόν,  όΧονς  μας  θεΧει  φάγει, 
μηδέν  άναμεΧήσετε,  ποσώς  μηδέν  σταθήτε, 
τον  Τοΰρκον  νά  εβγάΧΧετε,  αύθένταις  νά  ηενήτε, 
τότε  νά  κεφάλαιώσετε,  αύθένταις  νά  <γενήτε, 
ν  άναπαυθήτε  ΟΧοι  σας,  τινά  νά  μη  φοβησθε. 
καϊ  μέγαν  Χύκον  έχετε,  χάσκει  ώσαν  το  ψάρι, 
τα  αίματα  τών  Χριστιανών  πίνει  ωσάν  Χεονταρι  • 
διά  τοΰτο  ΟΧοι  Χριστιανοί  ας  πάν  με  το  καμάρι, 
νά  τον  εξεριζώσετε  τον  σκύΧον  τον  Χυσσιαρην, 
θεός  ό  παντοδύναμος  θέΧει  σας  δώσει  χάριν, 
το  πνεύμα  το  πανάγιον  καϊ  νά  σάς  εφωτιστ; 
με  προθυμίαν  δυνατην  καϊ  με  ψυχην  μεγαΧην, 
καϊ  νά  τον  αφανίσετε,  ώς  6  θεός  το  ΘεΧει. 
ό  Τούρκος  ενι  δυνατός,  έχοντα  καϊ  την  ποΧιν 


445 


450 


455 


460 


465 


470 


475 


443.  Όαο.  Αάά.  ρ.  170.— 449.  ϋαο.  Αάά.  ρ.  181.— 469,  70,  71.  Όαο.  ρ.  659.— 
472,  3.  Κογ.  ρ.  112. 


0ΡΗΝΟ2    ΤΗ2     ΚΩΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΠ2. 


155 


θέλει  ιγεμην  ανήμερος  δράκος  καϊ  λεονταρι. 
τώρα  το  βούλομαι  να  'πώ,  6  κόσμος  το  κατέχει, 
εκ  του  Ηρακλείου  τον  καιρόν  εγέρθην  ο  Μωάμεθ  • 

480  καΧ  άπ'  εξαύτου  την  αρχήν  έφάνη  τετοιον  έθνος, 
κ   επάτησεν  εις  'Ρωμανιάν  καϊ  να  τελή  κατ   έτος 
την  άτυχον  κ  ελεεινήν  τήν  Κωνσταντίνου  πολιν  • 
με  τ  αύρων,  με  τ6  σήμερον  άπο  τόπον  εις  τόπον, 
εξ  Ανατολών  επήδησεν  κ  εκάτσε  κ  εις  τήν  Δΰσιν, 

485  €ΐς  το  σκαμνϊν  των  Χριστιανών,  το  κεφάλοδοτίκι. 
Ηράκλειος  και  προ  αυτοί)  6  μέγας  Κωνσταντίνος 
κα\  μέχρι  Ιουστινιανού  οί  πρώτιστοι  της  πόλης, 
ή  πόλις  εκυρίευεν  ' Ανατολήν  και  Δυσιν, 
καϊ  τώρα  το  μειράκιον,  το  συχαντον  το  έθνος, 

490   ενέβηκεν,  εψήλωσεν,  εγίνη  αύθεντης  μέγας• 
επάρθηκεν  6  ασεβής  ώς  διάβολος  διώκτης, 
τον  κόσμου  όλον  βόυλεται,  θέλει  να  τον  εφάγη' 
καϊ  πάσα  εις  άς  βλέπετε,  μικρός  καϊ  μέγας  αύθέντης, 
μή  συντροφιάση  μετ   αυτόν,  μή  φιλευθή  μηδ'  όλως, 

495  μηδέ  δεκτή  όρκομοτικά,  μηδεϊς  αυτόν  πιστευση  ■ 

τους  Ορκους  κάμνει  δολερούς,  όμνει  κ   εις  το  σπαθί  του, 
εξ  ύστερου  θανατόνει  τους  και  επιορκεΐ  6  σκύλος  • 
τον  όρκον  τον  6  ασεβής  ποσώς  ου  στεργει  τούτο, 
διατ  ενι  γένος  άπιστον  καϊ  πλήρες  γέμον  δόλου. 

500  καϊ  6  Χριστός  οπού  'παθεν  δι*  ημάς  τους  ανθρώπους, 
καϊ  τον  σταυρόν  μας  εδωκεν  όπλον  καϊ  μέγαν  άρμα, 
'?  το  να  νικούμεν  τους  εχθρούς  ορατούς  κι  αόρατους  • 
σηκώσετε  τον,  τον  σταυρόν,  με  φοβον  και  καμάρι, 
κι  άμέτε  καταπάνω  του  τού  σκύλου  μαγαριτου. 

505  ελπίζω,  λέγω  εις  θεόν,  καϊ  γράφω  μετά  θάρρους, 

τον  Τούρκον  να  νικήσετε  με  τού  σταυρού  τήν  χάριν, 
καθά  ποτέ  ό  άγιος  ό  μέγας  Κωνσταντίνος. 

Άφίνω  τώρα  τους  πολλούς  καϊ  τους  Προβεντζιαλους, 
καϊ  τών  Πορτουγαλέων  τε  μετά  των  Σπανιόλων, 

510  και  στρέφομαι  '?  τον  βασιλέα  τον  της  Άλαμανίας, 

483,  4.  Κογ.  ρ.  74.-484,  δ.  ϋιιο.  ρ.  1380.— 492.  Κογ.  ρ.  112.— 493.  ΡβΛ&ρβ 
νβ  δΙιΟΤίΜ  ΐ'ϋα(1  &$  βλί'πτ;  τα  μικρύν  μέγα!  τ'  αύθίντης :  ϋί.  συντροφιάστ)  ϊη  Ιΐιο 
ηεχί  Ιΐηο,  αικί  Μιιΐΐαοΐι  Θτωηπι.  (Ιογ  ναΐ^αι-βρι•.  ρ.  389,  11.— 495.  Ώυο.  Α<1<1. 
ρ.  146  Ιιαδ  δέκτη;  Ε11.  δεχθ?7•  ΡβΛβρβ  Λνβ  βΐιοιιΐϋ.  ιοαί  δρκοτομια,.— 490.  Ε11. 
1ι&8  ομνύει  ;  ΐηιΐ  οί.  ΓΙοποδ  αώ  Ρΐαίζϊαΐΐ.  ν.  1494.— 499.  -πληρα  Ε<1.  ς}. ;  πλήρη* 
Ε11.     δοο  Εΐοήοδ,  ν.  26. 


Τΐΐθ    υι-ο^Λ 
οί  Λθ  ΤαΛ- 

ΪΒΐΐ  ρΟΤΛΓΘΓ. 


ΤΊιο  ροοΐ 
111ΓΠ8  Ιο  ί,ΐιο 
Οοηιιαη  Επι- 

ΡΟΓΟΓ, 


156 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 


αηά  Ιΐιβ  Κϊη£ 
οί  Ηιιη§Γ3ΐ7. 


Αρρβαΐ  ίο 
ΙΙιθ  Ρορβ. 


τον  κράΧην  τον  πανθαύμαστον,  ρηγαν  της  Ουγκαρίας• 

τοιούτος  εϊν  6  βασιλεύς  ό  της  'ΑΧαμανίας, 

και  πάΧιν  ο  παμφούμιστος  ρήγας  της  Ούγκαρίας, 

ώς  τους  πΧανητας  τους  επτά  να  ύπερφέρουν  δύο. 

ω  βασιλβΰ  πανεύγνωστε  6  της  'ΑΧαμανΙας,  515 

και  συ,  ρήγα  πανένδοξε  αύθέντα  Ούγκαρίας, 

να  ξεύρετε  '  επηρασιν  οί  ασεβείς  την  πόΧιν, 

κ  εγάθην  η  άποκράτησις,  βασιΧεία  ' Ρωμαίων. 

απην  η  ποΧις  εχάθηκεν,  6  κόσμος  ας  προσεχή  • 

ηΧθε  καιρός,  ω  βασιΧβϋ,  να  πας  κατά  τα  έθνη,  520 

χρειαν  σου  κάμνει  περισσά,  να  πάγτ/ς  κατ  εκείνα. 

ώ  συμφορά  καϊ  θρηνισμος  καϊ  κοπετός  μεγάΧος, 

ω  Κωνσταντίνε  βασιΧεϋ,  Τνχην  κακήν  οπού  '%β?. 

αύθεντη,  κράΧη  ευγενικέ,  στοΧη  των  ανδρειωμένων, 

κακά  θηριά  εσύμωσαν  συμά  '?  την  Ούγκαρίαν.  525 

ώ  Τίιάγκω  φρονιμώτατε,  καϊ  στήΧη  της  ΒΧαχίας, 

εγαΧασεν  η  ' Ρωμανία,  έχάΧασεν  ή  Δύσις, 

επεσασι  τα  φΧάμπουρα  του  βασιΧεώς  της  πόΧης. 

θεέ  μου,  πως  απέμεινες  την  τόσην  άνομίαν ; 

ώ  'ΑΧαμάνια  καϊ  Ούγκριά,  ΒΧαχία  καϊ  Σερβία,  530 

εδά  σας  κάμνει  χρεία  ποΧΧή  κατά  Τούρκων  να  πάτε — 

μετά  μεγάΧης  στρατιάς,  μετά  ποΧΧής  ισχύος, 

να  πόΧεμησετε  καΧως  κι  οΰτως  νά  δοξασθήτε, 

νά  δοξασθήτε  περισσά,  όταν  η  ώρα  σώση, 

καϊ  δώστ)  σάς  την  6  θεός  ό  μέγας  τροπαιούχος,  535 

και  όΧοι  ν  αύθεντεύσετε  με  τιμημένον  τρόπον, 

εις  δόξαν  του  παντάνακτος  θεού  του  παντεργάτου. 

Η  κορυφή  της  εκκΧησιάς  της  '  Ρώμης  της  αγίας, 
ω  πάπα  άγιώτατε,  της  πίστεως  ό  στΰΧος, 
φέγγος,  φωστηρ  των  Χριστιανών,  καϊ  κορυφή  της ' Ρώμης,   540 
ποΐσε  να  ομονοιάσουσιν  οι  Χριστιανοί  του  κόσμου, 
όΧοι  αύθένταις  της  Φραγκιάς  νά  κάμνουσιν  άγάπην, 
δμόνοιαν  αΧηθινην,  ώς  ό  θεός  το  θέΧει, 
καϊ  νά  σηκώσουν  τον  σταυρόν,  εσύ  πρώτος  κ  εκείνοι, 
τα  έθνη  νά  εβγάΧΧετε  από  τά  γονικά  σας,  545 

να  τους  εξοΧοθρεύσετε  από  το  πρόσωπον  σας, 


611.  ϋιιο.  ρ.  751.— 512.  §ν  Ε11.— 519.  Κογ.  ρ.  56.— 520.  Κογ.  ρ.  56.-529. 
'ϊ  την  τόσην  Ε11. 


ΘΡΗΝ02    ΤΗ2    ΚηΝ2ΤΑΝΤΙΝ0ΥΠ0ΛΕΠ2. 


157 


κι  ορισμός  ενι  του  θεού,  παναγιώτατε  πάπα, 
θέλεις  νικησειν  με  τον  θεόν  όλους  τους  αντιδίκους. 
Φρατζέζοι,  ΆγκΧέζοι  ευγενικοί,  ελάτε  εις  την  'Ρώμην, 
550  και  Βενετζιάνοι  φρόνιμοι  εις  βουΧην  καϊ  εις  έργον, 
ελάτ'  όμοΰ,  ' μονοιάσετε  και  με  την  συμβουΧήν  σας, 
με  το  καλόν  σας  ριζικον  καϊ  με  τα  κάτεργα  σας. 
Πορτουγαλεζοι,  δράμετε,  κι  εσείς  οι  Φράγκοι  όλοι, 
Σπανία  με  την  δύναμιν  ην  έχει  καϊ  βοηθειαν  • 
555   ΤαΧιάνοι  άνδρικώτατοι  καϊ  της  φρόνησης  πρώτοι, 
καϊ  Τενοβεσοι  εκλεκτοί  οπού  σας  κόπτει  πλέον, 
όπως  να  ξαναπάρετε  σπητια  σας  τα  χαϊμένα• 
συντόμως  ομοθυμαδόν  άμετε  καταπάνω 
του  Τούρκου  μέγα  Μαχουμέτ  καϊ  του  ασεβέστατου, 
560  όπου  'μπεν  καϊ  κεφάΧωσεν  'ς  των  ' Ρωμαίων  την  χωράν, 
μην  σας  ίδη,  να  ξεσπασθη,  να  φοβηθη,  να  σκάση, 
να  χέση  το  συκώτι  του  καϊ  όλην  την  ούσιάν  του, 
να  χάση  την  άλωπεκην  καϊ  την  ' '  ψηΧοφροσύνην, 
και  να  τον  ενικησετε,  να  πάρετε  την  πόΧιν. 
565  παρακαΧώ  σας,  βασιΧεΐς,  αύθένταις  καϊ  ρηγάδες, 

καϊ  τα  κουμούνια  της  Φραγκιάς,  σοφοί  καϊ  διδάσκαλοι, 
μη  με  κατηγορήσετε  εις  τά  γραψα  καϊ  είπα. 
περάσετε  μ   ώς  άγνωστον  όμάδιν  με  τον  νουν  μου, 
καϊ  ψέζετε  τον  Χογισμόν  εμού  δε  καϊ  την  γΧώσσαν, 
570  την  ποιάν  δεν  έδυνηθηκα  να  την  άποκρατήσω. 
άμμη  ενθυμούμουν  τίποτε  μικρόν  δια  να  γράψω, 
κι  ό  Χογισμός  ανέβαζε  να  γράψω  τετοιαις  λέξεις, 
καϊ  να  μου  Χέγει  •  "  γράψε  τας  δια  να  ταϊς  άγροικησουν 
όλοι  αύθένταις  της  Φραγκιάς  καϊ  θέΧουν  συμπονέσειν." 
575  καϊ  δια  τούτο  έποικα  καϊ  έγραψα  ά  ειπεν. 

τούτο  καϊ  μόνον  Χέγω  σας,  πΧέον  να  μη  άργητε, 
τους  Τούρκους  ποΧεμήσετε,  τους  Χριστιανούς  άφήτε ' 
οτι  εβαρέθην  ό  θεός  των  Χριστιανών  ταΐς  μάχαις, 
εβρόμησαν  εις  τον  θεόν  μάχαις  τών  όμοφύΧων. 
580  δει/  βΧέπετε  τους  ασεβείς  το  πώς  εύημερούσιν, 

κ  οι  Χριστιανοί  με  Χριστιανούς  πάντα  να  ποΧεμούσιν  ; 


Τΐιβ     ροβΐ 
Λ5ΐί8   Γογ   ϊη- 
άα1{*οηοβ    &3 
ίο     Ιιίβ    βχ- 

ρΓ088Ϊ0η8, 

Ιιίδ  ηήηιΐ 
ρΓοπιρΙίη^ 
ίιίπι  Ιο  βρβαΐι 

&3  Ικ'  1κΐ8 

άοηβ. 


656.  Κογ.  ρ.  202.— 557.  ϋιιο.  ρ.  1001.— 558.  δμοθυμαδάν  Ε11.— 558-61. 
Κογ.  ρ.  190.— 565,  6.  ϋαο.  ρ.  731.— 568.  Κογ.  ρ.  295.-569,  70.  Κογ.  ρ.  307.— 
679.  ϋπο.  ρ.  231. 


158 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ    ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


600 


θεός  6  παντοδύναμος  χρεία  να  μας  βοηθηση, 

να  καταβολή  τους  εχθρούς,  να  τους  καταπόντιση  • 

κ  εις  όσον  γράφω  να  γένη,  καί  ν<*•  ΧαΡΐΙ  °  κόσμος. 

*Ω  Κωνσταντίνε  βασιλεΰ,  τύχην  κακήν  όπου  'χες.  585 

θεός  να  δώση  προθυμιάν  των  αύθεντών  της  Δύσης, 
να,  πάσι  είς  έκδίκησιν  της  ορθοδόξου  πίστης. 
ω  Βλαχία  ποΧυθλιβη,  Ζερβιά  πονεμένη, 
θυμεϊσθε  ταΐς  αίχμαΧωσιαϊς,  Ούγκρία  λυπημένη, 
των  μαγκουριών  τα,  δέματα,  θλιμμένοι,  πονεμένοι.  590 

πάλιν  δε  ενθυμίζω  σας,  αύθένταις,  μη  σταθήτε, 
τό  'χετε  δια,  να,  ποίσετε,  μηδέν  το  αμελείτε, 
τα,  έθνη  δια,  να,  'βγάλλετε  με  την  καρδιάν  σας  όλοι, 
με  πόθον  καί  συγκρότησιν  πάντες  να,  συναχθήτε, 
να,  'βγάΧλετε  τους  ασεβείς  από  τα,  γονικά  σας,  595 

να,  πάρετε  τους  τόπους  σας  καϊ  να  χαρτί  η  καρδιά  σας, 
καϊ  μη  συγκατεβη  κανείς  να  του  ζήτηση  άγάπην, 
τον  Τουρκον  τον  άγριόσκϋλον,  τ  άνήμερον  θηρίον. 
καϊ  θέλω  να  γινώσκετε,  ότι  με  την  άηάπην 
ερρούφισε  τους  Χριστιανούς  ώς  δράκος  πεινασμένος, 
εγίνηκεν  "Αντίχριστος,  τον  κόσμον  σακτανίζει, 
τό  γένος  τό  'Ρωμαικόν  εκαταδούλωσέν  το, 
καϊ  προς  τά  μέρη  της  Φραγκιάς,  βλέπω,  άναχεντρίζει. 
ω  κορυφή  της  εκκλησιάς,  παναγιώτατε  πάπα, 
της  πίστης  τό  στερέωμα,  των  Χριστιανών  ή  δόξα, 
'ς  την  αγιωσύνην  σου  κρεμάτ   ολ'  η  Χριστιανοσύνη. 
να,  τους  εφέρης  εις  καλόν  εκ  την  διατανοσύντην, 
με  τό  γλυκύ,  με  τόμορφον,  με  του  θεοΰ  τον  φόβον, 
καϊ  να  σήκωσης  τον  σταυρόν  με  φόβον  καϊ  με  τρομον, 
με  τόλμην  τον  άγριόπιστον  να  'βγάλλετ  εκ  τό  σπητι,        610 
εκ  την  ΚωνσταντινούποΧιν,  την  νέαν  'Ρώμ,ην  Χέγω. 
άπην  η  πόΧις  εχάθηκεν,  ό  κόσμος  ας  προσεχή, 
καϊ  Χέγω,  ας  προσέχετε,  ώς  ή  βροντή  τά  νέφη. 
ή  πόΧις  ητον  τό  σπαθί,  η  πολις  τό  κοντάρι, 
η  πόΧις  ητον  τό  κλειδί  της  '  Ρωμανίας  όλης,  615 

κ'  εκΧείδονε  κ  εσφάλιζεν  όλην  την  'Ρωμανίαν, 
κι  όλον  τό  Αρχιπέλαγος  έσφικτοκΧείδονέν  το. 

588,  9,  90.  Κογ.  ρ.  228;  ϋυο.  ρ.  848.-600,  1,   2,    3.  Κογ.   ρ.    322—601. 
ϋυο.  ρ.  1326.— 617.  ΰιιο.  Ρ•  127. 


605 


0ΡΗΝΟ2    ΤΗ2    ΚΩΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΩ2.  159 

ηίνωσκε,  άτ/ιώτατε  καϊ  κορυφή  της  ' Ρώμης, 

6  ποταμός  6  πύρινος  εσέβην  εις  την  πάλιν, 
620  την  Δύσιν  περιπλέκεται  με  παρακλάδια  εξη• 

το  πρώτον  σώνει,  '§  την  %ερβιάν,  δεύτερον  'ς  την  Βλαχίαν, 

το  τρίτον  εκοντόσωσε  συμά  'ς  την  Ούηκαρίαν, 

το  τέταρτον  έφλό<γισεν  'όΧην  την  ΒουΧ^αρίαν, 

το  πέμπτον  το  φοβούμαι  το  μη  δράμη  παραμέσα 
625  καϊ  σμίξη  με  τά  τέσσαρα,  διατ   είν'  μα^αρισμένον, 

θέλει  <γενήν  άπέραντον  ποτάμι  αίματωμένον  • 

το  έκτον  το  έξάναψεν  της  πόλης  τα  θεμέλια, 

εξάναψεν  ή  φλόγα  των  καϊ  τρέχει  φοβισμένα 

να  κάψη  τά  περίγυρα,  παν  κάστρον,  πάσαν  χώραν. 
630  άφ'  ώρας  βάλλε  την  βουΧην,  με  την  καλην  την  ώραν, 

κόπιασε  με  τά  γόνατα,  με  τ'  άγιον  το  κορμί  σου, 

και  την  βουΧην  σου  μάζωξε,  σάλευσε  ριζικόν  σου, 

άγιε  και  πανάγιε  καϊ  κορυφή  της  '  Ρώμης  • 

ποΐσε  το  φλάμπουρον  χρυσόν,  τάς  κλεΐς  τοΰ  αγίου  Πέτρου, 
635  και  σώρευσε  μετά  θεον  της  Δύσης  τους  αύθένταις, 

να  πάτε  εις  εκδίκησιν  της  Κωνσταντινούπολης. 

αύθέντης  ενι  δυνατός  ό  Τούρκος,  ξεύρετέ  το,  τ1ιβ  ^η&ί 

Δύσιν  τε  καϊ  'ΑνατοΧην  ορίζει,  πιστωθητε,  ϊυΛδ°  *  β 

'?  την  Δύσιν  έχει  άΧηθινά  όλην  την  δύναμίν  του, 
640  πάντα  την  Δύσιν  θεωρεί,  διατί  έχει  αυτού  τον  φόβον. 

Χοιπόν  μηδέ  ν  αφήσετε  τον  Τούρκον  νά  ριζώση 

εις  την  ΚωνσταντινούποΧιν,  ότ  είναι  φόβος  μέγας, 

το  οποίον  πού  ήξεύρετε  κι,  ουδέν  το  άναφέρνω. 


αυτό  το  σπήτι  τ'  άπειρον,  η  Κωνσταντίνου  πόλις,  «αά  Λβ 

645   δέι/  ενι  σάν  τά  πρόΧοιπα  οπού  ορίζει  ό  Τούρκος,  Οοηβίαηΐΐ- 

^άμμη  ενι  τέτοιον  φοβερόν  ότι  καλά  <γροικάτε  • 
χρυσάφιν  έχει  άρίθμητον,  ανθρώπους  Οσους  θέλει, 
Φράγκους,Κουμάνους,  Τζερκασούς , Βλάχους  και  Αλαμανούς, 
τεχνίταις  όλοι  θαυμαστοί  τέχνης  άπάσης  φύσης  • 
650  την  'ρόγαν  δίδει  σάν  τυφλός  εις  τους  καλούς  μαστόρους, 
τά  στάμενα  ουδέν  ψηφά  εις  τους  ανδρειωμένους  • 
ποσώς  ουκ  έχει  Χογισμυν  εϊς  την  φιλαργυρίαν  • 

620,  21,  22.  Κογ.  ρ.  341.— 624.  Ε11.  1ίθβρ3  ίΐιο  ηοηδβηδίοαΐ  Γοαοϋη"•  οΓ  Λβ 
Μ8.,  το  φοβούμίτο  μη  δρ.  .'— 626.  Κογ.  ρ.  65.— 631.  Κογ.  ρ.  197.— 637,  8.  Κογ. 
ρ.  275.— 641,  2,  3.  Κογ.  ρ.  45.  — 650, 1.  Βαο.  ρ.  845;  Κογ.  ρ.  333. 


160 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΑ    ΓΕΛΡΠΛΛΑ 


ΟΙΐΓΪβίΐαηδ 
&Γβ  ϊη  ίΐΐθ 
ρ&γοί  Ιΐιβ 


σκορπίζει,  σπέρνει  τα  ,ς  την  ηην,  ρογεύγε*.  τα  παντόθεν, 

ρόγαις  δίδει  παράξεναις,  δόξαις,  τιμαΐς,  τιμάρια, 

καϊ  καθ'  ημέρα  δίδει  τα,  Χαμβάνουσι  ταΐς  ρόγαις,  655 

καϊ  τρέχουσιν  οι  Χριστιανοί  μόνον  διά  ταϊς  ρόγαις, 

καϊ  δι  αυτό  ευρίσκεται  πάντα  κεφαΧαιω  μένος. 

το  χρήζει,  ευθύς  το  πολέμα  δίχως  τίνος  εμπόδου, 

καϊ  τοΰτο  όΧον  γίνεται  διά  την  τυφΧήν  την  ρόγαν, 

όπου  ροηεύγει  άμηράς  οδηγούς  καϊ  προδότας,  660 

καϊ  διά  τους  κακούς  κακόν  ήΧθεν  κ  ηυρεν  την  πόΧιν, 

διά  κακούς  Χριστιανούς  εχάθη  τέτοια  χωρά. 

αι  άμαρτιαΐς  μας  αϊ  ποΧΧαϊς  το  "προξένησαν  τοΰτο, 

κα\  διά  τά  κρίματά  των  την  επήρασιν  οι  Τούρκοι. 

αι  τέχναις  των  Χριστιανών  καϊ  τά  καμώματα  των,  665 

αϊ  δημηηερσιαΐς,  διαβοΧιαΙς  κι  αι  άΧΧαι  πονηρίαις. 

τον  ποταμόν  τον  πυρινόν  εβαΧον  εις  την  πόΧιν, 

την  πόΧιν  την  έξάκουστον,  καϊ  έπυρπόΧησέν  την, 

καϊ  εκαυσε  κ   εμπύρισεν  Χριστιανούς  ' Ρωμαίους. 

τά  έργα  τών  Χριστιανών  καϊ  αϊ  κεναΐς  εΧπίδες  670 

εκείναις  έχαΧάσασιν  την  βασιλειάν ' Ρωμαίων, 

άμμη  οι  Τούρκοι  ου  δύνουνταν  νά  πάρουν  τίτοιαν  χωράν. 

όμως  <γροικώ,  μαδεύ^εται,  θέλει  ή  ψυχή  μου  νάβηη 

άπέσω  από  το  κουφός  μου,  από  τά  σωτικά  μου, 

καϊ  δι  αυτό  συηκόπτω  τα,  θέΧω  νά  'πώ  αλλ'  ολίγα.  675 

'/2  Κωνσταντίνε  βασιΧεύ,  κακό  ριζικόν  όπου  χες. 
πάΧιν  σας  λέγω,  αύθένταις  μου,  ρηγάδες,  μεηιστάνοι, 
είπα  καϊ  πάΧιν,  λέγω  το,  πάΧι  ενθυμίζω  σας  το, 
ποσώς  μη  το  ε'/3γάλλετε  από  τά  Χολικά  σας, 
μά  πάντοτε  νά  το  'χετε  μέσα  εις  την  καρδιάν  σας,  680 

την  πόΧιν  μη  αφήσετε  'ς  τών  ασεβών  τάς  χείρας. 
€<γρ?ί<γορα  με  το  σπαθιν,  μετά  θυμόν  νά  πάτε, 
καϊ  νά  τον  ποΧεμήσετε  καϊ  πΧέον  μη  αργείτε ' 
τον  Τούρκον  τον  καταχανάν,  αυτόν  τον  χονικιάρην, 
ώστε  νά  τον  νικήσετε,  νά  μή  άναπαυθήτε,  685 

καϊ  νά  τον  ξεριζώσετε  άπέσω  από  την  πόΧιν  • 
ει  δε  αν  τον  άφήκετε  νά  περιανασάνη 

653.  Κογ.  ρ.  320.— 654,  5.  Ώυο.  ρ.  1578  ;  Κογ.  ρ.  190.— 657,  8.  Κογ.  ρ.  190.— 
663.  μα$  Έά.;  μου  Ιϊΐΐ.— 670-75.  Κογ.  ρ.  354.— 670.  Κογ.  ρ.  40.— 681-85.  Κογ. 
ρ.  113.— 687.  Ε11.  Ιιαβ  «ίδέ  ο\ν  τον  αψίκΐτΐ. 


0ΡΗΝΟ2   ΤΗ2    ΚΩΝ2ΤΑΝΤΙΝ0ΎΠ0ΛΕΏ2. 


161 


νά  κάμη  όλιγοστόν  καιρόν  άχρι  καϊ  χρόνους  δύο, 
όμνίω  σας  εις  τον  θεόν,  κι  όλοι  πιστεύσατέ  μοι, 

690  ν'  αγανακτήσετε  πολλά  επάνω  εις  την  χρείαν. 
καϊ  διά  τούτο  6  θεός  έχάρισέν  σας  γνώσιν, 
έχετε  καϊ  την  δύναμιν  ομοίως  τε  καϊ  πλούτον, 
έτύχετε  καϊ  την  άνδρειάν  εκ  του  θβοΰ  την  χάριν, 
καϊ  ή  σοφία  του  θεού  εις  την  Φραγκιάν  έδόθην  • 

695  οι  Φράγκοι  την  επήρασιν  είσε  κληρονομιάν  των, 

κι  6  θεός  6  παντοδύναμος  νά  'ναι  '?  την  συντροφιάν  σας, 
το  πνεύμα  το  πανάγιον  εμπρός   ς  τα  φωτικά  σας, 
ισχύς  εις  τα  μαχαίρια  σας,  ζώσμα  'ς  τα  άρματα  σας, 
καϊ  νά  'σθε  πάντα  καϊ  άεϊ  επί  την  βασιλειάν  σας, 

700  το  στέμμα,  το  διάδημα  νά  'ναι  κ  εις  τα  παιδιά  σας. 
τούτο  δε  μόνον  δέομαι,  πάλιν  παρακαλώ  σας, 
αν  γράφω  τι  παρά  τόδεόν,  νά  μη  μού  βαρεθήτε, 
όταν  το  αναγνώσετε,  μη  με  κατηγορείτε, 
άμμ  όλον  το  διαβάζετε  άπ  άκρον  εως  άκραν. 

705   θαρρώ  εις  τον  πανάγαθον,  καλώς  νά  το  ποθητέ, 
διατϊ  ενι  λόγοι  θλιβεροί  θρηνητικά  γραμμένοι ' 
με  θρήνον  άνυπόμονον  ενι  περιπλεγμένοι, 
θαυμάζομαι,  ξενίζομαι,  εκπλήττομαι  μεγάλως, 
πώς  εβαστάτο  μού  ψυχή  καϊ  έγραφα  τους  λογούς, 

710  κι  ουδέν  εξεριζώθηκεν  εκ  το  εμόν  το  σώμα. 
γινώσκει  το  ό  κύριος  ό  θεός  ό  καρδιο-/νώστης, 
την  νύκταν  έσηκόνουμου  συχνώς  εκ  το  κρεββατι, 
άναθυμώντα  τό  κακόν  της  πόλης  έθρηνούμην, 
έτρεχαν  καϊ  τα  δάκρυα  μου,  ώς  τρέχει  το  ποτάμι, 

715  κι  εμάχετό  μοι  λογισμός  νά  γράφω  τα  συμβάντα, 
τα  ποία  εσυνέβησαν  την  άτυχον  την  πόλιν, 
και  έγερνόμην  κ  έγραφα  καϊ  μετεπιπτον  πάλιν 
καϊ  πάλιν  έσηκόνουμου  κ  έγύρευα  νά  γράφω, 
τούτο  λέγω  νά  ήξεύρετε,  άρχοντες  του  πολέμου, 

720   Βεν  έχει  τόσην  δύναμιν  ό  Τούρκος  σαν  τό  λέγουν  ■ 
αυτήν  την  Δύσιν  οπού  ακούς  αυτός  καϊ  αύθεντευει 
ό  άσεβης  σκυλότουρκος,  τών  Χριστιανών  ό  διώκτης, 
όλοι  ενι  Χριστιανοί  άπ'  άκραν  εως  άκραν. 

689.  ομνύω  Ε11. ;  ομναίω  Κογ.  \ν1ιο  φΐοίοβ  Λο  λ\Ίιο1θ  Πηο,  ρ.  272. — 692.  Κογ. 
ρ.  305.— 706,  7.  Κογ.  ρ.  116.-715,  16.  Κογ.  ρ.  307. 

11 


Μ&7   61100658 

αΐΐθΐκΐ  Ιΐιβ 
απαδ  οί  Ιΐιβ 
η&Ιίοηβ  οί 
Ιΐιβ  ΝΥββΙ ! 


Τΐιβ  ροεί'δ 
ιπίηιΙ  Ϊ3 
ΒΐπίΟδΙ  άβ- 
Γ&η^βά  Ι)^ 
ΙΜ8  §Γβα[ 
€3ΐ&πιίΙγ. 

Ηί8  ΓΘ3&βΓ8 
8ΐΐΟΙΐ1(111ΐ6Γβ• 
ίθΓ6  1)6  ΐη- 

άιιΐ^βηΐ; 
ντϊί,ϋ  Ιιίιη. 


Τΐιο  ΤυΛ8 
άο  ηοΐ  ρο8- 

Β688   80  ρΓΟίΐΙ 

α  ρονβτ  ;ιβ  18 

οοιηηιοη1γ 

οοΐίθνεά. 


162 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


Τΐιβ  ΟΓββΙΐδ 

•«ΓΘΓβ  ηοί 

βηου§;1ι 
ίΐ^αϊηβΐ  Ιΐιβ 
ΤιιτΙίΒ. 


Τΐιβ  βχίεηΐ 
&ηά  ΒίαΙβ  οί 
ΙΙιβ   ΤιΐΓ^ίβΙι 

ρΟΪΓβΓ. 


η  ολη  δύναμις  αυτού  ενεν  6  κρατισμός  του, 

6  φόβος  του  6  άμετρος  εκρότησε  τον  κόσμου,  725 

διατί  ουδέν  πονεϊ  ποσώς  το  Χριστιανικού  αίμα, 
δί'  ενα  κουφοκάρυδον  να,  σφάξη  μιαν  χιλιάδα, 
δια  τούτο  εκροτίστηκεν  ό  κόσμος  οπού  ορίζει, 
καϊ  τρέμουν  καϊ  οί  Χριστιανοί  ' Ανατολής  και  Δύσης. 
ω  θεέ,  να  τό  'χαν  πολεμάν  καϊ  οί  ' Ρωμαίοι  ούτως,  730 

καϊ  νά  'χαν  κάμειν  αίματα  καϊ  κρίσες  τού  θανάτου, 
ποτέ  νά  μη  έχάνασιν,  Χέγω,  την  βασιλείαν. 
άμμε  αϊ  κρίσες  αϊ  άχαμναΐς  κ  αϊ  ελεημοσύναις 
έκαμαν  τους  ολόγυμνους  κ  εξετραχηΧισ μένους, 
και  τούτο  ενεν  αληθές,  στοχάσου  καϊ  νά  τό  'βρης,  735 

καϊ  ουδέν  ενι  ψέματα  κι  ουδέν  ενι  ως  τό  γράφω, 
εδ'  ας  χαρούσιν  οί  εχθροί  οπού  τους  έμισούσαν, 
κ'  οί  φίΧοι  των  ας  ΘΧίβουνται  όπου  τους  αγαπούσαν, 
η  άμαρτιά  μου  τό  'ποικεν  εις  όσον  εσυνεβη. 
ώ  Κωνσταντίνε  βασιΧεύ,  κακήν  τύχην  οπού  'χες  •  740 

τό  πού  ητον  ή  γνώσίς  σου  '?  αΧΧην  γνώσιν  νά  πέση  ; 
Τώρα  εις  τό  προκείμενον  θέλω  νά  'Χθώ  τού  λόγου, 
και  πΧεον  ουδέ  δύναμαι  νά  γράφω  Χυπημένα 
εις  τόσην  μου  την  συμφοράν  κ  εις  τό  ποΧύ  κακόν  μου. 
καϊ  στρέφομαι  '?  τον  άσεβήν,  'ς  τον  Τούρκον,  τό  θηρ'ιον,    745 
τον  τύραννον  τών  Χριστιανών  καϊ  σφάκτην  καϊ  διώκτην. 
φθένταις,  ρηγάδες,  τό  Χοιπόν  από  τού  νύν  σας  γράφω, 
ν  ακούσετε,  νά  μάθετε  την  δύναμιν  τού  Τούρκου, 
έχει  'ς  την  ' ΑδριανούποΧιν  η  Πόρτα  του  καϊ  μόνον 
δέκα  χιλιάδες  εκλεκτούς  άνδρες  νά  πολεμήσουν,  750 

έχει  καϊ  γιανιτζάριδες  χιλιάδες  δεκαπέντε, 
Φραζήδες  Χριστιανούς  κακούς  τριάντα  χιλιάδες, 
τό  δ'  άλλον  τό  άπολειφθέν,  τό  πρόλοιπον  φωσάτον, 
από  την  ' Αδριανούπολιν  '$  τον  γύρόν  της  άπέσω 
έχει  κι  αυτού  αληθινά  εϊκοσ  πέντε  χιλιάδες.  755 

έχει  καϊ  'ς  την  ΚαλλίποΧιν  φωσάτον  καβαλΧαρους, 
τρεις  χιλιάδες  εκλεκτούς  άνδρες  νά  πολεμήσουν  • 
ΝικόποΧιν,  Δεμότοιχον  με  την  περιοχήν  των, 


724-9.  Κογ.  ρ.  212.— 727.  Ώιιο.  Α<Μ.  ρ.  113.— 730-34.  Κογ.  ρ.  148.— 735. 
Κογ.  ρ.  123.— 736.  Ώαο.  ρ.  1780  Γβίκΐδ  ψόματα;  Κ11.  1ι.ΐ5  ψΐύματα.— 749,  50. 
ϋυο.  ρ.  1205.— 751.  ϋιιο.  ρ.  243.-753.  Ε11.  Ιιαβ  άποληφθίν. 


Ι0ΡΗΝΟ2     ΤΗ2     ΚηΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕί12.  163 

έχει  φωσάτον  άπ'  αυτού  ώς  δώδεκα  χιλιάδες  • 
760   Χέρραις,  Βεργία,  Σκόπια,  με  την  περιοχήν  των, 

έχει  κι  αυτού  αληθινά,  χιλιάδες  δεκαπέντε  ■ 

'ίίχρίδα  με  την  Καστοριάν  καϊ  με  την  Βούλγαρίαν 

έχει  κι  αυτού  εις  μιαν  φωνην  να  'β-γάλη  επτά  χιλιάδες. 

ΑύΧαϊς  καϊ  'Ραδοβίζιο,  ό  Γρεβενος  καϊ  Ί£τήγι, 
765  €γει  κι  αυτού  αληθινά  ώς  τέσσαρες  χιλιάδες. 

"Αρτα  καϊ  τά  Γιάννινα  με  την  περιοχήν  των 

εβγάΧΧουν  άνδρες  τε  καΧούς  χίλιους  τού  ττοΧέμου  • 

Τρίκκάλα  με  την  Λάρισσαν,  Φέρσάλα  και  Φανάρι, 

Ζητούνι  με  το  Δομοκό,  ζάλωνα,  Λεβαδία, 
770  ΈλΧάδα,  Πάτρα,  "Αγραφα,  ΒεΧούχι  καϊ  ΠρωτόΧιο, 

εβγάλΧουν  αύτ  άΧηθινά  είκοσι  πέντε  χιλιάδες, 

καϊ  ενι  τ6  περίγυρον  της  χαμηλής  Βλαχίας. 

αύτη  ενι  η  δύναμις,  αύθένταις  μου,  ρηγάδες, 

οπού  ορίζει  6  άμηράς  \  την  Δυσιν,  ώς  προεΐπον. 
775  έχει  καϊ  'ς  την  ' ΑνατοΧήν  άνδρες  εκΧελεγμένους, 

χιλιάδες  έβδομηκοντα  Τούρκους  ποΧεμιστάδες, 

καϊ  δια  τώρα  το  ποσόν  γράφω  σας  το,  αύθένταις,. 

καϊ  αύτη  ενι  η  δύναμις,  η  ολοτης  τού  σκύλου, 

όπου  'χβί  '<?  μέγα  θέΧημα  καϊ  εις  τον  όρισμόν  του, 
780  όταν  ορίζη,  όλοι  ευθύς  δια  να  καβαΧΧικευσουν, 

εις  ενα  μήναν  σύντομα  όλοι  να  μαδευτούσιν 

μέσα  \  την  ' ΑδριανούποΧιν  έμπροσθεν   ς  τον  αύθέντην, 

να  ενι  εις  ύποταγην,  να  ποισουν  Ό,  τι  οριση, 

όλοι  να  άποθάνουσι  δια  τον  Μαχουμετην, 
785  καϊ  δια  τον  αύθέντην  των  όλοι  ν  αιματωθούσιν^ 

Έμάθετε  την  δύναμιν,  αύθένταις  μεγιστάνοι,  Τ1ιβ  ΓεΐΐΡϊοη 

ιοετε  την  ύποταγην  οπού   χουσιν  οι  1  ουρκοι,  ρ1ίι10  οΓ  ι1)β 

οπού  'χουν  εις  την  πίστιν  των  καϊ  εις  τον  άμηράν  των ' 

δι   υποταγην  την  φοβεράν  θάνατον  ού  ψηφούσιν, 
790  καϊ  αν  σκοτώσουν  Χριστιανούς,  άγιάζουσιν,  ώς  Χέγουν, 

κι  αν  τους  σκοτώσουν,  πάλιν  δε  ευρίσκονται  ν   άτ/ιάζουν, 

κι  ουδέν  ψηφούν  τον  θάνατον,  μα  τρέχουν  ν   αποθάνουν. 

βλέπετε  τους  τους  ασεβείς,  τι  δασκαΧιάν  κρατούσιν  ' 

ό  Μαχουμέτ  6  διάβοΧος  εκείνος  τους  διδάσκει. 


Ται•1ί9. 


764.  2τηγι:  οΓ.  Μοτν.  ν.  975;  Ε11.  Ιωβ  Στήπη.— 781,  2.  Όαο.  Αάά.  ρ.  124.- 
789-91.  Κογ.  ρ.  394.-789.   δ«χ  υποταγών  Ε11.;   δια  την  ΰποτ.  Κογ. 


164 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΏΡΓΙΛΛΑ 


ΤΙιθ  ΓΛτίβΙ- 
ίαη8  ταζγ 
ΙεαΓη  α 
ΐ638οη  ίϊοιη 
ΐΐιβ  ΤαΛβ 
Ιιο\ν  Ιο  οοβ^ 
α  ΙθβάβΓ. 


Τΐιβ  ροβί 
βορβδ  Ιο  ϋνβ 
Άηά  566  ίΐιβ 
(ΙαγοίΙϊοεΓίγ 
(1α\νηϊη5 
υροη  Λβ 
όΐινίβΐίαηβ  οί 
Ιΐιε  Εεΐδί. 


λοιπόν  ημείς  οί  Χριστιανοί  δια  του  Χρίστου  τον  νόμον      795 

να  κάμωμεν  τα  λέγουν  και  τ  ορίζουν  οι  πατέρες, 

καϊ  προσευχαΐς  καϊ  λιτανειαΐς,  νηστείαις,  άγρυπνίαις, 

να,  πάμεν  με  ταττείνωσιν  ζητώντα  τον  Χριστόν  μας, 

την  άφεσιν  αμαρτιών,  έπειτα  καϊ  την  νίκην, 

καϊ  όλοι  να  συγκλίνωμεν  '?  τον  ά<γιον  τον  πάπαν,  800 

ώς  είναι  'ς  όλους  κεφαλή  χωρίς  άντϊλογίας, 

τινάς  οπίσω  μη  συρθη  άττο  τον  ορισμον  του ' 

η  εν  οποίον  εκλέξετε  να  ενι  ως  κεφάλι, 

καϊ  μέλη  πάλι  οί  έτεροι,  ώς  ενα  σώμα  όλοι  • 

να  δράμωμεν  μετά  χαράς  δια  την  Χριστιανοσύνην,  805 

όπου  \εν  ΰποκάτω  του  του  άσεβη  του  σκύλου, 

να  τους  ελευθερώσετε,  ως  Μωυσής  Εβραίους, 

κι  αύθένταις  τους  να  γίνεσθε  εις  τόπους  τών  ' Ρωμαίων. 

καϊ  όταν  το  'ξορθώσετε  καϊ  εβγήκεν  6  σκύλος, 

καϊ  μετά-  ταΰτ  ελάβετε  τό  νΐκος  καϊ  τά  σκύλα,  810 

νά  θυμηθητε  δε  κάμε  όπου  'γραψα  τοιαύτα, 

όπου  'ποικα  το  ποίημα  της  ταπεινής  της  πόλης, 

με  θρηνισμόν  καϊ  δάκρυα  έβαλα  το  μελάνι, 

καϊ  μετ  αναστενάγματα  εκράτουν  το  κονδύλιν. 

τοΰτο  θαρρώ  το  εις  θεον  νά  μην  εξεψυχησω  815 

καϊ  ου  μην  ϊδω  θάνατον  εως  ού  ϊδω  την  πολιν 

με  φλάμπουρα  Χριστιανικά  γύρου  γύρου  τριγυρου 

κ'  εις  την  μεγάλην  εκκλησιάν  της  '  Ρώμης  τά  σημάδια. 

καϊ  τοΰτο  είμαι  θαρρετός  με  του  Χρίστου  την  χάριν 

νά  ' βγάλλετε  τους  ασεβείς,  νά  παύσουν  μας  οί  πόνοι.  820 

ω  βασιλεΰ,  καϊ  νά  'χες  ζην  καϊ  μη  είχες  άποθάνειν  • 

που  εϊν  οί  άρχοντες  αύτοι  του  παλατιού  της  πόλης, 

καϊ  που  ό  αυτοκράτορας  βασιλεύς  τών  Ρωμαίων  ; 

ω  Κωνσταντίνε  βασιλεΰ,  Δράγαζη  το  ^πινόμιν, 

είπε  μου,  ποΰ  ευρίσκεσαι  ;  εχάθης  ;   εκρυβήθης  ;  825 

ζησαι ;  η  καϊ  απέθανες  επάνω  'ς  το  σπαθί  σου  ; 

οτι  ό  σκύλος,  ό  άμηράς,  ό  Μαχουμετ,  ό  κράτωρ, 

οπού  αύθεντευσε  λοιπόν  την  άτυχον  την  πολιν, 

πολλά  γάρ  έ^τηλάφησε  τά  κομμένα  κεφάλια, 

803.  %να  Ε11.— 809.  ϊξορθώσίτ*  Ε11. — 810.  ταύτα  ΕΠ.— 814.  Ώχιο.  ρ.  703; 
κονδύλι  Ε11. ;  κονδήλην  ϋαο.— 816.  ϋυο.  ρ.  1358.— 819.  Κογ.  ρ.  147.—  820. 
■ποΚΚων  ϊηΒίβαά  οί  μαί  Ε11.  Βυί  ίΐιίδ  βροϋβ  Ιΐιβ  πίθίΓβ. — 821.  Κογ.  ρ.  246;  μίϊχεϊ 
Ε11.— 824.  Κογ.  ρ.  300;  'πινόμι  Ε11. ;  πυνόμ-ην  Κογ. 


ΘΡΗΝ02    ΤΗ2     ΚΏΝ2ΤΑΝΤΙΝΟΤΠΟΛΕΛ2. 


165 


84δ 


830  καϊ  τά  κορμιά  εδιέγερνεν  (λέγω)  τα  κεκομμένα, 
το  γυρευεν,  ουδέν  ηύρε  •  ουκ  οΐδα  τις  ή  χρεία ' 
νεκρον  σώμα,  λέγω,  το  σον  τι  τό  'θεΧεν  6  σκύλος, 
η  την  τιμίαν  κεφαΧην,  φθέντα,  την  ίδικην  σον. 
Τρία  πράγματα  εχάΧασιν  την  'Ρωμανίαν  όΧην  • 
835   ο  φθόνος,  η  φιλαργυρία,  καϊ  η  κενή  ελπίδα. 

καϊ  τούτο  ενι  άληθινόν,  κανείς  μη  το  άπιστηση. 
Το  ποίημα,  όπου  'γραψα,  όλοι  να  τό  ποθείτε 
καϊ  νά  τό  μεταγράφετε,  ποΧΧά  να  τ  αγαπάτε, 
κι  όσοι  τό  μεταγράφετε,  νά  γράφετε  ώς  είναι  • 
840  μη  'βγάλΧετε,  μη  βάΧΧετ  άπ  εκείνον  τό  εγράφη. 

κι  οπού  τό  κάμει,  ας  βλέπη  το  τό  κρίμα  μη  κερδηση, 
Οτι  καϊ  κόπον  εβαΧα  εγώ  νά  τό  συνθέσω, 
διά  τούτο  σας  παρακαΧώ  νά  γράφετε  σαν  είναι, 
καϊ  πΧεον  νά  μη  γράψετε  διά  την  άμαρτιαν. 

*Ας  έλθω  εις  τεΧείωσιν  του  πονεμένου  Χόγου  ' 
τον  Τούρκον  αν  άφήκετε  την  πόΧιν  νά  κράτηση, 
θεΧει  γαρ  πάΧιν  τό  θηρών  καϊ  θεΧει  δυναμώσει-, 
καϊ  ΘεΧει  καταπιεί  ποΧΧούς  ό  σκυΧος  ωσάν  δράκος. 
Χοιπόν,  πανυψηΧότατοι  αύθένταις  μου,  ρηγάδες, 
άγάπην  Ολοι  κάμετε  νά  πάτε  '?  τους  εχθρούς  σας, 
άγάπην  θέλει  6  θεός  κι  όπου  άγάπην  έχει, 
ενα  δεσμόν  με  τον  θεόν  γίνεται,  ούτως  πέΧει, 
και  ο  θεός  τον  βοηθά  \  πάσαν  δουΧειάν  καϊ  χρησιν. 
παπαν  τον  άγιώτατον  νά  'νεν  εις  τό  πΧευρον  σας, 
καϊ  τον  σταυρόν  σηκώσετε  σημάδι  'ς  τ   άρματα  σας, 
νά  νεν  εμπρός  κι  οπίσω  σας  βοήθεια  'ς  τά  κορμιά  σας. 
νά  ' βγάλΧετε  τους  ασεβείς  άπό  τά  γονικά  σας, 
μέσα  άπό  τά  σπήτια  σας  κι  άπό  τά  σωτικά  σας, 
νά  χαίρεσθε,  ι>'  άγάλλεσθε  μέσα  'ς  τά  ιδικά  σας. 
860  καϊ  ν  άπόλησμονησετε  ταΐς  θλίψεις  καϊ  ταις  μάχαις, 
καϊ  νά  γένη  άνάκλησις  τοις  Χριστιανοΐς  της  Δύσης, 
και  νά  δοξάζεται  Χριστός,  6  βασιλεύς  της  δόξης, 
κ  οι  ασεβείς  νά  σφάζουνται  και  νά  'χουν  πονον  μεγαν, 
πανταπαν  νά  ξεριζωθούν  άπό  την  'Ρωμανίαν, 
865  μοΐραν  νά  κόψη  τό  σπαθί,  μοΐραν  νά  διωχθούσιν, 
νά  πάσιν  άπεκεΐ  πού  ήλθαν  εως  Μονοδενδρίου, 
καθά  και  τό  μεΧλούμενον  ούτως  μέλΧει  νά  πάθουν. 


850 


855 


Τ&β  ίΙΐΓββ 

οαιιβεβ  οί  Ιΐιβ 
άβδίΓνιοΙίοη 
οί  Λβ  Β?- 
ζβηΐϊηβ  Επι- 
ρϊτβ. 

ΤΙιε  τεαάβΓδ 

3Γ6  Γβ- 

φΐβδίβά  Ιο 
εοηΐήονιΐβ 
ίο  ίΐιβ  ΟΪΓ- 
ουίβίίοη  οί 
Ιΐιβ  ροβπι  θ)• 
οορχίη^  Η. 


ΚβρβαΙβά 
θχύοΓίαίίοη 
Ιο  ρεαοβ  αικί 
οοηοοΓά 
3πιοη£  Λβ 

011Γ181Ϊ3Ι1 
ΡΓΪΠ068,    311(1 

οοπιΐηηθά 
τ?3Γ  α^ίΐϊιΐδΐ 
Λβ  Τιη-ΐίβ. 


106 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


Εδρεοίαΐ  βρ- 
ρεϋΐ  Ιο  Ιΐιβ 
ΥβηβΙί&ηβ. 


Οη  Ιΐιβ  ϊηϊ- 
ΙϊαΙίνβ  Ιαΐίβιι 
\>γ  Ιΐιειη  άβ- 
ρεηάβ  Ιΐιβ 

81100888  οί  α 

οαπιραϊ^η 
8£ΜΠ5|,  ΙΙιε 
ΤαΗίβ. 


875 


880 


885 


*Ας  εΧθω  εις  τεΧείωσιν  τον  Χο<γον  νά  πληρώσω, 
μη  ξεψυ^σω  άποδά  πριχού  το  ξεπΧηρώσω. 
καϊ  προς  αυτούς  τους  φρόνιμους  λέγω  τους  Βενετζιάνους,  870 
οΧίτ/α  Χό<για  και  καΧα  θέλω  δι  αυτούς  να,  εϊπω. 
ω  Βενετία  φουμιστη,  μυριοχαριτωμένη, 
την  αύθεντιάν  σου  την  κάλήν  6  θευς  να,  την  στερεόνη, 
καϊ  τους  εχθρούς  σου  \  τον  Χαιμόν  τον  πόδα  σου  να  θετής, 
ω  Ββνβτζιάνοι  φρόνιμοι,  πρακταΐοι  κι  επιδέξιοι, 
ηΧθε  καιρός,  εσύμωσε,  να  δείξετε  την  <γνώσιν, 
ήν  έχετε  εκ  φύσεως,  οπού  θεός  σάς  έδώκεν, 
ηΧθε  καιρός,  αν  βουΧεσθε  να  δείξετε  την  <γνώσιν 
καϊ  το  τοΧμηροκάρδιον  καϊ  την  χρυσην  την  βρύσιν 
να  τρεξη,  να  ποτίζετε  στρατιωταις  ανδρειωμένους, 
να  δώσετε,  να,  πάρετε  κεφαΧαιωμενον  τόπον 
με  το  σπαθί,  με  τ   άρματα  κα\  με  την  φρονιμάδαν, 
και  κοσμον  να  κερδησετε,  ποΧΧά  ν   άναπαυθητε 
με  την  χαράν,  με  την  τιμήν,  μετά  μεηάιΧης  δόξης, 
και  να  κοιμάσθ  αμέριμνα,  τινάν  νά  μη  φοβεΐσθε, 
ταΐς  μάχαις  του  σκυΧότουρκου  νά  ταΐς  εΧυτρωθήτε, 
καϊ  νά  'χετε  εύχαριστιαΐς  άπό  τον  κόσμον  οΧον, 
καϊ  άφεσιν  αμαρτιών,  συηχώριον  απ  τον  κύριον. 
καϊ  τοΰτο  ενι  άΧηθες,  καϊ  αν  εσείς  αύθένταις 
με  προθυμίαν  δυνατην  καϊ  νά  'χετε  άηάπην, 
εμβήτε  εις  τον  πόΧεμον  μ'  οΧην  την  κάΧη  ΊτάΧιαν, 
τον  Τοΰρκον  ξεριζόνετε  σύρ'ριζον  εκ  την  Αύσιν  ■ 
μόνον  να  βάΧΧετε  βουΧην  καΧην,  νά  βουΧευθήτε. 
θαρρώ  εις  τον  πανά<γαθον,  άποτυχιάν  νά  μη  ενι, 
νά  ' βγάΧΧετε  τους  ασεβείς  άπέσω  από  την  πόΧιν. 
οΧον  κρέμεται  εις  εσάς,  παντού  νά  πα  η  βουΧη  σας, 
και  νά  την  συναποίσετε  εις  οΧην  Χριστιανότην  • 
ή  συμβουΧη  σας  η  καΧη  καϊ  η  συγκρότησίς  σας 
νά  κάμη  πΧάταις  καϊ  πτερά  εις  οΧους  τους  αύθεντας, 
και  νά  παρακινήσετε  στρατάρχας  καϊ  κρατάρχας, 
κι  ομοφωνίαν,  ομονοιάν  νά  εχουσιν  οί  πάντες, 
ό  Τούρκος  πάντα  έξυπνος  ενι  καϊ  ου  κοιμάται, 
πάντα  πεινά,  πάντα  δι-ψ-α,  ποτέ  ουδέν  χορταίνει 
νά  τρώηη  σάρκες  Χριστιανών  καϊ  νά  ρουφά  καϊ  τ  αίμα, 
870,  1.  Κογ.  ρ.  221.— 872,  3.  Κογ.  ρ.  334. 


890 


895 


900 


ΘΡΗΝ05    ΤΗ2    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ  10 

905  κ  οι  Χριστιανοί  νά  μάχουνται,  6  ρήγας  με  τον  ρήγαν. 

και  τι  ενι  τούτη  ή  οργή  και  του  θεού  κατάρα, 

να  τους  θωρούν  οι  ασεβείς,  να  υβρίζουν,  νά  γεΧούσιν  ; 

ω  Κωνσταντίνε  βασιΧεΰ,  κακόν  ριζικον  όπου  '%€?. 

άπην  ή  πόΧη  εχάθηκεν,  ο  κόσμος  ας  προσεχή. 
910  ώ  Βενετζιάνοι  πονηροί,  με  την  ποΧΧην  σας  γνώσιν, 

βΧέπω,  6  θεός  σας  βοήθα  με  την  δεξιάν  του  χείρα, 

οτι  κΧεψιαΐς  δεν  θεΧετε,  άρπαγαΐς,  άδικίαις, 

άγάπην  πάντα  ΘεΧετε  με  εχθρούς  και  με  φίΧους, 

αμάχη  δε  με  τους  εχθρούς  και  με  τους  άΧΧοφυΧους. 
915  πιάστε  το  δυναμώτερον,  βΧεπετε  το  θηρίον, 

το  άγριον  κι  άνήμερον,  τον  σκυΧον  τον  Χυσσιάρην, 

τον  Χύκον  τον  άχόρταγον  έξεσπηΧαιώσετε  τον  • 

τότε  νά  κεφαΧαιώσετε  καϊ  νά  άναπαυθήτε, 

και  νά  δοξάσετε  θεόν  καϊ  την  άγιάν  τριάδα. 
920   ό  μέγας  παντοκράτορας  νά  σας  εδιορθώση 

καϊ  μέσον  σας  εις  την  βουΧην  νά  ενεν  διά  πάντα. 

τούτο  το  γράφω  νά  γένη,  Χριστέ  μου,  επάκουσόν  μου. 
Αύθένταις,  μη  αργήσετε,  οΧοι  σας  σηκωθήτε, 

τους  ασεβείς  εβγάΧΧετε  άπέσω  από  την  πόΧιν, 
925  άμμη  νά  συγκροτήσετε  κι  εσείς  νά  ησθε  πρώτοι, 

νά  ποίσετε  νά  σώσετε  εις  όΧους  τους  ρηγάδες, 

και  νά  τους  αναγκάσετε  οΧοι  νά  'Χθούν  εις  ενα. 

τινας  ουκ  εσαΧεύεται  άπ'  όΧους  τους  αύθέντας  ; 

διατι  έχετε  'ς  την  θάΧασσαν  τριήρεις  καϊ  καράβια, 
930  καϊ  μέσον  δύο  τέτοιων,  της  γης  καϊ  της  θαΧάσσης, 

δύνεσθε  εις  το  γίνεσθαι  νικηταϊ  του  τυράννου. 

όμως  παρακαΧώ  σας  το,  άπο  σας  και  άφ'  όΧους 

,ς  το  νά  με  συμπαθήσετε  α  έγραψα  καϊ  είπον. 

ώ  Κωνσταντίνε  Δράγαζη,  κακήν  τύχην  οπού  '%βς. 
935        Άφίνω  την  διηγησιν  καϊ  θρηνισμόν  της  πόΧης, 

μη  ξεψυχ7]σω  πάραυτα  πριχού  εξετεΧεύσω, 

καϊ  θέΧω  νά  γινώσκετε  τα  ήκουσα  να  Χεξω. 

νά  'πούμεν  διά  τους  Χριστιανούς  οπού  νεν  εις  Τουρκιαν ' 

καθώς  εδιατάχθηκα,  ούτως  τα  άναγγεΧΧω, 
940  νά  ξεύρετε  άΧηθινά,  οτι  'ς  την  Δύσιν  όΧην, 

909.  8οβ  ίΛονβ,  ν.  519.-  928.  άττί»  1311. — 929.  'ϊ  ϊβ  ηοΐ  ία  Λβ  Μ8.  πογ  ίη  Ε11. 


168 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ    ΓΕΏΡΓΙΛΛΑ 


Τϊιβ  ηυτηββΓ 
οίΙΙιβΟΙιπδΙ- 
ϊίΐηδ  ϊη  Ιΐιβ 
ΤιιΛϊδΙι 

Ίυιιπηίυη.- 


ΑΠ  Λβ8β 
ΟΙΐΓΪδί,ϊαηβ 

•ντΐΐΐ  Γ13Θ 

β^αϊηβΐ  ιΙιθϊγ 

ΟρρΓθδδΟΓδ, 
£16  δΟΟΠ  38  Β.Ώ 
&ΓΠ1>'  0ΓΟ8868 

Ιΐιβ  Ι)αηιΛθ. 


όπου  ορίζει  ο  άσεβης  τών  Χριστιανών  ο  διώκτης, 

άηροίκησα  ποΧλαΐς  φοραΐς  από  τους  χαρατζάρους, 

οτι  ορίζει  6  άπιστος  Χριστιανούς  ορθοδόξους 

σπήτια  με  ταΐς  φαμηΧιαϊς  έπτακοσιαΐς  χιλιάδες. 

και  τούτο  ενι  φανερόν  με  πάσης  ακριβείας,  945 

ώς  οίδα  καϊ  κατέμαθα  ύπο  πιστών  ανθρώπων. 

Χοιπόν  αύτοϊ  οι  Χριστιανοί  άκαρτερούν  να  'δούσιν 

σημάδι  μετγα  φϊλάμπουρον,  τον  σταυρόν  του  κυρίου, 

καϊ  τότε  να  συηκλίνουσιν  οι  εσω  με  τους  εξω, 

να  <γενη  μοΰρτος  μοχθηρός,  ώς  οι  ποΧλοϊ  το  Χεγουν.  950 

μόνον  να  'δούσιν  Χριστιανούς  αύθέντας  είς  τον  κάμπον, 

ώς  το  προεΐπα,  με  σταυρόν,  με  τάζιν  του  πόλεμου, 

ωσάν  τυχαίνει  τάξις  δε,  κα\  με  ποΧλής  ισχύος, 

όλοι  '<?  την  ωραν  προσκυνούν  οι  Χριστιανοί  της  Δύσης. 

αν  θέλετε  να  'βγάλΧετε  τον  Τούρκον  απ"  την  Δύσιν,  955 

τον  πρώτον  τών  Χριστιανών  ποίσετε  άρχηηόν  σας, 

καϊ  να  ομοφωνησουσιν  α'ι  <γλώσσαι  τών  Λατίνων. 

τον  παπαν  δε  τον  ά<γιον  να  στήσετε  κεφάλι, 

καϊ  τον  σταυρόν  να  βάΧλετε  σημάδι  'ς  τ'  άρματα  σας, 

αγαπημένα  σπΧαγχνικά  όλοι  νά  'σθε  το  ενα  •  960 

ομόφωνοι,  όμοψ-υχοι,  ομόφυλοι  οι  πάντες, 

την  Δύσιν  ολην  έχετε  σαν  ζώσμα  ίδικόν  σας. 

τούτο  σας  λέγω  αληθινά,  πιστεύσατε  τον  λόγοι>, 

ότι  τού  νά  περάσετε  τον  Ντούναβιν  έδώθεν, 

της  Δύσης  οι  Χριστιανοί  είς  μιαν  νά  προσκυνήσουν.  965 

τούτο  σας  λέγω,  αύθένταις  μου,  άΧΧού  μη  πέση  ό  νους  σας, 

το  περαμά  σας  νά  <γενη  μέσον  τού  μεταπώρου, 

νά  λθετε  τον  Νοέμβριον,  περάσετε  τά  Σκόπια, 

έχετε  δε  καϊ  Καστοριάν  καϊ  ολην  την  Άχρίδα, 

έχετε  καϊ  την  ΒουΧ<γαριάν  καϊ  την  Άρβανιτίαν,  970 

οι  Βλάχοι  οι  άνδρικώτατοι  μετά  Μποσνίων  κι  άΧλων. 

η  Ίϊάλονίκη  πάραυτα  ενι  προσκυνουμένη, 

αϊ  Χέρραις,  το  Δεμότοιχον,  η  Βέροια  καϊ  τά  ζερβιά, 

το  να  ίδούσι  τον  σταυρόν,  Ολα  σας  προσκυνούσιν  ' 

τού  Χτη^ι  ό  τόπος  πάραυτα,  ό  Τρεβενός  '<?  τήν  ωραν,         975 

να  προσκυνήσουν  τον  σταυρόν  χωρίς  τινός  έμποδου, 

942,  3.  Ώηο.  ρ.  1732.— 945.  Κογ.  ρ.  240.— 949,  50.  Ώαο.  Αάά.  ρ.  136.— 951. 
Κογ.  ρ.  397.-954.  Κογ.  ρ.  397.-965.  Κογ.  ρ.  397—976.  Κογ.  ρ.  120. 


©ΡΗΝ02    ΤΗ2    κηΝ3ΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΠ2. 


169 


τα  ΤρίκκαΧα  με  την  Βλαχιάν,  Αάρισσος  καϊ  Φανάρι, 

τα,  Φέρσαλα,  ό  Αομοκός,  Ζητοΰνι,  Αεβαδία, 

το  να  ίδοΰσι  τον  σταυρόν, '?  την  ωραν  προσκυνοΰσι ' 

980  Ελλάδα,  Πάτρα,  "Αγραφα,  Βέλούχη  καϊ  Πρωτόλιο, 
Αθήνα,  Θήβα,  Μέγαρα,  ζάλωνα,  τ   άλλα  όλα  • 
"Αρτα  καϊ  τα  Γιάννινα,  όλον  το  Αεσποτάτον, 
την  ωραν  ενι  'ς  τον  σταυρόν  τα  χέρια  των  Ζεμένα, 
ήξεύρετε,  αΰθένταις  μου,  ταΐς  χώραις  οπού  είπα 

985  όλαις  ταις  είδα,  επάτησα  πεζός  καϊ  καβαλλάρης. 
διά  τοΰτο  ταΐς  εσύνθεσα  με  θρήνον  διά  στίχου, 
Βιά  τοΰτο  καϊ  ταΰτ*  έγραψα  καϊ  άνεσκεπασά  τα, 
να  τα  διάβαση  όπου  'χει  νουν  καϊ  να.  μετρά  τα  πάντα, 
βλέπετε,  '<?  πόσον  τρομασμόν  στέκει  ή  Χριστιανότης ' 
990  τοΰτο  δε  ενθυμίζω  σας,  αΰθένταις  μεγιστάνοι, 

ποσώς  μηδέν  θελήσετε  να  ποίσετ   άλλον  δρομον, 
διατϊ  ενι  όλοι  Χριστιανοί  ό  κόσμος  οπού  γράφω, 
ενι  λ'  οι  τόποι  θροφανοϊ  από  ζωην  μεγάλην ' 
ποιώντα  θέλετ   εΰρεθή  οΰτως  κεφάλαιωμένοι. 
995  ώ  Κωνσταντίνε  βασιλεΰ,  κακήν  τύχην  όπου  'χες. 

Ό  θεός  το  ξεύρει,  αΰθένταις  μου,  δεν  τό  'χα  εις  τον 
νουν  μου, 
άμμή  δια  τό  πολύ  κακόν  τής  πόλης  εκινήθην, 
να  ποίσω  τίποτας  μικρόν  λόγον  και  μυριολογι, 
να  τό  διαβάζω,  να  θρηνώ,  να  κλαίω,  να  βρουχοΰμαι, 

1000  καϊ  με  ό  νους  εσέβασεν  εις  βυθισμόν  τοΰ  λόγου, 
ποτέ  ουκ  ήδυνήθηκα  νά  τον  εζανασπασω, 
ώς  όταν  ετελείονα  μιαν  λεζιν  τε  και  αλλην, 
καϊ  άλλαις  άνηβαίνασιν  εις  τον  εγκέφαλον  μου, 
'ψηλαΐς  ποΧλαΐς  διάλεκτοι  νά  τρέχουν  διά  στίχου  • 

1005  όμως  ευχαριστώ  τον  θεόν,  τον  ποιητην  καϊ  πλάστην, 
οπού  τον  νουν  μου  έσωσεν  νά  γράψω  τα  τοιαΰτα. 
λοιπόν  παρακαλώ  σας  το  καϊ  συμβουλεύω  σας  το  • 
όλοι  σας  μεταγράψατε  τό  ποίημα  μου  τοΰτο 
και  νά  τό  αποστείλετε  εις  τής  Φραγκιάς  τά  μέρη, 

1010  €ΐ'?  χείρας  τε  τών  αΰθεντών,  ρηγάδων,  αύθεντάδων  ■ 
διατϊ  θαρρώ  εις  τον  θεόν  νά  *νεν  διά  τό  συμφέρον, 

982.  Ώυο.  ρ.  283.-983.  Κογ.  ρ.  397.-993.  Κογ.  ρ.  158.— 999.  Κογ.  ρ.  86. 
βρυχονααι  Ε11.  ;   βρουχοΰμαι  Κογ. 


Τΐιβ  ροβΐ  1ια5 
ίΓανεΙΙβά    ϊη 

3.11  ίΐΐβ  ρ1&0β5 

■ννΐιϊοΐι  Ιιβ 

Ι13Π165. 


Τϊιο  ροοΐ  Γβ- 

(μΐθ8ΐ8     1ΐΪ3 

ΓεαάβΓβ  Ιο 
βθικΙ  οορίοβ 
οΓ  ΙΙιΐβ  ροοιη 
ίηΐο  Ιΐιβ 
οοιιηΙήοΒ  οί 
Ιΐαο  ΛΥοδΙ. 


170 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ   ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


Ηο  1ΐ&8  Ιιίβ 
Γοαδοηβ  ίοΓ 
ηοΐ  Γβνεειί- 
ϊη^ΐιίδη&ιηρ. 


Τΐιο  βΐ1£ΐ1  βχ- 
ΙιοΓίαΙίοη  : 
βθ,  ωηι  βηά 
ρχΙΪΓραΙβ  11>β 
ΤιιΛβ!  Οο(1 
Ι)©  \ρί11ι  γοιι ! 


διά  καλόν  τών  Χριστιανών  μικρών  τε  καϊ  μεγάλων. 

ω  Κωνσταντίνε  βασίλεΰ,  τι  νά  'νεν  από  σένα  ; 

λέγουν,  οτι  απέθανες  επάνω  '<?  το  σπαθί  σου, 

ηκουσα  πάλιν  (νά)  Χεγουσι  καϊ  είσαι  κεκρυμμένος  1015 

ύπο  χειρός  τβ  πανσθενοΰς  δεξιάς  της  του  κυρίου  ■ 

μακάρην  να  σαι  ζωντανός,  σαν  είσαι  άποθαμενος. 

Τώρα  σκεπάζω  τ  όνομα  καϊ  κρύβω  τ   ονομά  μου, 
να  μη  το  ξευρουν  οι  πολλοί  τις  ο  τοιαύτα  γραίας. 
αλλ'  όμως  νά  γινώσκετε,  εΧαίαν  έχει  μαύραν,  1020 

όπου  'γραψε  το  ποίημα,  '<?  δεξιόν  μικρόν  δακτύλιν, 
καϊ  εις  την  χέραν  την  ζερβην  αΧΧην  ελαίαν  πάΧιν, 
ίσόσταθμα,  ισόμετρα,  'ς  την  μέσην  της  παλάμης  ■ 
αυτά  τά  δυό  σημάδια  έχει  '?  τα  δυό  του  χέρια, 
τ  ονομά  μου  ου  γράφω  το  διά  τίποτις  που  ξεύρω.  1025 

λοιπόν  παρακαλέσατε  να  'δώ  την  σωτηριάν  μου, 
με  την  τιμήν  μου  διά  νά  ζω,  νά  'δω  και  την  ύγειάν  μου. 
δεν  εχω  πλέον,  αύθένταις  μου,  προς  το  παρόν  νά  γράφω  • 
θλιμμένα,  παραπονετικά  εώ,  άφίνω  ταύτα, 
καϊ  τέλος  κάμνω  τό  λοιπόν  καϊ  παύομαι  του  λέγειν.  1030 

ή  ύστερος  παραγγελιά,  αύθένταις  μου,  ρηγάδες, 
ενι  νά  κοπιάσετε,  νά  ' βγάλλετε  τον  Τούρκον, 
νά  τον  έξεριζώσετε  άπέσω  άπο  την  πολιν ' 
καϊ  άμποτε  6  κύριος  νά  σας  κατευοδώση. 
δεν  ενι  τίποτας  μικρόν  νά  τό  παραθαρρήτε,  1035 

νά  τ   άπολησ μονιάσετε,  νά  μη  τ  άναθυμησθε  ' 
άμμη  ενι  τόσα  δυνατόν,  Οτι  ούδεν  τυχαίνει 
από  τον  νουν  σας  νά  εβγη  ου  'μέραν  ούδε  νύκτα, 
νά  μη  έχετε  άνάπαυσιν  ώστε  νά  'δήτε  τέλος, 
καϊ  άμποτε  νά  ποίσετε  άνδραγαθίας  έργον,  1040 

καϊ  νΐκος  δώση  εις  υμάς  καϊ  ζώσμα  '?  τ  άρματα  σας 
θεός  ο  παντοδύναμος,  ό  κύριος  της  δόξης, 
νά  πάτε,  νά  νικήσετε  όλους  σας  τους  εχθρούς  σας, 
νυν  και  αεί  καϊ  πάντοτε  είς  αιώνας  αιώνων. 

1017.    Κογ.  ρ.  232.— 1020,  1,  2.    Κογ.  ρ.  141.  — 1029.  ϋιιο.  ρ.  159. — 1040. 
Κογ.  ρ.  41. 


ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ    ΤΗ2     ΡΟΔΟΤ. 


171 


ΤΟ    ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ    ΤΗΧ    ΡΟΔΟΥ. 


ατΟη'    ΜΗΝΙ     ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. 


ΧιΧιοστω  τω  ετει  τε  τετρακοσιοστώ  τε 
συν  άΧΧοις  ενενηκοντα  καϊ  οκτώ  πΧηρεστάτοις 
θνήσις  καϊ  μόρος  εκ  θεού  καϊ  παίδευσις  ή  εκ  τούτου, 
θανατικον  έπέσωσεν  εις  το  νησϊν  της ' Ρόδου, 
5   και  ηρχισεν  άπο  μηνός  αυτού  του  Οκτωβρίου 
κ'  εκρατει  μήνας  είκοσι  ή  Χοίμη  του  θανάτου, 
κυριαρχούντος  τοιγαρούν  του  με<γαΧομαστορονντος 
φρα  Πέτρου  τβ  δε  Άββουσσών,  ετι  καϊ  καρδινάΧου 
δε  %άντου  ' Ανδρειάνου  τε  καϊ  ό  αυτός  φρα  Τζόρτζης. 

10  καθέδρας  άποστοΧικής  της  μητροπόΧεως  ' Ρόδου 
ητον  ο  ατ/ιώτατος  ό  σοφός  Μητροφάνης, 
αρχιερευς  πανάρετος,  καΧός  μητροττοΧίτης  • 
εν  τώδε  τω  θανατικω  καϊ  αυτός  άπεβίω. 
αλλάγε  καϊ  το  ποίημα  καϊ  Οσα  δια  στίχου 

15   εγράφησαν,  βαβαί  παπαϊ,  δια  το  θανατικον  της  'Ρόδου, 
ΕμμανουηΧ  ο  <γράψας  ην,  άκμϊ  και  ό  ποιησας, 
Γεωρ<γιΧΧάς  ακούεται,  Αειμενίτης  τ   επίκΧην. 
"Αρχοντες  ττΧούσιοι  καϊ  πτωχοί,  μικροί  τε  καϊ  μεγάλοι, 
κι  εσείς,  αύθένταις  φρέριδες,  όπου  'σθε  το  κεφάΧι, 

20   τι  ητον  ετούτο  το  κακό  το  μέγα  καϊ  μυστήριον 
καϊ  το  πικρόν  θανατικον,  το  φοβερόν  κριτήριον ; 
οπού   Χθε  κ   ηύρε  την  πτωχην  την  'Ρόδον  την  μισκήνα, 
καϊ  εφα  τους  ανθρώπους  της  με  Χοιμασμένην  πείνα, 
καϊ  θέρισε  τον  'πίσκοπον  και  'κοψε  τους  παπάδες, 

25  διακόνους  καϊ  ' κΧησιαστικούς  καϊ  τους  ξαγορευτάδες, 

3.  θνησα,  λί'ξΐϊ  (ΰρισκομίνη  ίίϊ  τον  'Χουίδαν,  Κογ.  νΑτ.  II.  ρ.  388 ;  λί'ξ<$ 
αναγκαία  «ί$  την  -γλώσσαν,  δια  να  ΐρμηνεύωμΐν  τί>  ηιοιΊαϋΙό  τών  Γάλλων,  ίά.  ίύ. 
ρ.  158;  μωροί,  Μ8.— 6.  καϊ  κράτη. — 17.  ακοΰΐτε.— 18,  19.  Τ)\ιο.  ρ.  1703. — 
19.  δποΰσθαι  το  Κίφάλοι.—  20.  Ύήτον. — 23.  λ(μασμίνην.—  2Ί.  1)110.  ρ.  1173. — 
24,  5.  ϋιιο.  ρ.  392 ;  Κογ.  ρ.  128.— 25.  ϋαο.  Αιΐιΐ.  ρ.  143. 


ΡγθΓβοθ, 
εΐαΐίη^  Ιΐιβ 

811  β)  ΘΟΙ  311(1 

ΙΙιθ  πηπιο  οί 

ΐΐΐ©  ΤΥΤΪΙβΓ. 


ΛνΐιαΙ  πιαχ 
Ιιανι;  6ϋί'11 
Ιΐΐθ  0ί111?08  οί 

Ιΐιβ  Ρΐα^ιιβ! 


172 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ  ΓΕΧ1ΡΠΛΛΑ 


ΤΊιβ  βίηδ  οί 

Κ1ΐΟ<1βδ  \?ΘΓΘ 

ρΓοοαοΙ}-  ΙΙιβ 
Ιπχθ  οαιίδθ. 


ΒυΙ   Κΐιοάθδ 

18  Ιο  1)6 

ρίίϊεά. 


Τΐιβ  Ιιιητίοά 
1>ιιπ&1  οί  ίΐΐθ 
άεαά. 


Τΐιβ  τνΐιοΐβ 
εοβηβ  οί 
πιίδεΓ  γ  οιι^Ιιί 
Ιο  οαΐΐ  ίοΓίΙι 
ΙΙιβ  οοπιπιϊ- 
8βΓαΙίοη  οί 
3.11,  βιιί  Κ«3 
βδρβοίαΐΐ^ 
αίΤεοΙεά  ΙΙιβ 
ροβί. 


καϊ  πίκρανε  τους  γέροντας  καί  'ΘΧιψεν  ταΐς  μαννάδες, 

ταΐς  κόραις  ταΐς  άνεγΧυταις  καϊ  ταΐς  οικοκυράδες, 

καϊ  ξέζευσε  τ  ανδρόγυνα  κι  όρφάνευσε  παιδάκια, 

καϊ  ^φήκέν  τα  ν  άναθραφοΰν  εις  πικριαΐς  καϊ  φαρμάκια. 

άΧη,  και  τι  ητον  το  κακό,  Χρίστε,  η  αμαρτία  ;  30 

να  'τον  κι  αυτό  γραμμενον  εις  της  τύχης  τα,  γαρτία  ; 

η  νά  'νβν  αυτά  κρίματα  τα  έχει  η  άθΧία, 

και  δέρνεις  καϊ  παιδάεις  την  με  θανάτου  αιτία ; 

κΧαυσατε,  όσοι  Χριστιανοί  άρεσκεσθε  βαπτισμένοι 

την  'Ρόδον  την  εξακουστην  εις  τότε  παιδεμένη  •  35 

θρηνήσετε  και  'πήτέ  της  όκάτι  καταΧόηι, 

κι  άνθιβόλην  ποΧύθΧιβον  ν   όμοιάζη  μυριοΧόγι. 

άλοιμονον,   Ροδίταις  μου,  καΧά  παΧΧηκαράκια, 

καϊ  ξένοι  όσοι  ε-χάθητε,  'Ρωμαΐοι  και  Φραηκάκια, 

το  τ'ι  επαθεν  η  νειότη  σας  κι  αύτη  η  εΧηκιά  σας,  40 

την  θνήσιν  την  επάθετε  καϊ  την  παραΧυσιάν  σας, 

καϊ  τ  ακριβά  σας  τα  κορμιά  '?  τα  τράνα  τα  φορτόνουν, 

εις  κάμπους  εζω  σκοτεινά,  εκεΐσε  νά  τά  χώνουν  ■ 

δί-χα  με<γάΧαις  -^ταΧμουδιαΐς,  δίχως  άΧΧηΧουιάρια 

νά  ργουνται  νά  τά  βάΧΧουσιν  επάνω  'ς  τά  μουΧάρια,  45 

οί  μανιόρδοι  με  χαραΐς  τά  σώματα  νά  παίρνουν, 

και  άΧΧοι  να  τα  θάπτουσιν  καϊ  κείνοι  νά  διαπερνούν. 

ώ  κρίμαν  όπου  <γίνετο,  βαβαϊ,  τίς  μη  θρηνήση, 

εις  τετοιαν  χώραν  εύμορφην  νά  εΧθη  τέτοια  θνήση  ; 

καϊ  νά  'χα  δάκρυ  ό  ταπεινός,  νά  ' 'κΧαυσα,  νά  θρηνήθην,       50 

όσον  με  σύρνει  ορεζνς  καϊ  νους  Οσον  με  πείθει  • 

άμμε  θωρώ  κι  εφύρθηκα  κι  εξαιστικός  έηίνην, 

ως  δια  νά  δουν  τά  μάτια  μου  τετοιαν  πικράν  όδύνην, 

και  ΘΧιβουν  την  καρδούΧά  μου,  ποΧΧά  πικρά  την  καίγουν, 

άΧΧ  Ομως  τά  γειΧούρια  μου  τά  πικραμέν'  ας  Χέγουν  55 

που  νεν  η  σάρκες  η  Χευκαΐς  και  η  εύμορφοσύναις, 

η  φαντασίαις  η  ποΧΧαΐς  κ  η  ηαΧανταροσύναις, 

26,  7.  ϋιια  ρ.  861,  1031 ;  Α<Μ.  ρ.  17.— 27.  Κογ.  ρ.  47.-28,  9.  Κογ.  ρ.  262. 
—30.  Κογ.  ρ.  29  ;  τί-ητον  Μ8.  — 31.  -γραμμίνοντιε  €«.—32.  αυτά.  Μ8.,  1)υί  ιηοδί, 
ρτο!)αΙ)ΐ7  -ννβ  οιι^ΐιΐ  ίο  Λνήίβ  άφτά.  — 34.  άρύσκεσθαι.— 35.  Τΐΐθ  Μ8.  13  ηοί  ητιϊίβ 
οΙθαΓ :  ίί  ιηαγ  ββ  βϊίΙιβΓ  τόνε  ογ  τότε  :  ίΐιβ  ηιοδί  δίΐϋδίαοΙοΓγ  Γθ3θ!ϊ秕  τγοαίά  1>6 
τόσον.— 36,  7.  Ώηο.  ρ.  34 ;  Κογ.  ρ.  182.— 38,  9.  ϋαο.  ρ.  1085  ;  Κογ.  ρ.  34.— 
42.  Ι  άο  ηοί  Ιακην  ^Ιιαί  τρανά  ιηΘαηδ. — 43.  «'κεΓθί. — 44.  Ώηο.  ρ.  54. — 44,  5,  6. 
ϋυο.  ρ.  945.-46,  7.  ϋαα  Αάά.  ρ.  126 ;  Κογ.  ρ.  107.— 50.  δάκρυα.— 54.  Ώυο. 
ρ.  593.-55.  πικραμένα.— 56.  ττοΰ  ϊν*ν.— 56,  7.  ΰιιο.  ρ.  233  ;  Αάά.  ρ.  46.— 
57.  γαγαλανταροσύνα. 


ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ    ΤΗ2    ΡΟΔΟΥ. 


173 


65 


τα  ροΰχά  σας  τά  εκΧαμπρα,  σατία  καϊ  βεΧοΰδα, 
κι  αυτά  σας  τά  γαΧαντικά,  τά  ^πάνω  σας  όπου  'δα, 

60  σπαθιά  σας  και  μπουνιάλα  σας  καϊ  τζίντονς  χρυσωμένους  ; 
εδά,  θωρώ  τον  θάνατον  κ  έχει  σας  κερδεμένους. 
κΧαΐ  σας  η  ρύμαις  άμετρα  και  τά  στενά  θρηνοΰσι, 
καϊ  χάσκουσι  κι  άκαρτεροΰν  τάχα  νά  σας  ίδούσι 
η  κόραις  οπού  γΧησασιν  η  ά<γαπητικαΐς  σας, 
οι  συγγενείς  καϊ  γείτονες  κι  αυταΐς  η  ίδικαΐς  σας, 
τά  παραθύρι  εκΧείσθησαν  κ  η  πόρταις  έκτιστήκαν, 
κ  η  Χυγεραϊς  εχάθησαν  κ  οι  νέοι  έποντιαστηκαν. 
εχορταριάσαν  τά  στενά  κ  η  στράταις  άσχημησαν 
καϊ  άφτην  θνησιν  την  κακήν  τά  σπήτια  εβρωαησαν ' 

70  τόσον  καιρόν  τά  ' βρίσκουνται  κλεισμένα  βουΧΧωμενα, 
κι  άπ'  όρισμόν  της  σανιτάς  νά  \εν  διαυθεντεμένα. 
όμως  εκείνοι  εδιάβησαν  όπου  τά  εμετέχαν, 
κ   εχάσασι  τ  εΧπίζασιν,  καϊ  κείνα  τά  παντεχαν, 
και  παρεχώρησεν  6  θεός  κι  επάρασίν  τα  άΧΧοι  • 

75  άμμη  θαρρώ  εις  τον  Χριστόν  νά  τους  εδώση  πάΧι 
την  βασίΧείαν  ουρανών  καϊ  κάΧΧη  παραδείσου, 
και  την  αιώνιον  ζωην  νά  την  κΧηρονομησουν. 
άμμε  νά  ζήτε,  άρχοντες  εσείς  οπού  κι  αν  πάτε, 
τούτο  το  μέγα  το  κακό  μηδέν  το  Χησμονάτε. 

80  εμε  το  θαύμα  σφάζει  με,  τά  μεΧη  μου  χαΧοΰσι, 
κ    εκόντανεν  ή  γλωσσά  μου,  τά  χειΧη  μου  σιγοΰσι. 
διατϊ  άπτει  ή  καρδοΰΧά  μου  σάν  μια  φλόγα  μεγαΧη, 
κι  από  τον  θρηνον  τον  ποΧυν  έχασα  το  κεφαΧι, 
καϊ  θάμπηναν  τά  μάτια  μου  άπο  το   πε  και  κΧα-^τε. 
85  άΧη,  Χριστέ  μου,  νά  ΧαΧώ  τον  θάνατον  σου,  πάψε. 

πΧάστη  μ  ,  διατί  ώργίσθηκες  την  'Ρόδον  την  μισκηναν  ; 
γιά  στρέψε  την  άπόφασιν  και  τά  πικρά  σου  κείνα, 
κι  ας  εΧθη  το  συμπάθιον  σου,  το  εΧεος  σου  ας  φταση. 
κι  ως  πότε  Χάρου  το  σπαθιν  το  αίμα  δια  να  στάση  ; 
90  ώ  ουρανέ  κατάστερε,  ηΧιε  καϊ  φεγγάρι, 


ΟβηβΓαΙ   άε- 
Βοΐίΐΐίοη  οί 

ίΐΐβ  81ΓΘ613 

αηώ  Ιιοαδβδ. 


68.  Ώαο.  ρ.  187,  1337.— 58,  9.  Όιιο.  ρ.  235.-59.  δπουοΌ,  Μ8.,  Ιιιιί  ϋ  =  όποΟ 
€Γδα.— 60.  Όιιο.  ρ.  1571.  — 62.  Κογ.  ρ.  321.— 62,  3.  ϋαο.  ρ.  1740.— 68,  9.  Κογ. 
ρ.  388.-69.  Όυο.  ρ.  230.-70.  ϋαο.  ρ.  219.— 70,  1.  ϋαο.  Αάά.  ρ.  163.— 73. 
Κογ.  ρ.  52,  καϊ  χίσασι  τά. — 81.  καϊ  κόντανΐν  .  .  σϊτγοΰσ-η.  —  83.  ϋαο.  ρ.  1723, 
πολλή.  — 84.  ϋυο.  ρ.  485  ;  Κογ.  ρ.  151. — 86.  Βιιο.  ρ.  937,  πλάστη  μου. — 88. 
Κογ.  ρ.  69. — 89.  τοΟ  χάρου. 


174 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ     ΓΕΏΡΓΙΛΛΑ 


ΑΠ  ηαΙυΓβ 
οιι<*1ιΙ  Ιο 
ιηοιίΓη  ίοΓ 
ΙΙιβ  ΙαάΐβΒ  ο  Γ 
Κ1ΐ0(1θ5  \ν1ιο 
ύίβά    άιιπηί* 
1&6   Ρΐα^αβ. 


ϋθίοπρίϊοη 
οί  Λέπι, 
ΙΙιθιγ  ί&068, 

1)080πΐ9,  &ηά 

ΟΓ68868. 


ορη,  βουνά  καϊ  θάλασσα,  γη  της  '  Ρόδου,  τα  ορη, 

κΧαύσατε  καΐ  θρηνήσετε  ταΐς  άτυχαις  ταΐς  κόραις, 

που  ήσαν,  λέγω,  εξακουσταΐς  'ς  τον  κόσμου  όΧου  ταΐς  γώραις. 

εγώ  αν  θεΧησω  δια  να  ειπώ  ταΐς  ενμορφιαΐς  καϊ  κάΧλη 

αΐς  είχαν  η  ' Ροδίτισσαις  (καϊ  τις  να,  τ  άθιβάΧΧη)  ; —         95 

μά  την  άΧηθειαν,  Χεγω  σας,  όσα  κι  αν  ταΐς  'παινέσω, 

να  ταΐς  σηκώσω  άφτην  γήν,  'ς  τα  ΰψη  να  ταΐς  θέσω, 

τόσον  καϊ  πΧεα  και  πΧεοτερα  να  με  υπερνικήσουν. 

άμμε  τα  χειΧουράκια  μου  τώρα  ας  ταΐς  φουμίσουν. 

η  κόραις  οπού  εϊπαμεν,  της  ' Ρόδου  η  κουρτέσαις,  100 

μιαν  είχασι  την  φορεσιαν,  Φράγκισσαις  και  'Ρωμέσαις. 

άσπραις  ήσαν  'ς  τό  πρόσωπον  καϊ  κρύαις  'ς  τό  τραχήΧι, 

τα  μήΧα  του  προσώπου  των  κόκκινα  και  τα  χείΧη, 

φρύδια  ξενοχάραγα,  ώραιοτικα  ματάκια, 

και  στήθη  ωσπερ  μάρμαρα  \ευκά,  βυζιά,  κανάκια,  105 

όχρά  σεμιδαΧόμνωσταις,  νόστιμαις  άσπρουΧάταις, 

καϊ  καΧομορφοτήπαραις,  άγγεΧομισηδάταις  • 

καϊ  τα  μα,ΧΧιά  χρυσαφωτά  Ισα  ταΐς  ήΧικιαΐς  των, 

άΧΧαις  νά  τά  'χουν  άπΧωμα  κι  άΧΧαις  εις  πΧεξουδές  των. 

τα  δε  μαΧΧια  που  κρεμουνται  καϊ  τις  να,  τα  συγγραφή  ;     110 

ανάκατα  με  τά  μάΧΧιά  νά '  χουν  βρυΧΧαις  χρυσάφι. 

άμμε,  Οσα  πΧεξουδιάζουνταν  με  τό  μαργαριτάρι 

και  σκούφιαν  αΧΧως  δικτυωτην  με  τό  ποΧνν  Χογάρι, 

κυπαρισσοβεργόΧικαις,  άψεγαις  κόραις  ήσαν, 

νεράδες  ή  άγγεΧισσαις  καϊ  πΧεόν  εξεφυσίσαν,  115 

το  σείσμα  και  το  Χυγισμα  και  τ  άνανδράνισμάν  των, 

το  κΧΐμα  του  τραχηΧου  των  καϊ  τό  ύποΧνγισμάν  των. 

και  ποια  να   βρέθηκε  ψ~υχη  άφτην  άνδρίκιαν  φύσιν 

θεωρώντα  τετοιαις  εύμορφιαΐς  νά  μη  ταΐς  άγαπήση  ; 

όμως  εγώ  θεΧω  νά  'πώ  καϊ  δια  την  φορεσιαν,  120 

ν  αφηγηθώ  παρά  μικρόν  μ    όσην  εμπορεσίαν. 

ενδυμενα  ήσαν  τά  κορμιά  τ  άγγεΧικά  εκείνα 

άπο  πανάκια  της  Φραγκιάς,  άπό  τά  πΧεά  της  φίνα, 

93.  '*Ϊ8  ηοί  ϊη  ίΚβ  Μ8. — 97.  αΰτην  τ)]ν  -/τ,ν.— 97,  98.  Ώηο.  ρ.  1695.— 99.  ϋυο. 
ρ.  1741.-102.  ίΐϊ  το  τραχήλη.— 104.  Ώαο.  ρ.  1041,  1706.— 104,  5.  Ώηο.  Αάά. 
ρ.  143.— 105.  ϋιιο.  ρ.  569.— 106,  7.  Ώαο.  ρ.  1004.— 108.  ϋιιο.  ρ.  475,  858, 
1767•  — 108,  9.  ϋιιο.  ρ.  1180.  — 1)0,  11.  Κογ.  ρ.  86.— 111.  ϋυο.  ρ.  228.— 112. 
Ώηο.  ρ.  1180.— 112,  13.  Κογ.  ρ.  110.— 113.  ϋιιο.  ρ.  818,  1400.  &Κ\ω6ικτινήμ>  .  . 
πολλών.— 114.  ϋιιο.  ρ.  189.-114,15.  Κογ.  ρ  257.— 1 15.  φφησίσαν.— 116,  17. 
Κογ.  ρ.  44.— 121.  ναφυγηθώ.—122.  ϋιιο.  ρ.  715.— 122,  23.  Ι>ιιο.  ρ.  1092;  Αάά. 
ρ.  149. 


ΘΑΝΑΤ1Κ0Ν    ΤΗ2    ΡΟΔΟΤ.  175 

μοΐραν  άπ'  αύταις  νά  φορούν  βελούδα  τζαμηΧότια 
125  και  Χιθομαργαρίταρα  νά  'χουν  εις  μανικότια, 

κι  άπανω   ς  τα  τραχηλιά  των,  εις  τα  τουρνεύματά  των, 

•χρυσά  νά  έχουν  γουρζεριά  μέχρι  καϊ  τα  βυζιά  των, 

κι  απέξω  ήγουν  ελεστών  έτερα  νά  ^χουν  πάλιν 

νά  λάμπουν,  ν   άκτινοβοΧούν  τα  εΰμορφά  των  κάΧΧη, 
130  άμμε  τ    εγκόρφια  τα  χρυσά,  πού  κρέμουνται  'ς  τά  στήθη, 

ποΧυξοδα,  πολύτιμα,  άμμε  εμένα  πείθει 

ό  φλόκκος  εις  το  κούτελον  6  λιθοκαμωμένος, 

κι  ο  μαλλοπλεκτης  'ς  την  κορφην  ο  μαργαριταρένος  • 

άΧλαις  νά  εχουσι  χρυσαΐς  άλυσες  νά  φορούσιν 
135  χοντραΐς  κατά  την  δύναμιν  καϊ  μποριαν  νά  κρεμούσιν, 

και  άλλαις  άργυροχρυσα  -ψιλά  αλυσιδάκια, 

να  τά  κρεμούσιν  η  πτωχαΐς  καϊ  τά  θηλυκονδάκια, 

καϊ  πάσα  'ένα  φόρεμα  πού  νά  νε  τιμημένον 

χρειά  νε  πού  κάτω   ς  την  ποδιαν  τριγύρω  νά  ν  ραμμένο. 
140  βεΧούσιν  η  καϊ  τζατουνήν  ή  καμουχά  άφτήν  Μπίζαν, 

το  πλάτος  πλέον  πιθαμής  να  χη  την  κουρτουμπίζα. 

πρέπει  νά  γράψωμεν  κι  αυτήν  με  τ   άλλα  τά  γραμμένα, 

την  άλυσιν  τήν  άργυράν  της  μέσης  την  καδένα. 

Όλην  τήν  μέσην  ζώνεται  καϊ  φθάνει  εως  κάτω 
145  καϊ  ζετελεύει  άκρατα  ς  τού  κολληκιού  τον  πάτον  ' 

δένει  καϊ  κόμπους  δυο  τρεις  τάχα  τε  νά  κοντήνη. 

άμμε  το  μήλον  επαινώ  πού  κρέμεται  'ς  έκείνην  ' 

έχει  πού  στημαρίζεται  εις  τέχνην  καϊ  είς  βάρος 

πεντήκοντα  και  εκατόν  φλουριά,  διακόσι  εις  θάρρος. 
150  άλλαις  άκόμι  πλεότερα  καϊ  άλλαις  νά  μή  φθάσουν, 

αυτά  μισά  τών  ήμισων  να  ελθουσιν  να  σιάσουν. 

είδα  καϊ  μοΐραν  άπ   αύταΐς  πού  βάλασιν  καλήκια, 

τριάντα  ν  άξίζουσι  φλουριά  να  τα  στημάργς  δίκια, 

διατ'  ήσαν  όλοτζάπωτα  χρυσοκλαβαρισμένα, 
155  με  Χιθομαργαρίταρα  τριγύρου  στολισμένα. 

124.  ϋτιο.  ρ.  1501.-124,5.  Ώιαο.  ρ.  187.  — 125.  ϋηο.  ρ.  813,  872;  Α(1ά. 
ρ.  126.— 125,  6.  1)ιιο.  ρ.  1691.— 126,  7.  Όηο.  ρ.  262  ;  Κογ.  ρ.  356.— 128. 
ίΚΐατων,  α  \νοπ1  Ι  οίο  υοί  αηάβΓβ&ηά. — 130.  ϋαο.  ρ.  61  ;  Λιΐιΐ  ρ.  63.  — 130,  31. 
ϋιιο.  ρ.  720.— 131.  ϋιιο.  ρ.  405.— 132.  ϋαο.  ρ.  569.— 132,  3.  1)ιιο.ρ.  745;  Αιΐοΐ. 
ρ.  193.— 133.  ϋιιο.  ρ.  858,  878  —136,  7.  Βιιο.  ρ.  56,  1271  ;  Α(1(1.  ρ.  163.— 140. 
ϋιιο.  ρ.  187,  564.— 140,  41.  ΰιιο.  ρ.  971,  1564.— 142,  3.  1)ηο.  ρ.  535.— 144,  6. 
Όιιο.  ρ.  549.— 146.  Όνο.  ρ.  692,  702.-148,9.  ])υο.  ρ.  1448,  1685.-152,3. 
Όιιο.  ρ.  549.— 153.  ΰαο.  ρ.  92,  1448,  1685.-153,4,  5.  ϋαο.  ρ.  1561.— 155. 
ϋιιο.  ρ.  813. 


176 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ    ΓΕΏΡΓΙΛΛΑ 


Τΐιβίΐ'  τναΐΐϊδ 
ΐη  ριιΜίε. 


ΤΙιθϊγ  δΐάΐΐ  ίη 
ήηβ  τνοΛ.    , 


ΕθρβαΙθά 
βί&ΙεπιεηΙ; 
οί  ΙΙιε  ροεί'δ 
ηαπιβ  αηά 
ριίΓροββ. 


τι  το  Χοιπον  ογίνετο,  σάν  εϊχασιν  άΧΧάξειν 

ταΐς  φορεσιαΐς,  ταΐς  στοΧισιαΐς  με  ερωτίας  τάξιν  ; 

ωσάν  τον  ηΧιον  Χάμπονσι,  σαν  τον  άποσπερίτην  • 

πάρα  το  φέγγος  φεγγουσιν,  παρά  την  Άφροδίτην. 

καϊ  να  ταΐς  εψηκεύουσιν  οί  δοΰΧοι  καϊ  βαγίτζαις,  160 

οί  άνδρες  των  να,  πάν  εμπρός,  ,πίσω  των  η  μαννίτζαις, 

να  πορπατοΰν,  να  -χαίρουνται  με  δώμα  καϊ  κανάκι, 

ά,ΧΧαις  εις  βρύσες,  εις  Χουτρά,  καϊ  εις  περιβοΧάκιν, 

νά  πάν,  να  ζεφαντόνουσιν  πάσα  εορτή  καϊ  σκόΧη, 

σνμφάμηΧοι  νά  τρέχουσι  με  φαγοπότια  οΧοι,  165 

άνδρες,  γυναίκες  καϊ  παιδιά,  ουχί  δ'  αΧΧην  ημεραν  • 

ταΐς  άΧΧαις  δε  νά  κάμνονσιν  νύκτα  καϊ  την  εσπεραν  • 

και  να  νυκτοκοπιάζονσι,  νά  κάμνονσιν,  νά  διώχουν, 

διά  νά  μη  ζεπεσουσιν  άπο  τον  βιον  δπω  'χονν. 

καϊ  τις  ήξεύρει  νά  μάς  ^πη  οΧαις  ταΐς  τεγνοσύναις,  170 

τα  κάμναν  τα  χεράκια  των  καϊ  ταΐς  εύμορφοσύναις ; 

πΧουμάκια  και  πΧατυφυΧΧα  με  τέ-χνην  και  με  πράζιν  • 

επάνω  εις  -ψιΧα  Χινα  Χο<γιαΐς  όχραΐς  με  τάξιν 

νά  χρυσοκΧαβαρίζονσιν  μ   άσημιν  και  χρυσάφιν, 

με  πάσαν  τέτχνην  μουσικην  ωσάν  καΧοι  ζωγράφοι,  175 

παρμπεραις,  μαζεΧΧάρια,  κονρτίναις  καϊ  μαντηΧια, 

με  κυδωνιαΐς,  τριαντάφυΧΧα,  κΧηματα  και  σταφύΧια, 

άνθη  καϊ  ρόδα  και  μνρτιαΐς,  πασύΧοηα  ΧουΧούδια, 

με  πόθον  νά  πΧουμίζουσιν,  με  γαραΐς  καϊ  τραγούδια, 

Χέγω  αν  έτυχε  κανείς  νά  τα  καΧοσκοπίση  180 

τ   άργόχειρα  τά  κάμνασιν,  ποΧΧά  νά  'χεν  φονμίση. 

Έγώ  δέ  πάΧιν,  άρχοντες,  καΧά  κ  είμαι  ' Ροδίτης, 

κι  ακούομαι  εις  τ  όνομα  ΜανοΧης  Λειμενιτης  ' 

καϊ  βάΧθηκα  εις  τοΰτο  νά  [σάς~\  'πώ  και  νά  ρημάρω 

εις  τά  μου  εσυνεβησαν  πασάνα,  νά  φερμάρω.  185 

ονδεν  το  καταδέχομαι  νά  γράφω  πΧαστά  Χόγια, 

καϊ  δεν  καιρός  της  καύχησις,  άμμέ  'νε  μνριοΧόγια, 


160.  Ώυο.  ρ.  1073.— 160,  61.  ϋυο.  ρ.  165  ;  Κογ.  ρ.  394.— 161.  ϋυο.  ρ.  861. — 
162.  ΰπο.  ρ.  312,  569;  Κογ.  ρ.  160—163.  ϋιιο.  ρ.  230,  1151.— 164.  Ώυο. 
ρ.  1017•— 164,  5.  ϋυο.  ρ.  1663,-165.  ϋιιο.  ρ.  1654,  1655.— 168,  9.  Κογ. 
ρ.  263.— 169.  άττο'χονν.— 171.  ϋιιο.  ρ.  1748.  — 172,  3.  βαο.  ρ.  1184;  Κογ.  ρ. 
278.— 173.  μετάξιν  (δοϊβ)  Κογ.— 174.  Ώπο.  ρ.  139.— 176.  ϋαο.  ρ.  869,  875.— 
178.  Ώυε.  ρ.  820,  827.— 178,  9.  ϋυο.  ρ.  1183;  Κογ.  ρ.  221.— 180,  1.  ϋαο. 
ρ.  556;  Κογ.  ρ.  256;  181.  Ώηο.  ρ.  1695.— 182-7.  Κογ.  ρ.  171  8η.— 184.  Ώμο.  ρ. 
1292,  τοντονα  ναττώ  Λνϊίΐιοιαΐ  σα$, — 184,  5.  Βιιο.  ρ.  160. 


ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ     ΤΗΣ     ΡΟΔΟΤ. 


177 


ότι  καϊ  τά  χείΧούρια  μου  -χαλάνε  πικραμένα, 
από  γυναίκα  καϊ  παιδία,  άΧη,  κρίμα  'ς  έμενα, 

190   τρεις  άδεΧφάδες  ΰπανδραις,  κ  ή  καθεμία  παιδία 
νά  'χη  πεντ   εξη  καϊ  επτά,  με  την  άΧυπησίαν 
να  ταΐς  θερίση  το  σπαθϊν  του  Χάρου,  νά  ταϊς  πάρη  • 
καϊ  'έζησεν  ή  μάννα  μας  διά  νά  δεχθή  τα  βάρη. 
αΐ  πικραμός,  α'ί  συμφορά,  ποσό   ναι  το  κακό  μου  ! 

195  άφήκέ  με,  τον  ΓεωργιΧλάν,  καϊ  Γεώρ<γι  τον  υ'ιόν  μου  • 
καϊ  επιον,  πίνω  καϊ  νά  πιω  όΧωνών  ταΐς  πικράδες, 
καϊ  δυο  καϊ  τρία  ορφανά  'πό  κΰριν  καϊ  μαννάδες, 
παιδιά  από  τά  μέλη  μου  καϊ  άφ'  ταΐς  άδεΧφάδες. 
καϊ  κΧαίω  πώς  εγδέχονται  μήνες  καϊ  εβδομάδες, 

200  τίτοιαις  δέν  θεΧουν  νά  ίδοΰν  αλλ'  ουδέ  νά  ηευθοΰσιν  • 
διότι  ώστε  νά  'Χηκιωθοΰν,  ποΧΧά  νά  πικρανθούσιν. 
ενε  καΧά  καμώματα,  Χάρο  μου,  τά  έποικες; 
πήρες  τους  στυΧους  του  σπητιού  και  τά  παΧουκι   άφήκες. 
Χάρε,  καϊ  που  ' βρες  την  άξιάν  καϊ  έχεις  τόΧμην  τόσην  ; 

205  καϊ  βΧεπω,  από  Χόγον  σου  επέρασαν  καν  πόσοι  • 

καϊ  σαν  σου  βΧεπω,  εσύ  τινάν  ποσώς  ουδέν  φοβάσαι, 
ουδ'  άρχοντες  εντρέπεσαι  ουδέ  πτωχούς  Χυπάσαι. 
μας  οΧους  βΧέπω  καϊ  θωρώ  πώς  μέ  τους  κοσταρίζεις, 
καϊ  μπαίνεις  κ  εις  τά  σπήτια  των  καϊ  παίρνεις  καϊ  θερίζεις. 

210  ποΧΧοϊ  σέ  ζωγραφήσουσιν  καϊ  κάθεσαι  επάνω  • 
άμμη  εγώ  θωρώντά  σε  είμαι  διά  ν  αποθάνω, 
καϊ  αν  σκιαστόν  τρομάσω  σε,  νά  'σαι  σαν  τον  τρομάρχην, 
επάνω  εις  τον  Κέρβερον  σατανοδιαβοΧάρχην, 
πρόσωπον  ξενοχάραηον,  κορμϊν  καϊ  Οντα  πράγμα, 

215  μετά  γυμνά  τά  πράτζα  σον,  νά  'πη  δέν  σώνει  γράμμα, 
ταϊς  εύμορφιαΐς  καϊ  κάΧΧη  σου  τά  έχεις  βασίλεια  σου, 
κρατών  πασύΧογ   άρματα  καϊ  μέ  τά  δρέπανα  σου. 


ΤΙιβΗίΗκΙίοη 
οί  Λθ  ροβί'β 
Γ;)ΐιιί1}'. 


ϋρκοηρίίοιι 
οί  €Ίΐ3ΐΌδ, 
ΙΙιβ     ηηρπν- 

υτκίαοηΐβίΐ 
(Ιαβηιοη  οί 
ίΐβαΐΐι. 


νά  μη  σέ  καταβάΧΧουσι,  διατ  είσαι  μέγα  πράγμα, 
220  διατ'  είσαι  δυνατόν  θηρών  πΧεον  καϊ  το  Χεοντάρι 

κι  ουδέν  σου  σφάζουν  άρματα,  καν  μιας  Χογής  ξιφάρι. 

188,9.  ϋικ\  ρ.  1741.— 190.  Όχιο.  ρ.  535,  1632.  — 191  201.  Κογ.  ρ.  20.— 
197.  άτΛ.— 200.  τί'τίεϊ  ταΤσδ'  ίνθΐΚουν.— 203.  ])ικ•.  ρ.  1087.  <?π%>«ϊ. -208,  9. 
ΌαΟ.  ρ,  722.— 214,  15.  Ι)Π('.  ρ.  1222;  ΚΟΓ  ρ.  383.— 213.  ναταϊΰϊσώνη  -γράμμα 
— 217.  ϋιιο.  ρ.  820.— 218  Ιι.ί*  Γ»6θΐι  ΓοΓ^οίΙβη  1>ν  Ιΐιο  Βθήΐ)β  οη  Ιαπώΐ£  ιΐη'  Ιβ&ί', 
219  1)βίηβ  ηί  ΙΙιο  ίορ  οίίοΐ.  77ο.— 220.  Όαο.  ρ.  803. — 220,  21.  Κογ.  ρ.  117.— 
221.  Όιιο.  ρ   820. 

12 


178  ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ     ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 

οι  πάντες  τρέμουν  καϊ  δειΧιούν  του  να  σε  κοσταρίσουν, 

καϊ  φεύγουν  κι  αυτήν  σκιάσιν  σου  νά  γΧυσουν  αν  μπορησουν, 

καϊ  συ  με  ενα  πήδημα — δέζ;  το  κάμνει  Χεοντάρι — 

θερίζεις  νέον  καϊ  γέροντα,  κόρην  καϊ  πάλΧηκάριν,  225 

καϊ  παίρνεις  οποίους  βουΧεσαι  καϊ  θέΧεις  '<?  ορεξή  σου  • 

νύκταν  ήμέραν  κόβγεις  τους  καϊ  δεν  νά  σε  κοξήσουν. 

έμπαίνεις  μες  ταΐς  φαμηΧιαΐς,  τα  σπητια  δυσφαρίζεις, 

κι  αν  φι^σης  καϊ  κανένα  δυο,  ΘΧίψες  με  τους  χαρίζεις. 

καϊ  'κεϊ  που  θέλει  σε  φανεί,  όλους  με  τους  θερίζεις,  230 

άνασπαστοκλονόριζους  από  την  γήν  χωρίζεις. 

καϊ  χάνεται  το  όνομα  και  η  κληρονομιά 

καϊ  το  μνημόσυνον  αυτών,  που  'ν  ψυχής  σωτηρία. 

καλώς  το  \έγει  6  Δαβϊδ,  6  μέγας  6  προφήτης, 

καϊ  του  θεού  τά  κρίματα  άβυσσος  εν  εδίτης,  235 

διατϊ  μου  κόπτεις  άτυχους  κριματοφορτωμενους, 

όμοιώς  καϊ  λιγαμάρτητους  καλά  ξαγορευ μένους, 

κι  άφίνεις  χαΧαζιάριδες  καϊ  ζουν  και  πορπατούσιν, 

καϊ  πάλι  αύτοϊ  με  τους  καΧούς  εσμίγουνται  καϊ  ζοΰσιν. 

εδά  Χοιπόν,  'Ροδίταις  μου,  πάσα  εϊς  ας  δοξάζη  240 

αύτην  την  τριάδα  την  άγιάν  κι  άΧλέως  μη  ονομαζη, 

και  ώς  εδοξε  τον  θεον,  έποικε,  σαν  του  φάνη, 

κι  οπού  κούντρα  λέγει  τού  θεού,  εγώ  ξεύρω  τ'  ηντα  χάνει. 

αν  ϊσως  καϊ  6  τζουκαΧάς  εχη  μεγάλην  άδειαν, 

καϊ  κάμνει  αγγεία  εύμορφα,  χυτά  με  τά  σημάδια,  245 

καϊ  νά  κοΧλήση  καϊ  το  πτιον,  οπού  δ'  αν  τού  άρεση, 

καϊ  δεν  ευρίσκεται  κάνεις  καϊ  μέμψιν  νά  τού  θέσττ). 

κάμνει  καϊ  πάλιν  άσχημα  παραστραβο  πτιασμενα, 

τά  πτιά  το  στόμα  'ς  το  κορμϊν  νά  V  στραβοκολΧημενα  • 

κι  αν  τού  φανη,  τζακίζει  τα  καϊ  πάλιν  κάμνει  άλλα,  250 

η  πάλιν  εξαφίνει  τα,  νά  ' ' βρίσκουνται  με  τ'  άλΧα, 

καϊ  δεν  εγείρετ  άπ'  αυτά  νά  τού  'πη  τ  ηντα  τούτα, 

ούτε  από  τ'  άτζάκιστα  άλλ'  ουδ'  άπο  τα  ρούτα. 

πόσον  ό  μέγας  κεραμεύς,  ό  μάστορας  οποίος 

222,  3.  ϋαο.  ρ.  722  ;  Κογ.  ρ.  92.-223.  σκιασινασουναΊλύσουν. — 224.  Όιι<•. 
ρ.  1164.— 233.  όττοΟν— 235.  ί^.— 237.  ϋιιο.  ρ.  392.-238.  ϋιιο.  ΑοΜ.  ρ.  19;3. 
ζίουν.— 239.  π£ίλ(ί/.-241,  2.  Ώαο.  Α(Μ.  ρ.  112.— 242.  Κογ.  ρ.  149.— 243,  4. 
Κογ.  ρ.  349  ;  βηο.  ρ.  1573.— 246.  κωλύστι.  8θ8  1)β1οτν,  ν.  331.  πτήν  Μ8.; 
οοτηρ.  219.  '  Τΐιίδ  τηιΐδί  βνϊάβιιΐΐγ  Ιι.ανβ  δοηιβί1πιΐ£  ίο  άο  τνϊΐΐι  ίΚθ  ροίίβΓδ  ανί.' 
Βίΐίβΐαδ.—  249.  Κογ.  ρ.  349.— 201,  52.  Ώαο.  Αάά.  ρ.  182.— 252.  Κογ.  ρ.  150. 
ΐγύρςται.—  253.  τά  £οΰτα  =το  ρόττα  (ΐ'οίΐο,  'ΤίΓοΙίβη,'  Ιίδΐ.) 


0ΑΝΑΤΙΚΟΝ     ΤΗ2     ΡΟΔΟΤ.  179 

255   νά  μη  κάμη  τό  βούλεται  κάί  πάλιν  νά  'νε  θείος. 

διατϊ  τίνες  εύρίσκουνται  νά  λέγουν  άλλα  κι  άλλα 

κάί  άμαρτάνουν  εις  θεον  και  σφαΧλουσι  μεγάλα, 

•πως  αποβαίνουν  τούτοι  νά  καϊ  κείνοι  να  γΧυτονουν 

ημείς,  κάλοϊ  Χριστιανοί,  κακοί  δε  τους  σκοτόνονν. 
260  όταν  ψοφούν  τά  πρόβατα,  6  θεός  τίνα  παιδεύγει, 

καϊ  Χυκος  πρόβατον  αν  φα,  που  τίνα  [νά]  γυρεύγη ; 

ήξεύρει  τ  άντιφωνητης  ετούτα  νά  τά  κρίνη, 

ωσάν  τ  άλλο  θανατικον,  καϊ  νά  μηδέ  μακρύνη. 

'Ήτον  το  πρώτον  6  παπάς  Τσητζουλας  που  κεντηθη  Ηβ^ό'ί  Λβ 

265  κάί  δα,  σε  τούτο  το  κακό  τινάς  ουδέν  το  πείθει.  Ρΐαευο. 

καϊ  δένεν  ή  κακή  άρχη,  αυτός  6  τζαγκαρολος, 

καϊ  γίνετο  καταχανάς  κι  άπέκει  καγην  όλος, 

μήπως  καϊ  παύση  τό  κακό,  σχολάση  κάί  η  δρνμη 

κάί  τό  πικρό  θανατικον,  ή  φθορά  καϊ  ή  Χοίμη. 
270  τό  πώς  ευρέθη  τό  κακό,  χρήσι  'νε  νά  τό  'πούμε, 

νά  τό  ακούσουν  οι  πολλοί,  κατά  πώς  εμπορούμεν. 

ενα  καράβι  τό  'φερε  όπούρραξε  'ς  τον  λάκκον, 

εκεί  'χασι  τον  Χάροντα  κρυμμενον  'ς  ενα  σάκκον. 

κι  ό  τζαγκαρόλος  επηγεν  αυγά  νά  τους  πούληση, 
275   κι  ό  Χάρος  έτριπηδησε,  τρέχει  νά  τον  φιΧηση  • 

κάί  ως  τους  εϊδεν  ατυχώς  πώς  ήσαν  κεντημένοι, 

γεμάτοι  τό  θανατικον  και  Χοιμαναγκαιωμενοι, 

τι  'θελεν  ό  κακότυχος  νά  πάρη  την  σκΧαβίνα, 

η  άφτά  βρωμισμένα  τους  τά  ρούχα  τους  εκείνα, 
280  διά  τούτο  κάί  ό  Χάροντος  παίρνει  πρώτον  εκείνον, 

κι  εξάΧειψέν  τον  ό  θεός  τον  άτυχον,  τον  φίνον  • 

έπειτα  και  τό  σπητιν  του  κι  όΧην  την  φαμεΧιάν  του, 

κι  ό  θάνατος  εχείρησεν  από  την  γειτονιάν  του, 

καΧην  πατάΧιαν  εδωκεν  ό  Χάρος  'ς  την  μεριάν  του. 
285  χαράς  τον  οπού  γλύτωσε  κ  είδε  την  'λευθεριάν  του. 

πληθαίνει  τόσα  τό  κακό  'ς  την  γειτονιάν  εκείνην, 

εκεί  και  Χάρος  κάμνει  άρχην  τά  αίματα  νά  χύνη  • 

γίνεται  τόσον  μακεΧΧιόν,  κάί  πίπτουσιν  σαν  ψόφια  • 

2ό6  7.  Κοι•.  ρ.  31.— 259.  ίσκοτ&νουν.  —  ΊΜ.  Γ»"•.  Αάά.  ρ.  153.— 265.  πβ 
πίθο:  ρβΛβρβ  προσνΐίθΐΐ.— 266,  7.  Κογ.  ρ.  185;  ϋαο.  Αάά.  ρ.  180.— 274.  ϋαο. 
Α<Μ.  ρ.  185.-276,7.  Κογ.  ρ.  189.-278.  1ντνχο$.— 279.  1>.ιη.  ρ.  230.— 281. 
Όιιο.ρ.  1679.— 283.  Κογ.  ρ.  385.— 281.  ϋιιο.ρ.  970.— 28υ.  χαράστων  .  .  κοίδί  — 
288,9.  Όυο  Λά(1.  ρ.  84. 


180 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ     ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 


Τΐιβ  οαπϋ- 
ηίΐΓδ  οΐ'ίΙοΓϊΐ 
Ιο  1)υϋ(1  οβίΐβ 

Γθ1•    Ιΐϊβ    δίΛ 

οπίΒΪάβ  οΓ 
Ιΐιβ  Ιοηη. 


Τΐιβ  ρΓαγβΓβ 

αΐΐίΐ    8ΘΓνΪ068 

ϊη  ΙΙιβ 

οΙιηιοΙίΓΒ    Ιο 
ραι-ίί'γ   ιΐιβ 
τνι-3ΐίι  οί 
Ηβανθη. 


1>90 


295 


303 


εκεί  δεν  εβωθήσασιν  Ιατρειάίς  ή  ίατροσόφια. 

τότε  αύθέντης  ώρισεν  6  μέγας  γαρδινάΧης 

να  κτίσουν  κείνα  τά  στενά  με  συντομίας  μεγάλης, 

τους  κεντημένους  πάλιν  δε  εξω  να  τους  ζορίζουν, 

εκεί  και  μοναστήρια  δια  νά  τους  αποκλείσουν, 

ταΐς  φαμηλιαϊς,  τ'  ανδρόγυνα,  οσ  ήσαν  κεντημένοι, 

νά  κλαιν  καϊ  νά  προσεύχουνται  \  την  θεοχαριτωμένη 

ωσάν  το  κάμαν  κ'  οι  πτωχοί  καϊ  κΧαΐγαν  καϊ  φώναζαν 

"  κυρά  μου,  σώσε  τον  Χαον,  βούθησε"  εΧαλάζαν  • 

κραυγάζουν  καϊ  προς  τόν  θεόν  δέρνουνται  καϊ  Χάλοΰσιν, 

τρέχοντα  καϊ  τά  δάκρυα  των,  ποσώς  ουκ  εσιγοΰσιν  • 

"Χριστέ  μου,  παΰσαι  την  οργήν  τούτην  σου  την  δικαίαν,  300 

καϊ  πούτισέ  την  εξ  ημών,  ρΐψέ  την  εις  μεραίαν." 

και  'γώ  θωρώ,  κι  ουδέν  περνά  6  κύριος  την  οργήν  του, 

κι  6  Χάρος  καθημερινόν  κάμνει  την  ορεξίν  του, 

κάμνει  τεράστια  φρικτά,  τίς  νά  τα  Χογαριαση, 

καϊ  του  θανάτου  τά  κακά  καϊ  τίς  νά  τά  ξεχνιάση  ; 

ποΧλή  ζωή  του  αύθέντη  μας,  της  'Ρόδου  το  κεφάΧι, 

φρά  Πέρου  [τε]  δε  άββουσώ  καϊ  μέγα  γαρδινάλιν, 

άπου  ρισε  καϊ  γίνουνταν  προσευχάίς  καϊ  νηστειαις, 

δέησες  καϊ  εγκράτειαις,  ψάλμωδίαις,  ~λιτανειαις. 

άκόμι  εδιάλάλησβν,  6  καθαεϊς  ν   άφίστ) 

γυναΐκάν  τε  κρατηχθικήν,  νά  μηδέν  τήν  ψηφήση. 

καϊ  τά  ταυΧιά  καϊ  τά  χαρτιά  και  ζάρια  νά  τά  καύσουν, 

κ   εις  οσα  βλάπτουν  τήν  ψυχήν  παιγνίδια  νά  τά  παύσουν 

ή  κρίση  νά  στοχάζεται  το  δίκαιον  του  πασανα, 

νά  δέχεται  τον  άνθρωπον  σάν  τ6  παιδιν  ή  μάννα, 

καϊ  τέρμενον  εις  τρεις  μήνες  νά  'χη  τελείαν  κρίσιν, 

χωρίς  ξενιάσματα  κι  αυτήν  τής  αδικίας  τήν  χρήσιν, 

νά  διώξουν  και  τους  πειρασμούς  'πιτρόπων  άβουκάτων, 

νά  μή  τους  δώσουσιν  νά  φα  φλουρϊν  ή  καϊ  δουκάτο. 

και  τ   άΧλα  τά  ορδίνιασε,  καϊ  τίς  νά  τά  θυμάται, 

κα\  τά  καλά  τά  έκαμε,  καϊ  τίς  νά  τά  'ξηγάται ; 

τά  εδωκεν  εις  τά  πτωχά,  ψυχικά,  Χεμοσύναις, 

καϊ  άλΧαις  χρειαΐς  ταΐς  χρειάζουνταν  η  ήμεραις  εκείναις 


310 


315 


320 


290,91.  ΚθΓ.  ρ.  241.— 299.  (σι-γονση.— 300.  τούτων.— 307.  ϋυ<\  ρ.  1701; 
[τε]  ΐβ  ηοί  ϊη  ίΐιο  Μ8.— 312.  ϋιιο.ρ.  31, 1734  ;  Κογ.  ρ.  210.— 314.  στοχάζετο.— 
318.    ϋπο.  ρ.  4.— 319.  Βαο.  ρ.  329.-322.  ϋιιο.  ρ.  1786  ;  Α(1ι1.  ρ.  119. 


ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ     ΤΗ2     ΡΟΔΟΤ.  181 

ποσά  'πασχεν  ό  ένδοξος  την  άρ'ρωστιάν  να   β-γάΧη 
325   καϊ  το  πικρό  θανατικόν  άφ  τ    αηιον  το  σττητάΧι  • 

βουΧΧώματα,  ^ξορίσματα  εξω  από  την  χωρά, 

να  μη  καϊ  παύση  η  Χοιμικη  καϊ  ίατρευτη  η  ψώρα, 

καϊ  άΧΧα  τζένια  περισσά  κανείς  να  μη  κοντεύηη, 

καϊ  μανιγόρδους  καϊ  βΧεπιούς  περισσούς  να  ρογεύγη, 
330  δίατι  του  'δώκασι  ποΧΧοϊ  φρόνιμοι  να  ηροικηση, 

κυρίως  ην  κοΧΧητικόν  σα  ψώρα  να  κεντηση. 

μα  σαν  να  γράφης  εις  νερον  μέσα  με  το  δακτύΧι, 

να  μηδέ  συ  μηδέ  κανείς  δυνηθη  να  άγγβιλ^ 

τι  Χέγουσι  τα  γράμματα  τά  εις  νερον  γραμμένα, 
335  δίατί  δεν  φαίνουνται  ποσώς  εις  τά  'χες  χαραγμένα. 

καϊ  του  φρονίμου  χάρασσε,  καϊ  κείνος  άηροικά  σε, 

καϊ  του  θεού  μηδέ  ποσώς  χ'ιΧια  δίκαιος  νά  'σαι  • 

ώς  τον  πρυφητην  τον  Δαβίδ  οπού  ποΧΧά  'ηαπηθη 

με  τον  θεόν  τον  δυνατόν,  αλλ'  ουδέν  εφοβήθη, 
310  μα  πίασε  κι  έμέτρησε  τόνΧαόν  του  κυρίου, 

καϊ  πότισέν  τον  ό  θεός  θάνατον  ποτηριού  • 

εις  τρεις  ώραις  τον  εκοψεν  6  άγγελος  ανθρώπους 

χιΧιάδες  γδόντα  τέσσαρες  κ  άκέρεσε  τους  τόπους. 

τότες•  εγδύνεται  Δαβίδ  ρούχα  βασιΧικάτα, 
3  15  ρίπτει  το  στέμμ  εκ  της  κεφαΧής  καϊ  πιάνει  θεού  στράτα, 

τρυπά  'ενα  σάκκον  τρίχινον,  περνά  την  κεφαΧην  του, 

καϊ  πάσσει  'πάνω  χώματα  καϊ  κΧαϊ  με  την  ψυχήν  του 

"  εμένα,  κύριε,  σκότωσε,  και  ούχϊ  τον  Χαον  σου  • 

εγώ  έποικα  το  κακό,  κι  άΧΧού  ρίπτεις  θυμόν  σου.' 
350   ω  θαύμα,  οπού  γίνετο  καϊ  τις  νά  μη  θαυμάση, 

εις  τρεις  ήμέραις  κι  ώραις  τρεις  τό  κακό  νά  περάση  ; 

εδιάβη  τό  θανατικόν,  έπαυσε  και  η  Χοίμη. 

κ   ημείς  εδιχρονησαμεν ,  τι  τούτο  πώς  έηίνη  ; 

και  μετά  ταύτα  τις  οίδε  τού  πασανός  τό  τέΧυς, 
355   άν  ητον  με  τά  κΧαίματα  η  πάΧιν  με  τό  <γεΧως. 

καϊ  τότε  θεός  νά  Χυπηθη  καϊ  στρέψη  την  όργην  του, 

διότι  έκουνβράρησεν  ό  καθείς  την  ψυχην  του, 


354.  ϋαο.  Α(Μ.  ρ.  152  ;  Κογ.  ρ.  286. — 355.   ϋαο.  ρ.  650.  74\οτ. 


182 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ      ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ 


Οοά  18 
ίιιιηρ(1  ίο 
ρϊΐγ  ί>ηά  Γβ- 
ϊβηΐδ  ϊη  1ιί3 
ΛΤΓαΙΙι. 


ΤΙιθ    Ρΐιι^ιιο 

063868. 


και  κοπησαν  τα  κριματα  και  τ)  παρανομίας, 

και  φήκασιν  οι  Χριστιανοί  άτυχιαΐς,  ασωτίας  ■ 

κι  ώς  είδε  την  επιστροφήν,  κ  ητον  καθάρια  μέτα,  360 

θεός  ό  παντοδύναμος  καϊ  γνώρισε,  πρεφέτα, 

είπεν  "  ας  εΧθη  σήμερον  ι)  ελεημοσύνη, 

και  το  σπαθιν  του  Χάροντος  νά  'χη  σταματοσύνη, 

και  ν  άνοιχθή  6  ουρανός  την  'Χευθεριάν  νά  βρεξη, 

κ  η  ορισία  των  ποΧΧών  άπό  του  νυν  ας  τρέξη."  365 

και  δεν  εβράδυνε  ποΧΧά  ούδ'  ήργησε  το  πράγμα, 

καϊ  δέξου  τον  Ίούνιον  όταν  ενι  το  κάμα, 

6  νοητός  αυγερινός  το  έφερε,  νά  ζήσω, 

αυτός  ό  μέγας  πρόδρομος,  κάγώ  το  μαρτυρήσω, 

διότι  το  θανατικόν  άφτήν  αυτού  ήμέραν  370 

ήρχιζεν,  εσταμάτιζεν  με  του  θεού  την  χέραν, 

^Ιουνίου  είκοσιτέσσαρες,  η  τού  προδρόμου  φέστα, 

έπαυε  καϊ  ο  ποΧεμος,  τού  Χάρου  η  κουγκέστα. 

εζ  ανατολής  άνέτείΧεν  αύγερινόν  αστέρα, 

καϊ  ό  χειμώνας  εφυγεν  κ  ηΧθεν  ή  πρίμα  βέρα,  375 

καϊ  έδιαβήκαν  τά  πικρά  φουρτούνα  και  η  ζάλαις, 

κύματα,  ποντοπνίγματα,  πνευματοσιαις  μεγάΧας. 

χαραΐς  πού  δεν  έπνίγηκεν  άφτήν  πικρήν  την  βίαν 

καϊ  έσωσε  καϊ  γλύτωσε  θανάιτου  τήν  σκΧαβίαν, 

κι  ουδέν  την  έγεμάτισε  τού  Χάρου  τήν  άΧμυραν.  380 

εγώ  και  αΧΧοι  μετ   εμέν  δεν  ηύραν  τίτοιαν  μοϊραν, 

κ  ευχάριστου  μεν  τον  Χριστόν  καϊ  τήν  κυράν  τού  κόσμου. 

ά\ΐ)θεια,  εκ  της  θλίψης  μου  έγτάιΧωσε  το  φώς  μου. 

καϊ  "'πέ  μου,  τις  νά  δύνηται,  χηρείας  νά  δουΧεύγη  ; 

δι  αυτό  καϊ  Χέγεται  χηρείας,  διατϊ  ή  χαρά  της  φεύγει  *      385 

καϊ  τάχα  νά  'βρεθή  κανείς  'μπιστά  νά  τήν  δουΧέψη 

και  τήν  σωματικήν  πυράν  νά  την  επαραβΧεψη  ; 

κρίνω  κ/ιΧΧιον  εν  άνθρωπος  όπου  ποΧΧά  'πομένει, 

καϊ  καίεται  άφτήν  χηρειάν  και  μοναχός  του  μένει, 

άπΧυτος  καϊ  άνάΧουστος,  κακά  κυβερνημένος  390 

καϊ  στερεμένος  τών  ποΧΧών  καϊ  νά  'ν  και  πικραμένος, 


360,61.  ϋηο.  Α<Μ.  ρ.  159.-363.  Ώιιο.  ρ.  1427.— 364.  ίΧΐνθΐμίαν.—  370,  71. 
Χογ.  ρ.  68.— 371.  ϋιιο.  ρ.  1427.— 372.  ϋιιο.  ρ.  1672.— 373.  ϋ\ιο.  ρ.  725.— 
374.  ϋιιο.  ρ.  151.— 375.  ϋηα  ρ  1229.— 377.  ϋιαο.  Αάά.  ρ.  157.— 378.  χαρά$.— 
379.  ϋιιο.  ρ.  1392. — 383.  Εγτάλο*  σ€  :  Ι  άο  ηοί,  υηάθΓδίΗηά  ίΜ?  ρ3δ5ίΐ°Γθ.~ 388. 
υπαμίνη. 


ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ     ΤΗ2     ΡΟΔΟΤ.  183 

καϊ  στέκει  άπ'  βξω  και  δίψα,  καϊ  πού  καϊ  πού  ζηΧεύγει, 
καϊ  αΧΧην  ουκ  έσμίγεται  ουδέ  πανδριάν  γυρεύγει, 

παροΰ  καϊ  Χευθερώθηκεν  από  την  δουΧοσύνη,  τήοββ  τνΐιο 

395  καϊ  πάΧιν  δευτερογαμιάς  γυρεύγει  σκΧαβοσύνη.  ντϊνεβ  ίη  ιΐιβ 

και  τέτοιος  νά  'νεν  άνθρωπος  πενήντα  η  εξήντα,  οί  πΐΜΓ^ίη^ 

ο€ζ^  Χείπει  καταδικασις,  καί  'Ράφες  το  δια  ηντα,  Ρ061  οοη- 

=     '  '  8ΐάθΐ•8  Ιΐιΐδ  α 

διατϊ  θωρεΐ  τον  ηΧιον  και  πα  να  βασιΧέψη,  νβΓ>'  ίοοπδΐι 

'  '  <■  τ  <■"  ρι•οοεε<:1ιη£, 

κι  αυτός  τα  'πίσω  βιάζεται,  βουΧεται  να  τον  στρέψη.  ^  Ρΐ6αίΐ8 

400  τά  νεωτικά  σκιρτήματα  και  ταΐς  άτακτοσύναις,  τΙα.κ6Β  Π'ί11~ 

του  κόσμου  τ   άγγεΧηματα,  ταΐς  μουζοστακτοσύναις* 

άσγτ/μον  εν  ι,  πίστευσον,  6  γέρος  νά  γυρεύγη, 

κόσμου  φροντίδες  κι  άτυχιαΐς  πρέπει  του  νά  'ξωφεύγη. 

δύο  ζυγούς  εύρίσκομε  \  του  νέου  το  τραχήΧι, 
405  γυναίκα  'νε  ο  εις  ζυγός,  άΧΧος  αγγέλου  φιΧοι. 

θεΧεις  γυναϊκαν,  επαρε  •  θεΧεις,  καΧογη ρέστου. 

βΧέπε  τους  Ορκους  καϊ  τους  δυο  \  την  κρίσιν  μη  γυρέψουν. 

Χοιπόν  άν  σ   εβγάΧεν  ο  θεός  άφτόν  ζυγόν  τον  ενα, 

πιάσε  τον  άΧΧον  τον  ζυγόν  καϊ  περνά  τιμημένα. 
410  ει  δε  καϊ    συ  ευρίσκεσαι  νά  δευτερογαμησης, 

όμνέω  σε  'ς•  την  πίστι  μου,  ποΧΧά  ν   αγανάκτησης. 

ό  γέρος  ας  προσέγτηται  την  δευτερογαμίαν  ■ 

δίκιον  του  ενε  του  Χενοΰ  νά  κάτση  εις  μιαν  γωνίαν, 

καϊ  κΧαίη  καϊ  νά  δέρνηται  'ς  τά  προημαρτημένα 
415  τά  'πρα'ξεν  εις  τά  νεωτικά  κ  εις  τά  'χε  καμωμένα, 

νά  βάΧη  το  κεφάΧιν  του  άπέσω  εις  μίαν  τρύπαν, 

καϊ  δύο  πέτραις  ν   έπαιρνε,  τά  δυο  στήθη  νά  ' κτύπα, 

μη  ναύρη  το  συμπάθιον  του  'ς  τά  κρίματα  τά  'ποΐκεν, 

καϊ  'ταΐς  ΧωΧιαΐς  καϊ  ταΐς  φΧαριαΐς  παντάπασι  ν  άφηκεν. 
420   άμμη  θωρείς  τον,  τον  ΧωΧον  καϊ  κρίμαν  'ς  αΧΧο  κρίμα, 

βάΧΧει  γομάρι  'πάνω  του  κ  εις  το  κεφάΧιν  κΧΐμα. 

τά   δόντια  του  επέσασι,  τά  μάτια  του  θωΧάνα, 

καϊ  'σπρίσασιν  τά  γένεια  του  κ  η  κόξαις  του  κυρτάνα  • 

η  ηΧικιά  του  στράβωσε  καϊ  περπατεΐ  περβάντα  • 
425  πεντηντα  'ξήντα  'νε  -χρονών,  καϊ  Χεγει  κι  ενε  τριάντα. 

393.  ττανγί7υΡιύ(ΐ.— 396,  7.  Κοτ.  ρ.  292.-398,  9.  Κογ.  ρ.  79.— 400,  401. 
ϋαο.  ρ.  959. — 406.  ϋαο.  ρ.  554. — 407.  κιϊ$  στού;  δύο  .  .  .  γυοί'ψοι»/. — *10ι  ''• 
Κοι•.  ρ.  105.-  412,  13.  Κογ. ρ.  104. — 113.  δίκαια  του.-  117.  ναέπίρν*.—4Λ$,  21. 
Όπϋ.  ρ.  835.-422,3.  ϋπο.  ΑΛΛ.  ρ.  109.— 424.  1>ιι>•.  ρ.  175.— 421.  ό.  Κογ. 
]).  292. 


184 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ      ΓΕΛΡΓΙΛΛΑ 


Τββ  γιβΙι  ίίικί 
ίηοοηνεηϊ- 

ΡΠΟΘδ  οί  ηΐ31'- 
Π8§;6. 


ΤΙιβ  ροβΐ  θχ- 
ρΐαίηβ  1ιο\ν 
Ιιβ  Λνββ  ίη- 
ϋαορύ  Ιο  §ο 
οη  &1  δΐιοΐι 
£ΐθα11ρη£ΐ1ι, 
ηη<1  ννΐιγ  Ιιβ 
ίηΐεηύκ  ίο 
οοηΐίηιιο  1ιΐ8 
ροβπι   ΒίΠΙ 
ΙΊιιΊΐιεν. 


τί  θέΧει  6  κακότνχος  την  δευτερογαμίαν  ; 

καϊ  πώς  δέζ;  τον  εδάμασε  η  γυναίκα  ή  μια  ; 

και  τί  λέγω  γυναίκα  μιά  ;   στεφάνη  εξη  καϊ  πΧεα 

εβαΧεν  ή  βιΧάναινα,  ή  κόττισσα,  ή  γραία, 

καϊ  όπου  πεση  εις  αυτό,  αν  ουδέ  μετανειώση,  430 

όμνεω  [ναϊ~\  καϊ  μα  το  ναϊ,  άΧλοΰ  το  θεΧει  νειωση. 

όμως  κάλόνβ  να  βουΧενετε  διά  τέτοιαν  άδουΧεία  ■ 

άνηρ  γαρ  άσυμβούΧευτος  πίπτει  εις  τιμωριαν. 

αν  εΰρη  'ταΐριν  νά  'ν  πιστόν,  όΧίγη   νε  ή  φαΧια. 

μα,  θε  κοντάλαις  δυναταΐς  πάρα  ταΐς  πρώταις  καΧΧια.        435 

ει  δ'  εΧθη  τίποτ'  αφορμή  άπο  αίτιας  μεγάλης, 

τότε  να,  μέμψη  πάραυτα  της  ΧωΧης  του  κεφαΧης. 

αν  δε  κοΧΧοΰν  8υό  σίδερα,  να,  γενούν  τα  δυο  έναν, 

νά  χάση  καϊ  τους  κόπους  του  κ  εις  τά  'χει  εξοδιχσμενα. 

κάΧΧιον  νά  μη  εΊχεν  ""βΧογηθήν,  νά  μη  είχαν  βάΧειν  κΧΐμα,  440 

τά  κούρταΧα  νά  Χείπασιν  καϊ  πάσα  άΧΧον  κρίμα. 

ει  δε  καϊ  νά  ^χονν  και  παιδιά  καϊ  νά  χουν  και  προγόνια, 

ποτέ  νά  μηδέν  εΧθουσιν  νά  εχουσιν  ομυνοιαν, 

κι  άνίσως  κι  άπο  την  πτωχιάν  τά  ροΰχά  των  μοιριζουν, 

'ς  ταΐς  πόρταις  των  Χριστιανών  τά  παιδιά  των  γυρίζουν.     445 

Ανάθεμα  σε,  Χογισμε,  που  μ   εποσες  καϊ  ' μπήκα, 
που  ηΧθα  καϊ  χαμηΧωσα,  καϊ  τί  ρίμαις  έποικα  ' 
είπες  καϊ  εξηγήθηκες  καϊ  έγραψες  κάμποσα 
εις  το  πικρό  θανατικόν  που  σ  εθΧιψε  τα  τόσα, 
καϊ  τώρα  την  άπόΧυσιν  του  σαρ μουνιού  να  ποίσης,  450 

καϊ  συ  την  στράταν  εφηκες  καϊ  αΧΧην  θες  νά  κτίσης, 
καϊ  τότε  πάΧι  ό  Χογισμός  άκου  τί  με  'ποκρίθην 
Χόγον,  μά  την  άΧηθειαν,  όπου  με  νοστιμήθην  ■ 
"  καΧον  σαρμούνιν  ηρχισες  καϊ  νά  χες  το  τεΧειωση, 
περον  ότι  εφήκές  το,  μέμψουν  σε  ΘεΧουν  τιοση.  455 

τί  τό  ^θεΧες  καϊ  ήρχισες  καϊ  ποϊκες  καϊ  θεμεΧιον  ; 
καϊ  τώρα  εξαφήκες  το  καϊ  ΘεΧουν  τό  "'χει  γεΧοιον. 

428.  9.  Ώηο.  Α(Μ.  ρ.  39-  -430,  31.  Κογ.  ρ.  272—431.  ομνίω  σου  κα\:  βιη. 
βγΚοΓ. — 432.  βουλεύεται  διατέτια  να.  δουλία. — 434.  Όπο.  ρ.  1661.— -434,  ό.  Κογ. 
ρ.  153,  "τί>  νόημα  ΐϊναι,  Ό  μέλλων  νά  λάβγ  γυναίκα,  άν  ευρν  σύζυγον  πιστην, 
ολίγον  έσφαλε  ■  άλλ'  δαωϊ  καϊ  πάλιν  οϋτωί,  θε  [ήγουν  θέλει,  αντί  του  χρειάζεται) 
ώμοπλάτας  Ισχυράϊ  πλέον  παρά  τά<τ  πρώτας,  'ότε  δηλαδή  -ήτον  ακόμη  άγαμος."  ΤΙΐΟ 
Μ8.  1ι&8  μαθέ.— 435.  ϋιιο.  ρ.  744,-436,  7.  Κογ.  ρ.  224.— 441.  Ότιο.  ρ.  742; 
φλογηθην  Μ8.,  βηΐθΐκΜ  1»)'  Ώ.  ΒϋνβΙαΒ.— 445.  ϋιιο.  ρ.  1204  —446,  7.  Κογ. 
ρ.  318. --449.  όπουσίθλψϊ—  450.  Κογ.  ρ.  324;  ϋιιο.  ρ.  1336.— 453.  ϋαο.  ρ. 
1004  —454.  Κογ.  ρ.  324  ;  ϋαο.  ρ.  1336. 


ΘΑΝΑΤ1ΚΟΝ     ΤΗ2     ΡΟΔΟΤ. 


185 


κτίσ€  εις  το  θεμεΧιον  σου  πύργους  καϊ  περμαχιόνια, 
να  φυΧαχθης  άφτο  κακό,  άφτην  βροχην  καϊ  χιόνια, 

400   να  'φεΧεθούν  κι  άΧλοι  ποΧΧοϊ  άφτην  διδασκαΧιάν  σου, 
νά  πάρουν  γνώσιν  άπο  σε  κι  απο  την  ομιΧιαν  σου, 
εβγάΧης  κι  άφτην  κόΧασιν  ποΧΧάς  ψυχάς  ανθρώπων, 
κι  άρχισε  τώρα  το  Χοιπον  κι  επαρε  τίτοιον  κοπον.' 
είπα  καϊ  αποκρίθηκα  τον  Χογισμον  μου  εις  μίον 

405  οτι  "  θωρώ  κ  άγηρασα  καϊ  δεν  μπορώ,  παρδίο, 
καϊ  χάσα  το  ηγεμονικον  το  είχα   5  την  νειοτην, 
καϊ  τώρα  ^γίνην  κούτζουρας  άπο  τον  Χαγκαδιοτην." 
άΧΧα  καϊ  πάΧιν  στρέφεται  6  Χογισμος  κι  άρχεύγει 
"  Οταν  όκνεύση  άνθρωπος,  ΌΧο  άφορμαΐς  γυρευγει. 

470  ηξεύρομεν,  καϊ  μάστορας  είσαι  διά  νά  ριμάρης, 

ξεύρεις  τα  πάντα  νά  μετράς,  νά  γίνεσ'  άφορμάρης. 
Χοιπον  'ξάφες  την  όκνηριάν  καϊ  πιάσε  το  κονδυΧι, 
πασάνα  δώσε  ερμηνειάν  ωσάν  φαγϊν  ,ς  το  δειΧι, 
το  πώς  νά  ποίση  άνθρωπος  νά  ζήση  ρηνεμενα, 

475   καϊ  την  επίΧοιπον  ζωην  νά  διαβη  'γαπημενα. 
Χοιπον  αποτινάχθηκα,  ερριψα  την  άμεΧεια, 
μη  πάρω  καταδίκασιν  άπο  πασανα  τεΧεια. 
και  κάμνω  τώρα  πάΧι  άρχην,  Χεγω  "  σταυρέ,  βοήθει, 
καϊ  συ,  κυρά  μου,  βούθεις  μου,  νά  μη  πνιγώ  '?  τά  βύθη." 

480  κι  αρχίζω  διά  τον  άνθρωπον  κατά  πώς  τώρα  γράφοι, 
το  πώς  αύτος  νά  πορευθη  πριχοΰ  νάμπη   ς  τον  ταφον. 
"Ας  κτήση  φίΧον  τον  κριτην  πού  κάθεται  \  τά  ΰψη, 
κι  ας  τον  ύμνη  επτά  φοράς  καθήμερα,  μη  Χειψη, 
ας  γένη  οΧος  του  θεού  με  την  ταπεινοσυνην, 

485    κ   εξάπαντα  άφτά  καΧά  νά  'χη  καϊ  'Χεμοσννην, 
νηστείαν  καϊ  εγκράτειαν  καϊ  την  άκτημοσυνην  • 
ταύτα  ύψωσαν  την  καΧην  άγίαν  την  Μαρτίνη. 
αν  παρθενίαν  ημπορη  καϊ  θεΧη,  ας  την  κτήση, 
Χάδιν  ας  εχη  μετ'  αύτην,  ο  Χύχνος  μη  εσβυση. 
190  ει  δ'  ίσως  καϊ  ου  δύναται,  Χεγω,  νά  παρθενεύγη, 

πορνειαΐς,  μοιχειαϊς,  παρανομαΐς  τιόση  μηδέν  γυρεύγη  • 


ΙΙθ    ρΐΌρΟίββ 
II)    Η(1(1    8()Ι1]β 

ρπιοΐίοαΐ 
ικίνίοε  οοη- 
οβπιίη£  Λ 
ρρίΐοοιιϋΐθ 
:ιηι1  ΓθδρβϋΙ- 
ιΛΙβ  Ιίίε. 


ΚίΉκίοιίδ 
υΙ)5ΐ•ι•ν;ιικ•ι-8. 


(ΌΐΚ'Ι  -ΓΜΙΜ!• 

είκΐϊΐίΐν. 


4ό8,  9.  Κογ.  ρ.  291.— 402.  ϋιιο.  ρ.  682.-466,  7.  Όπγ.  Αάά.  ρ.  113.— 407. 
-γίνηκα. -408.  Κογ.  ρ.  67.— 470.  ϋαο.  ρ.  1292.— 470,  71.  Κογ.  ρ.  318;  Όαο. 
ρ  160.— 471.  γί^σε.  — 172.  Ι)π<\  Α(1(1.  ρ.  108.  «ξάψεϊ. — 172,  3.  Ι >ιι< .  ρ.  703. 
•178.  πά\ιν.— 478,  9.  1)ικ•.  Αάά.  ρ.  174  ;  Κογ.  ρ.  1331.— 480,  81.  Κογ.  ρ.  309.— 
481.    ϋαο.  ρ.  1232.-491,  2.  Κογ.  ρ.  115. 


180 


ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ      ΓΕΩΡΓΙΛΛΑ 


Μαίπιηοηίαΐ 
ύ'ΐΓθοΙίυηδ. 


ΓβϊΙίν&Ιδ  οί 
Ιββ  ΟΙιμγοΙι. 


Αη8ΐινβΓ8  οΓ 

ίϊίδβ  Π1ΘΠ 

οοηοβί'ηίη^ 
Ιΐιβεε  ροίηΐκ. 


Κθίβνβηοε  Ιο 
ίΐιβ  αηοϊεηΐ 
ρ1ιί1θ5ορ1ιεΓ3 
αηά  ρΐι^- 


Α  Γα1)1β. 


μία  γυναίκα  σώνει  τον  νά  '^β  στεφανωμένος, 

κι  άφτόν  θεόν  κι  άφτούς  άγιους  τέλεια  ευλογημένος. 

κι  αυτά  τα  ρίζει  εκκλησία,  να  τα  τηρη  να  βλεπη, 

να  πολεμά  τους  ορισμούς  να  κάμνη  'ς  όσα  πρέπει.  495 

κ   εις  τον  πρεπούμενον  καιρόν  ας  Χείψη  από  την  μϊξιν, 

της  γυναικός  την  ενωσιν  καϊ  σπέρματος  την  ρϊξιν. 

το  σάββατον  ξημέρωμα  καϊ  κυριακην  ακόμη, 

δεσποτικαϊς  ταΐς  εορταϊς,  ταΐς  ποιαΐς  ριζουν  οι  νομοί, 

καϊ  των  αγίων  εκλεκτών  μαρτύρων,  Οσων  αν  θέλη,  500 

σαρακοσταΐς  τρεις  τέσσαρες,  ώς  ό  νόμος  άγγέλΧει. 

μακάριος  όπου  ' μπορεί  τον  μήνα  μία  φορά, 

καΧόν  ενι  '?  τον  άνθρωπον  νά  ζεύρη  καϊ  την  ώρα. 

κ   εις  τετοιανάν  ερώτησιν  εις  σοφός  άπεκρίθη  • 

"  νέος  αν  ενι  άνθρωπος,  πού  καϊ  που  εύλογήθη.  505 

τους  γέροντας  ουδέ  ποσώς,  διατϊ  ποΧΧα  τους  βλάπτει, 

ώς  η  νηστεία,  το  φρύγανον  καϊ  το  κερϊν  σαν  άπτει. 

κι  αΧΧος  αΧΧον  ηρώτησεν  (φί,λόσοφ'  ήσαν  κ   οι  δυο) 

το  πότε  χρη  η  εμμιξις,  κι  άπεκρίθην  εις  μίον, 

"όταν  τις  ασθενέστερος  ας  πέση  με  γυναίκα,  510 

φΧάκκος  νά  γένη  παντεΧώς,  νά  χάση  έννεά  'πό  δέκα. 

γραμμένα  ταύτα  'βρέθησαν  είς  βίβλους  τών  Ελλήνων, 

Αριστοτέλους,  Πλάτωνος,  τών  δυο  σοφών  εκείνων. 

είδα  εκεί  καϊ  βλαπτικά  άλλα  τρία  γραμμένα  ' 

ή  εμμιξις  της  γυναικός,  τά  λουτρά  τά  καμένα,  515 

τρίτον  η  μέθη  του  ζωρού  η  συχνώς  καθ'  εκάστη 

χάνει  καϊ  άποΧένει  τον  είς  κρύον  κ   εις  την  βράστην. 

καϊ  όποιος  ' βρίσκεται  '$  αυτά,  δουλειαΐς  τέτοιαις  συχνιάζει, 

τον  ψόφον  του  επεθυμεΐ,  τον  θάνατον  του  κράζει. 

καϊ  κάπου  στόρια  κοσμικην  ηκουσα  καϊ  ομοιάζει  520 

είς  τετοιανάν  ύπόληψιν,  καϊ  άκου  δεν  μητριαζει. 

ηύρεν  η  κάτα  το  ρινϊν  οπού  \ον  άλειμμενον 

Ολον  με  το  άξούγγιον,  νά  μη  γένη  γιωμένον  • 

καϊ  στάθην  με  την  γΧώσσάν  της  και  'γλυφε  την  λυποτην, 

άμμ'  εξεγδάρτην  καί  \ρεχε  το  αίμα,  καϊ  διότι  525 

το  αίμα  'νε  ποΧΧά  γΧυκυ,  έρ'ρουφα,  καταπίνει. 


500.  δσίων.— 507.  ϋιιο.  ρ.  638.—  510,  11.  ϋαο.  Αάά.  ρ.  193.— 515.  Κουΐτρα. 
—520,21.  Κογ.  ρ.  247.— 521.  ϊ)ιιο.  λάά.  ρ.  131.— 523.  Ώικ•.  ρ.  251.— 526. 
Βιι<?.  Α(Μ.  ρ.  165. 


ΘΑΝΑΤ1ΚΟΝ     ΤΗ2     ΡΟΔΟΤ. 


187 


ηλυκύν  εις  ώρα  φαίνεται  ■  άμμη,  ούαϊ  \  βκεινη. 
ετζη  καϊ  εις  τον  άνθρωπον  πού  '  βρίσκεται  σε  τούτο, 
διατί  <γηρά  παράκαιρα  και  δε  κακόν  οπού  τον, 
530   άφτην  σπατάλην  γίνεται  και  ξάπτει  τιτοιον  πύρε, 
μέρα  νύκτα  να  ' βρίσκεται  'ς  το  πέσε  καϊ  το  ηύρε. 
μ  αν  ίσως•  καϊ  να  βούλεσαι,  άνθρωπε,  να  >γροικήσης 
Κάτωνα  τον  φιλόσοφον,  καϊ  τα  σε  τπ)  να  ποίσης  • 
κοιλιοδουλιάν  καϊ  Χαιμαρηιάν  Χεγει  σου  να  άφησες, 
535  κι  όμνέει  σου,  καϊ  μα  το  ναι,  καιρόν  ποΧυν  να  ζηστ/ς. 
"  πείναΓ  σε  λεγεί  Κάτωνας,  "  όσον  δύνασαι,  πείνα, 
νά  'σαι  ίανος  άφτο  κορμί,  να  χάσης  και  την  σπλήνα. 
άΧλά  καϊ  ^Ορειβάσιος,  ό  ιατρός  6  φίνος, 
Χεγει  "  νά  φας  μίαν  φοράν  προς  έσπέραν"  κ   εκείνος, 
540   "  τρώγε  νά  ζης  καϊ  ούδεν  ζης  νά  σπάταλης  σαν  χοίρος, 
πίνε  κρασί  συγκεραστόν  άπο  Χιγού  σαν  μυρος. 
εγώ  την  πείναν  ηΰρά  την  ιατρεία  ποΧλα  μεγιλην  • 
ύηείαν  δίδει  '<?  το  κορμίν  κ  εις  την  ψυχίτζα  πάλιν. 
καϊ  μη  μού  'πης  καϊ  ζη  πολλά  ό  σπάταλος  και  χαυτης  ■ 
545  -χάνεται,  λύει  και  ψοφά  εκ  της  αίτιας  ταύτης  • 
η  *γού\α  καϊ  το  πόρνευμα,  το  ενα  συρνει  τ   αλΧο, 
ωσάν  ή  ρίζα  το  κλαδιν,  σιηούρον  δίχως  άλ\ο. 
είπε  μου,  ποίος  δύνεται  νά  σβυση  ενα  καμίνι 
νά  ρίξη  λαδί  άντϊς  νερον  εις  την  έστιάν  έκείνην  ; 
550  καμίνι  'νε  το  πόρνευμα,  καϊ  λάδιν  ή  σπάταλη, 

κ   η  σάρκα  δε  καϊ  η  ψυχή  ζημιόνει  μιά  την  ,άλλην  • 
τις  οίδε  κο\ιόδου\ον  σπάταλον  και  ν   αηιαση, 
αν  είχεν  ολα  τά  καλά,  ποτέ  νά  μηδέ  σιάση  ; 
θεον  γαρ  έχει  την  κοιλιάν  κ   εις  άλλον  δεν  πιστευτεί  • 
555  πώς  θεραπεύση  τον  θεον  με  βρώματα  γυρεύγεί. 
άφτο  πορνό  σηκόνεται,  τα  μακεΧλια  γι/ρευγεί, 
καϊ  παίρνει  κρέας  άξουγκωτο  και  πα  και  μα<γυρευ>γει. 
μαλόνει  και  δικάζεται,  άπλόνει  εις  το  βρώμα, 
άρπα  και  συρνει  στανικώς,  'βρίζει  καϊ  με  το  στόμα. 
560  και  τούτο,  βλέπω  το  καλά,  καϊ  γίνεται  'ς  την  'Ρόδον  ■ 
κρασοπουλιά,  ψαροπουλιά  ψουνίζουν  'ς  τέτοιον  μόδον, 

538.  ΏΐΜ!.  ρ.  1679.— 541.  Κογ.  ρ.  255.-544,  5.  Κογ.  ρ.  384.-544.  Κογ.  ρ. 
163.— 546.  Όαο.  ρ.  260.— 549.  Όιιο.  ρ.  780.  κάδιν-τήν  ντ)(ττ(αν.  -556.  ϋικ•. 
ρ.  854.-558.  ϋπο.  ρ.  859.-558,  9.  Κογ.  ρ.  57.— 560,  61.  ϋικ•.  λάά.  ρ.  111  — 
561.  ϋικ•.  ρ.  752.  1784. 


ΤΙιθ  ρΓθοερί 
οϊ  ΟλΙο  οοη- 
οοι-ηίη§-  §1ιιΙ- 
Ιοη}\ 


Οΐ•ϋ)Ηδίΐ18. 


Γογ  Ιιβ&ΗΙι. 


ί,αχπιίοιι» 
ίβα^Ιίημ:  ίιι 
111ιυι1θ8. 


188 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ      ΓΕΛΡΓΙΛΛΑ 


1,ηχϋποιΐ8 
ύι•β6863  τνοηι 
αϊ  Κ1ιο(ΐ68. 


Οΐιπδΐίβηε  αϊ 
ΛναΓ  \νϊΙΙα 
οαοΐι  οΐΐιει•. 


καϊ  τετραδοπαράσκευον  η  νηστεία,  τά  καθάρια, 

δεν  θεΧει  6  κοιΧιόδουΧος  να  μείντ)  χωρϊς  ψάρια, 

καϊ  πεφ  τει  ς  τον  άφορισμον  των  άγιων  πάτερων. 

ποΧΧοί  τίνες  με  είπασι,  τέτοιον  μητ   αναφέρω  •  565 

γαστρίμαργοι  καϊ  Χαίμαργοι,  ποΧΧοί  ?νε  τέτοιας  πράξης, 

καϊ  παραβάται  γίνονται  του  νόμου  και  της  τάξης. 

κι  αν  εχη  κάτις  καϊ  πουγκϊν  βαρύν  εις  το  πΧευρόν  του, 

απ   αυτά  τά  γΧυκύσματα  γΧυκαίνει  τον  Χαιμόν  του  ■ 

πίνει  γΧαριαΐς,  πίνει  μπουκράς,τουρούςτρώκαιπαστεΧΧια,  570 

αργεί  καϊ  παίζει,  τριπηδα  με  χάχανα  και  γεΧοια  ' 

καϊ  παίρνει  τον  η  ορεξις  και  Χησμονα  τά  ϊσια, 

εις  ταΐς  γυναίκες  τέρπεται,  χαίρεται  '9  τά  μεθύσια. 

δεν  σώνει  νάβγη  άπο  ταύγον,  καϊ  θέΧει  νά  φιΧήση. 

γαργουνοσπαθοκόνταρον  καϊ  σκΧίμ'  ας  άγαπήση,  575 

να  καμαρονη   ς  τ   άρματα,  ν   άσκηται  εις  ποΧεμους, 

φαρια  καϊ  ιππάρια,  νά  διώκουν  τους  άνεμους, 

να  ποΧεμίζουν  δυνατά  καϊ  νά  'παντοΰν  τον  σκυΧον, 

τον  Τοΰρκον  τον  καταχανάν,  της  ανομίας  τον  φίΧον. 

έχει  ποΧΧους  πού  χαίρουνται' Ροδίταις '?  τ'  άρματα  τους,     580 

καϊ  πρώτον  οι  αύθένταις  μας  (καϊ  θεός  νά  'νε  μετά  τους) 

ποΧΧοϊ  φορούν  μεταξωτά,  βεΧούδα,  τζαμηΧότια, 

πάσα  Χογης  κατάκοπτα,  φαρδιά  τά  μανικότια, 

κάρτζες  πασύΧογαις,  κι  αύταις  νά  'νε  κατακομμεναις, 

παπούτζαις  άχεΧωνόκοπαις  εύμορφοκαμωμέναις.  585 

εχάθην  η  ύποΧηψις,  κι  ώς  πότε  νά  'νε  τούτο, 

οι  Χριστιανοί  με  Χριστιανούς,  Χρίστε, 

Χριστιανοϊ  ομόφυΧοι  θεΧουν  νά  ποΧεμίζουν, 
θωρούν  τους  οι  άΧΧόφυΧοι,  γεΧούσι,  χαχανίζουν, 
σκατά'ςτηνψυχήνσου,  διάβοΧε,  καϊ  τι  δουΧιαΐς  είν  τούταις;  590 
εσύ  ταΐς  εκατεστησες  ταϊς  άτυχιαϊς  ετούταις, 
διατ  είσαι  αντικείμενος,  μισας  καϊ  την  είρήνην, 
άνθρωποκτόνος  φθονερός,  δεν  θεΧεις  ' μεροσύνην, 


562,  3.  ϋαο.  Α(Μ.  ρ.  184.— 564.  πεύττ).-ό6Ζ,  9.  Κογ.  ρ.  310—570.  ϋιιο.  ρ. 
252,  972,  1126.- — 571.  ϋΐΙΟ.  ρ.  1741. — 574.  "ή  φράσις  του  ποιητοΰ  μας  εξελλη- 
νίζεται ουτω$  •  ΟΥ  ΦΘΑΝΕΙ  εκκολα<ρθε\$  του  ώον,  ΚΑΙ  σπεύδει  φιλησαι."  Κογ. 
ρ.  342.-575.  ϋιιο.  ρ.  1393,  1533.— 576,  7.  Κοι•.  ρ.  370.— 576.  ϋιιο.  ρ.  559. — 
578,  9.  Κογ.  ρ.  186.— 582.  ϋιιο.  ρ.  918,  1561.— 582,  3.  ϋιιο.  ρ.  1666  —583. 
ϋιιο.  Α(Μ.  ρ.  126.— 584,  5.  Κογ.  ρ.  282.-585.  ϋιιο.  ρ.  161,  1102.-586.  Τΐιΐβ 
ϋηο  Ϊ8  ϊη  ίΐιβ  Μ8.  ειτυηθοιιβίν  Γιΐΐθά  υρ,  βγ  Γβρββ,ϋη^  Ιΐιβ  οοηοίτίδϊοη  οί  ίΐιβ 
ρΓΟΟβάίη^  καϊ  ώϊ  πότε  νάνε  τοΰτο. — 588,  9.  Κογ.  ρ.  385. — 590,  91.   Κογ.  ρ.  328. 


ΘΑΝΑΤΙΚΟΝ     ΤΗ2     ΡΟΔΟΥ.  189 

και  άφτό  πρόσωπον  της  γης  επήρες  την  άγάπην, 
595   καϊ  τον  άσωτον  άνθρωπου  έποικες  τον  άζαπην. 

στάζει  το  αίμα  '<?  το  σπαθϊν  του  κόσμου  Ολου  τριγυρου, 

καϊ  τ6  μαχαίριν  '<?  τους  Χαιμους  να  κείται  σαν  του  χοίρου. 

χαράς  τον  οπού  'πόθανε  καϊ  κάμμυσε  τα  δυό  του, 

παρά  νά  χάση  την  ζωην  καϊ  νά  'νε  καϊ  στανιό  του. 
600   θωρώντα  'γώ  των  "ζωντανών  τ   ανθρώπινα  και  πρΐιξιν, 

δίδω  μακάριον  τους  παλαιούς  πού  ζήσαν  μ'  άΧλην  τάξιν 

ξαγορευμένοι  εύμορφα,  ετι  κοινωνημένοι, 

σαβανωμένοι  καϊ  καΧα  ψαλμούς  έξοδιασμένοι, 

καϊ  διάβησαν  με  τό  κάλο,  με  τα,  στρωμένα  χέρια, 
005   καϊ  δεν  έκατεκόπησαν  άπο  κακά  μαχαίρια. 

αυταις  ενι  η  υποληψες  των  πρωτινών  ανσρωπων,  Γογπιρ"  ^ηβ- 

όποΰ  έκτισαν  έκκλησιαϊς  μετά  μεγάλων  κόπων, 

όπου  αγαπούσαν  τά  'ρφανά  καϊ  έπανδρεύασίν  τα, 

καϊ  τά  πτωχά  καϊ  τά  γυμνά  ρούχα  ένδύνασίν  τα, 
010  καϊ  σπητιν  και  απαντοχή  νά  καλυβιστούν,  νά  πέσουν, 

ξένοι  τινές  αιχμάλωτοι,  καϊ  ρούχα  διά  νά  θέσουν  • 

των  πεινασμένων  τό  ψωμϊν,  των  διψασμένων  πόμα, 

πάσα  δροσιάν  έρρίπτασιν  εις  τών  πτωχών  το  στόμα  ■ 

σπουδαστικά  νά  τρέχουσιν  εις  τους  αρρωστημένους 
015  με  τάίς  μυρτιαΐς  τάίς  καπνιστάίς  κ  εις  τους  φυλακισμένους, 

κι  άΧλα  πΧειότερα  καΧά,  καϊ  τις  να  τά  δηγάται ; 

αν  γράψω  κι  αν  ουδέν  γράψω,  ή  αλήθεια  μαρτυράται. 

δι   αυτόν  και  τον  παράδεισον  έχουν  μεδίχως  γέλοιον. 

τέτοιαν  ν   άκούσουσιν  φωνην  οπού  δα  'ς  το  βαγγέλιον         Ί^  1ο81ϊ_ 
0'20   "  δεύτε,  κληρονομήσατε,  Οσοι  'στε  \  την  δεξιάν  μου,  ΒοΗρίπιβ. 

την  πρϊν  αιών  ητοίμασα,  τέκνα,  την  βασιλειαν  μου." 

τους  δε  κακούς  καϊ  τους  δεινούς  καϊ  τους  κριματισ μένους, 

τους  έχει  μέγας  ό  κριτής  ζαρβά  στ αματισ μένους, 

τέτοιαν  ν   άκούσουσι  φωνην  κακήν  καϊ  άγριωμένην 
025    "  άπέλθατε  καϊ  φύγετε  απ   εμού,  κατηραμένοι, 

εις  σκότος  τό  εξώτερον,  πύρ  τό  ητοιμασμένον, 

ομού  με  τον  διάβόλον  ό  εχω  ξερτωμένον, 

εκεί  καϊ  νά  κολάζεσθε  εις  αιώνας  αιώνων, 

594,5.  ϋιιο.  ρ.  31.— 598.  χαράστωι>-ΐίάμ-η<τε.—  Γ)08,0.  Κογ.  ρ.  172.-603. 
ΚθΓ.  ρ.  408,  424;  ϋτίΟ.  ρ.  400,  1314. — 604.  μ'(στρώμα  ηι•  στρωμίνα  ίΐιο  Μ  8. — 
610,  11.    ΓΜιγ.  ρ.  558.  — 619.   όπονδα,   Βθβ  :ι1μι\γ,  υ.  59.      621.    αιώνας. 


190 


ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ   ΓΕΠΡΓΙΛΛΑ2. 


Οοηοΐνΐδίοη. 


σκότος  καϊ  πύρ  και  ταρταρον  εις  απεραντον  πονον. 

"ΗΧθαμεν  εις  τά  Γάδειρα  καϊ  θέΧω  νά  σχολάσω 
καϊ  τ  άρμενα  καϊ  τά  κουπιά  ΘέΧω  νά  τα,  φουρνιάσω. 
δι  αμαρτίας  τάς  εμάς  ΘέΧω  να  πώ  και  άλλα, 
δια  ποΧΧά  μου  κρίματα,  μικρά  μου  καϊ  μεγάΧα, 
είς  τον  αύθέντην  τον  Χριστον  κ   εις  τον  αυτού  πάτερα, 
το  πνεύμα  το  πανάγιον  ■  κι  άπάρτι  βαΧΧω  χέρα. 
αγία  τριάς,  βοήθησον  τον  άσωτον  εμένα 
καϊ  Χυτρωσέ  μ  άψτό  κακό  κι  άπτην  πικράν  την  πεναν. 
θεέ  μου  παντοκράτορα,  οπού  κρατείς  τα  πάντα, 
Χριστέ  μου  πού  πουΧηθηκες  δι   αργύρια  τριάντα, 
καϊ  πνεύμα  το  πανάγιον,  αχώριστη  τριάδα, 
μύριαις  μυριάδες  κρίματα,  με  αΧΧην  μιαν  χίΧιάδα, 
νά  'χ>7  6  υί6ς  τού  ΓεωργιΧΧά,  συμπάθησε  τον  τώρα, 
ώς  τού  πιστού  σου  τού  Χωστού  πού  σωθηκεν  εις  ώρα. 

άμην  άμην  καϊ  γένοιτο  γένοιτο  γένοιτο  μοι. 


630 


035 


640 


630,  31.    ϋυο.   ρ.    1698.— 631.  ϋιιο.  ρ.   734.-637.    λύτρυσμίν. 
Ινον.  ΤΙρόλ.  γ'. — 644.  -γένοιτο  οη1}'  ίλνϊοβ. 


641-644. 


ΟΟΕΒίαΕΝΌΑ. 


Ρα£β  172,  Ιίηβ    34— '  'βρίσιασθΐ,'  β>•  '  αρίσκΐσθε'  (θηίθηάβά  1>γ  Ώ.  Βϊΐίβίαδ). 
„     173,    „      62— Εηιβηά  κλοΓι/.    (Τΐιβ  Μ8.  Ιιαβ  κλαί.) 
,,     175,    „     14ό — Εηιοηά  καληκίοΟ.     (Τίτιβ  Μ  8.  1ι;ΐ5  κολληκιον.) 


3Τ1   ΙΊΙΙ    V      Μ   -Ι  ΙΝ.     ΜΙΙΝ  ΓΙ    Κ,     II  Γ  ΙΠ  Γ  ι  >Ι>.  1>. 


'*